IV SA/Wa 2799/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz T. P. kwotę 1.272 (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...], orzekającą o wymierzeniu Zakładowi Urządzenia i Utrzymania Zieleni T. P. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 42.400,00 zł, za przekazanie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za I i II półrocze 2018 r. po terminie, wskazanym w art. 9n ust. 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 9n ust 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 r. poz. 1454; stan prawny w roku 2018), podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań. Jak stanowi zaś ust. 2 tego artykułu, sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczy. Zaś, w myśl ust. 6 art. 9n podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym roku nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust 2, sprawozdanie zerowe. Brak takiego sprawozdania, implikuje zaś nałożenie odpowiednio wyliczonej kary administracyjnej. W niniejszej sprawie sprawozdanie, o którym mowa powyżej, za okres I i II kwartału 2018 r., wpłynęło do Wójta Gminy [...] 3 czerwca 2019 r., tj. po terminie. Wymierzając karę organ I instancji uznał, że datą złożenia jest 31 maja 2019 r. Zatem naliczenie przez organ I instancji kary w wysokości: 42.400,00 zł było uzasadnione. Odnosząc się do twierdzeń podmiotu zobowiązanego do zapłaty kary, że jako podmiot wpisany do rejestru przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych, ale niewykonujący w tym zakresie działalności, nie miał obowiązku składania sprawozdań o ilości odebranych odpadów komunalnych, Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 9b ust 1 ww. ustawy, działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (ust 2). Jak wskazało Kolegium odwołujący się jest zarejestrowany w ww. rejestrze, co potwierdza wydruk z rejestru znajdujący się w aktach sprawy, a także potwierdza strona. Kolegium wyjaśniło, że 1 lutego 2015 r. weszła w życie ustawa z 28 listopada 2014 r o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 87), którą dodano do art. 9n ustęp 6, stanowiący, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust 2, sprawozdanie zerowe. Tak więc od tej daty podmiot, który nie odbierał odpadów miał obowiązek składania sprawozdania zerowego, a więc sprawozdania wykazującego zerowy odbiór odpadów z terenu danej gminy. Kolegium podkreśliło, że omawiany przepis stanowi tylko o fakcie nieodbierania odpadów, nie określa natomiast powodów, dla których taki brak odbioru nie następował. Nie ma więc znaczenia czy dany przedsiębiorca nie zawarł z mieszkańcami umów na odbiór, nie dysponował fizycznie możliwościami w zakresie odbioru, nie był zainteresowany odbiorem odpadów z terenu danej gminy, zawiesił działalność, zaprzestał faktycznie wykonywać czynności na terenie danej gminy, czy też w ogóle. Obowiązek składania sprawozdania ma charakter informacyjny, pozwalający ustalić stan odbioru odpadów z terenu gminy. Obowiązek ten nałożono na przedsiębiorców, którzy dokonali wpisu w rejestrze przedsiębiorców prowadzących dany rodzaj działalności. Ustawodawca wprowadził obowiązek składania sprawozdania zerowego w celu wyeliminowania w tym zakresie wątpliwości w stosunku do przedsiębiorców, którzy nie dokonali w danym okresie sprawozdawczym odbioru odpadów. Wprowadzenie normy nakazującej złożenie sprawozdania na podmiot, który nie dokonał odbioru, w postaci sprawozdania zerowego, w ocenie organu odwoławczego usunął możliwe w tym zakresie wątpliwości. Organ administracji publicznej powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym, z normy ustanowionej w art 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że adresatem obowiązku sporządzania sprawozdań półrocznych jest każdy podmiot prowadzący działalność w przedmiocie odbioru odpadów komunalnych, a nie tylko taki podmiot, który faktycznie w danym półroczu odpady odbiera. (wyrok NSA z 4 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2321/16). Jednocześnie organ administracji publicznej wskazał, że przytoczone przez odwołującego się orzecznictwo sądów administracyjny odnosi się do stanu prawnego przed dodaniem art 9n ust. 6, a więc stanu, w którym brak było normy, która by wprost zobowiązywała podmioty niedokonujące odbioru odpadów do składania sprawozdania. Zmiana stanu prawnego w tym zakresie powoduje, że poglądy te straciły na aktualności i nie mogą być brane pod uwagę. Organ stwierdził nadto, że datami od jakich należy liczyć okres za który jest wymierzana kara to odpowiednio za I i II półrocze 2018 r. - 1 sierpnia 2018 r. i 1 lutego 2019 r. Natomiast datą końcową powinien być dzień, w którym złożono sprawozdanie, gdyż nawet w dniu, w którym wpłynęło sprawozdanie, istniał stan opóźniania. Kara naliczana jest za każdy dzień, a każdy dzień zaczyna się o godzinie 00.00 (północ). Godzina wpływu w rozpoczętym dniu nie ma znaczenia, gdyż kara nie jest nakładana za opóźnienie godzinowe, ale dniowe. Wskazano, że nawet gdyby nie brać pod uwagę dnia wpływu sprawozdania, organ I instancji powinien był ustalić karę także za 1 i 2 czerwca 2019 r., gdyż bez znaczenia jest to, że w tym dniu fizycznie nie można było złożyć sprawozdania. W ocenie organu odwoławczego kara powinna zostać w stosunku do każdego ze sprawozdań podwyższona za 3 dni (1-3 czerwca 2019 r.). Zmianę orzeczenia w tym zakresie uniemożliwia treść art 234 Ordynacji podatkowej stanowiący, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes publiczny. Uznano wobec tego, że okres za jaki wymierzono karę wynika z innej interpretacji przepisów, a więc nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Nie doszło również do rażącego naruszenia interesu publicznego, gdyż okres 3 dni stanowi niewielką wartość w stosunku do 304 i 120 dni okresu, za jaki już naliczono karę. Jak wskazano cel przepisu sanacyjnego został osiągnięty - złożono sprawozdanie. Organ wyjaśnił także, że w niniejszej sprawie nie można zastosować instytucji miarkowania przewidzianej w rozdziale IVa Kpa - Administracyjne kary pieniężne. W przepisach wprost zostały określone przesłanki wymiaru kary – fakt niezłożenia sprawozdania, ilość dni i sztywna wysokość stawki za jeden dzień. Brak jest w tym zakresie luzu decyzyjnego, organ ma jasno określone przesłanki w jakich okolicznościach i w jakiej wysokości nałożyć karę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł T. P., dalej "skarżący". Zaskarżył decyzję w całości zarzucając jej: 1. Naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzą wątpliwości co do treści normy prawnej art. 9n ust. 1 oraz ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co skutkowało obciążeniem skarżącego wymiarem kary pieniężnej; - art. 15 k.p.a. poprzez niezbadanie przez SKO sprawy od strony merytorycznej i wydanie decyzji jedynie na podstawie decyzji organu niższego stopnia, gdyż decyzja ograniczyła się jedynie do polemiki z zarzutami skarżącego; - art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zbadania całości materiału dowodowego, brak zebrania całego materiału dowodowego, jak również błędną interpretację zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak zbadania czy skarżący kiedykolwiek był podmiotem odbierającym odpady komunalne, co skutkowało obciążeniem skarżącego wymiarem kary pieniężnej; - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywatela do organów państwa; - art. 107 §3 k.p.a. poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia prawnego i faktycznego; 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 9n ust. 1 oraz ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że określony w tym przepisie obowiązek składania sprawozdania zerowego dotyczy skarżącego, podczas gdy obowiązek składania sprawozdania zerowego dotyczy podmiotu, który generalnie na terenie danej gminy odpady komunalne odbierał, lecz z jakiegoś względu nie czynił tego w kolejnym półroczu, a nie każdego podmiotu wpisanego do rejestru (skarżący nigdy nie podjął działalności związanej z odbiorem odpadów), - art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że można nałożyć karę pieniężną na odwołującego się, podczas gdy odwołujący się nigdy nie odbierał od nikogo żadnych odpadów, jak również nigdy nie podjął działalności związanej z odbiorem odpadów, gdyż jego działalność gospodarcza nigdy nie obejmowała takiego zakresu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania i zasądzenie od SKO w [...] zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, według norm przepisanych. W uzasadnieniu rozwijając podniesione zarzuty, Skarżący podkreślił także, że przepis art. 9n ust. 1 oraz ust. 6 ww. ustawy, z uwagi na jego charakter (obowiązek publicznoprawny, zagrożenie sankcją), podlega wykładni ścisłej, a zatem nie należy go interpretować rozszerzająco, tak jak uczynił to organ. Wskazał także, że stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018r. prawo przedsiębiorców przyjmuje się zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony oraz zasadę przyjaznej interpretacji przepisów i na równi z innymi regulacjami prawnymi, które winny być brane pod uwagę w toku stosowania prawa. Skarżący wskazał, że SKO w ogóle nie odniosło się w swojej decyzji do kwestii związanych z art. 7a k.p.a. oraz art. 11 ust.1 ustawy prawo przedsiębiorców. Podniósł także, że przepisowi prawnemu stanowiącemu podstawę prawną decyzji nadano niejednoznaczne znaczenie (brak jest utrwalonego orzecznictwa w tym zakresie). W przypadku zaś niejednolitości orzecznictwa należy przyjąć, że występują wątpliwości co do znaczenia przepisu prawnego. Jeżeli zatem mimo zastosowania metod wykładni prawa nadal pozostają wątpliwości co do znaczenia przepisu prawnego, to z wielu możliwych interpretacji przepisu należy przyjąć tę z nich, której rezultat jest korzystny dla strony. Podniósł także, że organ w niniejszej sprawie niewłaściwie zebrał i zbadał materiał dowodowy. Organ nie przeanalizował faktu, że skarżący nigdy nie był podmiotem odbierającym odpady (fizycznie nigdy ich nie odbierał), jak również faktu, iż nie posiadał on ani odpowiednich ku temu pojazdów, ani wymaganej bazy magazynowej. Organ nie zwrócił również uwagi na okoliczność, że skarżący nie miał wpisanej w CEIDG działalności związanej z odbiorem odpadów. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie z powodów w niej wskazanych, ale z przyczyn wyjaśnionych poniżej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2010), dalej zwanej "ustawą". W dniu wydania decyzji przez organ I instancji art. 9n ust. 1 ustawy stanowił, iż podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań, przy czym w myśl art. 9n ust. 2 ustawy sprawozdanie należy przekazać wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczy. Jednocześnie zaś w myśl regulacji zwartej w art. 9n ust. 6 omawianej ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe. Stosownie natomiast do art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n – podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Zarówno w odwołaniu, jak i w złożonej do Sądu skardze jej autor zarzucił, że karę za nieterminowe złożenie sprawozdania można nałożyć jedynie na przedsiębiorcę rzeczywiście odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, a nie na przedsiębiorcę, który jest jedynie wpisany do rejestru działalności regulowanej, ale faktycznie usług takich nie świadczył. W ocenie Sądu z takim poglądem nie można się jednak zgodzić. Jak zasadnie wskazało Kolegium, z regulacji zawartej w art. 9n ust. 6 ustawy wynika z sposób jasny, że przedsiębiorca wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, ma obowiązek składania sprawozdań niezależnie od tego, czy rzeczywiście odbiera odpady. W tym ostatni, jednak przypadku zobowiązany jest składać tzw. sprawozdanie zerowe. Stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 234/18, LEX nr 2768178, wyrok NSA z 4 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2321/16, dostępny w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie wskazuje się, że za przyjęciem tak rozumianego obowiązku sprawozdawczego w zakresie sprawozdania zerowego przemawia zarówno wykładnia systemowa jak i celowościowa. Działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną (art. 9b ust. 1), a jak wynika z art. 9c ust. 1 ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Obowiązek wpisu do rejestru działalności regulowanej ciąży zatem na podmiocie, który jeszcze nie wykonuje określonych czynności faktycznych (odbieranie odpadów komunalnych), ale dopiero zamierza takie czynności wykonywać. Uzyskanie wpisu do rejestru jest warunkiem koniecznym do prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Zatem to wpis do rejestru decyduje o tym, czy przedsiębiorca prowadzi, ewentualnie czy zamierza prowadzić działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W konsekwencji każdy kto posiada wpis do ww. rejestru jest obowiązany do sporządzenia sprawozdań, w tym sprawozdań zerowych. Dlatego też administracyjnej karze pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania podlega nie tylko podmiot faktycznie odbierający odpady komunalne, ale także podmiot, który według wpisu do rejestru działalności regulowanej jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, chociaż takiej działalności faktycznie nie wykonuje. Bez znaczenia pozostaje natomiast powołany w skardze fakt, że skarżący nie miał wpisanej w CEIDG działalności związanej z odbiorem opadów. Istotny dla ustalenia obowiązku sprawozdawczego jest wpis do rejestru działalności regulowanej jako podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a nie wpis w CEIDG działalności związanej z odbiorem opadów. Okoliczność, że przed zmianą przepisów i dodaniem do art. 9n omawianej ustawy ustępu 6, kwestia składania tzw. sprawozdań zerowych nie była jednolicie oceniana w orzecznictwie (orzecznictwo podane w skardze dotyczy właśnie stanów prawnych zaistniałych przed dniem wejścia w życie omawianego przepisu), nie zmienia faktu, że obecnie do stanów prawnych zaistniałych po wprowadzeniu art. 9n ust. 6 do ustawy, kwestia ta – w ocenie Sądu – nie stanowi podstawy do zastosowania regulacji zawartej w art. 7a kpa. W myśl art. 7a § 1 kpa jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Wyjaśnić trzeba, że zasada zapisana w art. 7a § 1 kpa (in dubio pro libertate) ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że tylko w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla strony. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 kpa. Tylko bowiem niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 grudnia 2018 r., LEX nr 2603931). Wątpliwości usuwane w drodze wykładni stanowią wątpliwości, które da się usunąć. Reasumując Sąd stwierdza, że prawidłowo uznały organy obydwu instancji, iż adresatem obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 9n ustawy jak i kary pieniężnej przewidzianej w art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, co do zasady, jest każdy podmiot posiadający stosowne uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a nie tylko podmiot, który faktycznie odpady te odbiera. Skoro zatem skarżący był wpisany do rejestru, to mimo faktycznego nieodbierania odpadów w I i II półroczu 2018 r., był zobowiązany do złożenia sprawozdania zerowego. Wymierzenie kary było zatem uzasadnione. Sąd pomimo stanowiska zaprezentowanego powyżej uchylił jednak decyzję organu odwoławczego, z tej przyczyny, że decyzja Kolegium została wydana [...]września 2019 r. przy zastosowaniu jednak przepisów już nieobowiązujących. Należy bowiem wskazać, że ustawą z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, zmieniono brzmienie art. 9n ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 2 pkt 1 lit a art. 9n ust. 1 ustawy zmienianej otrzymał brzmienie: "Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań.". Art. 9n ust. 2 ustawy zmienianej otrzymał zaś brzmienie: "Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy." Jednocześnie stosownie do postanowień zawartych w art. 22 ustawy zmieniającej, ustawa ta weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem wskazanych tam przepisów. Wyjątki nie objęły jednak regulacji zwartych w art. 2 pkt 1 lit a ustawy zmienianej. W zakresie tych przepisów nie zawarto także jakichkolwiek odrębnych uregulowań. Tym samym po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy zmieniającej, zastosowanie bezpośrednio znajdowały przepisy art. 9n ust. 1 i 9n ust. 2 w brzmieniu nadanym ustawą zmienianą. Ustawa zmieniana weszła natomiast w życie 13 sierpnia 2019 r. To zaś oznacza, że organ odwoławczy wydając decyzję w dniu [...] września 2019 r. winien był zastosować przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu nadanym ustawą z 4 lipca 2019 r. Jest to o tyle istotne, że w myśl przepisów obowiązujących w brzmieniu nadanym im ustawą z 4 lipca 2019 r., znacznemu skróceniu ulegną okresy opóźnienia w złożeniu obowiązkowego sprawozdania. Przepisy dotyczące nałożenia kary nie uległy bowiem zmianie i nadal wymagają nałożenia kary podmiotom określonym w art. 9b ust 1, na zasadach art. 9n ust. 2. Wobec faktu, że w braku odmiennych uregulowań organy administracji publicznej orzekają w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania orzeczenia, zatem orzekając w oparciu o przepisy art. 9n ust. 1 oraz 9n ust. 2 w brzmieniu nie obowiązującym w dacie wydania decyzji, Kolegium dopuściło się naruszenia zarówno tych przepisów we wskazanym zakresie, jak i naruszyło art. 7 i 77 kpa. Ze względu na powyższe, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Składają się na nie: wpis od skargi w wysokości 1.272,00 zł. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni zmianę przepisów i orzeknie zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania decyzji. Zmiana przepisów ma bowiem znaczący wpływ na wymiar kary w rozpoznanej sprawie.