IV SA/Wa 146/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oddala skargę Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] grudnia 2019 r. wydane za podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r. poz.2096, z późn. zm., "kpa") oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.), utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (organ I instancji) z dnia [...] listopada 2019 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego parterowego połączonego z garażem, budowie infrastruktury technicznej niezbędnej do funkcjonowania w/w budynku, budowie szczelnego szamba do 10 m³, obejmującej teren działki nr [...], obręb [...], gmina [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] października 2019 r. Wójt [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 lit. a uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., poz. [...] z późn. zm.), dalej jako "Uchwała", stanowiący, iż na ww. obszarze wprowadza się zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń, wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji rozważył również możliwość zastosowania odstępstw od tego zakazu, określonych w Uchwale. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Z. J. (strona, skarżący) podnosząc, że organ I instancji błędnie przyjął, iż rów znajdujący się na działce nr [...] jest ciekiem naturalnym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, zlokalizowana jest na działce nr [...] położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", którego funkcjonowanie reguluje Uchwała. W niniejszej sprawie istotne było zatem wyjaśnienie przez organ I instancji, czy inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, z późn. zm.), wynikającymi z utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Enumeratywny katalog zakazów obowiązujących na terenie ww. obszaru chronionego został wyartykułowany w § 4 ust. 1 Uchwały. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stanął na stanowisku, iż rozstrzygnięcie przyjęte przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] jest prawidłowe. Przedmiotowa inwestycja znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu cieku o nazwie [...] z jeziora [...]. Fakt ten potwierdza ortofotomapa i mapa sytuacyjno - wysokościowa dostępne pod adresem www.geoportal.gov.pl. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie pisemnie poinformowało, że ciek wodny o nazwie [...] z jeziora [...], wypływający z jeziora [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]), przepływający przez działki o nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] i wpadający do jeziora [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]) stanowi ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 Ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.). W związku z powyższym poprzez realizację inwestycji zostanie złamany zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż nie jest możliwym w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, dotyczących urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przedmiotowa zabudowa nie jest urządzeniem wodnym, ponadto inwestycja ta nie może być zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej. Przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej należy rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki. Tym samym, zdaniem organu Il instancji budynek mieszkalny parterowy połączony z garażem nie stanowi obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zdaniem organu, z uwagi na wyżej poczynione ustalenia należało rozważyć, czy możliwe jest w okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, określonych w § 4 ust. 3 Uchwały. Zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały nie dotyczy części Obszaru, dla których w dniu wejścia w życie niniejszej Uchwały obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub ich zmiany w zakresie terenów przeznaczonych w tych planach pod zabudowę. Z akt sprawy nie wynika, aby teren inwestycji był kiedykolwiek przeznaczony pod zabudowę w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym nie zachodzi odstępstwo określone w § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały. Ww. zakaz nie dotyczy obszarów i terenów przewidzianych pod zabudowę w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, na których dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej, usługowej i letniskowej pod warunkiem możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków, z wyłączeniem obiektów małej architektury, na przylegających działkach w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2017 r. poz. 1073). Z mapy będącej załącznikiem do Uchwały Nr [...] - Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wynika, iż działka nr [...] częściowo położona jest w granicach obszaru zagospodarowania rekreacyjnego i turystycznego tworzonego w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a częściowo w granicach obszaru zwartych struktur funkcjonalno - przestrzennych. Ponadto warunek określony w dalszej części odstępstwa mówiący o uzupełnieniu zabudowy pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków, z wyłączeniem obiektów małej architektury, na przylegających działkach nie zostaje spełniony. Z projektu decyzji oraz ortofotomapy i mapy sytuacyjno-wysokościowej dostępnej pod adresem www.geoportal.gov.pl wynika, że działki nr [...], [...] oraz [...] są działkami bezpośrednio przylegającymi do przedmiotowej działki. Działki nr [...] i [...] są zabudowane, jednak znajdująca się na nich zabudowa znajduje się w większej odległości od cieku wodnego o nazwie [...] z jeziora [...], niż teren przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji błędnie przyjął, iż działki przylegające do działki nr [...] są niezabudowane. W opinii organu II instancji nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstwa określonego w § 4 ust. 3 pkt 2 Uchwały. Charakter przedmiotowej inwestycji nie pozwala na zastosowanie odstępstwa określonego w § 4 ust. 3 pkt 3 Uchwały, gdyż ww. inwestycja nie dotyczy siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód, o których mówi odstępstwo. Przedmiotowa inwestycja nie dotyczy budowy obiektów budowlanych na terenach ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych niezbędnych do ich funkcjonowania. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż odstępstwo określone w § 4 ust. 3 pkt 4 Uchwały nie zachodzi. Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 5 Uchwały, przedmiotowy zakaz nie dotyczy odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych, usługowych oraz o funkcji mieszanej w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie przybliżania istniejącej linii zabudowy na działce do brzegów wód. Planowana inwestycja dotyczy budowy nowego budynku mieszkalnego parterowego połączonego z garażem, w granicach terenu inwestycji wyznaczonych w projekcie decyzji nie znajduje się obecnie żaden obiekt. Zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały nie dotyczy części terenów wokół sztucznych zbiorników wodnych, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 lit. b, o powierzchni nie większej niż 0,5 ha i o głębokości nie większej niż 3 m. [...] z jeziora [...] stanowi ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 Ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.) co potwierdza pismo z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż ww. odstępstwo nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w granicach administracyjnych miasta [...]. Odstępstwo z § 4 ust. 3 pkt 7 Uchwały nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Budynek mieszkalny parterowy połączony z garażem, budowa infrastruktury technicznej niezbędnej do funkcjonowania w/w budynku, budowa szczelnego szamba do 10 m³ nie stanowi obiektu małej architektury w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.). Jak wynika bowiem z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego obiekt małej architektury to obiekt niewielki, spełniający funkcję kultu religijnego, czy też obiektu codziennej rekreacji i utrzymania porządku w postaci piaskownic, huśtawek, drabinek i śmietników. W opinii organu nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstwa określonego § 4 ust. 3 pkt 8 Uchwały. Planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, nie zachodzi żadne z odstępstw określonych wart. 24 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, z późn. zm.). Odnosząc się do twierdzenia strony, iż organ I instancji nie uwzględnił w przedmiotowym postępowaniu danych z ewidencji gruntów i budynków, organ II instancji wyjaśnił, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter informacyjny, a sam rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan faktyczny. Organy ewidencyjne rejestrują stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą one natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień do gruntu (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2566/12). Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w granicach swoich kompetencji poinformowało, iż [...] z jeziora [...] stanowi ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 Ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.). W związku z powyższym należy stwierdzić, iż ww. ciek nie jest rowem tj. sztucznym korytem prowadzącym wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu (art. 16 pkt 47 ustawy Prawo wodne Dz. U. z 2018 r. poz 2268 z późn. zm ), oraz nie jest urządzeniem wodnym w rozumieniu art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne (Dz. U z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.). W związku z tym, iż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały, a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stanął na stanowisku, iż należy utrzymać zaskarżone postanowienie Organu I instancji w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła strona – Z. J.. W skardze zarzucono naruszenie: - art.6, art.7, art.76, art.77 § 1, art. 80 Kpa, - art.53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Pgik) (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.), poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu, danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr geod. [...] w obrębie [...], gmina [...], danych dotyczących że w obrębie [...] nie ma oznaczonych cieków naturalnych jako "Wp", a na innych działkach występuje tylko rów oznaczony jako "W- PslV", "W-ŁlV", "W-LsIV", - § 68 ust. 4 pkt 2, § 68 ust. 1 pkt 1 lit g rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Egib) (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 393 ze zm.), poprzez uznanie, że rów jest ciekiem naturalnym, obejmującym grunt pod wodami powierzchniowymi płynącymi, - § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" w zw. a art.5 pkt 16a ustawy o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1614), art. 16 pkt 5 ustawy Prawo wodne (t.j. Dz. U., z 2018 r., poz. 2268), § 68 ust. 1 pkt 1 lit. g i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne poprzez uznanie, że zabronione jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości do 100 m od urządzeń wodnych (rowu), służących odwodnieniu terenu, a nie służące ciekom naturalnym (wodom płynącym), - błędną wykładnię § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr [...] polegającą na uznaniu, że objęty projektem decyzji o warunkach zabudowy budynek mieszkalny nie stanowi obiektu budowlanego służącego racjonalnej gospodarce rolnej, - brak wyjaśnienia, czy planowana inwestycja może być rozpatrywana jako obiekt służący prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej i rybackiej. W związku z powyższym skarżący przede wszystkim wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2019 r. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w całości i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, poprzez zmianę zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2019 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego parterowego połączonego z garażem, budowie infrastruktury technicznej niezbędnej do funkcjonowania ww. budynku, budowie szamba do 10 m³ obejmującej teren działki nr geod. [...] w obrębie [...], gmina [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy do planowanej przez skarżącego inwestycji ma zastosowanie zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., poz. [...] z późn. zm.) oraz, czy w niniejszej sprawie miało zastosowanie jedno z odstępstw od tego zakazu przewidziane w tej Uchwale. Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organu – przedmiotowa, planowana inwestycja jest położona w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej cieku naturalnego, co oznacza, że zaistniały okoliczności określone w zakazie wskazanym w § 4 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały, tj. inwestycja jest położona w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Strona nie zgadza się z powyższym stanowiskiem i przede wszystkim twierdzi, że ww. ciek naturalny jest rowem, a więc jest urządzeniem wodnym. W sprawie więc nie ma zastosowania zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały, a ma zastosowanie wyjątek, przewidziany w tym przepisie, tj. zakaz nie dotyczy urządzeń wodnych. Strona swoje stanowisko opiera na dowodach w postaci ewidencji gruntów (mapa ewidencyjna i wypis z rejestru gruntów), z której nie wynika, że przedmiotowy grunt, czy też jego okolica, zostały tam oznaczone symbolem "Wp" – wody powierzchniowe. Organ tymczasem odwołuje się nie tylko do ortofotomapy i mapy sytuacyjno - wysokościowej dostępnej pod adresem www.geoportal.gov.pl, ale także do stanowiska Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W aktach sprawy znajduje się pismo Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w którym poinformowano, że ciek wodny o nazwie [...] z jeziora [...], wypływający z jeziora [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]), przepływający przez działki o nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] i wpadający do jeziora [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]) stanowi ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.). Z ww. art. 16 pkt 5 ustawy Prawo wodne wynika, że przez ciek naturalny rozumie się rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami. W rozumieniu ustawy Prawo wodne cieki naturalne są czymś innym niż urządzenia wodne określone w art. 16 pkt 65 a tej ustawy, tj. urządzenia służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym rowy określone w art. 16 pkt 47 tej ustawy tj. sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że organ miał prawo tylko oprzeć rozstrzygnięcie na stanie prawnym i faktycznym nieruchomości ujawnionym w ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu organ nie mógł w niniejszej sprawie pominąć innych dowodów w sprawie, świadczących chociaż na niekorzyść strony. Sąd uważa, że decydujące znaczenie ma informacja przedstawiona przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Słusznie organ II instancji wskazał, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie jest organem, który w ramach swoich kompetencji ma m.in. obowiązek prowadzenia Systemu Informatycznego Gospodarki Wodnej. Zasadne jest więc twierdzenie, że organ ten posiada wiarygodne dane co do tego, czy na przedmiotowym terenie położony jest ciek naturalny, czy tylko urządzenie wodne, rów. Sąd podziela przytoczone przez organ stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 15 maja 2014 r. o sygn. akt I OSK 2566/12, tj. że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter informacyjny, a sam rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan faktyczny. Prawidłowo więc organ oparł swoje rozstrzygnięcie o informację przedstawioną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Sąd nie podzielił również stanowiska strony w kwestii pozostałych zarzutów skargi. Przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego parterowego połączonego z garażem, budowie infrastruktury technicznej niezbędnej do funkcjonowania w/w budynku, budowie szczelnego szamba do 10 m³, obejmującej teren działki nr [...] nie może być potraktowana jako obiekt służący prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ przeprowadził prawidłową, obszerną analizę wskazaną w uzasadnieniu wykazując, że nie mają tu zastosowania również odstępstwa od zakazu, określone w Uchwale. Takie stanowisko potwierdza również aktualne orzecznictwo. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie racjonalnej gospodarki rolnej nie obejmuje swoim zakresem budynku mieszkalnego o charakterze jednorodzinnym lecz tylko obiekty budowlane o charakterze gospodarczym, które są funkcjonalnie powiązane z prowadzoną gospodarką rolną i to w pasie ochronnym danej rzeki np. wiata na siano (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2366/17). W odniesieniu do pozostałych argumentów strony należy zaznaczyć, że organ, jak również i Sąd wydają rozstrzygnięcie w zindywidualizowanym stanie faktycznym i według przepisów obowiązujących w dacie orzekania, nie może więc w tej sprawie decydować fakt, że sąsiednie działki są zabudowane. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.