VI SA/Wa 460/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. z siedzibą w S. Litwa na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę U. z siedzibą w S., Litwa, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej. Zarządzeniami z dnia 21 lutego 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej Spółki do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu skarżącej Spółki w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz dokumentów rejestrowych Spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Powyższe wezwanie zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 3 marca 2020 r. W zakreślonym przez Sąd terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Podnieść należy, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 28 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 29 p.p.s.a.). Wykazanie umocowania przez wspomniane osoby warunkuje przyjęcie, że skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej. Wskazanie właściwych organów mających kompetencje do działania za konkretne podmioty następuje albo w oparciu o przepisy regulujące ich strukturę organizacyjną i działalność lub poprzez zbadanie danych dotyczących zasad reprezentacji tych podmiotów ujawnionych w rejestrach. Podstawowe znaczenie będzie miał Krajowy Rejestr Sądowy (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 615/06). Nieprzedstawienie powyższego dokumentu należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). W myśl podanego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt I FSK 1453/09). Ponadto jednym z wymogów formalnych skargi jest, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 .p.p.s.a., podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 3 marca 2020 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał zatem w dniu 10 marca 2020 r., a ponieważ w zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione to skargę należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.