VII SA/Wa 196/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz M. B. o kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2019 r., znak [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") - po rozpatrzeniu zażalenia M.B. (dalej: "skarżący") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: "[...] WKZ", "organ I instancji") z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Prezydent [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], udzielił H. i A. S. pozwolenia na prace w budynku przy ul. I. [...], znajdującym się na terenie [...], wpisanej do rejestru zabytków decyzją z [...] kwietnia 1979 r. pod nr [...]. Prace polegały na rozbiórce okien nadbudowy, wymianie pokrycia dachowego, wykonaniu ściany zewnętrznej w licu podciągu konstrukcyjnego dachu z montażem okien, malowaniu stolarki okiennej - wg projektu pt.: "Remont, przebudowa poddasza lokalu nr [...] budynku położonego w W. przy ul. I. [...]" z listopada 2015 r., autorstwa R. G.. Organ wyznaczył termin ważności ww. pozwolenia do [...] lipca 2016 r. Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżący zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z [...] kwietnia 2016 r. wskazując, że z pisma Ministra z [...] lipca 2018 r. powziął wiadomość, iż powyższa decyzja dotknięta jest wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto skarżący podniósł, że właściciele lokali w budynku przy ul. I. [...], w tym wnioskodawca, nie brali udziału w postępowaniu. Ww. wniosek skarżącego o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji w tym samym dniu, tj. [...] lipca 2018 r. [...]WKZ postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] wskazując, iż termin ważności tej decyzji upłynął w dniu [...] lipca 2016 r. Tym samym (jak wskazał) powyższa decyzja nie obowiązuje już w obrocie prawnym. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł, w ustawowym terminie, skarżący, W ocenie skarżącego organ I instancji błędnie przyjął, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. nie znajduje się w obrocie prawnym, ponieważ nie istnieje rozstrzygnięcie, którym usunięto ją z obrotu prawnego. Ponadto podniósł, że organ nie wskazał na jakiej podstawie faktycznej i prawnej ustalił, że termin ważności pozwolenia upłynął w dniu [...] lipca 2016 r. Stwierdził również, że należy odróżnić kwestię terminu na wykonanie robót budowlanych określoną w decyzji od istnienia decyzji w obrocie prawnym. Wyjaśnił, że usunięcie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych. Jednocześnie wskazał, że nietrafne jest przywołanie przez organ I instancji art. 151 k.p.a., ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie po wszczęciu postępowania i jego zakończeniu, dlatego nie było podstaw do zastosowania ww. przepisu. Minister, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wskazał na charakter instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, odwołał się do treści art. 145 § 1 i art. 148 k.p.a. oraz wyjaśnił, że jednym z warunków procedowania w tym przedmiocie jest ustalenie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Następnie podniósł, że w rozpatrywanej sprawie skarżący żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję) zaś wiedzę o wadzie decyzji z [...] kwietnia 2016 r. powziął z treści pisma Ministra z [...] czerwca 2018 r. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru ww. pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2018 r. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji w dniu [...] lipca 2018 r. W konsekwencji, wniosek skarżącego wpłynął w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., tj. w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dalej Minister wskazał, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, podniósł również, iż w postępowaniu przed organem I instancji nie brali udziału właściciele lokali znajdujących się w budynku przy ul. I. [...] (czyli na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W przypadku tej przesłanki, termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, powyższego terminu wnioskodawca nie zachował ponieważ z treści wystąpienia skarżącego z [...] grudnia 2017 r. zawierającego żądanie zbadania legalności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. wynika, iż już w tej dacie wnioskodawca posiadał wiedzę o wydaniu ww. decyzji. Zatem, w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. termin na wniesienie podania upłynął w dniu [...] stycznia 2018 r. Minister podkreślił jednak, że w rozpatrywanej sprawie [...] WKZ odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] ze względu na upływ terminu jej ważności, albowiem w ww. decyzji wyznaczono termin jej ważności do dnia [...] lipca 2016 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu skarżącego wskazanie powyższego terminu w pozwoleniu konserwatorskim - wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - stanowi termin ważności tego pozwolenia, nie zaś termin wykonania robót budowlanych. Wskazał, że wynika to wprost z § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie wydane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych zawiera wskazanie terminu ważności pozwolenia. Minister podniósł, że w doktrynie wskazuje się, iż upływ czasu, na który został wydany akt, a więc nadejście terminu końcowego ma charakter zdarzenia przyszłego i nieuniknionego i powoduje wygaśnięcie aktu. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że po upływie terminu ważności określonego w pozwoleniu, decyzja ta traci swoją moc prawną. Z kolei, utrata mocy obowiązującej decyzji powoduje, że nie może być ona przedmiotem obrotu prawnego. Minister podkreślił, że organ właściwy do wznowienia postępowania jest zobowiązany uwzględnić aktualny stan faktyczny i prawny, w tym także, czy decyzja obowiązuje w obiegu prawnym w chwili orzekania. Podniósł, że skoro pozwolenie Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], utraciło swoją moc prawną z dniem [...] lipca 2016 r., to nie istnieje możliwość jego weryfikacji po tym terminie w trybie nadzwyczajnym. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do wznowienia postępowania w stosunku do decyzji, która już nie obowiązuje w obrocie prawnym. Pismem z [...] grudnia 2019 r., skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Ministra z [...] grudnia 2019 r., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez przyjęcie, że pozwolenie konserwatorskie wynikające z prawomocnej decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] nie może być wzruszone w trybie wznowienia postępowania, dlatego że utraciło ono moc prawną z dniem [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżone postanowienie zawiera absurdalną argumentację prawną. Wyjaśnił, że w żaden sposób nie został zanegowany jego interes prawny, organ odwoławczy ustalił zaś, iż jego wniosek wpłynął w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący podniósł, że w tej sytuacji uzasadnione było wznowienie postępowania administracyjnego. W jego ocenie organy obu instancji rażąco naruszyły przepis art. 149 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Ponadto podniósł, że organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał rozporządzenie z 22 czerwca 2017 r., które nie obowiązywało w dacie wydania pozwolenia konserwatorskiego z [...] kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie wznowieniowe przebiega dwuetapowo: w pierwszym etapie organ bada warunki formalne wniosku, w szczególności to czy został on złożony w ustawowym terminie, a także to czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145-145a k.p.a., a dopiero następnie, gdy stwierdzi, że uchybienia formalne nie występują - wydaje na mocy art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania i rozpoznaje sprawę merytorycznie w celu podjęcia jednej z decyzji wskazanych w art. 151 k.p.a., tj. odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającej tę decyzję i rozstrzygającej na nowo o istocie sprawy. Jeżeli jednak organ ustali, że wniosek o wznowienie jest spóźniony (bądź, że zawiera inne uchybienia formalne), niedopuszczalne jest dokonywanie oceny zasadności tego wniosku - dotyczy to również sądu administracyjnego, gdy rozpoznaje on skargę na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z powodów formalnych. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie organu I instancji zostało wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., a zatem Sąd oceniając prawidłowość tego postanowienia (utrzymanego w mocy przez organ II instancji) bada wyłącznie to czy organ miał podstawy do odmowy wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonego postanowienia z obowiązującymi przepisami należy stwierdzić, że jest ono wadliwe. W świetle art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Skarżący jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], udzielającej H. i A. S. pozwolenia na prace w budynku przy ul. I. [...], znajdującym się na terenie [...], wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją z [...] kwietnia 1979 r., wskazał na podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Podniósł, że powziął wiadomość o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania z treści pisma Ministra z [...] czerwca 2018 r. Powyższe pismo zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2018 r. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji w dniu [...] lipca 2018 r. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że wniosek skarżącego wpłynął w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Te ustalenia należy uznać za prawidłowe. Minister podkreślił jednak, że odmowa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie następuje z uwagi na okoliczność, że decyzja - pozwolenie Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. - utraciło swoją moc prawną z dniem [...] lipca 2016 r. W konsekwencji, nie istnieje możliwość jego weryfikacji po tym terminie w trybie nadzwyczajnym, albowiem decyzja już nie obowiązuje w obrocie prawnym. Powyższego stanowiska nie można zaakceptować. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz.1446 z późn. zm.) obowiązującym w dacie wydania decyzji z [...] kwietnia 2016 r. i stanowiącym podstawę materialnoprawną tej decyzji – "Pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru." Na podstawie delegacji zawartej w art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków (...), Minister Kultury wydał rozporządzenie z dnia 14 października 2015 r. (Dz. U. Nr 1789) w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań zabytków, które także stanowiło podstawę prawną decyzji Prezydenta [...]nr [...]. Aktualnie rozporządzenie to utraciło moc, zaś w jego miejsce weszły regulacje z rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2018 r. Zgodnie z § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2015 r - "Pozwolenie na podejmowanie innych działań zawiera: 1) imię, nazwisko i adres lub nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy; 2) wskazanie zabytku, z uwzględnieniem miejsca jego położenia albo przechowywania; 3) zakres i sposób prowadzenia innych działań wskazanych w pozwoleniu; 4) informację, że postępowanie w sprawie wydanego pozwolenia może zostać wznowione, a następnie pozwolenie może zostać cofnięte lub zmienione na podstawie art. 47 ustawy; 5) wskazanie terminu ważności pozwolenia. W kwestii terminu jako dodatkowego elementu decyzji wypowiedział się obszernie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1702/09, NSA wskazał, że "Dodanie do decyzji administracyjnej postanowienia określającego okres (termin) jej obowiązywania stanowi ograniczenie mocy wiążącej decyzji, która bez tego dodatkowego postanowienia stanowiłaby podstawę do nieograniczonych w czasie zachowań się jej adresata. Przydanie terminu ogranicza moc wiążącą decyzji w ten sposób, że albo zaczyna ona obowiązywać po upływie określonego czasu (termin początkowy), albo też przestaje wiązać po upływie ustalonego okresu (termin końcowy)" (T. Woś: Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym, PiP 1994, nr 6, s. 22 i n.). Dalej NSA wskazał, że "klauzula określająca termin wykonania obowiązku nałożonego na stronę na mocy tej decyzji stanowi element osnowy decyzji. Określenie takiej granicznej daty wykonania obowiązku będzie dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, będzie przewidywał możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku. Jeżeli przepisy nie przewidują działania administracji, oznacza to, iż nie może ona działać w sposób legalny (...)". Nie ulega wątpliwości, że w sprawie niniejszej przepis prawa jakim jest § 18 ust 1 pkt 5 ww. rozporządzenia z dnia 14 października 2015 r. nakładał na organ udzielający pozwolenia konserwatorskiego obowiązek zamieszczenia w decyzji klauzuli terminu ważności tego pozwolenia. Brak bowiem określenia terminu ważności pozwolenia spowodowałoby, iż uprawnienie adresata decyzji, zgodnie z wolą ustawodawcy, czasowe, stałoby się bezterminowe i wymykałoby się kontroli organów konserwatorskich co do realizacji robót budowlanych. Zdaniem Ministra upływ tego terminu skutkuje wygaśnięciem decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. w tym znaczeniu, że nie jest ona już przedmiotem obrotu prawnego. Poglądu tego Sąd nie podziela. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że wymóg wskazania w pozwoleniu przewidywanego terminu zakończenia objętych nim prac lub robót (§ 18 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia z 2015 r. obowiązującego w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia) stanowi konsekwencję wynikającego z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia obowiązku wskazania takiego terminu przez inwestora we wniosku. Żaden przepis rozporządzenia ani ustawy nie określa skutku upływu przewidywanego terminu wskazanego w pozwoleniu. W szczególności brak jest przepisu, który łączyłby z upływem terminu wskazanego w tego rodzaju pozwoleniu, skutek wyeliminowania z obrotu prawnego takiej decyzji. W konsekwencji należy stwierdzić, że decyzja taka może być kontrolowana np. w postepowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji, czy we wznowieniowym. Ten ostatni tryb przewidział zresztą sam Minister w rozporządzeniu z 2015 r. (zob. § 18 ust. 1 pkt 4). Natomiast odnosząc się do przywoływanego przez Ministra wyroku NSA z 20 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 480/00, Sąd zauważa, że uszło uwadze organowi, iż ten dotyczył odmiennego stanu faktycznego sprawy, a mianowicie kontroli decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Ta instytucja może dotyczyć tylko takiego orzeczenia, które obowiązuje w dacie dokonywania zmiany, a więc oddziałuje w jakimkolwiek zakresie na sferę praw lub obowiązków adresatów decyzji. Jakkolwiek ustawodawca nie zawarł w omawianym przepisie zastrzeżenia, że decyzja uchylana lub zmieniana musi obowiązywać w dacie uchylania lub zmiany, to jednoznacznie wynika to z celu, jakiemu instytucja ta służy. Celem tym jest zniesienie, zawężenie, rozszerzenie lub zmodyfikowanie w inny sposób oddziaływania ostatecznej decyzji administracyjnej na sferę praw lub obowiązków jej adresatów, a o takim oddziaływaniu można mówić wyłącznie w odniesieniu do decyzji obowiązującej. Wobec tego upływ zastrzeżonego w decyzji terminu (w przedmiotowej sprawie – terminu [...] czerwca 2016 r.) skutkuje brakiem możliwości zmiany takiej decyzji (w trybie art. 155 k.p.a.), bez względu na to, którego z elementów rozstrzygnięcia modyfikacja miałaby dotyczyć, to jest czy terminu, czy też zakresu obowiązku (uprawnienia). W konsekwencji ugruntowany jest pogląd, że art. 155 k.p.a. nie znajduje zastosowania do decyzji terminowej (którą jest niewątpliwie wydana na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków (...)). Ma on zastosowanie jedynie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane" (por. NSA z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2468/14). Odnosząc się zaś do przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (a więc niezapewnienie stronie bez jej winy udziału w postępowaniu administracyjnym), Sąd wskazuje, że należy rozpatrywać ją łącznie z art. 147 k.p.a., w świetle którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z możliwości uruchomienia postępowania wznowieniowego Konkludując, skoro Minister nie neguje interesu prawnego skarżącego (wnioskodawcy) i stwierdza, że jego wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. został złożony w terminie, obowiązkiem [...] WKZ jest wszczęcie postępowania wznowieniowego i ocena tego wniosku pod kątem merytorycznym. W konsekwencji, w zaistniałej sytuacji, zaskarżone postanowienie Ministra zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a., a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny uwzględnić podniesione wyżej okoliczności i stosując się do warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego przepisów i zasad postępowania wydać rozstrzygnięcie odpowiadające prawu, z uwzględnieniem art. 107 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.