I OSK 1702/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 82/09 w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 82/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty w W. w części wyznaczającej termin poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (pkt I) i oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt II). W pkt III wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja w zakresie opisanym w punkcie I nie podlega wykonaniu, a w pkt IV wyroku zasądził od SKO w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem kosztów postępowania. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z dnia [...] września 2008 r., nr [...], na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą, Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wystąpił do Starosty Powiatowego w W. o sprawdzenie kwalifikacji L. W. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych przez niego uprawnień, w związku z nałożeniem na niego łącznie 29 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia [...] września 2008 r., Starosta Powiatowy w W. skierował L. W. w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, BE, CE, T, wskazując jednocześnie, że nie poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia [...] grudnia 2008 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. W odwołaniu od decyzji L. W. wyjaśnił, że dnia [...] września 2008 r. pojechał wraz z wnukiem po samochód osobowy do W., a w drodze powrotnej, zatrzymała ich Policja. Skarżący nie zauważył jednak funkcjonariuszy, a dostrzegł ich dopiero, gdy podążali za nim na sygnale. Po zatrzymaniu pojazdu przedstawiono mu zarzuty - ucieczki przed Policją, przekroczenia prędkości i przekroczenia linii ciągłej - za co otrzymał łącznie 23 punkty. W ocenie L. W. nałożona na niego kara jest krzywdząca. Nie zatrzymał się do kontroli, ponieważ nie zauważył patrolu, który stał w miejscu niewidocznym z drogi. Skarżący nie kwestionował faktu przekroczenia prędkości. Nadmienił, że do wygaśnięcia 6 punktów brakowało mu zaledwie 28 dni. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, ustalając jednocześnie nowy termin egzaminu. Kolegium powołując się na regulację zawartą w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, stwierdziło, że skoro Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu zwrócił się z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji L. W. do kierowania pojazdami, wskazując, że skarżący uzyskał łącznie 29 punktów karnych, to zaistniała przesłanka uzasadniająca skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający. Nie budziło wątpliwości organu, że L. W. w okresie od [...] października 2007 r. do [...] września 2008 r. otrzymał łącznie 29 punktów, a zatem w ciągu roku przekroczył granicę 24 punktów, określoną w powyższym przepisie. Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów odwołania, uznając, że wykraczają one poza zakres jego kompetencji. W skardze na powyższą decyzję L. W. ponowił opis okoliczności zdarzenia, które miało miejsce [...] września 2008 r., podkreślił, że żałuje wykroczenia, jakie popełnił przekraczając dozwoloną prędkość. Jednocześnie podniósł, iż w rzeczywistości nie uciekał przed patrolem Policji, gdyż nie miał do tego powodów, a radiowóz nie był widoczny dla nadjeżdżających kierowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę w części, w jakiej decyzja dotyczyła terminu poddania kierowcy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd przyjął, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje i nie upoważnia starosty do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania rozstrzygnięcia. Sąd zwrócił uwagę, że także art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy nie określa daty sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na egzamin starosta może zastosować powyższą sankcję. Oznacza to, że organ każdorazowo ocenia, kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd podkreślił, że w takiej sytuacji organ administracji publicznej winien badać każdy przypadek indywidualnie, a okres w jakim osoba miałaby poddać się egzaminowi kontrolnemu powinien być krótki, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ale jednocześnie na tyle realny by umożliwić zainteresowanemu przystąpienie do jego zdawania. Zdaniem Sądu omawiana kwestia podlega jednak rozstrzygnięciu dopiero w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. Natomiast decyzja, o jakiej mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. Sąd wskazując na regulację art. 7 Konstytucji RP oraz art. 107 § 2 K.p.a. wywiódł, że wszystkie elementy decyzji, zarówno rozstrzygnięcie, jak i warunki, terminy i inne dodatkowe zastrzeżenia, powinny mieć oparcie w przepisach ustawowych lub wykonawczych. W sytuacji zaś braku podstawy prawnej do ustalenia terminu wykonania nałożonego obowiązku, wskazanie terminu należy uznać za pozbawione podstawy prawnej, a zatem nieważne zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd zasygnalizował także, że przedstawiony wyżej pogląd prezentowany był w orzecznictwie sądów administracyjnych między innymi w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Zarzuty skarżącego dotyczące zasadności nałożenia punktów karnych mogły zostać podnoszone wyłącznie na etapie przyjęcia mandatu karnego, natomiast nie mogą być badane przez organ w postępowaniu dotyczącym skierowania na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Dodatkowo Sąd zaznaczył, że organ jest związany wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji, także w zakresie liczby otrzymanych przez kierowcę punktów (art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy), jeżeli wynikają one z ewidencji prowadzonej przez Policję. Sąd stwierdził, iż prawidłowo przeprowadzone zastało postępowanie administracyjne, w tym uwzględniono szczególne wymogi formalne określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r., nr 24, poz. 215 ze zm.), wynikające z § 1 ust. 2 pkt 9 oraz § 5 ust. 1 pkt 8 lit. b rozporządzenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, wnosząc o jego uchylenie w zakresie punktu I, III i IV i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Zaskarżonemu wyrokowi Kolegium zarzuciło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, polegające na błędnej wykładni art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 6 oraz § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. nr 24, poz. 217 ze zm.) poprzez niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie. Organ zarzucił również błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzje w części wyznaczenia terminu egzaminu zostały wydane bez podstawy prawnej. Jako ostatni zarzut wskazano naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w sprawie zachodziły przyczyny określone w art. 156 K.p.a., skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, powołując się na § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r., wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 100 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym stwierdzono, że z przepisu tego można wywieść drugą normę zobowiązującą organ wydający skierowanie do określenia terminu poddania się sprawdzeniu kwalifikacji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, określenie terminu jest ważne dla kierowcy, ponieważ organ nie będzie mógł wydać decyzji o cofnięciu uprawnień w dowolnym terminie, niekorzystnym dla niego, lecz dopiero po upływie terminu określonego w skierowaniu, o którym to terminie kierowca był wcześniej uprzedzony. Data ta ma istotne znaczenie także dla organu, ponieważ daje mu możliwość egzekwowania obowiązku poddania się egzaminowi. Podkreślono również, że miejsce na wpisanie terminu poddania się egzaminowi przewidziane jest również w załączniku nr 2 do rozporządzenia zawierającego wzór skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Reasumując stwierdzono, że nieuwzględnienie przez Sąd powyższych regulacji prawnych i niedokonanie kompleksowej ich analizy doprowadziło do błędnej wykładni art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o ruchu drogowym, poprzez stwierdzenie częściowego wydania decyzji Kolegium i organu I instancji bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu podniesiono także, że częściowe uwzględnienie skargi nie dawało podstaw do obciążenia organu całością kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zasadniczym problemem, w którym skarżące kasacyjnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopatrywało się naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego, była sprawa dopuszczalności orzekania w decyzji dotyczącej poddania kierowcy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, wydanej na podstawie przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą, terminu do wykonania nałożonego obowiązku. W piśmiennictwie podnosi się, że termin jako dodatkowy element decyzji może być traktowany wyłącznie jako termin ważności decyzji, to znaczy może ograniczać czasowo uprawnienia lub obowiązki wypływające z decyzji. "Dodanie do decyzji administracyjnej postanowienia określającego okres (termin) jej obowiązywania stanowi ograniczenie mocy wiążącej decyzji, która bez tego dodatkowego postanowienia stanowiłaby podstawę do nie ograniczonych w czasie zachowań się jej adresata. Przydanie terminu ogranicza moc wiążącą decyzji w ten sposób, że albo zaczyna ona obowiązywać po upływie określonego czasu (termin początkowy), albo też przestaje wiązać po upływie ustalonego okresu (termin końcowy)" (T. Woś: Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym, PiP 1994, nr 6, s. 22 i n.). Przyjmując takie znaczenie analizowanego pojęcia, W. Chróścielewski stwierdza, iż nie mieści się w nim określenie daty wykonania obowiązku, np. przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego. Określenie terminu wykonania decyzji nie mieści się także w pozostałych klauzulach dodatkowych decyzji. Tym samym należy dojść do wniosku, iż klauzula określająca termin wykonania obowiązku nałożonego na stronę na mocy tej decyzji stanowi element osnowy decyzji. Określenie takiej granicznej daty wykonania obowiązku będzie dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, będzie przewidywał możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku. Jeżeli przepisy nie przewidują działania administracji, oznacza to, iż nie może ona działać w sposób legalny. Wynika to z zasady praworządności - art. 6 i 7 K.p.a. (por. uchwała NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. I OPS 2/98 – ONSA z 1998 r., nr 4, poz. 108). Dochodząc do przekonania, iż zamieszczenie w decyzji klauzuli określającej termin jej wykonania stanowi przyznanie stronie uprawnienia, i przedstawiając występujące w doktrynie poglądy na temat dopuszczalności orzekania w tym zakresie na podstawie przepisów prawa wewnętrznego (J. Łętowski i Z. Janowicz), podkreślić należy, że większość piśmiennictwa oraz orzecznictwo NSA zajmuje jednoznaczne stanowisko, iż podstawą prawną każdej decyzji administracyjnej, zarówno nakładającej obowiązki, jak i przyznającej uprawnienia, mogą być wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego (A. Zieliński: Podstawa prawna decyzji administracyjnej, PiP 1984, nr 3, s. 27 i n.; J. Świątkiewicz: Podstawa prawna uprawniającej decyzji administracyjnej, PiP 1985, nr 5, s. 21 oraz powołane w tych artykułach literatura i orzecznictwo). Bezspornie przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy nie przewiduje oznaczania w osnowie decyzji terminu wykonania obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji przez kierowcę, który przekroczył dopuszczalny limit punktów karnych, a to oznacza, kierując się wyżej wskazana wykładnią, że ustalenie takiego terminu nie znajduje podstawy prawnej w przepisach prawa materialnego. W tym kierunku wypowiadało się już także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, m. in. w uzasadnieniach wyroków z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. I OSK 1217/08 (publ. w System Informacji prawnej LEX nr 552290), z dnia 15 października 2009 r., sygn. I OSK 35/09 (zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz I OSK 1323/09 (zamieszczone j. w.). W wyrokach tych podkreśla się, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Powołany przepis jednoznacznie wskazuje organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki skierowania kierowcy na sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdu. Skierowania takiego dokonuje starosta w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto sformułowanie "sprawdzeniu...podlega" dowodzi przy tym, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany i nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu orzekającego. W razie przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji - starosta zobowiązany jest zatem skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie omawianych kwalifikacji. Zatem treść owego przepisu mówi wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzanie jego kwalifikacji i nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi - co słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji. Należy stwierdzić, iż dopuszczalność zamieszczenia takiej klauzuli nie wynika również z innych norm, w tym art. 140 ust.1 pkt 4a ustawy, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie przewidzianym w cyt. art. 114 ust. 1 pkt 1. Ustawodawca łączy wskazane skutki prawne z samym niewykonaniem obowiązku nałożonego na kierowcę na określonej podstawie a nie z przekroczeniem ściśle określonego okresu realizacji tego obowiązku, zwłaszcza niedotrzymaniem terminu, który miałby być wyznaczony przez organ w skierowaniu. Również uprawnień do określania przez organ w decyzji terminu skierowania na sprawdzenie kwalifikacji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie można wyprowadzić z przepisów § 6 i 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215 ze zm.), ponieważ prawa i obowiązki uczestników ruchu drogowego regulowane są ustawą, a w zakresie regulacji ustawowej nie jest dopuszczalne jej interpretowanie przy stosowaniu rozwiązań prawnych wynikających wyłącznie z rozporządzeń wykonawczych. Zakres obowiązków nakładanych na uprawnionego do kierowania pojazdami należy zatem oceniać w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie - jak tego oczekują organy orzekające w niniejszej sprawie - aktów podustawowych. Dodatkowo rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia jedynie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z wydawaniem dokumentów, cofaniem i przywracaniem uprawnień do kierowania oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż zakres kompetencji powierzonych ministrowi przez ustawodawcę nie obejmuje rozszerzenia w omawianych sprawach przysługujących staroście uprawnień oraz umocowania do uregulowania w rozporządzeniu dodatkowych, nieprzewidzianych w ustawie elementów skierowania kierowcy na sprawdzenie przez niego kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Z powyższych względów przyjąć należy, że załącznik nr 2, do którego między innymi odsyła § 6 rozporządzenia, w żaden sposób nie może rzutować na treść rozstrzygnięć przewidzianych w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Władcze działania podejmowane w tym trybie obejmują tylko skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a zatem przesądzają wyłącznie o obowiązku poddania się przez kierowcę stosownemu egzaminowi. Bez wyraźnego umocowania organ nie może natomiast decydować o terminie wykonania nałożonego przez siebie obowiązku. Treść decyzji administracyjnych zawsze jest zdeterminowana przepisami prawa administracyjnego materialnego. Brak w przepisach o ruchu drogowym podstawy do określania przez organ terminu wykonania omawianego skierowania oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej, a to z kolei dowodzi, że zgodnie z dyspozycją art.156 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzja taka w tej części jest nieważna, co obliguje do wyeliminowania jej w tym zakresie z obrotu prawnego. W przywołanym orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli przepisy o ruchu drogowym nie zawierają odmiennych unormowań ustawowych i nie przewidują możliwości innego uregulowania przez organ kwestii wykonalności przedmiotowego skierowania, to nie ulega wątpliwości, że podlega ono wykonaniu z dniem, w którym stanie się ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te podlegają jednak ocenie nie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r., lecz w odrębnym postępowaniu, które może być uruchomione na mocy art. 140 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Za bezpodstawny należało uznać również zarzut dotyczący wadliwego orzeczenia o kosztach postępowania przez sąd I instancji. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego przepisu postępowania, który został w tym względzie naruszony, a Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może domyślać się ani formułować za stronę w sposób prawidłowy zarzutu kasacyjnego. Można jedynie zauważyć, że możliwość miarkowania kosztów, wynikająca z art. 206 P.p.s.a., ma charakter uznaniowy i mogła nie być zastosowana w przypadku uwzględnienia skargi w części dotyczącej terminu wykonania decyzji, który to termin mógł być dla skarżącego niemożliwy do spełnienia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.