I SA/Sz 283/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia [...].02.2020 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] w B. z dnia [...].03.2019 r. nr [...], którą przyznał pomoc finansową producentowi rolnemu, tj. "A. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. , w kwocie [...]zł z tytułu powstania w jej gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w trybie uproszczonym rozpoznawał już sprawę ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...].06.2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, i w wyniku kontroli tego postanowienia wyrokiem z dnia 04.12.2019 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 608/19, uchylono zaskarżone postanowienie. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...].10.2018 r. "A. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. (dalej także "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] w B. po rozpoznaniu wniosku, wydał w dniu [...].03.2019 r. decyzję nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej. Decyzja ta została skierowana na adres Spółki, podany na jej wniosku o wpis do Ewidencji Producentów, prowadzonej przez ARiMR. Decyzja została doręczona w dniu [...].03.2019 r. i odebrana przez osobę określoną w zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako pełnoletni domownik, który podjął się oddania przesyłki adresatowi, co zostało odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zawarto też adnotację odnośnie osoby odbierającej – B. B. o treści "księgowa". W dniu [...].04.2019 r. do Biura Powiatowego Agencji wpłynęło odwołanie Strony od ww. decyzji. W dniu [...].04.2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej "Dyrektor" lub "Organ") wydał postanowienie nr [...] o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, które zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu [...].04.2019 r. W dniu [...].05.2019 r. do Organu wpłynęły, nadane przesyłką poleconą w dniu [...].04.2019 r., wnioski Strony o prawidłowe doręczenie decyzji oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów. Postanowieniem z dnia [...].06.2019 r., nr [...], Organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania przez Spółkę od ww. decyzji z dnia [...].03.2019 r. o przyznaniu pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. W uzasadnieniu postanowienia Organ, powołując się na brzmienie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzja została skutecznie doręczona, a Strona nie wykazała przeciwdowodów na to, że doręczenie było nieskuteczne. Strona podała, że przesyłkę odebrała nieuprawiona osoba, nie potwierdzając tego żadnymi dowodami. Strona nie wystąpiła np. do Poczty Polskiej z zapytaniem, gdzie i komu przesyłka została doręczona. Organ nie stwierdził przesłanek do tego, aby uznać, że decyzja nie została skutecznie doręczona. To na Stronie spoczywał obowiązek udowodnienia swoich twierdzeń. Strona wskazała, że była przekonana, iż przesyłka została doręczona w dniu [...].03.2019 r., czyli zgodnie z prezentatą zamieszczoną na otrzymanym egzemplarzu decyzji. Odnosząc się do powyższego, Organ wskazał, że dokument ten stanowił jedynie, w jakim dniu Strona weszła w posiadanie decyzji, a nie w jakiej dacie decyzja została doręczona. Następnie Organ wyjaśnił, że data doręczenia pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, a nie data dotarcia tego pisma do rąk adresata, ma rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy środek odwoławczy został wniesiony w terminie ustawowym. Okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Przechodząc do rozpatrzenia wniosku pod kątem spełnienia łącznie przesłanek do przywrócenia terminu, Organ wskazał, że Strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy, składając odwołanie po wyznaczonym terminie. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi, wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. W świetle powyższych okoliczności sprawy, Organ stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Strona mając świadomość tego, że toczy się wobec niej postępowanie administracyjne, nie zachowała należytej staranności składając odwołanie po wyznaczonym terminie, bowiem nie powzięła informacji od osoby odbierającej przesyłkę w jakiej dacie ona została odebrana. Ponadto, Strona mając na kopercie numer nadawczy tzw. R-kę mogła na stronie internetowej Poczty Polskiej zweryfikować termin doręczenia przesyłki. We wniesionej skardze Spółka w całości zaskarżyła powyższe postanowienie Dyrektora i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od Dyrektora na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: a) pierwszej strony decyzji z dnia [...].03.2019 r. z prezentatą odwołującej się zawierającą datę [...].03.2019 r.; b) wydruku z CEiDG dotyczącego B. B.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie art. 58 § 1 i 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą pozytywne przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2019 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 45 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności kwestii dotyczących sposobu (prawidłowości) doręczenia zaskarżonej decyzji z dnia [...].03.2019 r. (m. in. brak przesłuchania świadków B. B., P. B. oraz za skarżącą P. B.), co doprowadziło do błędnych ustaleń skutkujących przyjęciem, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do wywiedzenia odwołania od decyzji z dnia [...].03.2019 r.; 3) naruszenie art. 43 K.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do doręczeń korespondencji kierowanej do osób prawnych, w tym spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że w dniu [...].04.2019 r. odwołująca się nadała przesyłką poleconą odwołanie od ww. decyzji. Odwołująca była przekonana, że korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję została jej doręczona w dniu [...].04.2019 r., gdyż na pierwszej stronie decyzji figuruje jej prezentata z tą właśnie datą. Z uzasadnienia postanowienia wydanego przez Dyrektora, Skarżąca powzięła jednak wiedzę, że termin do wniesienia odwołania nie został zachowany, albowiem zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...].03.2019 r., co zostało odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W dniu [...].04.2019 r. pełnomocnik Skarżącej zapoznał się w siedzibie Organu z aktami sprawy i stwierdził, że załączono do nich zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji kierowanej do Spółki, podpisane przez B. B. oraz datowane na dzień [...].03.2019 r. Co istotne, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznaczono, że przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Uzasadniając swoje stanowisko, Skarżąca powołała się na art. 45 K.p.a. i wskazała, że z tego przepisu wynika niedopuszczalność zarówno doręczenia pisma pracownikowi innemu niż pracownik upoważniony do odbioru pism, jak i doręczenia pisma innym osobom, np. klientowi, sąsiadowi lub osobom przebywającym przypadkowo w lokalu siedziby adresata (postanowienie SN z 05.10.1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994, nr 12, poz. 187). Oznacza to także, iż do doręczeń korespondencji kierowanej do osób prawnych (w tym spółek z o.o.) nie ma zastosowania art. 43 K.p.a. Mając na uwadze godzinę doręczenia korespondencji (15:06) oraz fakt, że z uwagi na prace polowe i niewielką liczbę pracowników nikt w tym czasie w siedzibie Spółki nie przebywał, Skarżąca wskazała, że kierowana do niej korespondencja została pozostawiona w pobliskim względem siedziby Spółki sklepie spożywczym (pod adresem Ż. ), prowadzonym przez B. B. (załączony wydruk z CEiDG), będącą matką pracownika Skarżącej, tj. P. B.. Treść nieczytelnego dopisku na potwierdzeniu odbioru poczynionego najpewniej przez doręczyciela zdawała się wskazywać, że korespondencja została odebrana przez księgową Spółki. B. B. nie była jednak księgową Spółki, ani nie wiązał ją ze Spółką żaden stosunek prawny, w tym też w żaden sposób nie została ona upoważniona przez odwołującą się do odbioru kierowanej do niej korespondencji, stąd nie można przyjąć, iż decyzja z dnia [...].03.2019 r. została Stronie skutecznie doręczona. W konsekwencji powyższego, nie można mówić o winie po stronie Skarżącej, co implikuje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyżej opisanym wyrokiem z dnia 04.12.2019 r., I SA/Sz 608/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...].06.2019 r., którym odmówiono Spółce przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji z dnia [...].03.2019 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu szkody w uprawach rolnych spowodowanych wystąpieniem suszy w 2018 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd m. in. wskazał, że: "Zgodnie z art. 45 k.p.a., pisma zaadresowane do jednostek organizacyjnych (do których należą osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej) mogą być doręczone do rąk osoby lub osób uprawnionych w danej jednostce organizacyjnej do odbioru pism, a w przypadku niemożności doręczenia w ten sposób właściwym sposobem postępowania jest awizowanie pisma i pozostawienie informacji o tym w siedzibie strony, stosownie do art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1650/09, LEX nr 746709). Z powyższego przepisu wynika niedopuszczalność zarówno doręczenia pisma pracownikowi innemu niż pracownik upoważniony do odbioru pism, jak i doręczenia pisma innym osobom, np. klientowi, lub osobom przebywającym przypadkowo w lokalu siedziby adresata (por. postanowienie SN z 5 października 1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994, nr 12, poz. 187). Na gruncie niniejszej sprawy organ niezgodnie z prawem ustalił prawidłowość doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2019 r. Po pierwsze jak wynika z podkreślenia zawartego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczenia tej decyzji organ pozostawił tą decyzję pełnoletniemu domownikowi. Tymczasem również w ocenie Sądu przepis art. 43 k.p.a. odnosi się wyłącznie do adresatów będących osobami fizycznymi (tak też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Ol 8/08). Przepis wprowadza wymóg "nieobecności adresata" (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 maja 2017 r,. sygn. akt II SA/Bd 271/07), a nieobecna może być tylko osoba fizyczna. Przesłanki zatem wynikające z tej normy oraz sama systematyka przepisów rozdziału 8 kodeksu nie uzasadnia twierdzenia, że doręczenie to dotyczy każdego adresata. Skarżąca wskazuje, że kierowana do niej korespondencja została pozostawiona w pobliskim względem jej siedziby sklepie spożywczym (pod adresem Ż. ), prowadzonym przez B. B., będącą matką pracownika odwołującej się, tj. P. B.. Treść niemal nieczytelnego dopisku na potwierdzeniu odbioru wskazuje, że korespondencja została odebrana przez księgową spółki. Skarżąca podkreśla, że B. B. nie jest jednak księgową spółki ani nie wiąże ją ze spółką żaden stosunek prawny, w tym też w żaden sposób nie została ona upoważniona do odbioru kierowanej do niej korespondencji. W konsekwencji zgodzić się należy ze skarżącą, że doszło do naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w kwestii dotyczących prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2019 r., co doprowadziło do przedwczesnego ustalenia skutkującego przyjęciem, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji.". Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w konsekwencji powyższego wyroku, organ odwoławczy pismem z dnia [...].11.2019 r. skierował zapytania do Poczty Polskiej S.A. co do sposobu doręczenia przesyłki z dnia [...].03.2019 r. o nr nadania: [...], skierowanej do adresata: A. Sp. z o.o., Ż. [...] W. . Pismem z dnia [...].12.2019 r., znak: [...], Poczta Polska S.A. wyjaśniła, że: "Z uzyskanych do sprawy ustaleń zainteresowanej w sprawie placówki pocztowej wynika, że odbiór przesyłki będąca przedmiotem pisma pokwitowała podpisem Pani B. B. - księgowa. Opisania podpisu odbiorcy dokonał listonosz". Pismem z dnia [...].01.2020 r. organ odwoławczy m. in. zawiadomił pełnomocnika Spółki o zakończeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, które doręczono pełnomocnikowi w dniu [...].01.2020 r. Na wstępie opisanym postanowieniem z dnia [...].02.2020 r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej także "Organ") odmówił Spółce przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR dla Powiatu [...] z dnia [...].03.2019 r. przyznającej pomoc finansową producentowi rolnemu (skarżącej Spółce) z tytułu powstania szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Organ stwierdził, że rozpoznając wniosek Spółki o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...], wydanej w dniu [...].03.2019 r. przez Kierownika Biura ARiMR dla Powiatu [...] z siedzibą w B. oraz mając na uwadze wyrok WSA, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR — po przeanalizowaniu posiadanych dokumentów - postanawia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Nr [...] Dalej Organ wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, zaś zgodnie z art. 58 § 2 KPA prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W powyższych artykułach zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, co oznacza, że brak którejkolwiek z nich wyklucza przywrócenie terminu. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, przy nawet największym w danych warunkach wysiłku. "Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy " (wyrok NSA z dnia 20.05.1998 r. I SA/Ka 1718/96). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu, terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i wynosi siedem dni. Czwarta przesłanka jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której ustanowiony jest przywracany termin. Czynność procesową należy zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu. Organ zaznaczył jednocześnie, że zastosowanie instytucji przywrócenia terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie bezspornie stwierdzone, iż termin został uchybiony. Tak też było w niniejszej sprawie. Jak wskazał Organ, w myśl art. 58 §1 i § 2 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. W przedmiotowej sprawie, po przeanalizowaniu akt sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że decyzja została skutecznie doręczona, co zostało wyjaśnione w toku przeprowadzonego postępowania, a Strona nie wykazała przeciwdowodów na to, że doręczenie było nieskuteczne. Strona wykazuje, że przesyłkę odebrała nieuprawiona osoba oraz, że była przekonana, że przesyłka została doręczona w dacie [...].03.2019 r., co zgodnie z prezentatą zamieszczoną na otrzymanym egzemplarzu decyzji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 04.12.2019 r. (sygn. akt I SA/Sz 608/19), przeprowadził postępowanie wyjaśniające co do skuteczności doręczenia decyzji. Organ wystąpił z pismami do Poczty Polskiej, czyli instytucji odpowiedzialnej za doręczenie zaskarżonej decyzji, celem ustalania sposobu i miejsca doręczenia decyzji. Z wyjaśnień doręczyciela wynika, że przesyłka została doręczona do siedziby Spółki Ż. [...], a osoba odbierająca przesyłkę wskazała listonoszowi, że pełni funkcję księgowej. W wyniku zebrania dodatkowych dowodów w sprawie Organ stwierdził, że decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...].03.2019 r. Odnosząc się natomiast do przekonania Strony, że decyzja została doręczona w dniu [...].03.2019 r., zgodnie z prezentatą zamieszczoną na otrzymanym egzemplarzu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że powyższy dokument stanowi jedynie, w jakiej dacie Strona weszła w posiadanie decyzji, a nie w jakiej dacie decyzja została doręczona. Przechodząc do rozpatrzenia wniosku pod kątem spełnienia łącznie przesłanek do przywrócenia terminu organ odwoławczy wskazał, że Strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy składając odwołanie po wyznaczonym terminie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. W świetle powyższych okoliczności sprawy, Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...] Wskazał przy tym, że Strona mając świadomość tego, że toczy się wobec niej postępowanie administracyjne, nie zachowała należytej staranności składając odwołanie po wyznaczonym terminie, bowiem nie powzięła informacji od osoby odbierającej przesyłkę w jakiej dacie ona została przez nią odebrana. Ponadto, Strona mając na kopercie numer nadawczy tzw. R-kę mogła na stronie internetowej Poczty Polskiej (https://emonitoring.poczta-polska.pl/) zweryfikować termin doręczenia przesyłki. Sumując, wskazano, że w związku z faktem, iż nie zachodzą pozytywne przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...], Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z siedzibą w S. postanowił odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. W ponownie wywiedzionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z siedzibą w S. z dnia [...].02.2020 r. Spółka ponownie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od Dyrektora na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku z CEIDG dotyczącego B. B. oraz o zobowiązanie do przeprowadzenie dowodów przez przesłuchanie w charakterze świadków: B. , P. B. oraz listonosza doręczającego korespondencję oraz w charakterze strony – P. B., będącego Prezesem Zarządu skarżącej Spółki). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie art. 58 § 1 i 2 K.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą pozytywne przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...].03.2019 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 45 K.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności kwestii dotyczących sposobu (prawidłowości) doręczenia zaskarżonej decyzji z dnia [...].03.2019 r. (m. in. brak przesłuchania świadków B. B., P. B., listonosza doręczającego korespondencję oraz za Skarżącą P. B.), co doprowadziło do błędnych ustaleń skutkujących przyjęciem, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do wywiedzenia odwołania od decyzji z dnia [...].03.2019 r.; 3) naruszenie przepisu art. 153 P.p.s.a. przez niewykonanie wyroków tutejszego Sądu z dnia 01.08.2019 r. (sygn. akt I SA/Sz 465/19) oraz 04.12.2019 r. (sygn. akt I SA/Sz 608/19), tj. nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy decyzja z dnia [...].03.2019 r. została doręczona skarżącej w terminie, od którego należy liczyć spełnienie warunku zachowania terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca przypomniała, że zgodnie z art. 45 k.p.a., pisma zaadresowane do jednostek organizacyjnych (do których należą osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej) mogą być doręczone do rąk osoby lub osób uprawnionych w danej jednostce organizacyjnej do odbioru pism, a w przypadku niemożności doręczenia w ten sposób właściwym sposobem postępowania jest awizowanie pisma i pozostawienie informacji o tym w siedzibie strony, stosownie do art. 44 K.p.a. (por. wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1650/09, LEX nr 746709). Skarżąca przy tym wskazała, że z powyższego przepisu wynika niedopuszczalność zarówno doręczenia pisma pracownikowi innemu niż pracownik upoważniony do odbioru pism, jak i doręczenia pisma innym osobom, np. klientowi, sąsiadowi lub osobom przebywającym przypadkowo w lokalu siedziby adresata (por. postanowienie SN z 05.10.1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994, nr 12, poz. 187). Oznacza to także, iż do doręczeń korespondencji kierowanej do osób prawnych (w tym spółek z o.o.) nie ma zastosowania art. 43 K.p.a. Dalej Skarżąca wskazała, że mając na uwadze godzinę doręczenia korespondencji (15:06) oraz fakt, iż z uwagi na prace połowę i niewielką liczbę pracowników nikt w tym czasie w siedzibie spółki nie przebywał, odwołująca się wskazuje, że kierowana do niej korespondencja została pozostawiona w pobliskim względem siedziby odwołującej się sklepie spożywczym (pod adresem Ż. ), prowadzonym przez B. B. (vide: załączony wydruk z CEIDG), będącą matką pracownika odwołującej się, tj. P. B.. Treść nieczytelnego dopisku na potwierdzeniu odbioru poczynionego przez doręczyciela wskazuje, że korespondencja została odebrana przez księgową spółki. B. B. nie jest jednak księgową Spółki ani nie wiąże ją ze Spółką żaden stosunek prawny, w tym też w żaden sposób nie została ona upoważniona przez odwołującą się do odbioru kierowanej do niej korespondencji, stąd nie można przyjąć, iż decyzja z dnia [...].03.2019 r. została odwołującej się skutecznie doręczona. Końcowo Skarżąca wskazała, że zgodnie z wyrokami tutejszego Sądu z dnia z dnia 01.08.2019 r. (sygn. akt I SA/Sz 465/19) oraz 04.12.2019 r. (sygn. akt I SA/Sz 608/19), powinnością Organu administracji było ustalenie prawidłowości doręczenia Skarżącej decyzji z dnia [...].03.2019 r. W tym celu, w ocenie Skarżącej, w ramach prowadzonego postępowania dowodowego Organ administracji winien na powyższe okoliczności przeprowadzić dowód z zeznań wnioskowanych świadków oraz przesłuchania strony, a nie jedynie poprzestać na wymianie pism z Pocztą Polską S.A. Faktem powszechnie znanym jest bowiem, że doręczający korespondencję listonosz bazuje jedynie na oświadczeniach i nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego na okoliczność prawdziwości zawartych w nich stwierdzeń, w tym przypadku stwierdzenia osoby odbierającej przesyłkę, iż pełni ona w, spółce funkcję księgowej. W konsekwencji, zdaniem Skarżącej, nie można mówić o winie po stronie Skarżącej, co implikuje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z siedzibą w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skargę należało uwzględnić, gdyż Sąd stwierdził - działając w warunkach art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2335 – dalej w skrócie "P.p.s.a") - a zatem w warunkach związania oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 04.12.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 608/19 - że zaskarżonym postanowieniem Organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenia art. 153 P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z dnia [...].02.2020 r., nr [...], którym odmówiono przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] w B. z dnia [...].03.2019 r. nr [...], przyznającej Skarżącej pomoc finansową w kwocie [...]zł z tytułu powstania w jej gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Istota sporu sprowadza się do oceny legalności zaskarżonego postanowienia w kontekście ww. wyroku Sądu o sygn. akt I SA/Sz 608/19, którym uchylono zaskarżone postanowienie z dnia [...].06.2019 r., nr [...], wskazując, że: "Zgodnie z art. 45 k.p.a., pisma zaadresowane do jednostek organizacyjnych (do których należą osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej) mogą być doręczone do rąk osoby lub osób uprawnionych w danej jednostce organizacyjnej do odbioru pism, a w przypadku niemożności doręczenia w ten sposób właściwym sposobem postępowania jest awizowanie pisma i pozostawienie informacji o tym w siedzibie strony, stosownie do art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1650/09, LEX nr 746709). Z powyższego przepisu wynika niedopuszczalność zarówno doręczenia pisma pracownikowi innemu niż pracownik upoważniony do odbioru pism, jak i doręczenia pisma innym osobom, np. klientowi, lub osobom przebywającym przypadkowo w lokalu siedziby adresata (por. postanowienie SN z 5 października 1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994, nr 12, poz. 187). Na gruncie niniejszej sprawy organ niezgodnie z prawem ustalił prawidłowość doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2019 r. Po pierwsze jak wynika z podkreślenia zawartego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczenia tej decyzji organ pozostawił tą decyzję pełnoletniemu domownikowi. Tymczasem również w ocenie Sądu przepis art. 43 k.p.a. odnosi się wyłącznie do adresatów będących osobami fizycznymi (tak też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Ol 8/08). Przepis wprowadza wymóg "nieobecności adresata" (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 maja 2017 r,. sygn. akt II SA/Bd 271/07), a nieobecna może być tylko osoba fizyczna. Przesłanki zatem wynikające z tej normy oraz sama systematyka przepisów rozdziału 8 kodeksu nie uzasadnia twierdzenia, że doręczenie to dotyczy każdego adresata. Skarżąca wskazuje, że kierowana do niej korespondencja została pozostawiona w pobliskim względem jej siedziby sklepie spożywczym (pod adresem Ż. [...]), prowadzonym przez B. B., będącą matką pracownika odwołującej się, tj. P. B.. Treść niemal nieczytelnego dopisku na potwierdzeniu odbioru wskazuje, że korespondencja została odebrana przez księgową spółki. Skarżąca podkreśla, że B. B. nie jest jednak księgową spółki ani nie wiąże ją ze spółką żaden stosunek prawny, w tym też w żaden sposób nie została ona upoważniona do odbioru kierowanej do niej korespondencji. W konsekwencji zgodzić się należy ze skarżącą, że doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w kwestii dotyczących prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2019 r., co doprowadziło do przedwczesnego ustalenia skutkującego przyjęciem, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji.". W aspekcie procesowym taki stan sprawy rodzi skutki określone w art. 153 i art. 170 P.p.s.a. W myśl art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie zaś z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istota przepisu art. 153 P.p.s.a. polega na tym, że ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ podatkowy, ani też sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.03.2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Obecnie więc rozpoznający sprawę Sąd, związany jest oceną sprawy i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 04.12.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 608/19, którym uchylono poprzednie postanowienie Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z dnia [...].06.2019 r. głównie z uwagi na to, że Organ niezgodnie z prawem ustalił prawidłowość doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2019 r. Sąd, ponownie orzekający w niniejszej sprawie, nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętym w tej sprawie wyroku z dnia [...].12.2019 r. W rozpoznawanej sprawie, nie doszło bowiem ani do zmiany stanu prawnego, jak również nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu, muszą być prowadzone w oparciu o ocenę prawną i zalecenia Sądu w niniejszej sprawie wyrażone w ww. wyroku o sygn. akt I SA/Sz 608/19. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia podkreślić należy, że w powołanym wyroku Sąd wprost wskazał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przepisu art. 45 K.p.a., przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co do prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji z dnia [...].03.2019 r., co doprowadziło do przedwczesnego ustalenia skutkującego przyjęciem, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia w kontekście wskazań Sądu zawartych w ww. wyroku z dnia 04.12.2019 r., I SA/Sz 608/19, Sąd ponownie orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że Organ nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku zastosowania się do wiążącej go oceny prawnej i wskazań tego Sądu co do dalszego postępowania, a tym samym zaskarżone postanowienie dotknięte jest takim samym uchybieniem w działaniu organu, które na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. skutkowało koniecznością uchylenia postanowień organów obu instancji. Wbrew bowiem zaleceniom Sądu, w zaskarżonym postanowieniu nadal brak jest wykazania - w kontekście znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie normy postępowania zawartej w art. 45 K.p.a., nakazującej organom administracyjnym doręczanie pism jednostkom organizacyjnym (do których m. in. należą osoby prawne – jak wskazał Sąd w ww. wyroku I SA/Sz 608/19) w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru – że ww. decyzję z dnia [...].03.2019 r. doręczono osobie uprawnionej do odbioru tego pisma w imieniu "A. " Sp. z o.o. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organ ponownie przeprowadził szerokie rozważania co do wystąpienia przesłanek niezbędnych do przywrócenia terminu, jednak nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, a tym samym nie dowiódł, że B. B., jako wskazana w dopisku na potwierdzeniu odbioru, była w owym czasie księgową skarżącej Spółki. Skarżąca dalej w skardze podkreśla, że B. B. nie jest księgową Spółki, ani też nie wiąże ją z tą Spółką żaden stosunek prawny, w tym też w żaden sposób nie została ona upoważniona do odbioru kierowanej do Spółki korespondencji. W kontekście tych zarzutów skargi, zgodzić się należy ze Skarżącą, że doręczyciel bazuje jedynie na oświadczeniach i nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego co do prawdziwości tych oświadczeń, tutaj, co do stwierdzenia osoby odbierającej przesyłkę, że pełni ona w Spółce funkcję księgowej. Stąd, przeprowadzanie tylko dowodu przez odwołanie się do Poczty Polskiej S.A., która nie jest uprawniona do badania prawdziwości oświadczeń składanych doręczycielom przez odbiorców doręczanej korespondencji, nie było konieczne. W tej sytuacji zaistniała podstawa do uznania, że Organ nie wykonał zaleceń Sądu, gdyż ograniczył się jedynie do informacji Poczty Polskiej S.A., która jednak nie była właściwym podmiotem uprawnionym do ustalania, czy B. B. była związana stosunkiem zatrudnienia ze skarżącą Spółką. Wobec tego, Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 153 P.p.s.a., Organ bowiem – mimo wskazań Sądu w ww. wyroku z dnia 04.12.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 608/19 – nie wyjaśnił istotnych okoliczności faktycznych w kontekście znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 45 K.p.a., a więc nie wykazał, że doszło do skutecznego doręczenia Skarżącej decyzji z dnia [...].03.2019 r., co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącej co do zobowiązania Organu do przeprowadzenia postępowania dowodowego przez przesłuchanie wskazanych w skardze osób, Organ musi mieć na uwadze ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym zasadę prawdy obiektywnej przewidzianej w art. 7 K.p.a. A zatem, organy są zobowiązane z urzędu lub na wniosek stron podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaś w myśl art. 75 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio. Ponownie zatem rozpoznając sprawę, Organ – będąc związanym oceną prawną i wskazaniami Sądu, stosownie do art. 153 P.p.s.a. - zrealizuje zalecenia zawarte w wyroku z dnia 04.12.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 608/19, w szczególności ustali, w kontekście znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 45 K.p.a., czy B. B. była zatrudniona w skarżącej Spółce w jakiejkolwiek formie prawnej, a w szczególności, czy była uprawniona w owym czasie do działania w imieniu skarżącej Spółki w zakresie odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Konieczne jest wyjaśnienie tej istotnej okoliczności w pierwszej kolejności, gdyż jej wyjaśnienie dopiero pozwoli na ustalenie, czy Skarżącej Spółce skutecznie doręczono decyzję z dnia [...].03.2019 r., a dopiero potem, czy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i, czy wystąpiły przesłanki niezbędne do przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Ustalenie, czy doszło do prawidłowego (skutecznego) doręczenia decyzji, jest punktem wyjściowym niniejszym postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, albowiem w przypadku stwierdzenia braku skutecznego doręczenia decyzji, nie rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania, a skoro tak, to nie może on zostać przekroczony (nie można mu uchybić), a w konsekwencji tego nie może zostać przywrócony. Dopiero po przesądzeniu tego zasadniczego aspektu w niniejszej sprawie i stwierdzeniu, że doszło do skutecznego doręczenia, można przejść do dokonania oceny prawnej zaskarżonego postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wszystkie ustalenia Organu w tym zakresie winny znaleźć oparcie w aktach administracyjnych sprawy. W zależności od dokonanych ustaleń i ich oceny, w nowo wydanym orzeczeniu, sporządzonym zgodnie z wymogami płynącymi z art. 7a, art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a., Organ przedstawi uargumentowane stanowisko w spornej kwestii. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w łącznej kwocie 597,00 zł Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje: uiszczony wpis stały od skargi w kwocie 100,00 zł (ustalony na podstawie § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 poz. z późn. zm.) oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego Skarżącej (radcy prawnego) w kwocie 480,00 zł z tytułu zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego (17,00 zł).