I SA/Sz 600/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J.K. oraz K.K. i B.K. jako następców prawnych zmarłej Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 12 maja 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 lutego 2017r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 w wysokości [...] zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Prezydent Miasta K. ustalił wymiar podatku od nieruchomości należnego w pierwszym kwartale 2016 r. od J. K. i Z. M. (zw. dalej: "podatnikami") za nieruchomości położone w K. przy ulicy [...] i przy ulicy [...]. Przedmiotem opodatkowania są budynki mieszkalne lub ich części wraz z przypisanymi do nich gruntami o kategorii podatkowej gruntów pozostałych, a także - budynki związane z działalnością gospodarczą oraz grunty związane z działalnością gospodarczą. Organ podatkowy ustalił, że jedno ze współwłaścicieli - J. K. - jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] J. K. z siedzibą w K., w ramach którego wykonuje roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Przy ul. [...] i ul. [...] w K. wybudował budynki mieszkalne, wielorodzinne, obejmujące samodzielne lokale mieszkalne i lokale niemieszkalne o charakterze użytkowym. Te ostatnie wraz z przypadającym na nie udziałem w gruncie, opodatkowane zostały najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. W ocenie organu I instancji, podatnicy nieprawidłowo zaklasyfikowali udziały w lokalu użytkowym - halach garażowych do budynków pozostałych oraz grunty z nimi związane do gruntów pozostałych. Zdaniem organu podatkowego I instancji, winny być one opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, lokale garażowe zostały bowiem wyodrębnione prawnie jako lokale użytkowe - hala garażowa, co oznacza, że stanowią odrębne nieruchomości i odrębne, samodzielne przedmioty opodatkowania. Nie dzielą zatem losu całego budynku, ani innych części tego budynku (np. lokali mieszkalnych). Ta odrębność od innych części budynku pozwala na różne opodatkowanie w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały bądź przeznaczony na działalność gospodarczą. W związku z tym, że przedmiotowe lokale użytkowe - hale garażowe znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy (udziały w odrębnym lokalu stanowiącym garaż) zastosowanie znajdują stawki określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., zw. dalej: "u.p.o.l.") tj. dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie zgadzając się powyższym rozstrzygnięciem, podatnicy - reprezentowani przez pełnomocnika - wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym zaskarżyli decyzję w części odnoszącej się do lokali i gruntu opodatkowanych stawkami jak za grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - prawa materialnego, tj: art. 1a, art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. oraz uchwały Nr XV/171/2015 Rady Miejskiej w K. z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta K. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2015 r., poz. 5063) - przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1 i 2 , art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., zw. dalej: "O.p."). W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że lokale użytkowe - hala garażowa, należy do kategorii budynków pozostałych, ponieważ podatnik nie prowadzi w nich działalności gospodarczej, gdyż lokale te przeznaczone są do sprzedaży w ramach prowadzonej działalności developerskiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. wskazało na wstępie, że ponowna wnikliwa analiza stanu prawnego w kontekście rozpoznawanego stanu faktycznego sprawy, doprowadziła skład orzekający do zmiany stanowiska przedstawionego w decyzji nr [...] z dnia 13 lutego 2017 r. Stanowisko to miało charakter incydentalny zważywszy na wcześniej już prezentowane w decyzjach nr [...], [...] i [...] z dnia 22 kwietnia 2016 r. stanowisko, które znajduje wyraz także w dzisiejszej decyzji. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 1a u.p.o.l., organ odwoławczy wskazał, że nie nadaje się on do merytorycznego ustosunkowania, ponieważ nie precyzuje, który z licznych przepisów unormowanych w tym artykule został naruszony. Jak wskazał organ odwoławczy, spośród przepisów zawartych w art. 1a, w sprawie zastosowany został ust. 1 pkt 3, w którym zawarta jest definicja gruntu, budynku i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Formułując tę definicję ustawodawca dookreślił, jakie przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegają najwyższym stawkom tego podatku, określonym w art, 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Ponad ten przepis w u.p.o.l., ustawodawca nie formułuje żadnych takich norm, które uzależniałyby zastosowanie różnych stawek podatkowych od sposobu wykorzystywania budynków czy gruntów. Ustawodawca kładzie nacisk na sam fakt posiadania budynku czy gruntu przez przedsiębiorcę, przez co nawiązuje się związek tego budynku i gruntu z działalnością gospodarczą. Konstrukcja przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje jednoznacznie na to, że związek ów nawiązuje się z mocy prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że podatek od nieruchomości jest podatkiem należnym za samo tylko posiadanie majątku nieruchomego w budynkach i gruntach. Ustawodawca chciał, aby majątek w budynkach użytkowych i gruntach niezwiązanych z budynkami mieszkalnymi posiadany przez przedsiębiorcę, z definicji był związany z działalnością gospodarczą z uwagi na to, że zgodnie z zasadą swobody działalności gospodarczej majątek taki potencjalnie może być dla posiadacza źródłem zwiększonych korzyści, przez co, z punktu widzenia podatku od nieruchomości, przedstawia większą wartość niż gdyby pozostawał w rękach nie przedsiębiorcy. Organ odwoławczy wskazał, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości związane jest wyłącznie z wielkością i rodzajem majątku nieruchomego, bez względu na to, co podatnik robi z tym majątkiem. Z tej przyczyny podatek od nieruchomości nazywany jest w literaturze podatkowej podatkiem majątkowym, w przeciwieństwie do podatków dochodowych, które uzależnione są od rzeczywistego dochodu, przy czym dla tych podatków nie jest istotne, przy pomocy jakich środków podatnik osiągnął dochód; podatek od nieruchomości jest jednym z kosztów wpływających na wysokość podatku dochodowego. Kierując się przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, zawierającym definicję gruntów i budynków, organ podatkowy bada, czy podatnik posiada status przedsiębiorcy lub czy jest innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. W sytuacji, gdy podatnik jest przedsiębiorcą, organ podatkowy nie ma potrzeby badania, czy wykonuje on faktycznie działalność gospodarczą z wykorzystaniem opodatkowywanych nieruchomości, bowiem sam status przedsiębiorcy przesądza o związku z mocy prawa posiadanych przezeń budynków niemieszkalnych i gruntów niezwiązanych z budynkami mieszkalnymi z działalnością gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie wystarczającym dowodem na zastosowanie najwyższych stawek podatku od nieruchomości do posiadanych przez skarżących lokali użytkowych i związanego z nimi gruntu jest fakt posiadania przez skarżącego statusu przedsiębiorcy. Przy tym, prawo podatkowe nie różnicuje lokali użytkowych wedle ich przeznaczenia - wystarczy, że nie mają one charakteru mieszkalnego, a hala garażowa będąca przedmiotem sprawy lokalem mieszkalnym nie jest. Skarżący wybudowali budynek, którego część stanowią wyodrębnione prawnie i faktycznie lokale użytkowe. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., z chwilą ich wybudowania budynek i jego części zaistniały jako przedmiot opodatkowania. Posiadaczem budynku i wydzielonych w nim części użytkowych od chwili zaistnienia są podatnicy, a że jedno z nich jest przedsiębiorcą, części te zgodnie z wolą ustawodawcy związane są z działalnością gospodarczą. Ta konstatacja jest wystarczająca do zastosowania do wydzielonych części użytkowych budynku stawki jak do budynków związanych z działalnością gospodarczą. Los prawny części użytkowych budynku dzieli również związany z nimi udział w gruncie, stąd i on podlega stawce podatku od nieruchomości przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Odpowiadając na argument skarżących, jakoby część użytkowa budynku była budynkiem pozostałym, ponieważ nie jest zajęta na działalność gospodarczą, Kolegium stwierdziło, że taki tok myślenia został usprawiedliwiony rozstrzygnięciem poprzedniej decyzji. Ponieważ Kolegium wycofało się z zaprezentowanego tam stanowiska, wyjaśniło w niniejszej decyzji, że przedsiębiorca może być podatnikiem podatku według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych tylko wówczas, gdy związek budynku z działalnością gospodarczą jest zerwany z powodów technicznych określonych w decyzji organu nadzoru budowlanego. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanym stanie faktycznym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w rozpatrywanym stanie faktycznym część użytkowa budynku związana jest z mocy prawa z działalnością gospodarczą, z uwagi na posiadanie jej przez przedsiębiorcę. Ale, rozpatrując sprawę z punktu widzenia skarżących, organ odwoławczy zauważył, że mamy tu również faktyczne zajęcie spornej części na działalność gospodarczą. Wydzielone części użytkowe są nieoddzielną częścią działalności gospodarczej polegającej na budowaniu i sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych. Lokale użytkowe są produktem działalności prowadzonej przez właściciela, są nierozerwalnie z tą działalnością związane i na nią zajęte. Kolegium nadto podkreśliło, że już w odwołaniu podatnik J. K. oświadczył, że udziały w halach garażowych i w gruncie są przeznaczone do sprzedaży w ramach prowadzonej działalności developerskiej. W takim stanie rzeczy, fikcją byłoby oczekiwanie, że skarżący będzie wykorzystywał garaże dla przechowywania w nich własnych pojazdów, czy innego sprzętu. Garaże owe są zajęte na działalność developerską, której sensem jest sprzedawanie wybudowanych budynków i ich części. Na marginesie organ odwoławczy dodał, że w świetle prawa podatkowego sytuacja prawna lokali użytkowych jest odmienna od sytuacji lokali mieszkalnych. Lokale mieszkalne z chwilą zaistnienia jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podlegają stawce jak za budynki mieszkalne, ich bowiem nie dotyczy przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podatnicy wnieśli o uchylenie decyzji w części dotyczącej różnicy wynikającej ze zmiany podstawy prawnej co do wysokości stawki podatku za 1m2 nie sprzedanej powierzchni gruntu i powierzchni garażowej w budynkach wybudowanych w ramach działalności i powierzchni garażowej w budynkach wybudowanych w ramach działalności developerskiej przeznaczonych do sprzedaży, tj. ustalenia wymiaru jak dla związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zamiast jako pozostałych oraz o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 1a, art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. oraz 2. uchwały Nr XV/171/2015 Rady Miejskiej w K. z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta K., 3. postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1 i 2 , art. 187 § 1, art. 191 O.p. W uzasadnieniu skargi, Skarżący przedstawili argumentację do ww. zarzutów. Wskazali, że organ odwoławczy (w stosunku do wcześniejszych decyzji) zmienił zdanie. Podkreślono, że ani Prezydent Miasta K. ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgromadziło żadnych nowych dowodów w sprawie. Stan faktyczny sprawy od początku jest taki sam. Zdaniem Skarżącego - J. K., nie czerpie on żadnych korzyści z posiadanych nieruchomości, korzyść osiągnie dopiero w momencie ich sprzedaży więc powinny być opodatkowane stawką jak dla pozostałych gruntów i budynków o co cały czas wnosi. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący powołał wyrok NSA o sygn. II FSK 1880/11z dnia 23.05.2013 r. Skarżący podniósł, że wydając przedmiotową decyzję nie przyjęto od niego żadnego oświadczenia, jak również nie twierdzono tego na podstawie żadnych dokumentów źródłowych, że będące przedmiotem sporu części/udziały w budynku wielolokalowym i grunty były/są zajęte na cele działalności gospodarczej. Wnioski wyciągnięto tylko z samego faktu, że Skarżący jest przedsiębiorcą. Końcowo Skarżący oświadczył, że przedmiotowe udziały w hali garażowej wraz z przypisaną im częścią udziału w gruncie jak również udział w niesprzedanej działce gruntu są przeznaczone do sprzedaży w ramach prowadzonej działalności developerskiej i nie są, ani nigdy nie były zajęte na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawach w dniu 14 września 2017 r. i w dniu 29 listopada 2017 r. skarżący wyjaśnił, że sprzedał w 2016 r. część tych lokali nieużytkowych (udziały w tych lokalach – garażach) i w związku z tym istniał związek tych lokali z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, natomiast pozostałe lokale, których nie sprzedał skarżący, nie generują przychodu, lecz same starty. Nadto podtrzymał swoje stanowisko, że nie prowadził na spornych nieruchomościach działalności gospodarczej bowiem nieruchomości te zostały wykorzystane dla wybudowania budynków mieszkalnych wraz z miejscami postojowymi przeznaczonymi dla tych budynków mieszkalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 zw. dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowałoby koniecznością uchylenia tej decyzji. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w sprawie ustalenia skarżącym podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł. Skarżący kwestionują decyzję w części dotyczącej zastosowania najwyższych stawek podatkowych (właściwych dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą) w stosunku do niesprzedanych udziałów w wyodrębnionych prawnie lokalach użytkowych – halach garażowych i związanych z nimi gruntów, w nieruchomości przy ul. [...], [...] K.. Według skarżących, zastosowanie odpowiedniej stawki podatku wynikać powinno z tego, czy budynek lub jego część został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, przez co rozumieją faktyczne zajęcie, wykorzystywanie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę. W ocenie skarżących, udziały w lokalu użytkowym - halach garażowych należy opodatkować stawką podatku od nieruchomości jak dla budynków (i gruntów) pozostałych. Natomiast zdaniem organu podatkowego, winny być one opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Lokale garażowe zostały bowiem wyodrębnione prawnie jako lokale użytkowe - hale garażowe, co oznacza, że stanowią odrębne nieruchomości i odrębne, samodzielne przedmioty opodatkowania. Nie dzielą zatem losu całego budynku, ani innych części tego budynku (np. lokali mieszkalnych). W tak zakreślonym sporze rację należało przyznać organowi podatkowemu. Przystępując do rozstrzygnięcia spornej kwestii zauważyć należy, że nie budzi wątpliwości, że ustawodawca uzależnił w przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., powoływanej dalej jako: "u.p.o.l.") wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania, co uzasadnia m. in. art. 5 u.p.o.l. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a kwalifikacja nieruchomości, która ma wpływ na wymiar tego podatku, jest niezależna od statusu podatnika, lecz wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości (a więc z tego, czy nieruchomość jest przeznaczona na cele gospodarcze, mieszkaniowe, czy inne). Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2016 r.), grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaś przepis ust. 2a stanowi, że: "2a. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2), budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Zakres podmiotowy podatku został natomiast wskazany w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (pkt 1), posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych (pkt 2), użytkownikami wieczystymi gruntów (pkt 3), posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (pkt 4). W art. 3 ust. 4 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowią współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5. Z kolei przepis art. 5 stanowi, że: "1. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - [...] zł (w 2016 r. – [...] zł) od 1 m2 powierzchni,(...), 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - [...] zł (w 2016 r. – [...] zł) od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - [...] zł (w 2016 r. – [...] zł) od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - [...] zł (w 2016 r. – [...] zł) od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - [...] zł(w 2016 r. – [...] zł) od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...] z (w 2016 r. – [...] zł) od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.". W ocenie składu orzekającego, trafnie wywiodły organy prowadzące postępowania, że z legalnej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawartej w przytoczonym wyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2016 r.) wynika wprost, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla przyjęcia tej kwalifikacji nieistotna jest, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, okoliczność, czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Powołany przepis wiąże bowiem sposób opodatkowania nieruchomości wyłącznie z faktem ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. A zatem, nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej czy nie przynoszące dochodów, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W przytoczonej bowiem wyżej definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, co jednakże ustawodawca doprecyzowuje przytoczonym wyżej przepisem art. 5 u.p.o.l. przy czym w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy znajduje zastosowanie przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) in fine u.p.o.l. normujący wysokość stawek podatku od nieruchomości - od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - [...] zł (w 2016 r. – [...] zł) od 1 m2 powierzchni użytkowej (podkreślenie własne). Podnoszona przez skarżących okoliczność, że nie czerpią żadnych korzyści z posiadanych nieruchomości, gdyż korzyść zostanie osiągnięta dopiero w momencie ich sprzedaży, nie ma prawnego znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem judykatury, konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, czyli nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych, jest przepis określający stawki podatku (przytoczony wyżej art. 5 u.p.o.l.). Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą, także – jak wyżej wskazano - dla budynków mieszkalnych lub ich części. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów" (tak też: wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r. sygn. akt: II FSK 1031/09). Wskazać należy przy tym, że ustawodawca na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie stworzył ustawowej definicji pojęcia budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazano jedynie, że przez określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem m.in. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Określenie "działalność gospodarcza" w myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oznacza natomiast działalność, o której mowa w przepisach ustawy Prawo o działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Zastrzeżenie to odnosi się do działalności rolniczej lub leśnej oraz do wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich (...). Kwestią więc o kluczowym znaczeniu - w kontekście istoty sporu w okolicznościach faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie oraz z punktu widzenia przesłanek art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - jest sposób wykorzystywania lokali. W toku postępowania skarżący starali się wykazać, że wybudowane lokale użytkowe - hale garażowe nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, ani w żaden sposób nie są zajęte na taką działalność. Stanowisko skarżących należało uznać za błędne. Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący J. K. wraz z małżonką Z. M. (a obecnie z jej następcami prawnymi) są współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...],[...] oraz R. T. [...] w K., co uzasadnia, że obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, w myśl przytoczonego wyżej przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Nie jest także sporne, że jeden ze współwłaścicieli - J. K. posiada status "przedsiębiorcy" i prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...]" J. K. z siedzibą w K., w ramach którego wykonuje roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Przy ul. [...] i ul. [...] w K. wybudował budynki mieszkalne, wielorodzinne, obejmujące samodzielne lokale mieszkalne i lokale niemieszkalne o charakterze użytkowym. Co istotne, na rozprawie skarżący oświadczył, że jedna z nieruchomości stanowiła współwłasność małżeńską majątkową, jednakże żona nie prowadziła działalności gospodarczej. Skarżący prowadził ją samodzielnie na tych nieruchomościach, tzn. skarżący następnie doprecyzował, że nieruchomości te tylko zostały wykorzystane dla wybudowania budynków mieszkalnych wraz z miejscami postojowymi przeznaczonymi dla tych budynków mieszkalnych. Również w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji, skarżący wyraźnie oświadczył, że udziały w halach garażowych wraz z przypisaną im częścią udziału w gruncie, jak również udział w niesprzedanych działkach gruntu, są przeznaczone do sprzedaży w ramach prowadzonej działalności developerskiej. Wobec tego zgodzić się należało z organem podatkowym, że wybudowane lokale użytkowe są produktem działalności gospodarczej prowadzonej przez właściciela ( skarżącego), są nierozerwalnie z tą działalnością związane i na nią zajęte, gdyż są towarem przeznaczonym na sprzedaż w ramach prowadzonej przez skarżącego J. K. działalności gospodarczej. Brak więc było podstaw do przyjęcia, że wybudowane hale garażowe wykorzystywane są do realizacji niegospodarczych, osobistych celów skarżących, nie służą one do przechowywania w nich własnych pojazdów czy innego sprzętu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 130/12, że: "nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc po uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystywana wprost na ten cel. Zdaniem tego Sądu, ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu. Jednakże nie są to jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel". Jak trafnie organ podatkowy podniósł, w niniejszej sprawie wybudowane garaże są zajęte na działalność developerską, której celem jest sprzedawanie wybudowanych budynków i ich części. Lokale garażowe zostały też wyodrębnione prawnie jako lokale użytkowe, co oznacza, że stanowią odrębne nieruchomości i odrębne, samodzielne przedmioty opodatkowania. Nie dzielą zatem losu prawnego całego budynku, ani innych części tego budynku (np. lokali mieszkalnych). Prawidłowo zatem organy podatkowe obu instancji uznały, że sporne lokale użytkowe - hale garażowe opodatkować należało w roku 2016 stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b) in fine u.p.o.l.). Podkreślić przy tym ponownie należy, że decydujące znaczenie dla takiej klasyfikacji ma fakt, że sporne lokale stanowią współwłasność skarżącego posiadającego status przedsiębiorcy. Jest to okoliczność wystarczająca, wyczerpuje ona bowiem ustawowe znamiona definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" przewidzianej w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. (w stanie prawnym obowiązującym od dnia 01.01.2016 r.), które oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wobec tego Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 1a, art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.) za bezpodstawne. Merytorycznej kontroli nie poddaje się natomiast zarzut naruszenia przepisów uchwały Nr XV/171/2015 Rady Miejskiej w K. z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta K., ponieważ skarżący w żaden sposób nie uzasadnił, na czym ma polegać tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również wskazanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. Należy podkreślić, że ze sformułowanej w art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej wynika, iż obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, a jeśli okaże się to niemożliwe - ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego, dopuszczając jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W niniejszej sprawie, organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe (art. 187 § 1 O.p.), którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logiczne i poprawne merytorycznie uzasadnione wnioski. Wskazać należy, że zasada wynikająca z art. 187 O.p., nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W ocenie Sądu, argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest przekonująca, zgodna z zasadami logiki, jak również z przyjętą w orzecznictwie wykładnią przepisów dotyczących opodatkowania spornych budowli. Wskazana została podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji, organ podatkowy w wyraźny i jednoznaczny sposób wskazał przyczyny, z jakich powodów stanowisko skarżącego nie może zostać zaakceptowane. Przedstawił przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, zasady dotyczące wykładni przepisów, dokonał wykładni zastosowanej normy prawnej. Okoliczność, że skarżący nie został przekonany, co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia przepisów postępowania czy przepisów prawa materialnego. Skarżący ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności Jego stanowiska, przy czym w rozpoznawanej sprawie przekonanie to nie ma jednak odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa i ich wykładni. Sumując, Sąd uznał, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy stanowisko organu podatkowego odpowiada prawu jak i postępowanie prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako nieuzasadnioną - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.