I SA/Ke 236/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi K.U. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 maja 2020 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz K.U. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 26 maja 2020 r. nr (..) stwierdził, że stanowisko K.U., przedstawione we wniosku z 13 marca 2020 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wskazania czy otrzymane dofinansowanie zwiększa obrót wnioskodawcy - jest nieprawidłowe. Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że w związku z wprowadzonym przez rząd Federacji Rosyjskiej zakazem przywozu niektórych produktów z Unii Europejskiej do Rosji, powodującym brak możliwości sprzedaży wyprodukowanych owoców i warzyw, Unia Europejska wprowadziła mechanizmy finansowe zapewniające możliwość uzyskania nadzwyczajnych, tymczasowych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw. W okresie od 1.10.2004 r. do 31.12.2016 r. wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w formie sklepu ogólnospożywczego. Dodatkowo prowadził gospodarstwo rolne. Co najmniej w okresie 01.01.2015r. - 24.05.2017r. był czynnym podatnikiem od towarów i usług w tym: od 01.01.2015 do 31.12.2016 z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej - sklep ogólnospożywczy oraz w okresie od 01.01.2015 do 24.05.2017 z tytułu prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego. Z tego tytułu składał deklaracje VAT-7. W okresie, w którym był czynnym podatnikiem VAT był uprawniony do stosowania stawki 5% z tytułu sprzedaży produktów rolnych. Celem jego działalności była produkcja i sprzedaż owoców (głównie jabłek) oraz warzyw (głównie brokułów i kalafiorów). W związku z brakiem możliwości rynkowej sprzedaży skorzystał z ww. wsparcia i wycofał owoce i warzywa z rynku. Wnioskodawca spełnił warunki określone w przepisach unijnych i krajowych, a mianowicie wycofał ze sprzedaży owoce i warzywa, dokonał ich sortowania oraz zapakowania w odpowiednie opakowania wraz z odpowiednimi adnotacjami, dostarczył je do uprawnionych jednostek odpowiednim transportem, a także uzyskał stosowane dokumenty potwierdzające bezpłatną dostawę. Następnie złożył wnioski o wypłatę pomocy do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K., który przeprowadził pozytywną weryfikację złożonych wniosków oraz załączonych dokumentów. Wysokość otrzymanej pomocy finansowej określona została na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw – dalej: rozporządzenie nr 543/2011. Pomoc została obliczona jako dopłata za wycofane jabłka w wysokości 16,98 euro za 100 kg jabłek, dopłata do kosztów transportu uzależniona od odległości jednostki organizacyjnej do której dostarczono wycofane z rynku jabłka, dopłata do kosztów sortowania i pakowania w wysokości 187,70 euro za 1 tonę jabłek. Dokumentem potwierdzającym udzielenie wsparcia były decyzje wydane przez Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K., w których w odrębnych pozycjach są wymienione poszczególne elementy wsparcia. Takie same zasady obowiązywały w przypadku obliczania pomocy finansowej za wycofane warzywa. Na podstawie decyzji podatnik otrzymał wypłatę wsparcia na rachunek bankowy, którą rozliczył jako obrót w podatku VAT, składając deklaracje VAT 7 za miesiące: marzec 2015r. oraz październik 2016 r. Wnioskodawca zamierza złożyć korekty deklaracji VAT-7 dotyczące powyższych miesięcy wraz z wnioskami o stwierdzenie nadpłaty. W związku z powyższym opisem stanu faktycznego zadano następujące pytania: 1. Czy otrzymane przez wnioskodawcę wsparcie (dotyczące płatności do wycofanych produktów oraz ich sortowania, pakowania i transportu) wyliczone w oparciu o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) NR 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw - zwiększa opodatkowany obrót wnioskodawcy w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. 2. Czy nie będąc obecnie czynnym podatnikiem podatku VAT, przysługuje wnioskodawcy prawo do korekty deklaracji VAT-7 za okresy, w których był czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT? W ocenie wnioskodawcy otrzymane wsparcie nie stanowi obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Ww. przepis jednoznacznie wskazuje, że do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko te dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio związane z ceną konkretnego towaru czy usługi. Otrzymana dotacja nie ma bezpośredniego związku z konkretną dostawą towarów, jak również nie wpływa na cenę dostawy, lecz stanowi zwrot poniesionych wydatków na produkcję jabłek, ich sortowanie, pakowanie oraz transport. Wnioskodawca podkreślił, że z orzecznictwa TSUE wynika, że określenie związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru jako bezpośredniego ma istotne znaczenie dla opodatkowania. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt I FSK 2057/16. W zakresie prawa do korekty deklaracji VAT-7 wnioskodawca stwierdził, że nie posiadanie statusu podatnika podatku VAT nie pozbawia go prawa do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za okresy, w których był czynnym podatnikiem VAT. Przy składaniu korekty deklaracji, należy bowiem przypisać składającemu taki status, jaki miał w okresie, którego dotyczy korekta deklaracji. Podmiot nie będący już podatnikiem czynnym może i niekiedy obowiązany jest składać korekty deklaracji. Możliwość korekty deklaracji podatkowej, w której uzewnętrznia się samoobliczenie podatku, to nie tylko przywilej podatnika, ale także jego obowiązek. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że skoro organ podatkowy ma możliwość wszczęcia wobec osoby fizycznej, nie będącej już czynnym podatnikiem VAT kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, w wyniku czego może doprowadzić do określenia podatku VAT w prawidłowej wysokości, to tym samym również osoba fizyczna, nie będąca już czynnym podatnikiem VAT może złożyć korektę deklaracji podatkowej VAT-7. Organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W ocenie Dyrektora przekazanie owoców na rzecz Banku Żywności było w istocie dokonaniem odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, za którą wynagrodzeniem jest dopłata przekazywana za pośrednictwem Agencji Rynku Rolnego przez Unię Europejską w ramach pomocy. Wysokość pomocy finansowej jaką może otrzymać producent owoców określona została w rozporządzeniu nr 543/2011. Dostawa towarów jest dokonywana na rzecz innych podmiotów niż te, które dokonują płatności, jednak charakter wyliczenia należności dla gospodarstwa przesądza o uznaniu, że Agencja Rynku Rolnego przekazując dopłaty w imieniu Unii Europejskiej w istocie przekazuje należność za dostawę, transport oraz koszty pakowania i sortowania owoców i warzyw. Przekazywana dopłata podzielona jest na dopłatę dotyczącą: owoców (jabłek), kosztów transportu, pakowania i sortowania owoców. Zdaniem organu otrzymywane przez wnioskodawcę dopłaty powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż stanowią należność za wykonane czynności na rzecz uprawnionej jednostki, są zapłatą za cenę przekazywanych owoców i warzyw. Zatem dopłaty stanowią obrót w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Organ uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie prawa do korekty deklaracji VAT-7 stwierdził, że skoro otrzymywane przez wnioskodawcę dopłaty do przekazywanych owoców i warzyw, kosztów transportu i pakowania oraz sortowania podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT to brak jest podstaw do rozstrzygania kwestii dotyczącej ewentualnej korekty deklaracji VAT-7. Na powyższą interpretację indywidualną K.U. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 29a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, polegającym na błędnym uznaniu, że skarżący dokonując przekazania owoców do bezpłatnej dystrybucji na rzecz organizacji pożytku publicznego z przeznaczeniem na prowadzoną przez nią działalność charytatywną w zamian za dopłatę za wycofanie owoców wypłaconą skarżącemu przez Agencję Rynku Rolnego, na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych dokonał zwiększającej jego obrót odpłatnej dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tymczasem otrzymana pomoc wypłacona na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych stanowiła jedynie zwrot kosztów poniesionych na wyprodukowanie, wycofanie z rynku, sortowanie i dostawę owoców do organizacji pożytku publicznego i nie miała bezpośredniego związku z konkretną dostawą towarów oraz nie wpływała na jej cenę, gdyż została udzielona w wysokości wynikającej z przesłanek określonych w przepisach prawa unijnego i jako taka nie powinna zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem od towarów usług; 2. art. 81 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa przez pozbawienie skarżącego na skutek wydania wadliwej interpretacji indywidualnej ustawowego prawa do dokonania skutecznej korekty deklaracji w podatku VAT. II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa poprzez nieudzielenie odpowiedzi na drugie pytanie wskazane przez skarżącego, gdyż organ ograniczył się wyłącznie do wykładni językowej przepisu, i w związku z udzieleniem negatywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, organ interpretacyjny za bezprzedmiotowe uznał udzielanie odpowiedzi na pytanie drugie zawarte we wniosku, a ponadto organ podatkowy nie poparł swego stanowiska kompletnym uzasadnieniem prawnym; 2. art. 14c § 2 w zw. z art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa poprzez dokonanie oceny stanowiska skarżącego z pominięciem orzecznictwa sądów administracyjnych tj. np. wyroku NSA I FSK 2057/16 z dnia 30.10.2018r.; 3. art. 14h w związku z art. 120 oraz art. 121 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa, polegające na wydaniu interpretacji bez wszechstronnej analizy treści wniosku i w konsekwencji poczynienie niepełnych ustaleń faktycznych oraz pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Skarżący podkreślił, że wsparcie finansowe otrzymane jako rekompensata za przekazanie owoców i warzyw do bezpłatnej dystrybucji nie stanowi podstawy opodatkowania w myśl art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Zatem wykładania przepisów dokonana przez organ podatkowy jest zupełnie nietrafna i niezgodna z orzecznictwem sądowym. W ocenie skarżącego organ kierował się przede wszystkim interesem Skarbu Państwa pomijając argumenty przemawiające na jego korzyść. Zarzucił, że organ nie odpowiedział na pytanie nr 2 i nie ustosunkował się do zawartej we wniosku argumentacji, wskutek czego wydana interpretacja rażąco narusza przepisy prawa. Skarżący wskazał, że pomimo wykreślenia go z rejestru podatników czynnych ma on nadal prawo do złożenia deklaracji VAT-7 za okres, w którym widniał w rejestrze. Na poparcie swojego stanowiska przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie zauważenia wymaga, że skarga w przedmiotowej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na gruncie kontrolowanej sprawy wniosek organu w powyżej opisanym zakresie został zawarty w treści odpowiedzi na skargę, natomiast pełnomocnik skarżącej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w przewidzianym prawem terminie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2018.2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie, w zakresie sformułowanego we wniosku pytania pierwszego, sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy otrzymane przez skarżącą wsparcie – pomoc finansowa dotycząca płatności do wycofanych owoców i warzyw oraz ich sortowania, pakowania i transportu – stanowi obrót w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Sądu rację w tym sporze należy przyznać skarżącej, która twierdzi, iż opisane we wniosku o wydanie interpretacji wsparcie finansowe, otrzymane w wyniku bezpłatnego przekazania owoców i warzyw (po uprzednim ich posortowaniu, zapakowaniu i dostarczeniu) do uprawnionej jednostki nie zwiększa podstawy opodatkowania określonej w art. 29a ust 1 ustawy o VAT. Sąd podziela tym samym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2018r., sygn. akt I FSK 2057/16 (dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.gov.pl) i w dalszej części uzasadnienia posłuży się argumentacją zawartą w jego uzasadnieniu. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z odpowiednimi zastrzeżeniami, jest wszystko co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośrednio wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Przepis ten stanowi implementację art. 11 (A) Dyrektywy Rady z 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.06.1977r.), obecnie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 341/1) w myśl, którego w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. We wskazanych wyżej przepisach dyrektyw wyraźnie określono związek pomiędzy czynnościami opodatkowanymi a dotacjami jako bezpośredni. Także z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) wynika, że określenie związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru jako "bezpośredniego" ma istotne znaczenie dla opodatkowania (np. wyrok TSUE C- 184/00 Office de produits wallons ASBF v. Belgia State). W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku stwierdzono, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Dla oceny, czy dotacja jest elementem istotnym wpływającym na włączenie jej do podstawy opodatkowania, kluczowe jest stwierdzenie, czy dotacje są przekazywane w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług. Tylko bowiem w takiej sytuacji można uznać, że stanowią one element wynagrodzenia. Dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, czyli nie zwiększają obrotu (vide A. Bartosiewicz R. Kubacki, VAT Komentarz, Wydanie III s. 429 i n.). Jak z powyższego wynika kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają bowiem jedynie przedmiotowe dotacje do ceny sprzedaży (u dostawcy towaru lub usługi). Nie podlegają natomiast opodatkowaniu przedmiotowe dotacje do ceny zakupu (u nabywcy towaru lub usługi). Skarżąca otrzymała opisane we wniosku należności po spełnieniu warunków określonych w przepisach: Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1190, dalej: rozporządzenie z dnia 4 września 2014 r.), Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1468, dalej: rozporządzenie z dnia 23 października 2014 r.), Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1523, dalej: rozporządzenie z dnia 5 września 2016 r.). Należy zwrócić uwagę, że z treści § 5 ust. 1 rozporządzenia z 4 września 2014r., § 6 ust. 1 rozporządzenia z 23 października 2014 r., § 8 ust. 1 rozporządzenia z 5 września 2016 r. wynika, że warunkiem udzielenia wsparcia w związku z wprowadzonym przez Federację Rosyjską zakazem przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej owoców i warzyw jest wycofanie z rynku tych produktów w celu bezpłatnego przekazania ich określonym podmiotom, których rejestr prowadzi Prezes Agencji. Skoro wsparcie, o którym mowa wyżej udzielane jest na skutek wycofania produktów z rynku i to w celu przekazania ich nieodpłatnie ściśle określonym podmiotom, to nie ma żadnych podstaw do uznania, by wsparcie to dokonywane było w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, a tylko w takiej sytuacji można byłoby uznać, że ma ono bezpośredni wpływ na cenę i stanowiło element wynagrodzenia. To, że wysokość wsparcia obliczana jest w zależności od ilości owoców i warzyw i odległości - w odniesieniu do kosztów transportu w żaden sposób nie może podważyć tej oceny. Wsparcie to przekazywane jest bowiem w celu pokrycia kosztów nieopłatnej dostawy owoców i warzyw na rzecz ściśle określonych podmiotów. Ma ono więc charakter jedynie zakupowy. Taki sposób określenia wsparcia nie daje podstaw do uznania, by przekazanie owoców i warzyw nastąpiło w zamian za otrzymane przez skarżącą należności skoro jednym z koniecznych warunków uzyskania tego wsparcia było nieodpłatne przekazanie przez skarżącą danych produktów. Mając na względzie powyższe należy wskazać, iż wydając zaskarżoną interpretację indywidualną organ naruszył art. 29a ust 1 ustawy o VAT wadliwie przyjmując, iż otrzymana przez skarżącą pomoc finansowa zwiększy podstawę opodatkowania. W ponownie prowadzonym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony, Dyrektor uwzględni zaprezentowaną przez Sąd argumentację, w konsekwencji której uzna stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego za prawidłowe. Skarżąca w kontekście pytania drugiego podniosła natomiast zarzuty dwojakiego rodzaju. Po pierwsze wskazała na uchybienia przepisom postępowania, sprowadzające się do braku odpowiedzi organu na zadane pytanie. Po drugie zaprezentowała argumentację wspierającą zajęte we wniosku stanowisko, zgodnie z którym nieposiadanie statusu czynnego podatnika w podatku VAT nie pozbawia jej prawa do złożenia korekty deklaracji VAT – 7 za okresy, w których była czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT. Zdaniem Sądu zasadne są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez organ art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Treść wniosku strony nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że w ramach pytania drugiego strona domagała się potwierdzenia stanowiska, iż przysługuje jej obecnie (pomimo tego, że nie jest czynnym podatnikiem VAT) prawo do złożenia korekty deklaracji za okresy, w których była podatnikiem czynnym i zarejestrowanym. Zaskarżona interpretacja indywidualna natomiast nie zawiera adekwatnego odniesienia się do stanowiska zajętego przez wnioskodawcę. Organ nieprawidłowo łączy odpowiedź na to pytanie jedynie z efektem analizy stanowiska strony przedstawionego w ramach pytania pierwszego. Powyższe w konsekwencji doprowadziło do zaistnienia wady interpretacji jaką jest brak uzasadnienia w zakresie prawidłowości stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku w ramach pytania drugiego. Organ tym samym zaniechał rozważenia i wyjaśnienia zagadnienia, czy wnioskodawcy, który obecnie nie jest czynnym podatnikiem VAT służy prawo do złożenia korekty deklaracji za okresy, w których był podatnikiem czynnym i zarejestrowanym. Konsekwencją uwzględnienia powyższych zarzutów jest obowiązek organu dokonania w ponownie prowadzonym postępowaniu kompleksowej analizy przedstawionego pytania drugiego oraz poglądu wnioskodawcy w tym względzie, a następnie zajęcie stanowiska co do prawidłowości bądź nie wywiedzionego poglądu. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 81 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przez pozbawienie skarżącej na skutek wydania wadliwej interpretacji indywidualnej ustawowego prawa do dokonania skutecznej korekty deklaracji w podatku VAT. Rolą Sądu jest bowiem kontrola działalności organu. Skoro Dyrektor zaniechał przedstawienia w treści interpretacji adekwatnego stanowiska co do zadanego pytania drugiego, Sąd nie może rozważać merytorycznych argumentów strony w tym zakresie. Zarzut ten należy zatem ocenić jako przedwczesny. Reasumując, na gruncie kontrolowanej sprawy doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego tj. art. 29a ust 1 ustawy o VAT – w zakresie udzielonej w indywidualnej interpretacji odpowiedzi na pytanie pierwsze, jak i przepisów postępowania tj. art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - w zakresie sformułowanego przez wnioskodawcę pytania drugiego. W ponownym postępowaniu organ wyda interpretację indywidualną w zakresie pytania pierwszego zgodną z zaprezentowanym w uzasadnieniu wyroku wywodem odnośnie art. 29a ust 1 ustawy o VAT, eliminując w ten sposób naruszenie przepisów prawa materialnego. Natomiast celem wyeliminowania stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania zawrze w treści interpretacji pełne stanowisko w zakresie pytania drugiego, w ramach którego rozważy prawną argumentację zagadnienia sformułowaną przez stronę. Stwierdzone uchybienia jako mające istotny wpływ na wynik sprawy skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy p.p.s.a. (punkt 1 wyroku). Rozstrzygnięcie o kosztach w punkcie 2 wyroku (200 zł – wpis od skargi, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł – opłata od pełnomocnictwa) uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018r., poz. 1687). Sygn. akt I SA/Ke 236/20