II SA/Wa 2675/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję P. S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. Stowarzyszenie [...] wystąpiło do P. o udostępnienie: 1. Informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w Spółce w poszczególnych latach: 2017 i 2018, 2. Informacji o nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody, 3. Informacji o łącznie wypłaconych premiach w Spółce w poszczególnych latach: 2017 i 2018, 4. Informacje o premiach wypłaconych w 2018 roku każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. W zakresie punktu 2 i 4 wniosku została wydana przez P. S.A. w dniu [...] października 2019 r. decyzja o odmowie udostępnienia danych wskazanych w tych punktach. W uzasadnieniu spółka podniosła, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przedmiotem zainteresowania Wnioskodawcy jest uzyskanie informacji o wypłaconych każdemu pracownikowi P. S.A. w 2018 r. nagrodach i premiach - ze wskazaniem imienia, nazwiska oraz uzasadnienia przyznanej nagrody lub premii. Żądane przez wnioskodawcę informacje o wynagrodzeniu (wypłaconych premiach oraz nagrodach) konkretnych pracowników należą do sfery dóbr osobistych podlegających ochronie, a ich ujawnienie naruszałoby przepisy art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Z mocy art. 11 kp pracodawca obowiązany jest szanować godność i inne dobra osobiste pracownika. Do tego rodzaju dóbr należy w szczególności prywatność. Do tej sfery zaliczają się także informacje o wysokości wynagrodzenia pracownika Ujawnienie informacji o wynagrodzeniu pracownika bez jego zgody może stanowić naruszenie dóbr osobistych tego pracownika, co zostało potwierdzone m.in. w orzecznictwie Sądu Najwyższego . W konsekwencji, żądane dane podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co oznacza, że nie mogą one zostać udostępnione przez P. S.A. Niezależnie od powyższego podkreślono fakt, że tajemnicą przedsiębiorstwa zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U z 2018 r., poz. 4190 z późn. zm.) są informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Wskazano, iż informacje dotyczące łącznej kwoty nagród i premii przyznanych spółce w 2018 r. wszystkim pracownikom P. S.A. wymienionym z imienia i nazwiska, a także ze wskazaniem zajmowanego stanowiska, są objęte tajemnicą przedsiębiorcy, ze względu na fakt, iż są to informacje wewnętrzne, organizacyjne przedsiębiorstwa posiadają one wartość gospodarczą, której ujawnienie lub wykorzystanie może narazić spółkę na szkodę. P. S.A. wyjaśniło, ze podejmuje odpowiednie działania niezbędne w celu zachowania tej informacji w poufności. Tajemnica przedsiębiorcy nie jest wartością samą w sobie, lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej działalności wywołać udzielenie określonych informacji, żądanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nawet ogólna informacja, jaką jest suma nagród lub premii przyznanych w spółce w konkretnych latach ma charakter cenotwórczy, a tym samym stanowi ona wartość gospodarczą. Tryb ujawnienia informacji w spółkach publicznych regulują przepisy dot. oferty publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. P. S.A. jest spółką publiczną notowaną na Giełdzie Papierów Wartościowych w [...], w której Skarb Państwa posiada 71,88% udziałów w kapitale zakładowym spółki. Pozostałe 28,12% akcji o łącznej wartości nominalnej w kapitale zakładowym w wysokości 1 624 608 700,00 zł należy do pozostałych akcjonariuszy. P. S.A. jako spółka publiczna prezentuje dane dotyczące np. nagród jubileuszowych, zobowiązań pracowniczych i innych informacji w raportach, które są regularnie publikowane, spełniając swoje obowiązki informacyjne jak spółki publicznej. Znajdują się w nich, w szczególności informacje o świadczeniach dla kluczowego personelu [...] P., zobowiązania z tytułu świadczeń pracowniczych w tym w szczególności wynagrodzenia i inne koszty pracownicze, a także polityka wynagrodzeń i wynagrodzenia osób zarządzających oraz informacje nt. odpraw i nagród jubileuszowych. Zawarte w raportach informacje mają wartość gospodarczą, mimo że są informacjami ogólnymi, ujawnienie ich w innym trybie (poza raportem) może mieć wpływ na potencjalne kształtowanie ceny akcji P. S.A. i tym samym na nierówne traktowaniem akcjonariuszy. Według spółki szczegółowe informacje, o które wnosi Wnioskodawca wykraczają poza obowiązki informacyjne spółki giełdowej, nie są informacjami powszechnie znanymi. P. S.A. nie przedstawia w raportach danych w konfiguracji, o którą wnosi wnioskodawca tj. w podziale na nagrody i premie wypłacone w P. S.A. W przypadku ujawnienia danych, o które wnosi wnioskodawca, będzie on mógł, mając wgląd do raportów rocznych, przy posiadaniu danych, o które wnosi, poznać strukturę kosztów osobowych w P. S.A. Natomiast, jak wskazano powyżej, struktura wynagrodzeń jest tajemnicą P. S.A., w celu ochrony której spółka podjęła szereg działań. Każdy przedsiębiorca działający na rynku chroni dane dotyczące wynagrodzeń, gdyż to właśnie struktura wynagrodzeń, rodzaje i wysokość przyznawanych świadczeń jest głównym czynnikiem stanowiącym o atrakcyjności przedsiębiorstwa na rynku pracy i jego możliwościach skutecznego pozyskiwania kandydatów do pracy. Wewnętrzne źródła prawa pracy stanowiące przepisy w zakresie wynagradzania są chronione po to, by struktura kosztów osobowych oraz sposób ich dystrybucji pomiędzy poszczególne grupy zawodowe nie zostały ujawnione konkurencji. Dlatego właśnie liczące się podmioty korzystają ze zanonimizowanych raportów płacowych w celu zgromadzenia informacji o wynagrodzeniach na rynku, w branży i grupach biznesowych. Zgodnie z obowiązującym w P. S.A Regulaminem Pracy każdy pracownik P. S.A. zobowiązany jest przestrzegać przepisów, zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych i ochrony środowiska w Zakładzie Pracy, unormowań wewnętrznych, w tym z zakresu polityki bezpieczeństwa informacji m.in. ochrony danych osobowych oraz tajemnicy przedsiębiorstwa. W P. S.A. obowiązuje Polityka Bezpieczeństwa Informacji w P. S.A., która reguluje podstawowe zasady ochrony informacji w P. S.A. Zgodnie punktem 2 Regulaminu Zasad Ochrony Informacji, który stanowi załącznik do Polityki Bezpieczeństwa Informacji P. S.A., szczególnej ochronie ze względu na poufność informacji podlegają informacje wrażliwe, w szczególności te, które zostały sklasyfikowane wg "Wykazu rodzajów informacji wrażliwych występujących w zakresie działania P. S.A. podlegających szczególnej ochronie". Wyjaśniono także, iż wśród informacji wrażliwych, które zostały sklasyfikowane jako tajemnica P. S.A., w zakresie problematyki zasobów ludzkich znajdują się materiały zawierające informacje (....) dotyczące wszelkich innych otrzymywanych od pracodawcy świadczeń, natomiast w zakresie wykazu informacji poufnych wynikających z obowiązków informacyjnych spółki publicznej wskazane zostały dane finansowe P. S.A. oraz [...] P. będące podstawą Raportów Okresowych (głównie przychody, koszty, wynik finansowy i istotne operacje mające miejsce w okresie sprawozdawczym). Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodło Stowarzyszenie zarzucając jej naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione - bowiem zbyt daleko idące ograniczenie prawa do informacji publicznej, - art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie jakim ten przepis stanowi normatywną podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej poprzez nieuzasadnione zastosowanie, - art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o nieuczciwej konkurencji, poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie informacji będącej przedmiotem wniosku jako tajemnicy przedsiębiorstwa bez spełnienia ustawowych przesłanek uznania informacji za takową, - art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez prawidłowego uzasadnienia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o : - stwierdzenie nieważność decyzji w całości, - uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sprawy, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że kwestionowana decyzja w zakresie uzasadnienia wyłączenia jawności określonych w niej informacji jest zbyt ogólna, aby można byłoby merytorycznie odnieść się do zastosowanego ograniczenia. Spółka powoła się na tajemnicę określoną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wskazując na tajemnicę przedsiębiorcy i ochronę wynagrodzenia wynikającą z kodeksu pracy. Wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, bez wyczerpującego uzasadnienia wystąpienia przesłanek z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, świadczy w ocenie skarżącego o wydaniu jej z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszeniem przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania decyzji . Nie jest wystarczające powołanie się przez Spółkę na klauzulę tajemnicy przedsiębiorcy, będącą efektem samego tylko życzenia kontrahenta. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz.2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Przed przystąpieniem do wyjaśnienia merytorycznych powodów wydanego rozstrzygnięcia podkreślenia wymagało to, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W niniejszej sprawie było okolicznością niesporną, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Adresat wniosku był bowiem podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez stronę informacje mieściły się w pojęciu informacji publicznej. Dotyczyły one bowiem problematyki szeroko pojętej działalności pytanego podmiotu i materii gospodarowania mieniem publicznym. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ zasadnie przyjął, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Istotą sporu w niniejszej sprawie była więc kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na objęcie jej tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą więc posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy (w przeciwnym razie logicznym jest że nie utajniałby ich). Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności. Informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, to takiej kontroli nie ma, ergo - informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy, jak to już wyżej podkreślano, w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże). Niezależnie od powyższych dywagacji dotyczących konieczności istnienia wartości gospodarczej, w realiach faktycznych niniejszej sprawy skupić się należało przede wszystkim na materii informacji posiadających wartość gospodarczą. Organ w skarżonej decyzji podnosił bowiem istnienie tej okoliczności. W ocenie tut. Sądu wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej i kadrowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają też wszelkie informacje, jakie dotyczą zarówno struktury zatrudnienia, jak też szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, jak również i szczegółów organizacyjnych, technicznych czy technologicznych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, czy pozostających choćby w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest to, ze w/w informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą czy choćby profilem działania firmy. Innymi słowy, ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu. Nadto podkreślenia wymagało to, że ustawodawca tworząc omawiany przepis, odnosił się do pojęcia wartości gospodarczej istniejącej dla danego przedsiębiorcy. Wartość ta musi więc oczywiście mieść charakter obiektywny. Nie musi ona mieć zaś znaczenia dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego, czy tez choćby znacznej jej ilości. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Ważne przy tym jest to, aby strona powołująca się na wartość gospodarczą określonych danych udowodniła istnienie tej okoliczności i sporządzając motywy decyzji przedstawiła w nich swoją argumentację w sposób wyczerpujący. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż skarżona decyzja spełniała wymogi o jakich wspomniano wyżej. Przede wszystkim organ wyjaśnił w sposób przekonujący, że spełniona została przesłanka formalna do jakiej odnosi się tajemnica przedsiębiorcy. Całokształt materiału dowodowego świadczy o tym, iż żądane informacje pozostają pod wyjątkową ochroną i od chwili ich wytworzenia aż do obecnego momentu, są co najmniej niedostępne dla szerokiego kręgu osób. W szczególności za poprawnością powyższej konkluzji przemawia podniesiona przez spółkę okoliczność, iż zgodnie z obowiązującym w P. S.A Regulaminem Pracy każdy pracownik P. S.A. zobowiązany jest przestrzegać przepisów, zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych i ochrony środowiska w Zakładzie Pracy, unormowań wewnętrznych, w tym z zakresu polityki bezpieczeństwa informacji m.in. ochrony danych osobowych oraz tajemnicy przedsiębiorstwa. W P. S.A. obowiązuje Polityka Bezpieczeństwa Informacji w P. S.A., która reguluje podstawowe zasady ochrony informacji w P.S.A. Zgodnie punktem 2 Regulaminu Zasad Ochrony Informacji, który stanowi załącznik do Polityki Bezpieczeństwa Informacji P. S.A., szczególnej ochronie ze względu na poufność informacji podlegają informacje wrażliwe, w szczególności te, które zostały sklasyfikowane wg "Wykazu rodzajów informacji wrażliwych występujących w zakresie działania P. S.A. podlegających szczególnej ochronie". Wyjaśniono także, iż wśród informacji wrażliwych, które zostały sklasyfikowane jako tajemnica P. S.A., w zakresie problematyki zasobów ludzkich znajdują się materiały zawierające informacje (....) dotyczące wszelkich innych otrzymywanych od pracodawcy świadczeń, natomiast w zakresie wykazu informacji poufnych wynikających z obowiązków informacyjnych spółki publicznej wskazane zostały dane finansowe P. S.A. oraz [...] P. będące podstawą Raportów Okresowych (głównie przychody, koszty, wynik finansowy i istotne operacje mające miejsce w okresie sprawozdawczym). Spółka trafnie też przyjęła, że w realiach faktycznych sprawy spełniona została również przesłanka materialna, tj. że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, a jej ujawnienie, mogłoby wpłynąć negatywnie na pozycję rynkową spółki względem jej konkurentów, czy kooperantów. W ocenie tut. Sądu należy zgodzić się z pytanym podmiotem, że gdyby materia objęta wnioskiem, została udostępniona osobom trzecim, to doprowadziłoby to do ujawnienia danych, mających negatywny wpływ na pozycję rynkową spółki. Problematykę owej wartości spółka w sposób wielce szczegółowy opisała w uzasadnieniu skarżonej decyzji wyjaśniając, że nawet ogólna informacja, jaką jest suma nagród lub premii przyznanych w spółce w konkretnych latach ma charakter cenotwórczy, a tym samym stanowi ona wartość gospodarczą. Tryb ujawnienia informacji w spółkach publicznych regulują przepisy dot. oferty publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. P. S.A. jest spółką publiczną notowaną na Giełdzie Papierów Wartościowych w [...]. Zgodzić należało się także ze spółką, że w przypadku ujawnienia danych, o które wnosi wnioskodawca, będzie on mógł poznać strukturę kosztów osobowych w P. S.A. Natomiast struktura wynagrodzeń jest tajemnicą P. S.A., w celu ochrony której spółka podjęła szereg działań. Każdy przedsiębiorca działający na rynku chroni dane dotyczące wynagrodzeń, gdyż to właśnie struktura wynagrodzeń, rodzaje i wysokość przyznawanych świadczeń jest głównym czynnikiem stanowiącym o atrakcyjności przedsiębiorstwa na rynku pracy i jego możliwościach skutecznego pozyskiwania kandydatów do pracy. Wewnętrzne źródła prawa pracy stanowiące przepisy w zakresie wynagradzania są chronione po to, by struktura kosztów osobowych oraz sposób ich dystrybucji pomiędzy poszczególne grupy zawodowe nie zostały ujawnione konkurencji. Nie wymaga natomiast dowodu fakt, że o możliwościach skutecznego działania na rynku, w bardzo dużej mierze decyduje właśnie kadra, jaką zatrudnia dany przedsiębiorca. W ocenie składu orzekającego powyższy opis jest na tyle przekonujący i dokładny, że uzasadnia założenie, iż żądane dane posiadają wartość gospodarczą co najmniej dla pytanej spółki. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie miał więc żadnych wątpliwości co do tego, ze spółka miała uzasadnione powody, aby zachować w poufności żądane dane, które stanowiły elementy kluczowe dla prowadzonej działalności gospodarczej. Miały bowiem one dla niej wartość o charakterze gospodarczym, gdyż dotyczyły szeroko rozumianej materii związanej z polityką kadrową. Analizując skarżoną decyzję podać należało również, iż nie do zaakceptowania były argumenty spółki, jakoby żądana informacja podlegała ochronie jako dotycząca prywatności pracowników. Aby bowiem móc skutecznie powołać się na taką podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej spółka winna uprzednio przeanalizować wniosek przez pryzmat tego, którzy pracownicy spółki należą do kręgu osób pełniących funkcje publiczne , a którzy nie. Przepis art.5 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza przecież osoby pełniące funkcje publiczne z grona tych, które mogą zasłaniać się prawem do swojej prywatności. Nie mniej jednak wyżej stwierdzone uchybienie, nie miało wpływu na poprawność samego rozstrzygnięcia wobec prawidłowego wykazania przez spółkę, że żądane dane objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. Na marginesie wyjaśnić też należało, iż powołane w skardze okoliczności mające świadczyć o nieważności skarżonej decyzji, pozostają w oderwaniu od przepisów obowiązującego prawa oraz stanu faktycznego. Decyzja będąca przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/WA 483/19 dotyczyła bowiem zupełnie innego zakresu przedmiotowego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż pytany podmiot w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).