II SA/Wa 2086/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. K. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. II SAB/Wa 794/19 przez Związek Banków Polskich oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga M. K. na niewykonanie przez Związek Banków Polskich (dalej jako ZBP) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.04.2020r., wydanego w sprawie II SAB/Wa 794/19, której przedmiotem był wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Powołanym wyrokiem Sąd zobowiązał Związek Banków Polskich do rozpoznania wniosku M. K. z dnia [...] września 2019 r. w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; oddalił skargę w pozostałym zakresie; zasądził od Związku Banków Polskich na rzecz skarżącego M. K. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W dniu [...].09.2020 r. ZBP złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w związku z czym akta administracyjne sprawy nie zostały mu zwrócone. Dnia [...].09.2020 r. M. K. sporządził ponaglenie do ZBP, którego doręczenie nastąpiło dnia [...].09.2020r. Dnia [...].10.2020r. M. K. złożył skargę na niewykonanie wyroku. W skardze wniósł o wymierzenie ZBP grzywny; zobowiązanie ZBP do udostępnienia informacji publicznej określonej wnioskiem z dnia [...].09.2019r., wymierzenie organowi sumy pieniężnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący podkreślił lekceważący stosunek organu do wniosku o udzielenie informacji publicznej, jak i do wydanego w sprawie wyroku. Tego rodzaju zachowanie ZBP, zdaniem skarżącego, ma już charakter reguły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, iż do dnia złożenia odpowiedzi na skargę nie otrzymał akt administracyjnych sprawy II SAB 794/19, co ma związek ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w w.w. sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie. Skarga do sądu została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Istotą skargi na niewykonanie wyroku stwierdzającego bezczynność jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków, mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Niewykonanie wyroku może polegać na pozostawaniu w bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania administracyjnego lub na niezastosowaniu się przez organ administracji w ponownym postępowaniu administracyjnym do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu prawomocnego orzeczenia tego sądu. Stan bezczynności lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w dalszym ciągu, mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia. Podkreślić trzeba, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. Skutkiem takiego zaniechania jest w konsekwencji podważanie autorytetu Państwa. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r., I OSK 2584/19, zasadniczą przesłanką zastosowania regulacji z art. 154 p.p.s.a. jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku sądu uwzględniającego skargę strony na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jest to zatem postępowanie odrębne od postępowania w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania, gdyż w tym postępowaniu sąd ustala przebieg postępowania przed organem już po wydaniu przez sąd wyroku w sprawie bezczynności (przewlekłości), a zatem bada, czy zachowanie organu wskazuje na jego niewykonanie. W sprawie niniejszej organ nie wykonał wyroku, gdyż nie zostały mu zwrócone akta administracyjne sprawy. Stało się tak dlatego, że ZBP złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który to wniosek został co prawda oddalony, ale postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem. Akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie oczekują na rozpoznanie. W opisanej sytuacji brak więc było podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż niewykonanie wyroku nie nastąpiło z przyczyn bezpośrednio zależnych od organu. Mając to na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.