IV SA/Wa 2458/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO" albo "Organ"), po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...](dalej "Skarżącej") od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] (dalej "Zarządu Dzielnicy") nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji obiektu budowlanego, jakim jest nośnik reklamowy na działce nr [...], położonej w obrębie [...] przy Al. [...]w [...] – utrzymało decyzję Zarządu Dzielnicy w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Zarząd Dzielnicy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji obiektu budowlanego jakim jest nośnik reklamowy na działce nr [...], położonej w obrębie [...] przy Al. [...] w [...] (dalej "planowana inwestycja" oraz "teren planowanej inwestycji"). 2. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Skarżąca wniosła do SKO odwołanie od decyzji Zarządu Dzielnicy. III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie Organ rozpatrzył odwołanie Skarżącej od decyzji Zarządu Dzielnicy, utrzymując tę decyzję w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Organ wskazał w szczególności, co następuje: (i) Ustalenie warunków zabudowy dla danej inwestycji jest uzależnione od spełnienia przez tę inwestycję wszystkich wymagań z art.61 ust.1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), dalej "u.p.z.p.". Niespełnienie choćby jednego z tych wymagań uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. (ii) Ustalenie w niniejszej sprawie warunków zabudowy ma umożliwić Skarżącej legalizację istniejącej zabudowy tj. nośnika reklamowego o całkowitej wysokości 16 m, wymiarach tablicy reklamowej 12 m x 4 m, umieszczonej na słupie na fundamencie. Ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary, a także sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Wolnostojący nośnik reklamowy, w postaci tablicy reklamowej, zamontowanej na stalowym słupie, połączonym z żelbetową stopą fundamentową, całkowicie zagłębioną w gruncie jest budowlą (por. wyrok NSA z dnia 08.01.2019 r. sygn. akt II OSK 1150/17) (iii) W sprawie znajdzie zatem zastosowanie art. 43 ust. 1 lp. 3 a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470), dalej "u.d.p.", zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach krajowych w terenie zabudowanym, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 10 m od drogi krajowej. Wskazać przy tym należy, iż przepis art. 43 ust. 1 u.d.p. nie odnosi się jedynie do sytuowania powstających obiektów budowlanych, ma również zastosowanie do obiektów już zrealizowanych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10.01.2017 r. sygn. akt II SA/Rz 724/17). W przedmiotowej sprawie nośnik reklamowy (budowla) jest umieszczony w odległości ok 7 m od Al. [...] (część drogi krajowej nr [...]). Uznać zatem należy, iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 43 ust. 1 u.d.p. (iv) Wyznaczenie linii zabudowy dla istniejącego już nośnika reklamowego nie jest możliwe bez wejścia w kolizję z przepisami u.d.p., określającymi położenie obiektów budowlanych od granic drogi publicznej (art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych). Powyższe oznacza brak możliwości wydania decyzji pozytywnej dla istniejącej budowli ze względu na niespełnienie przesłanek o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. IV. Pismem z dnia 14 października 2020 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą Organu, podnosząc przeciwko temu aktowi zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa: (I). Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez: 1) nieuwzględnienie wskazań co do zakresu postępowania wyjaśniającego sformułowanych w kasatoryjnej decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] (dalej "decyzja kasatoryjna"), 2) niewykazanie, że legalizowany nośnik reklamowy nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p., jako niezgody z art.43 ust.1 u.d.p., 3) wadliwe przyjęcie przez organ odwoławczy, że podstawą odmowy przez organ pierwszej instancji ustalenia warunków zabudowy było naruszenie art. 43 u.d.p., a zatem niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdy tymczasem z decyzji Zarządu Dzielnicy wynika, że wyłączną przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy było niespełnienie przez legalizowany obiekt zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy), albowiem w ocenie organu przedmiotowy nośnik reklamowy miałby nie stanowić kontynuacji funkcji występującej w obszarze analizowanym; 4) niewykazanie przez organy obu instancji, iż inwestycja narusza art. 43 ust. 1 u.d.p., wynikające z nieprzedłożenia projektu decyzji do uzgodnienia właściwemu zarządcy drogi, niewskazanie kategorii drogi publicznej al. [...] w [...] na odcinku obszaru inwestycji, niewskazanie konkretnej odległości nośnika od krawędzi jezdni al. [...] a poprzestanie w to miejsce na przybliżonej odległości " ... ok. 7m ..." co dowodzi, że faktycznie żadne pomiary odległości nie zostały wykonane w sprawie; 5) nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania Skarżącej, w tym między innymi do zarzutów: - nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji uzgodnień projektu decyzji z zarządcą drogi publicznej, braku podstawy prawnej do oparcia decyzji organu I instancji na opinii Wydziału Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] z dnia [...] października 2019 roku, znak: [...] niewykonaniu przez organ I instancji zaleceń decyzji kasatoryjnej co do konieczności samodzielnej oceny spełnienia się w sprawie zasady dobrego sąsiedztwa, - niewykazania przez Zarząd Dzielnicy, że wszystkie inne urządzenia reklamowe znajdujące się w obszarze analizowanym zrealizowane zostały bez wymaganych pozwoleń zezwalających na ich legalne funkcjonowanie, co prowadzi do dowolnego przyjęcia na potrzeby rozstrzygnięcia, że żadne z tych urządzeń reklamowych nie może być uwzględnione w analizie funkcji i rodzaju zabudowy i zagospodarowania w obszarze analizowanym, - niewykazania przez organ pierwszej instancji na czym ma polegać negatywny wpływ przedmiotowego nośnika na ład przestrzenny i jakie dowody ten fakt mają potwierdzać, co jest o tyle istotne, że w uprzednio wydanej decyzji o charakterze kasacyjnym wyraźnie zalecono organowi pierwszej instancji racjonale wyjaśnienie sprzeczności planowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, czego organ pierwszej instancji nie dopełnił i nadal posłużył się ogólnikami, pomimo że w obszarze analizowanym stwierdzone zostało występowanie funkcji usługowej, - niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji z jakiej przyczyny i na podstawie jakich dowodów organ ten twierdzi, że przedmiotowy nośnik " ... nie stanowi elementu nawiązującego do otoczenia ..." i jakie dowody ten fakt mają potwierdzać, pomimo że w obszarze analizowanym występuje także zabudowa usługowa a zatem w obszarze analizowanym występuje funkcja usługowa, jaką wykazuje także legalizowany nośnik reklamowy, - niewskazania przez organ pierwszej instancji nawet ilości innych nośników reklamowych wolnostojących znajdujących się w obszarze analizowanym w sąsiedztwie przedmiotowego nośnika, co pozwoliłoby potwierdzić, że organ pierwszej instancji podjął faktycznie własne czynności ustalające w sprawie, a nie rozstrzygał sprawę w sposób dowolny, - bezzasadnego przyjęcia przez organ pierwszej instancji, wbrew ustalonej w wyniku analizy funkcji zabudowy (pkt 1.1 Załącznika 2a do decyzji nr [...]), że legalizowany nośnik reklamowy nie stanowi elementu nawiązującego do otoczenia i brak jest z jego strony kontynuacji w obszarze analizowanym, pomimo że w obszarze analizowanym stwierdzona została zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa, obiekty magazynowe, czy parking naziemny, a zatem w obiektywny sposób nie występuje sprzeczność legalizowanej inwestycji z funkcją już istniejących obiektów, a organ odwoławczy w wydanej uprzednio decyzji kasacyjnej wprost przecież stwierdził, że " ... Podstawą decyzji odmownej nie może być bowiem sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości projektowanej imvestycji z obiektem istniejącym. (...) Zatem odmienność od znajdujących się w obszarze analizowanym obiektów pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie i nie może stanoM>ić podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy." - nie zamieszczenia odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego uzasadnienia decyzji 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie zarówno w decyzji organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 roku, a przede wszystkim w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] września 2020 roku, wyjaśnień i motywów rozstrzygnięcia, z przywołaniem dowodów przyjętych za podstawę ustaleń faktycznych, na podstawie których to ustaleń zrekonstruowany zostałby stan faktyczny sprawy i poczynione zostałyby niewątpliwe i bezsporne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a poprzestaniu przez organ odwoławczy na ogólnikowym stwierdzeniu, że legalizowana inwestycja nie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. zasady dobrego sąsiedztwa, a także nie spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, którą powołał dopiero organ odwoławczy, a tym samym ograniczeniu się wyłącznie przez organ odwoławczy do argumentu, że w sprawie występuje " ... brak możliwości wydania decyzji pozytywnej dla istniejącej budo-wli ze względu na niespełnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy", bez zamieszczenia jakichkolwiek wyjaśnień, co do każdej z tych przesłanek i motywów rozstrzygnięcia, których zamieszczenie wymagane jest w uzasadnieniu każdej decyzji administracyjnej, w tym między innymi: - jakie zebrane w sprawie dowody wskazują, że przedmiotowy nośnik nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa zapisanej w art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy i w czym przejawia się nie spełnienie przez legalizowany nośnik reklamowy zasady dobrego sąsiedztwa ; - jakie zebrane w sprawie dowody potwierdzają odległości obiektu od krawędzi jezdni [...] oraz kategorię drogi publicznej, co ma prowadzić do kolizji z przepisami o drogach publicznych ; (II) Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie : 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię, poprzez przyjęcie, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla legalizowanego przez Skarżącą wolnostojącego nośnika reklamowego z uwagi na naruszenie tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", i błędne rozumienie kontynuacji zabudowy i zagospodarowania terenu, które należy traktować szeroko zgodnie z wykładnią systemową przy zachowaniu zasady wolności zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy wystarczające jest, aby wyłącznie jedna działka sąsiednia, położona w obszarze analizowanym, była zabudowana w podobny sposób, aby można było takie warunki ustalić, a w niniejszej sprawie w obszarze analizowanym funkcjonuje wiele wolnostojących urządzeń reklamowych, co do których nie zostało niewątpliwie wykazane, że brak jest możliwości ich uwzględnienia w analizie oraz znajdują się także inne obiekty o charakterze usługowym, co skutkowało nieprawidłową oceną kryteriów jakie muszą być spełnione, aby decyzja ustalającą warunki zabudowy mogła być wydana i tym samym utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy; 2. art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy bez uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi; 3. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., ustanawiającego zasadę wolności zagospodarowania terenu w związku z art. 64 ust. 3 i art. 21 Konstytucji RP wobec błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prowadzącego do nadmiernie formalistycznego podejścia do zasady określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a w konsekwencji ograniczenia zasady wolności zagospodarowania terenu i prawa własności; 4. art. 2 i 32 Konstytucji RP polegające na wydaniu skarżonej decyzji wyłącznie w interesie kilku innych konkurencyjnych względem Skarżącej podmiotów gospodarczych mających już usytuowane wolnostojące urządzenia reklamowego różnych typów i gabarytów, które nadal mogą w sposób nieskrępowany prowadzić działalność reklamową i realizować w ten sposób swoje partykularne interesy gospodarcze wbrew interesowi Skarżącej Spółki, której odmawia się legalizacji wolnostojącego nośnika reklamowego, a zatem doprowadzenia zrealizowanej na działce inwestycji do zgodności z prawem. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 4 listopada 2020 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."). W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza wydana została z naruszeniem art.7, 15, 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji odwoławczej SKO prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.59 i nast. u.p.z.p., było ustalenie na wniosek Skarżącej, w drodze decyzji administracyjnej, warunków zabudowy dla inwestycji w postaci nośnika reklamowego (na potrzeby legalizacji inwestycji już istniejącej). Odnotować należy, iż każdy z orzekających w sprawie organów stwierdził inną przeszkodę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Skarżącej, tj.: 1) organ I instancji stwierdził niespełnienie się w sprawie wymagań zasady dobrego sąsiedztwa, przewidzianej w art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., mające wynikać z faktu, iż realizacja planowanej inwestycji nie stanowiłaby kontynuacji funkcji zabudowy w obszarze analizowanym (w ocenie organu I instancji o braku takiej kontynuacji przesądza w szczególności niewystępowanie w obszarze analizowanym legalnie zrealizowanych inwestycji o podobnym charakterze); 2) organ odwoławczy, odstępując od analizy stanu faktycznego w kontekście kontynuacji funkcji zabudowy w obszarze analizowanym, wskazał z kolei na niespełnianie przez istniejącą inwestycję wymogów odległościowych od drogi krajowej, określonych w art.43 u.d.p., wywodząc stąd zarówno niespełnienie się w sprawie warunku z art.61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p. (brak zgodności inwestycji z przepisami szczególnymi), jak i także niespełnienie wymagań zasady dobrego sąsiedztwa (art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p.), wynikające z niemożności ustalenia dla inwestycji linii zabudowy, zgodnej z wymogami prawa. Trafnie podnosi skarga, iż powołanie się przez SKO na kolizję planowanej inwestycji z wymogami wynikającymi z przepisów szczególnych (tj. z przepisów u.d.p.), nie poprzedzone, stosownie do art.53 ust.4 pkt 9 w zw. w z art.64 ust.1 u.p.z.p., uzgodnieniami projektu decyzji z właściwym zarządcą drogi publicznej, było wadliwe. Sąd podziela zatem stanowisko skargi, iż co do zasady stwierdzenie niedopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji z uwagi na sprzeczność tej inwestycji z przepisami szczególnymi, regulującymi ustrój dróg publicznych, winno być poprzedzone przedłożeniem przez organ projektu decyzji, odmawiającej ustalenia na tej podstawie żądanych warunków zabudowy, do uzgodnienia właściwemu zarządcy drogi (art.53 ust.4 pkt 9 u.p.z.p.). Stanowi to konsekwencję ogólnej zasady, odnoszącej się do dokonywania przez organ rozpatrujący wniosek o ustalenie warunków zabudowy – stosownie do wymagań art.61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p. - oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. W myśl tejże zasady, gdy organ prowadzący postępowanie inwestycyjne (główne) i przygotowujący projekt decyzji, mając na względzie przepisy odrębne, dojdzie do przekonania, że wykluczają one możliwość realizacji zamierzonej inwestycji na danym terenie, to przed wydaniem decyzji odmownej organ winien zweryfikować prawidłowość swojego stanowiska i zasadność wydania decyzji odmownej przez przedstawienie projektu takiej decyzji - opartej na przepisie odrębnym - organowi wyspecjalizowanemu, w którego gestii pozostaje problematyka będąca podstawą odmowy (por. np. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1265/12, publ. CBOSA). 2. Stwierdzone uchybienie decyzji odwoławczej nie stanowi jednakże automatycznej przesłanki do uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji z zaleceniem dokonania przez organ I instancji stosownych uzgodnień, albowiem SKO, ponownie rozpatrując sprawę (tj. w następstwie zapadnięcia niniejszego wyroku), winno w pierwszej kolejności, realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, dokonać oceny okoliczności, które stanowiły przesłanki do odmowy ustalenia warunków zabudowy przez Zarząd Dzielnicy (SKO winno zatem dokonać samodzielnej oceny, czy zrealizowanie planowanej inwestycji będzie stanowiło kontynuację funkcji zabudowy w obszarze analizowanym, stanowiącą jeden z elementów składowych zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami dobrego sąsiedztwa, wynikającymi z art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p.). Nie przesądzając wyniku sprawy w tym zakresie, stwierdzić należy, iż ewentualne: (-) podzielenie przez SKO stanowiska Zarządu Dzielnicy (które winno zostać poprzedzone rozpatrzeniem przez Organ zarzutów w tej kwestii, podniesionych w odwołaniu Skarżącej od decyzji organu I instancji), czyniłoby bezprzedmiotowym rozpatrywanie kwestii zgodności planowanej inwestycji z art.43 u.d.p., (-) niepodzielenie stanowiska Zarządu Dzielnicy (tj. ustalenie, że wbrew ocenie organu I instancji zasada dobrego sąsiedztwa nie stoi na przeszkodzie do ustalenia żądanych warunków zabudowy) – obligowałoby SKO do zastosowania instytucji kasacji (art.138 § 2 k.p.a.), tj. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania, w ramach którego stosowny projekt decyzji winien być przedłożony do uzgodnienia właściwemu zarządcy drogi publicznej. 3. Trafnie podnosi skarga, iż wprawdzie w treści decyzji organu I instancji, poruszono kwestię ewentualnego braku zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami art.43 u.d.p., niemniej nie nastąpiło to w formie stanowczego stwierdzenia przez Zarząd Dzielnicy, iż okoliczność tę organ traktuje jako przeszkodę do ustalenia żądanych warunków zabudowy, a wyłącznie w ramach zreferowania stanowiska określonej komórki organizacyjnej urzędu obsługującego organ I instancji (tj. stanowiska Wydziału Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia [...] października 2019 r. znak [...], opiniującego wniosek Skarżącej negatywnie). W opinii tej wskazano także (oprócz kwestii niezgodności inwestycji z art.43 u.d.p.) na: a) niezgodność planowanej inwestycji (tj. wymiarów nośnika reklamowego) z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], b) niespełnienie się w sprawie zasady dobrego sąsiedztwa (brak kontynuacji funkcji). Z uzasadnienia decyzji Zarządu Dzielnicy wynika zatem jednoznacznie, iż organ ten w pierwszej kolejności zacytował w/w opinię Wydziału Ochrony (opatrując cały cytat cudzysłowem) a następnie przystąpił do samodzielnej oceny stanu faktycznego sprawy w kontekście kryteriów przewidzianych w art.61 ust.1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., koncentrując się jednakże wyłącznie na kwestii niekontynuowania przez planowaną inwestycję funkcji obszaru analizowanego i w efekcie stwierdzając niespełnienie przez tę inwestycję wymagań dobrego sąsiedztwa (art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p.). Powyższe obliguje do stwierdzenia, iż pomimo przytoczenia w uzasadnieniu decyzji stanowiska Wydziału Ochrony, formułującego pogląd o niezgodności planowanej inwestycji z art.43 u.d.p., Zarząd Dzielnicy tej kwestii samodzielnie nie oceniał i nie wskazał jako przesłanki odmowy ustalenia żądanych warunków zabudowy. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż w sytuacji, w której opinii Wydziału Ochrony nie można zakwalifikować jako stanowiska organu współdziałającego, zajętego w toku obligatoryjnych uzgodnień, o których mowa w art.53 ust.4 pkt 1 – 15 w zw. z art.64 ust.1 u.p.z.p., to tym samym nie posiadała ona dla Zarządu Dzielnicy charakteru wiążącego, obligującego do uwzględnienia jej wniosków przy orzekaniu w sprawie (miała zatem co najwyżej charakter poglądowy). W sytuacji, w której na etapie I instancji nie doszło do oceny zgodności planowanej inwestycji z art.43 u.d.p. (Zarząd Dzielnicy dostrzegł bowiem inną przeszkodę do uwzględnienia wniosku Skarżącej), organowi temu nie można poczynić zarzutu dokonywania takiej oceny bez uprzedniego przeprowadzenia uzgodnień z właściwym zarządcą drogi. 4. Trafnie podnosi skarga, iż rozpatrzenie przez SKO kwestii kontynuacji funkcji obszaru analizowanego winno objąć ustosunkowanie się do zarzutów odwołania, podniesionych w tym kontekście przez Skarżącą. Winno także, tak jak to trafnie wskazano w powołanej w skardze poprzedniej, tj. kasatoryjnej decyzji SKO, nie koncentrować się wyłącznie na braku w obszarze analizowanym legalnie zrealizowanych inwestycji o identycznym charakterze (tj. na braku legalnie zrealizowanych nośników reklamowych) a wziąć pod uwagę to, iż warunkiem niezbędnym do uznania danej inwestycji za kontynuację funkcji już istniejącej zabudowy otoczenia nie jest identyczność inwestycji objętej wnioskiem oraz zabudowy przyjętej do porównań a niesprzeczność pomiędzy tymi elementami. Jak już jednak zasygnalizowano, na tym etapie sprawy Sąd nie przesądza wyniku takiej oceny. 5. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO ponownie rozpozna odwołanie Skarżącej do decyzji Zarządu Dzielnicy, stosując się do ocen wskazanych powyżej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art.200 i 205 § 2 p.p.s.a.