II SAB/Po 37/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. P. D. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o udzielenie informacji o okolicznościach interwencji w dniu [...] sierpnia 2020 r. w Ś. przy ul N. S. [...] tj. m.in. o - wydanie nagrania ze zgłoszenia ww. interwencji oraz podania kto odebrał zgłoszenie na Komendzie Policji w Ś., - udzielenie informacji z jakiego numeru została zgłoszona interwencja i przez kogo została zgłoszona oraz na jaki numer alarmowy Policji czy na inny numer, a jeśli na inny to na czyj telefon dokonano zgłoszenia, - udzielenie informacji czy patrol Policji dokonał zgłoszenia Sądowi Rodzinnemu i Prokuraturze i swojemu przełożonemu Oficerowi dyżurnemu Policji informacji uzyskanej przez patrol Policji w czasie interwencji od S. M., że jest bity przez Matkę i jej kuzyna [...] K. . Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w Ś. poinformował wnioskodawcę, m.in. że - zgłoszenie interwencji w dniu [...] sierpnia 2020 r. około godz. 18.00 nie zostało zarejestrowane przez rejestrator rozmów Komendy Powiatowej Policji w Ś. , przedmiotowe zgłoszenie interwencji zostało odebrane przez st. asp. J. M. Zastępcę Dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś. ; - wymieniona interwencja została zgłoszona na numer telefonu - [...], znajdujący się na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w Ś. ; - z uwagi na fakt iż zgłoszenie przedmiotowej interwencji miało miejsce na numer telefonu, który nie jest rejestrowany przez rejestrator rozmów Komendy Powiatowej Policji w Ś. nie ma możliwości ustalenia z jakiego numeru była zgłaszana interwencja. Natomiast jak wynika z relacji st. asp. J. M. Zastępcy Dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś. przedmiotową interwencję zgłaszała Pani M. D.; - funkcjonariusze przeprowadzający interwencję w dniu [...] sierpnia 2020 roku około godz. 18.00 w Ś. przy ul. [...] nie uzyskali informacji jakoby ktokolwiek miał stosować przemoc fizyczną w stosunku do M. i P. D. i w związku z powyższym nie przesyłano żadnych informacji do Sądu Rejonowego w Ś. jak również do Prokuratury Rejonowej w Ś.. W sprawie wyjaśnienia informacji że M. D. był pobity przez dorosłego kuzyna M. D., [...] K. , jak ustalono na podstawie relacji policjanci podejmujących czynności służbowe, w trakcie interwencji starszy z chłopców tj. M. D. przytaczał sytuację, kiedy będąc pod opieką [...] K. doszło między nimi do sprzeczki dotyczącej korzystania z komputera. Jak wynikało z relacji chłopca podczas tego zajścia miał być złapany za rękę przez [...] ale nic mu się nie stało. Na dowód tego zajścia M. D. pokazał policjantom swoje ręce, wskazując w którym miejscu [...] [...] go chwycił ale nie było żadnych widocznych śladów ani obrażeń zewnętrznych. Policjanci o przebiegu interwencji i poczynionych ustaleniach po zakończeniu czynności poinformowali Dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Ś. ; Pismem z dnia [...] marca 2021 r. P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w wydaniu nagrania ze zgłoszenia interwencji w dniu [...] sierpnia 2020 r., w Ś. przy ul. [...] wnosząc o zobowiązanie organu do wydania nagrania, stwierdzenie, że miała miejsce bezczynność organu i miała ona charakter rażący oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż w dniu [...] lutego 2021 r. złożył wniosek o wydanie nagrania. Dalej skarżący wskazał, iż Komendant Policji powinien dysponować nagraniem ze zgłoszenia interwencji, a jeśli nagraniem nie dysponuje to może świadczyć to o łamaniu prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż Skarżącemu została udzielona informacja o braku nagrania oraz o powodzie takiego stanu rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 – dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd – który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela – iż wymóg wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 53 § 2b P.p.s.a., nie znajduje zastosowania do spraw ze skarg na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 364/17, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 282/17 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Przechodząc do meritum sprawy wyjaśnienia wymaga, że o bezczynności można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy bezczynność to taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa i mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, nie została załatwiona w wymaganej przez prawo formie. Za bezczynność należy uznać więc nie tylko brak działania organu, ale również działanie, które zostało podjęte w sposób nieprawidłowy. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności można mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie czy żądane nagranie stanowi informację publiczną oraz czy Komendant Powiatowy Policji jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Komendant Powiatowy Policji w Ś. , jako organ administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego na mocy art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360), jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Odnosząc się do aspektu przedmiotowego niniejszej sprawy tj. do kwestii czy żądane nagranie stanowi informacje publiczną wskazać należy, że Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądana przez Skarżącego informacja tj. nagranie ze zgłoszenia jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nagranie to dotyczy zgłoszenia kierowanego do władzy publicznej, a ponadto stanowi podstawę do podjęcia przez Policję określonych działań, a zatem służy do realizacji ustawowych zadań organów policji. Uznając, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, a Komendant Powiatowy Policji jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany mają uzasadnienie w u.d.i.p.. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (które to nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie). Przepisy ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje też załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1). Decyzje te mogą przy tym zapaść wyłącznie wtedy, gdy wnioskowana informacja z całą pewnością jest informacją publiczną. Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, lub też zobowiązany podmiot nie jest w posiadaniu żądanej informacji, to wniosek podlega załatwieniu w drodze pisma powiadamiającego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu [...] lutego 2021 r. (prezentata Komendy Powiatowej Policji na wniosku). Od tego dnia rozpoczął bieg termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W niniejszej sprawie organ pismem z dnia [...] lutego 2021 r. poinformował Skarżącego, że nagranie ze zgłoszenia interwencji nie zostało zarejestrowane przez rejestrator rozmów, ponieważ zostało zgłoszone na numer telefonu który nie jest rejestrowany przez rejestrator rozmów. Jednocześnie organ udzielił informacji jaki policjant przyjmował zgłoszenie oraz podał imię i nazwisko osoby zgłaszającej. W tym miejscu podkreślić należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji. Jeżeli żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu adresata wniosku, powinien on zawiadomić o tym wnioskodawcę pismem, co traktowane jest jak czynność materialno-techniczna. Powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że w przypadku, gdy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest w posiadaniu żądanej informacji, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma i nie spoczywa na nim obowiązek poszukiwania informacji na użytek przedmiotowego wniosku (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 259; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010r. sygn. akt I OSK 1557/09, publ. LEX nr 1264573). Zatem pismo organu informujące o nieposiadaniu danej informacji publicznej stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności na gruncie u.d.i.p. Nie jest bowiem możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu tego podmiotu. W niniejszej sprawie Komendant Powiatowy Policji w odpowiedzi na wniosek, poinformował skarżącego, zachowując 14 dniowy termin do rozpoznania wniosku, że nie jest w posiadaniu nagrania ze zgłoszenia. Z powyższego wynika zatem, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organ w sposób jednoznaczny poinformował skarżącego, że nie jest posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, a co istotniejsze w sposób przekonywujący wskazał przyczyny takiego stanu rzeczy. W ocenie Sądu, mając na uwadze wyjaśnienia organy, brak jest podstaw aby powyższe twierdzenie kwestionować. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji do rozpoznania wniosku poprzez udostępnienie ww. informacji publicznej bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Na dzień wniesienia skargi Komendant Powiatowy Policji nie pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącego, a zatem skarga jest nieuzasadniona. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.