II GSK 946/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. T. L. w G. W. od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 753/17 w sprawie ze skargi O. T. L. w G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r., oddalił skargę O. T. L. w G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: wskutek przeprowadzonej dniu 3 marca 2011 r. na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości M., na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 t, kontroli pojazdu wraz z naczepą, którym wykonywany był przewóz drewna, stwierdzono przekroczenie nacisków osi i masy całkowitej, w tym: osi pierwszej pojedynczej nie napędowej przyczepy o 3,07 t, drugiej pojedynczej osi nie napędowej przyczepy o 3,47 t, podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego o 8,73 t. Stwierdzono również, że masa całkowita pojazdu wynosiła 53,51 t. Ustalenia kontroli stały się podstawą decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2011 r., którą nałożył na O. T. L. w G. W. karę pieniężną w wysokości 28.620 zł., która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1991/11 uchylił powołaną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którego skarga kasacyjna została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2013 r., oddalona. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2014 r. uchylił decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wydana przez organ I instancji decyzji nakładająca na stronę karę został ponownie uchylono zaś sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nałożył na O. T. L. w G. W. karę pieniężną w wysokości 28.620 złotych. Objętą skargą decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że miejsce ważenia poddanego kontroli pojazdu legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów z dnia 7 września 2010 r. Zespół pojazdów został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/ll o nr fabrycznych [...],[...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważną deklaracją zgodności wydaną przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badani Wirtembergii z dnia 21 grudnia 2009 r., na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG, z okresem ważności 3 lat. Zespół pojazdów zważono dwukrotnie, a za podstawę do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnych norm przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego. W wyniku ważenia zespołu pojazdów stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk 23,23 t na podwójnej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 8,731; nacisk 11,07 t na pierwszej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,071; nacisk 11,47 t na drugiej pojedynczej osi nienapędowej przyczepy (po odjęciu 200 kg i 2 %) - przekroczenie o 3,471; masa całkowita zespołu pojazdów 53,51 t (po odjęciu 200 kg i 2 %) – przekroczenie dmc o 13,51. Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ stwierdził, że stwierdzone naruszenia obligowały do nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 28.620 złotych. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, przyjmując stan faktyczny sprawy ustalony przez organ, uznał że na stronę zasadnie nałożono karę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Stwierdził, że również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy. Sąd podkreślił, że organ wykonał zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2012 r. Pismem z dnia 26 października 2016 r. organ przesłał bowiem do strony dokumenty: poświadczone tłumaczenie z języka angielskiego od I. R. D. INC (producenta wag SAW 10C/II) z dnia 10 grudnia 2014 r.; upoważnienie producenta z dnia 12 grudnia 2014 r.; sprawozdanie z pracy pt. Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych z dnia 17 listopada 2015 r.; pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 1 czerwca 2016 r. dotyczące wyznaczania masy całkowitej pojazdu za pomocą przenośnych wag nieautomatycznych poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi; kopię instrukcji obsługi wag SAW 10C/II oraz świadectwo homologacji tych wag. Z pisma producenta wag wynikało, iż wagi SAW 10C/II mogą być wykorzystywane do ważenia kilku osi, w tym 3 lub więcej. Z pisma tego wynikało również, że całkowitą masę pojazdu można określić poprzez dodanie wszystkich obciążeń na oś. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). O. T. L. w G. W., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia pomijającego zgłoszone w skardze zarzuty w szczególności dotyczące nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia dopuszczalności określenia DMC ważonego pojazdu z zastosowaniem użytych w trakcie kontroli wag i prawidłowości uzyskanego pomiaru, oraz poprzez brak odniesienia się do wskazanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego - art. art. 5 ust. 2 pkt 2, względnie art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321), co uniemożliwia merytoryczną kontrolę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia; b. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 w zw. z art. 79 § 1 i w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, poprzez przyjęcie, iż materiał dowodowy został w sprawie zebrany w sposób wyczerpujący mimo nie przeprowadzenia przez organy dowodu z opinii biegłego, który miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; oparcia przez organy administracji rozstrzygnięcia o dowody, które nie mogły stanowić podstawy ustalenia stanu faktycznego tej konkretnej sprawy i prowadzenia przez organy postępowania nie w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, ale w celu ukarania strony, w wyniku czego doszło do naruszenia szeregu zasad postępowania administracyjnego począwszy od zasady działania na podstawie przepisów prawa, poprzez zasadę praworządności, ustalenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do państwa, skończywszy na zasadzie przekonywania; c. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 względnie art. 5 ust 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321) przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo niezastosowania przez organy obu instancji pierwszego lub drugiego przepisu; II. prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 pkt 2 względnie art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321) poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Nadto z uwagi na fakt, który przypomniano wyżej, iż sprawa ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez WSA i NSA – trzeba mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu wadliwości uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, przypomnieć trzeba, że w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z wymienionych sytuacji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd I instancji zawarł w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym i przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn - w jego ocenie - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił m.in., z jakich powodów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty powołane w skardze. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zasadnym zarzut nieodniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu skargi dot. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 pkt 2 względnie art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321) poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Podkreślić trzeba, iż Sąd I instancji na s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowczo stwierdził, iż : "Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Istotne jest przy tym, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest wyczerpujący, natomiast uzasadnieni prawne wyjaśnia podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i prawna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na stronę skarżącą kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy." Nie można tracić z pola widzenia, iż w niniejszej sprawie realizując nakazy zawarte w art. 153 p.p.s.a., organ administracji w zaskarżonej decyzji z dnia 13 stycznia 2017 r. bardzo obszernie na s. 12-17 uzasadnienia przeanalizował wskazany zarzut strony dotyczący zarówno "naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 2 względnie art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321) poprzez ich niezastosowanie w sprawie", poddając szczegółowej analizie i wykładni także pojęcia jak: "należyta staranność w realizacji czynności związanych z przejazdem" oraz "brak wpływu podmiotu wykonującego przejazd na powstanie naruszenia" , a także dokonał analizy treści art. 5 ust. 2 pkt 2) ustawy prawo o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, iż w tym zakresie należy uznać stanowisko organu (którego powtarzanie nie znajduje uzasadnienia) za zasadne. W konsekwencji wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego NSA uznał za chybiony. Za nieznajdujące uzasadnienia NSA uważa także pozostałe zarzuty pomieszczone w punkcie I lit.b i c petitum skargi kasacyjnej. Realizując wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1991/11, organ odwoławczy, co słusznie zauważył Sąd I instancji w zaskarżonym tu wyroku: "Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 26 października 2016 r. organ przesłał do strony następujące dokumenty: - poświadczone tłumaczenie z języka angielskiego od I. R. D. (producenta wag SAW 10C/II) z dnia 10 grudnia 2014 r., upoważnienie producenta z dnia 12 grudnia 2014 r., sprawozdanie z pracy pt. Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych z dnia 17 listopada 2015 r., pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 1 czerwca 2016 r. dotyczące wyznaczania masy całkowitej pojazdu za pomocą przenośnych wag nieautomatycznych poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi, kopię instrukcji obsługi wag SAW 10C/II i świadectwo homologacji tych wag. Z pisma producenta wag wynika, iż wagi SAW 10C/II mogą być wykorzystywane do ważenia kilku osi, w tym 3 lub więcej. Całkowitą masę pojazdu można określić poprzez dodanie wszystkich obciążeń na oś. Za bezpodstawną należy więc uznać argumentację strony podważającą prawidłowość dokonanych pomiarów." (s. 11-12 uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku WSA). Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia wymienionych wyżej w treści skargi kasacyjnej przepisów k.p.a. normujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w tym zarzut naruszenia przez organ art. 84 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie powołania w sprawie jako dowodu opinii biegłego. Zauważyć należy, iż stosownie do treści tego przepisu - gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Podkreślić należy, iż treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje na możliwość, a nie obowiązek zastosowania opinii biegłego przez organ administracji publicznej. Treścią opinii biegłego może być tylko stan faktyczny sprawy, a nie stan prawny sprawy. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze organ administracji publicznej ocenia żądanie strony powołania biegłego na podstawie art. 78 k.p.a. W wyroku z 1 lutego 1982 r. (sygn.. akt I SA 2497/81) NSA przyjął: "Organ administracji nie jest związany wnioskiem strony o powołaniu biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób nie budzący wątpliwości może być ustalona przez organ na podstawie dokumentów sprawy." Nadto podkreślić trzeba, iż organ administracji nie jest związany opinią biegłego. "Organ ocena swobodnie opinię biegłego na podstawie zasad wiedzy, nie jest więc skrępowany tą opinią. Może ją przyjąć, jeśli uzna ja za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce lub doświadczeniu. Należy pamiętać, że organ, a nie biegły, decyduje o załatwieniu sprawy (...). Opinia biegłego jest dla organu tylko materiałem, który powinien mu pomóc w rozstrzygnięciu kwestii faktycznej (...), ale musi on rozstrzygnąć tę kwestię sam, we własnym imieniu. Organ nie może ograniczyć się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, ale obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego." (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 389). W analizowanej sprawie ani WSA we wcześniejszym wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1991/11), ani NSA w wyroku z dnia 29 października 2013 r. (sygn. akt II GSK 960/12) nie wskazały aby w niniejszej sprawie zasadnym lub koniecznym było powołanie biegłego, co zresztą przyznaje także skarżący kasacyjnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie orzekającym obecnie, zarzut naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. oraz pozostałych przepisów k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego jest niezasadny, ponieważ skarżący kasacyjnie nie wykazał w przekonujący sposób aby pracownicy organów prowadzący postępowanie w sprawie nie posiadali dostatecznych wiadomości specjalnych w przedmiocie tego postępowania, a tym samym nie wykazał konieczności powołania przez organ opinii biegłego w sprawie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznał zarzuty pomieszczone w punkcie I skargi kasacyjnej (litera b i c) dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 w zw. z art. 79 § 1 i w zw. z art. 84 § 1 k.p.a.: "przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, poprzez przyjęcie, iż materiał dowodowy został w sprawie zebrany w sposób wyczerpujący mimo nie przeprowadzenia przez organy dowodu z opinii biegłego." oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 względnie art. 5 ust 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321): "przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo niezastosowania przez organy obu instancji pierwszego lub drugiego przepisu." W ocenie NSA zarzuty te są jedynie polemiką z oceną Sądu I instancji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwoliło na przeprowadzenie kontroli instancyjnej, w szczególności merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Mimo tak sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów pod adresem Sądu I instancji, co trzeba podkreślić, skarżący kasacyjnie nie zarzucił organom oraz Sądowi I instancji naruszenia w tej sprawie art. 153 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.