III FSK 3424/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, , po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Starosty S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Po 305/20 w sprawie ze skargi Starosty S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Starosty S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 30 lipca 2020 r., I SA/Po 305/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Starosty S. (dalej: "strona", "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 4 marca 2020 r. w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji. 2. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, 14 października 2019 r. skarżący przedłożył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S. tytuł wykonawczy z 14 października 2019 r. wystawiony wobec P. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w P., obejmujący zaległość z tytułu nieuiszczonej grzywny w celu przymuszenia nałożonej orzeczeniem z 2 sierpnia 2019 r. w kwocie 20 000 zł należności głównej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z 10 stycznia 2020 r., działając na podstawie art. 29 § 2 pkt 2 i § 2a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. – dalej: "u.p.e.a."), zawiadomił stronę o nieprzystąpieniu do egzekucji na podstawie wystawionego tytułu egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z 4 marca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji. Według organów, podjęły one wszelkie możliwe czynności mające na celu ustalenie składników majątku zobowiązanej spółki, co do których można by skierować egzekucję administracyjną. Jednakże, z uwagi na brak składników majątkowych, z których możliwe byłoby prowadzenie egzekucji (co wynika z wcześniej prowadzonych postępowań egzekucyjnych umorzonych z powodu ich bezskuteczności) oraz braku informacji co do miejsca położenia środków trwałych spółki, organy uznały za zasadne nieprzystąpienie do egzekucji, albowiem niemożliwe byłoby uzyskanie z niej kwoty przekraczającej wydatki egzekucyjne. Skarżący zarzucił zaś organom, że nie poczyniły precyzyjnych i dokładnych ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej zobowiązanej spółki z uwagi na brak uwzględnienia faktu, że spółka ta posiada majątek (działkę gruntową o łącznej powierzchni 4.50.67 ha), z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji, a organy nie wykazały, że niemożliwe bądź niecelowe jest prowadzenie egzekucji z tego składnika majątku (pełny tekst uzasadnienia orzeczenia dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej: "CBOSA"). 3. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie "p.p.s.a.") w związku z art. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz z art. 7 § 2 u.p.e.a. i art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieuprawnione przyjęcie, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego skutkowałoby naruszeniem zasady odpowiedzialnego wszczynania i prowadzenia egzekucji, wyrażonej w art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a., poprzez: 1) przerzucenie na wierzyciela obowiązku ustalenia kosztu usunięcia odpadów z nieruchomości dłużnika oznaczonej jako działka nr [...], podczas gdy w całości obowiązek ten spoczywa na organie egzekucyjnym. 2) brak ustalenia jakichkolwiek przesłanek wskazujących na to czy rzeczywiście na nieruchomości stanowiącej należącej do dłużnika znajduje się składowisko odpadów, których rozmiar dyskwalifikuje ten składnik majątku dłużnika jako rzecz nienadającą się do egzekucji, 3) wskazanie na istnienie hipoteki bez ustalenia u wierzyciela hipotecznego czy dług, który został zabezpieczony istnieje, pomimo, że organ dysponuje narzędziami umożliwiającymi weryfikację tej okoliczności, 4) brak ustalenia jakichkolwiek przesłanek pozwalających przyjąć przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, usunięcie odpadów wiąże się z "poniesieniem wielomilionowych kosztów", co sprowadziło realizację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesłanki uprawdopodobnienia, iż z egzekucji nie zostanie uzyskana kwota większa niż wydatki egzekucyjne do luźnych twierdzeń zakładających bez jakichkolwiek czynności w zakresie ustalenia stanu faktycznego, iż przesłanki z art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rozpoznając skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i jako niezasadna podlegała oddaleniu. 4.1. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona zrzekła się rozprawy, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu nie zażądał jej przeprowadzenia. 4.1. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należało przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. Zostały w niej podniesione wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania i koncentrują się na podważeniu oceny wyrażonej w zaskarżonym wyroku, że w opisanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanie faktycznym istniały podstawy prawne do nieprzystąpienia do egzekucji przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez skarżącego w dniu 14 października 2019r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew podnoszonym w skardze kasacyjnym zarzutom, sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. trafnie oddalił skargę na wydane w oparciu o art. 29 § 2 pkt 2 oraz § 2a u.p.e.a. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o nieprzystąpieniu do egzekucji. 4.2. W tej części uzasadnienia należało również wyjaśnić, że formułując zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego należy nie tylko wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, lecz również wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba, że dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. 4.3. Po tych wstępnych uwagach przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należało, że dla wyniku sprawy decydujące znaczenie w rozpoznawanej sprawie miała ocena sądu dotycząca właściwego zastosowania w sprawie przez organy egzekucyjne art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że będące przedmiotem kontroli sądowej postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nieprzystąpieniu do egzekucji wydane zostało w oparciu o właściwą podstawę prawną uwzględniając okoliczności rozpoznawanej sprawy. Ze względu na treść zarzutów skargi kasacyjnej istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji co do tego, że organ egzekucyjny zasadnie nie przystąpił do egzekucji na podstawie art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy przystąpienia do egzekucji jest uprawdopodobnienie przez organ egzekucyjny, że w toku egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Regulacja ta została wprowadzona nowelizacją dokonaną na podstawie art. 39 pkt 9 lit. a ustawy z 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. 2015, poz. 1269). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej podkreślono, że wspomniana przesłanka wystąpi w razie przypuszczenia, że stosowanie środków przymusu wobec zobowiązanego będzie nieskuteczne, co powinno zapobiec nieefektywnym działaniom naczelników urzędów skarbowych i zwiększeniu efektywności działań tych organów w innych sprawach, w których możliwe jest osiągnięcie celu egzekucji administracyjnej (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, red. Roman Hauser, Andrzej Skoczylas, Wydawnictwo: C.H. Beck 2018r.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zajęcie przez organ stanowiska o jakim mowa w art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. jest możliwe wówczas, jeżeli organ posiada już w miarę miarodajne wiadomości na temat sytuacji zobowiązanego uzyskane np. w toku wcześniej prowadzonych postępowań, czy też z informacji pozyskanych choćby od wierzyciela (por. wyroki NSA: z 16 czerwca 2020 r., I GSK 563/20; z 27 lipca 2020r., II FSK 1220/18; publik. CBOSA). 4.4. Jak trafnie to ocenił sąd pierwszej instancji z akt niniejszej sprawy wynika, że organ egzekucyjny był w posiadaniu takich informacji, które uprawdopodobniały, że egzekucja będzie bezskuteczna ze względu na brak majątku zobowiązanego, z którego jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, ustalone okoliczności jak bezskuteczność egzekucji wobec zobowiązanego, brak składników majątkowych, z których można byłoby tę egzekucję przeprowadzić - co wynika z wcześniej prowadzonych postępowań egzekucyjnych, umorzonych również z uwagi na ich bezskuteczność, przy uwzględnieniu, że organ egzekucyjny nie dysponuje informacjami odnośnie zmiany stanu faktycznego, usprawiedliwiają tezę, że w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Zgadzając się z oceną wyrażoną w zaskarżonym wyroku należało ponownie przypomnieć, że ocena ta opierała się na całości zebranego w sprawie przez organ egzekucyjny materiału dowodowego. W sposób bezsporny wynika z niego, że we wcześniejszych postępowaniach egzekucyjnych na rzecz innych wierzycieli organ egzekucyjny skierował egzekucję do rachunku bankowego spółki w S. S.A. (w wyniku zajęcia uzyskano kwotę 1 123,54 zł, która zaspokoiła częściowo należności Burmistrza S.), wierzytelności z tytułu najmu pięciu lokali w P. przy ul. [...] (zajęcia okazały się nieskuteczne - umowy najmu zostały wypowiedziane z dniem 30 listopada 2018 r.). Ponadto organ uzyskał informację o środkach trwałych, pojazdach i nieruchomościach spółki. Z raportu sporządzonego 20 marca 2019 r. o niemożliwości dokonania czynności egzekucyjnych wynika, że spółka zakończyła działalność w grudniu 2018 r. Spółka nie ma osoby, która mogłaby ją reprezentować, albowiem 21 listopada 2018 r. likwidator spółki złożył rezygnację z pełnienia tej funkcji. Od grudnia 2018 r. spółka nie dokonuje żadnych czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz nie dokonała rozliczenia z podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. Organ egzekucyjny ustalił ponadto, że spółka jest użytkownikiem wieczystym do dnia 5 grudnia 2089 r. działki gruntowej oznaczonej numerem geodezyjnym [...] o łącznej powierzchni 4.50.67 ha (nr KW [...]) w miejscowości P. Nieruchomość ta jest jednak obciążona hipoteką na kwotę 400.000 zł na rzecz P. z tytułu pożyczki. Zaznaczono przy tym, że na tej nieruchomości znajduje się olbrzymie składowisko odpadów i zbycie wskazanej nieruchomości wiąże się z poniesieniem wielomilionowych kosztów związanych z uprzątnięciem składowiska. Wpływ na treść tej oceny, jak zasadnie podkreślił to sąd pierwszej instancji miało również to, że postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w P. z 1 lipca 2019 r. ustanowiony został na podstawie art. 42 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.) kurator dla spółki. Z postanowienia tego wynika, że zadaniem kuratora jest doprowadzenie do powołania brakujących organów, a jeżeli nie jest to możliwe - do zakończenia bytu prawnego tej osoby prawnej oraz reprezentowania spółki w postępowaniach administracyjnych i egzekucyjnych, których stroną jest Starosta S. w przedmiocie cofnięcia spółce pozwolenia na zbieranie odpadów na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości P. Oznacza to, że kurator reprezentuje osobę prawną oraz prowadzi jej sprawy w granicach "określonych w zaświadczeniu sądu". Ponadto z KRS-u spółki wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w W. w dniu 2 września 2019 r. przy sprawie [...] na podstawie art. 69 § 1 k.p.c. (zdolność sądowa) powołano drugiego kuratora. 4.5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione okoliczności usprawiedliwiały oparta na podstawie art. 29 § 2pkt 2 u.p.e.a. ocenę o istnieniu przesłanek do nieprzystąpienia przez organ egzekucyjny do egzekucji. Należało się zgodzić z oceną sądu pierwszej instancji, że w opisanej sytuacji organy egzekucyjne zasadnie zastosowały w sprawie art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem uprawdopodobniły bowiem, że w toku postępowania egzekucyjnego nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Ponownie podkreślić należało to, czego stara się nie dostrzegać strona skarżąca, że bezskuteczność egzekucji wynikała z wcześniej prowadzonych wobec spółki postępowań egzekucyjnych, a także z faktu zaprzestania prowadzenia przez spółkę w grudniu 2018 r. działalności. Ponadto organ egzekucyjny jednoznacznie ustalił, że spółka nie posiada organów, ani osoby która mogłaby ją reprezentować (w dniu 21 listopada 2018 r. likwidator spółki złożył rezygnację z pełnienia tej funkcji), a powołani dla spółki kuratorzy nie posiadają uprawnień do jej reprezentowania w postępowaniu egzekucyjnym. Przypuszczenie organu egzekucyjnego, że w niniejszej sprawie nie uzyska z egzekucji kwoty przekraczającej koszty egzekucyjne zostało poparte zgromadzonymi informacjami oraz dowodami, które uprawdopodabniałyby jego prawdziwość. 4.6. Do podważenia tej oceny nie mogło doprowadzić to, że jedynym posiadanym przez spółkę składnikiem jej majątku jest działka gruntowa o łącznej powierzchni 4.50.67 ha w miejscowości P. Wskazane, istniejące mienie spółki, jak trafnie to ocenił organ egzekucyjny, nie nadaje się do efektywnej egzekucji. Egzekucja ze wskazanej działki nie mogła mieć charakteru realnego do przeprowadzenia i nie mogła skutkować pokryciem kosztów egzekucyjnych, a tym bardziej zaspokojeniem wierzyciela. Nieruchomość ta jest bowiem obciążona hipoteką na kwotę 400 000 zł na rzecz P. [...] z tytułu pożyczki. Ponadto ustalono, że na tej nieruchomości znajduje się składowisko odpadów i zbycie wskazanej nieruchomości wiąże się z poniesieniem wielomilionowych kosztów związanych z uprzątnięciem składowiska. Podważając tę ocenę strona skarżąca wskazuje, że to na organie egzekucyjnym spoczywa obowiązek ustalenia kosztów usunięcia odpadów z nieruchomości zobowiązanego. Tego rodzaju poglądy nie zasługują na akceptacje jako pozostające w sprzeczności z ogólnymi zasadami prowadzenia egzekucji administracyjnej. Należało przypomnieć, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, to na wierzycielu spoczywa obowiązek podjęcia czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Z tego obowiązku wierzyciel jest zwolniony jedynie wtedy gdy łączna wysokość należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztów upomnienia nie przekracza dziesięciokrotności kosztów upomnienia, chyba że okres do upływu terminu przedawnienia należności pieniężnej jest krótszy niż 6 miesięcy. W toku postępowania egzekucyjnego wierzyciel ma również obowiązek współpracy z organem egzekucyjnym w sposób prowadzący do prawidłowego wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, w tym do przekazania informacje dotyczących czynności egzekucyjnych i innych czynności podejmowanych przez te podmioty, a także zdarzeń mających wpływ na egzekwowany obowiązek zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu jej niezapłacenia w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych (art. 7a § 1 u.p.e.a.). Przy ocenie tych zarzutów trzeba mieć przede wszystkim na względzie cel prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przepis art. 7 § 2 u.p.e.a. zawiera dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Wybór środka każdorazowo powinien określać cel postępowania egzekucyjnego, którym jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie także odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela. Regulacja art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. została powiązana z zasadą celowości, zapobiegać ma bowiem wszczynaniu nieefektywnych działań organów egzekucyjnych i zwiększeniu efektywności działań tych organów w innych sprawach, w których możliwe jest osiągnięcie celu egzekucji administracyjnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, co trafnie wykazał sąd pierwszej instancji w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. 4.7. Wbrew również zarzutom skargi kasacyjnej zebrany w sprawie materiał dowodowy jest pełny i wystarczający do ustalenia stanu faktycznego w zakresie uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny przesłanek nieprzystąpienia do egzekucji. Prowadząc postępowanie wyjaśniające nie uchybiono w szczególności zasadom postępowania wyrażonym w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. mających odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na zasadzie wynikającej z art. 18 u.p.e.a. Ponownie należało stwierdzić, że sąd pierwszej instancji dokonał trafnej oceny, iż organ egzekucyjny podał okoliczności wskazujące na niecelowość prowadzenia egzekucji z posiadanej przez zobowiązaną spółkę nieruchomości. Podjął zatem czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia okoliczności, które usprawiedliwiały tę ocenę. Jak również trafnie to wyjaśnił sąd pierwszej instancji stosowanie odpowiednie zasad postępowania wyrażonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. powinno respektować omówione wcześniej zasady ogólne postępowania egzekucyjnego określonych w art. 7 i art. 7a u.p.e.a. 4.8. Wobec przedstawionej argumentacji należało stwierdzić, że sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania w sprawie art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. wyjaśniając z jakich powodów organ egzekucyjny prawidłowo nie przystąpił do egzekucji w rozpoznawanej sprawie. Powoduje to, że podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej nie miały usprawiedliwionych podstaw. Oznacza to równocześnie brak uzasadnienia dla podnoszonego w skardze kasacyjnej strony zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wskazuje się, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c oraz § 2, czy wskazany w sprawie art. 151 p.p.s.a. należą do grupy przepisów "wynikowych" i warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tych przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. 4.9. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Krzysztof Winiarski Jan Rudowski Bogusław Woźniak