II SA/Go 373/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi H.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego H.M. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej NUCS) decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...] – działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej jako o.p.) oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. g, art. 26 ust. 1-2 i ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm.; dalej jako ustawa SENT) – nałożył na H.M. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H.) karę pieniężną w kwocie 10.000,00 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru, w zgłoszeniu przewozu towaru [...], o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. g ustawy SENT. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2018 r. na byłym drogowym przejściu granicznym w [...] funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, przeprowadzili kontrolę ciągnika o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Kierujący powyższym zestawem pojazdów przedstawił numer referencyjny [...]. Po sprawdzeniu danych w systemie monitorowania przewozu i porównaniu ich z danymi z dokumentów przewozowych, stwierdzono nieprawidłowość w zakresie błędnego numeru dokumentu przewozowego CMR. Z kontroli sporządzono protokół nr [...], który podpisał kierujący pojazdem. W związku z powyższym NCUS postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. wszczął z urzędu wobec H.M. postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Następnie organ przytoczył treść art. 3 ust. 1- 2 i art. 6 ustawy SENT i wskazał, iż z akt sprawy wynika, że podczas kontroli w dniu [...] grudnia 2018 r. przewoźnikiem towaru o nazwie: preparaty smarowe, o masie 18.079 kg, klasyfikowanego do kodu CN 3403, transportowanego z Niemiec do Polski, był H.M. W toku wspomnianej kontroli ustalono, iż w zgłoszeniu [...] podano dane niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż w polu numer dokumentu przewozowego wskazano CMR nr [...], a powinno być CMR nr [...]. Stanowiło to naruszenie art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. g ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, które jest sankcjonowane karą pieniężną nakładaną na przewoźnika, zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Stwierdzona nieprawidłowość polegała więc na podaniu przez przewoźnika w zgłoszeniu SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym, w zakresie w jakim ustawa nakłada na przewoźnika ten obowiązek. Organ podkreślił, że przepisy ustawy SENT mają charakter restrykcyjny i w swoim założeniu mają na celu zwalczanie wszelkich nieprawidłowości związanych z obrotem towarami wrażliwymi. Odnosząc się do wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. (data wpływu do organu), iż stwierdzone uchybienie nie było efektem żadnego celowego działania, a jedynie nieświadomym błędem wynikającym z faktu, że strona rzadko przewozi towary w procedurze SENT, NUCS wskazał, że nie wpływa to na ocenę sytuacji. Zgłoszenie zostało utworzone w systemie dnia [...] grudnia 2018 r. o godz. 8:45, przewoźnik dokonał modyfikacji zgłoszenia dnia [...] grudnia 2018 r., o godz. 9:05, a kontrola miała miejsce dnia następnego, tj. [...] grudnia 2018 r. o godz. 10:20, a więc ponad 24 godziny po utworzeniu zgłoszenia. Daje to podstawę do stwierdzenia, iż podmiot zobowiązany miał wystarczająco dużo czasu do weryfikacji zgłoszonych danych. Stwierdzone uchybienie było skutkiem postępowania przewoźnika, bowiem zaniechano weryfikacji zgłoszenia przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju. Przy czym strona w żaden sposób nie wykazała, że podjęła wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia. W ocenie NUCS przedstawione fakty nie świadczą o rzetelnym wykonaniu przez stronę ustawowych obowiązków w tym konkretnym przypadku. Istota monitorowania przewozu wrażliwych towarów opiera się na prawidłowej rejestracji przewozów w systemie SENT. Uzupełnienie wszystkich danych w systemie daje organom pełną możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli, które nie ograniczają się wyłącznie do sprawdzania pojazdów na drodze. Precyzyjne zarejestrowanie danych w systemie umożliwia prawidłową identyfikację przewoźnika i rodzaju wykonywanego przewozu. W tych okolicznościach nie ma znaczenia, że błąd nie wynika z celowego działania, czy nieświadomości osoby rejestrującej zgłoszenie przewozu SENT, bowiem przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Przepisy ustawy nie wyłączają odpowiedzialności podmiotu zobowiązanego do wykonania ustawowych obowiązków, nawet za drobne uchybienia, które zostały popełnione wskutek nieświadomego działania lub omyłki, albo posiadają cechy sporadyczności, a ich obowiązkiem jest rzetelne wypełnienie zadań wynikających z przepisów powołanej ustawy. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest stosowanie przepisów wprost, bez możliwości swobodnej ich interpretacji. Dla ustalenia, czy wypełniona została dyspozycja art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, wystarczające jest wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązków lub warunków drogowego przewozu towarów. Dalej organ wskazał, że z uzasadnienia ustawy wynika, iż wprowadzony nią obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki, które są w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów podlegających ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane, jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję. Na mocy art. 24 ustawy SENT sankcjonowane jest bowiem niedopełnienie formalnych obowiązków przez przewoźnika, zaś jednym z nich jest podanie w zgłoszeniu SENT numeru dokumentu przewozowego, zgodnego ze stanem faktycznym. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Ustawa nie przewiduje stopniowania kar w zależności do "stopnia zawinienia". Przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu. W kontekście powyższych uwag NUCS uznał, że w sprawie brak jest przesłanek uprawniających do uwzględnienia wniosku strony o umorzenie postępowania. Ustosunkowując się natomiast do wniosku strony o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, organ w pierwszej kolejności powołał treść art. 24 ust. 3 ustawy SENT i wyjaśnił, że w tym zakresie zastosowanie znajduje tzw. uznanie administracyjne. NUCS wskazał, że organ prowadzący postępowanie może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na wniosek, jednak musi być on poparty wystąpieniem szczególnie ważnych, uzasadnionych i obiektywnych kryteriów - powodów, które w ustawie określono jako "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Pojęcie interesu publicznego nie zostało zdefiniowane w ustawie, zatem wypełnienie jej treści należy do organów orzekających, to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji i tym podobne. Pojęcie to ma cechy charakterystyczne klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia się do konkretnej sprawy i sytuacji. Przy czym należy mieć na uwadze szczególny charakter należności wynikających z kar: sposób powstania i tytuł określający ich istotę wyrażającą się w tym, że obok funkcji dochodowej Skarbu Państwa występuje funkcja sankcyjna, bowiem kara jest konsekwencją naruszeń obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem podmioty, które dokonały naruszeń są zobowiązane do poniesienia określonego wydatku, a celem tego wydatku jest odczucie straty po stronie zobowiązanego. Z tego powodu odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, co do zasady obciążone jest negatywną oceną z punktu widzenia interesu publicznego. Odstąpienie to jest wyjątkiem wymagającym szczególnego uzasadnienia. Poza tym, interes publiczny nie może być przedkładany ponad nadrzędną zasadę praworządności, którą wyraża art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 o.p. Z kolei ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Utożsamiany jest on m. in. z sytuacją, gdy podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązania podatkowego bez zagrożenia dla egzystencji. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o wypełnieniu dyspozycji odstępstwa. Takie odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które podatnik nie miał wpływu i które były niezależne od sposobu jego postępowania, co w ocenie organu nie występuje w niniejszej sprawie. Przesłankę "ważnego interesu podatnika" należy odczytywać również w powiązaniu z sytuacją majątkową strony. Chodzi o taki interes strony postępowania, który nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem i jednocześnie jego uwzględnienie nie przekracza możliwości podatnika. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, losowe przypadki, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego NUCS ustalił, co następuje: - z informacji uzyskanych od Naczelnika US wynika, że strona nie posiada zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych, ani niepodatkowych należności budżetowych; wobec podatnika nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne; brak jest wniosków o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w latach 2017-2019; w aplikacji CZM figuruje informacja o nabyciu przez stronę w dniu [...] października 2017 r. trzech pojazdów [...], rok produkcji 2012 (aktualnie pojazdy wyrejestrowane) oraz o nabyciu w dniu [...] sierpnia 2017 r. naczepy ciężarowej [...], rok produkcji 2011; brak jest informacji o dokonaniu innych czynności majątkowych w latach 2017-2019; - z wydruku karty o zobowiązanym z aplikacji eOrus wynika wysokość dochodów za lata 2017 i 2018, które kształtowały się następująco: w roku 2017 strona osiągnęła dochód w wysokości 379.473,33 zł, a w roku 2018 strona osiągnęła dochód w wysokości 186.259,58 zł, ponadto z karty tej wynika, że w 2018 r. strona dokonała zakupu środków trwałych na łączna kwotę 68.675,00 zł; - z informacji z ZUS wynika, że płatnik nie posiada zaległości na koncie; ostatnia deklaracja DRA tj. za czerwiec 2019 złożona po terminie, pozostałe za 2019 rok w terminie; - zgodnie z wydrukiem z programu SUDOP-Wyszukiwanie pomocy otrzymanej przez beneficjenta, w latach 2017-2019 r. strona była beneficjentem pomocy de minimis w kwocie 3.496,00 zł (wartość brutto), co stanowi równowartość 815,17 Euro (brutto); - w wyniku analizy częstotliwości przewozów międzynarodowych "towarów wrażliwych", jakie przewoźnik zaewidencjonował na platformie PUESC, tj. od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2019 r. w systemie SENT stwierdzono 144 zarejestrowanych zgłoszeń w rejestrze, w których strona wystąpiła jako przewoźnik; - w bazie KONTROLA odnotowano jedną zarejestrowaną kontrolę dokonaną przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej; w wyniku kontroli został spisany protokół z kontroli nr [...] będący przedmiotem niniejszego postępowania. Poza tym strona przesłała dokumenty finansowe firmy, tj. rachunki zysków i strat za lata 2017-2019, z których wynika, iż zysk netto kształtował się następująco: 2016 r. - 387.446,67 zł; 2017 r. - 376.459,07 zł; 2018 r. - 186.259,58 zł oraz strata wykazana na dzień 30 czerwca 2019 r. - 141.937,99 zł, przychody netto ze sprzedaży kształtowały się następująco: 2016 r. - 8.142.331,27 zł; 2017 r. - 7.903.915,42 zł; 2018 r. - 8.446.326,65 zł i na dzień [...] czerwca 2019 r. - 3.986.607,91 zł. NUCS stwierdził, iż z przedłożonych dokumentów finansowych wynika, że wnioskodawca w latach 2016-2018 nie odnotował strat, a zakup środków trwałych, świadczy, iż inwestuje w rozwój firmy. Wprawdzie na dzień [...] czerwca 2019 r. strona wykazała straty w wysokości 141.937,88 zł, jednak z uwagi na fakt, iż rok rozliczeniowy nie został zamknięty, nie można stwierdzić, że w roku 2019 wynik finansowy z działalności gospodarczej będzie ujemny. Organ wskazał, że zła sytuacja majątkowa, czy też perspektywa wieloletniego spłacania zadłużenia, nie są wystarczającą podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przedsiębiorca prowadzący określoną działalność gospodarczą musi liczyć się także z ryzykiem tej działalności i tak ją prowadzić, aby element ryzyka w największym stopniu eliminować lub ograniczać skutki zdarzeń lub okoliczności dla siebie niekorzystnych. O istnieniu "ważnego interesu podatnika" decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać jedynie z wynikiem rocznym, powstałym w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w postaci straty, wskazującym na to, że albo sytuacja finansowa spółki nie jest dobra, albo prowadzona przez nią polityka ekonomiczna, znacząco ukierunkowana jest na ponoszenie zbyt wysokich kosztów uzyskania przychodów, co stwarza obraz owej złej kondycji finansowej. "Ważny interes podatnika" należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań. Zatem prowadzenie działalności, w której sytuacja finansowa strony jest niestabilna, koszty przewyższają osiągane dochody, nie mogą stanowić przesłanki "ważnego interesu podatnika" do zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W związku z powyższym w ocenie NUCS brak jest uzasadnionych przesłanek dla uznania, iż mamy do czynienia z ważnym interesem podatnika. Ze zgromadzonych dokumentów, potwierdzających sytuację finansową przewoźnika, nie wynika, by wystąpiły okoliczności wyróżniające stronę od sytuacji innych podatników. Zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych okoliczności, a konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą SENT powinna być znana przewoźnikowi. Natomiast ustalenie kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego"- zdaniem organu I instancji - wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. W sprawie organ podjął się ustalenia, co jest korzystniejsze z punktu widzenia "interesu publicznego" - nałożenie i dochodzenie należności, czy też zastosowanie ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W tym stanie faktycznym decyzja o ewentualnym odstąpieniu od ukarania przewoźnika powinna być podejmowana rozważnie i w sytuacjach wyjątkowych. Ponoszenie ciężarów publicznych jest podstawowym obowiązkiem każdego obywatela, który sam ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje oraz wynikające z nich konsekwencje. Odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej mogłoby nastąpić, gdyby w toku postępowania dowodowego zostało stwierdzone, że w konkretnej sprawie, ze względu na "ważny interes przewoźnika" lub "interes publiczny", nie jest możliwe uregulowanie zobowiązania. Mając powyższe na uwadze, NUCS uznał, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie leży w interesie publicznym. Pozyskane informacje wskazują, że sytuacja przewoźnika nie ma cech nadzwyczajności. Kondycja finansowa podmiotu nie wskazuje, aby musiał on sięgać do środków pomocy państwa, w celu wywiązywania się z obowiązku uregulowania nałożonej kary. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie społecznym. Ponadto, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem działania strony niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, nie może być uznane za działanie w interesie publicznym z korzyścią dla ogółu. Wprost przeciwnie, w interesie publicznym leży przestrzeganie przez podmioty wskazane w ustawie SENT nałożonych na nie obowiązków i egzekwowanie przez właściwe organy państwowe ich przestrzegania. W interesie państwa nie jest też doprowadzanie przedsiębiorców do upadłości, ale dyscyplinowanie ich w zakresie przestrzegania przepisów prawa, w tym bowiem m.in. przejawia się interes publiczny. Gdyby przyjąć, że okoliczność taka jak wystąpiła w niniejszej sprawie stanowi podstawę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na zaistniały interes publiczny, stworzyłoby to niebezpieczny sposób na omijanie prawa. W interesie publicznym natomiast jest to, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Przy czym dokonując analizy "interesu publicznego" organ nie stwierdził, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności i realizacji wyłącznie celu fiskalnego, z pominięciem ratio legis ustawy. Określona przepisami ustawy SENT odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów wrażliwych ma charakter obiektywny, a więc jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli danego podmiotu, gdyż do jej poniesienia wystarczające jest stwierdzenie nieprzestrzegania obowiązków nałożonych ustawą. Przewidziany w ustawie system kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty i nie przewiduje wartościowania. Przepisy ustawy zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidziana w ustawie wysokość kary uwzględnia stopień uchybienia. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu, gdyż ustawodawca poddał sankcji pieniężnej formalne błędy w zgłoszeniach, bez względu na wagę tych błędów i ich wpływ na nieuczciwy obrót towarami wrażliwymi. Dlatego też fakt nałożenia kary pieniężnej na stronę za niewykonanie obowiązków na niej ciążących, nie może stanowić o naruszeniu zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w tym zakresie. Ponadto wszelkie udzielenie pomocy w jakiejkolwiek formie nie może stanowić zakłócenia konkurencji na rynku, poprzez sprzyjanie tylko niektórym firmom. Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie – w ocenie NUCS - byłoby zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Pismem z dnia [...] października 2019 r. H.M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi naruszenie: - art. 22 ust. 2 ustawy SENT w zw. z naruszeniem art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. g ustawy SENT przez pominięcie celu regulacji, jakim jest wyeliminowanie z obrotu nieuczciwych podmiotów oraz zapewnienie uczciwej konkurencji; - art. 26 ust. 3 ustawy SENT, przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy ziściły się warunki w nim określone, - art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, przez naruszenie zasady proporcjonalności. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako DIAS) – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. g, art. 26 ust. 1-2 i ust. 5 ustawy SENT – utrzymał w mocy decyzję NUCS z dnia [...] września 2019 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie niewątpliwie stwierdzona nieprawidłowość polegała na wpisaniu w systemie SENT błędnego numeru dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, tj. CMR, który ewidentnie różnił się od numeru widniejącego w tym dokumencie. Niemniej przewoźnik, zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt. 1 lit. g ustawy SENT, miał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej, o prawidłowy numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. Przewoźnik dokonał modyfikacji zgłoszenia ponad 24 godziny przed rozpoczęciem kontroli przez funkcjonariuszy, miał on zatem wystarczająco dużo czasu, by skorygować zgłoszone dane. Stwierdzona podczas kontroli nieprawidłowość była zatem skutkiem postępowania przewoźnika, który nie dochował należytej staranności w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia. DIAS podkreślił, iż istota monitorowania przewozu towarów wrażliwych opiera się na prawidłowej rejestracji przewozów w systemie SENT. Podanie w zgłoszeniu danych zgodnych ze stanem faktycznym daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Zagrożenie karą pieniężną niedopełnienia obowiązków przez każdego uczestnika "łańcucha dostaw" nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że ustawa realizuje "cele fiskalne". Kara pieniężna określona między innymi w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT nie wynika ze stosunków publicznoprawnych. Ewentualny obowiązek uiszczenia kary pieniężnej określonej w ustawie nie jest następstwem realizacji przepisów, a wynikiem ich naruszenia. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Celem ustawy SENT jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą" oraz ograniczenie uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT i akcyza), a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Celem tym nie jest zaś zwiększanie dochodów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych na podmioty działające w sposób legalny, dopuszczających się uchybień formalnych czy też oczywistych omyłek, związanych między innymi z wątpliwościami dotyczącymi wykładni i stosowania przepisów ustawy SENT. W niniejszej sprawie sytuacja, która doprowadziła do naruszenia przepisów ustawy nie była omyłką związaną z wątpliwościami wykładni jej przepisów, a także nie wiązała się z wątpliwościami dotyczącymi stosowania jej przepisów. W ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmieniania w zależności od tzw. uznania administracyjnego. Tym niemniej uznanie administracyjne znajduje zastosowanie przy ocenie zaistnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej (art. 24 ust. 3 ustawy SENT). Ocena, czy ukaranie karą pieniężną jest w konkretnym przypadku celowe, czy też nie, jest niewątpliwie kwestią uznania administracyjnego. O niecelowości ukarania sprawcy, a zatem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mogą przesądzać różne okoliczności, w tym przyczyny, z jakich doszło do naruszenia prawa. Chodzi oczywiście o takie przyczyny, które mieszczą się ustawowych ramach przypadków uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 o.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Dalej, odnosząc się do wniosku strony o umorzenie postępowania, DIAS wskazał, że zgodnie z art. 208 § 1 o.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Organ I instancji prowadząc postępowanie stosował przepisy prawa wynikające z ustawy SENT, które precyzują obowiązki podmiotów biorących udział w przewozie towarów podlegających monitorowaniu, w tym również przewoźnika, a także określają sankcje za naruszenie przepisów oraz warunki odstąpienia od nałożenia kary. W ocenie organu odwoławczego brak jest zatem podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej DIAS wyjaśnił, iż "ważny interes dłużnika" występuje wtedy, kiedy obniżają się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane przede wszystkim zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itd. Przy czym pojęcia "ważnego interesu dłużnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną dłużnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Pomimo, że wymaga ono ustalenia sytuacji majątkowej dłużnika oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i dla rodziny, to trzeba mieć też na uwadze, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. Organ odwoławczy powołał ustalenia organu I instancji dotyczące sytuacji materialnej i finansowej strony, z których wynika, że w latach 2016-2018 strona odnotowywała zysk z prowadzonej działalności w łącznej kwocie 950.165,32 zł, a jedynie za pierwsze półrocze 2019 roku wykazała straty w kwocie 141.937,88 zł, przy czym okres rozliczeniowy nie został zamknięty i nie można jednoznacznie stwierdzić, że cały rok 2019 przyniósł straty. DIAS podkreślił przy tym, że wykazanie straty w prowadzonej działalności nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie przedkłada się jednak na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją kary pieniężnej. W ocenie DIAS zapłata kary pieniężnej nałożonej przez NUCS w kwocie 10.000,00 zł nie spowoduje drastycznego pogorszenia sytuacji finansowej strony w taki sposób, aby była ona zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą. Ponadto w sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Fakt zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym nie był spowodowany okolicznościami, na które strona nie miała wpływu, bowiem nie mogą stanowić podstawy odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. Ponadto na podstawie wyżej przedstawionej sytuacji ekonomicznej według DIAS uprawniony jest wniosek, że obciążenie karą pieniężną odwołującej się strony, nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Poza tym dolegliwość kary pieniężnej jest celowym zamierzeniem ustawodawcy. Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było "nieopłacalne" dla podmiotów uczestniczących w przewozie "wrażliwych" towarów. Organ odwoławczy podzielił ocenę dokonaną przez NUCS dotyczącą "interesu publicznego". Podkreślił jednak, iż pojęcie przesłanki interesu publicznego nie może zostać zrównane z interesem budżetu państwa. Nie ma bowiem podstaw do przeciwstawiania interesu publicznego, jako sprzecznego z indywidualnym interesem obywatela. Jakkolwiek w interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa, to interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów w budżecie państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków, np. na zasiłki dla bezrobotnych czy inną pomoc społeczną. Nie może bowiem powstać taka sytuacja, w której zapłata zaległych należności spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa. Nie byłoby to zgodne z interesem tego obywatela, ale jednocześnie nie byłoby to również zgodne z interesem publicznym. Zatem przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. DIAS zauważył, iż okoliczności sprawy nie wskazują, aby nałożenie kary na odwołującego się miało doprowadzić do upadłości i likwidacji firmy, a w konsekwencji pozbawiłoby stronę źródła zarobkowania, co ewentualnie zmusiłoby go do zwrócenia się o pomoc finansową do państwa. Nie wystąpiły także inne istotne przesłanki, które dawałyby organom uprawnienie do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny. Organ odwoławczy podkreślił, że szeroko rozumiany "interes publiczny" w monitorowaniu przewozu towarów wynika przede wszystkim z zagrożenia występowania "szarej strefy" i oszustw podatkowych w handlu towarami uznanymi za "wrażliwe". Intencją organów kontrolujących prawidłowość stosowania przepisów ustawy SENT nie jest uderzenie w przedsiębiorców legalnie i rzetelnie prowadzących działalność gospodarczą, którzy odprowadzają należne daniny publicznoprawne lecz skuteczne monitorowanie rynku "towarów wrażliwych". Z tego też względu ustawodawca nie uzależnił możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nawet jeśli nieprawidłowości w rejestrze powstały wskutek nieumyślnego błędu ludzkiego. Ustalenie kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na stosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Mając powyższe na uwadze DIAS uznał, że w przedmiotowej sprawie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie leży w interesie publicznym. Pozyskane informacje wskazują, że sytuacja przewoźnika nie ma cech nadzwyczajności. Kondycja finansowa podmiotu nie wskazuje, aby musiał sięgać do środków pomocy państwa, w celu wywiązywania się z obowiązku uregulowania nałożonej kary. Ponadto odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie społecznym. Odstąpienie w takim przypadku od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem działania strony, niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, nie może być uznane za działanie w interesie publicznym, z korzyścią dla ogółu. Wprost przeciwnie, w interesie publicznym leży przestrzeganie przez podmioty wskazane w ustawie SENT nałożonych na nie obowiązków i egzekwowanie przez właściwe organy państwowe ich przestrzegania. W interesie państwa nie jest też doprowadzanie przedsiębiorców do upadłości, ale dyscyplinowanie ich w zakresie przestrzegania przepisów prawa, bowiem to m.in. w tym przejawia się interes publiczny. W interesie publicznym jest to, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Niestaranność nie może obciążać całego społeczeństwa w skutkach z nich wynikających. Ponadto dla odpowiedzialności przedsiębiorcy nie ma znaczenia podnoszony fakt neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu w treści zgłoszenia, ponieważ art. 30 ust. 1 i 4 ustawy SENT nie stosuje się do przewoźnika. Dalej organ odwoławczy zauważył, że NSA w wyroku z dnia 18 maja 2020 r., II GSK 220/20, wskazał, że "organ oceniając, czy zaistniała przesłanka "interesu publicznego" powinien rozważyć, czy nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy SENT, czy wymierzona jej kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu, czy w interesie publicznym jest nakładanie na skarżącą dotkliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuściła się uchybienia, które usunęła w możliwie najszybszym czasie". Organ dokonując analizy "interesu publicznego" nie stwierdził naruszenia zasady proporcjonalności i realizacji wyłącznie celu fiskalnego. Określona przepisami ustawy SENT odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów wrażliwych ma charakter obiektywny, a więc nie jest zależna od winy czy dobrej lub złej woli danego podmiotu. Przewidziany w ustawie system kar nie przewiduje wartościowania przez organ przyczyn naruszenia. Przepisy ustawy zostały ukształtowane tak, że wysokość kar uwzględnia stopień uchybienia. Dla odpowiedzialności przewoźnika, jak też wystąpienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie ma znaczenia okoliczność neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu, gdyż ustawodawca poddał sankcji formalne błędy w zgłoszeniach, bez względu na wagę tych błędów i ich wpływ na nieuczciwy obrót towarami wrażliwymi. Organ odwoławczy podkreślił, że przewoźnik miał nie tylko obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, ale i możliwość sprawdzenia poprawności wpisanych danych, a także miał sporo czasu na ustalenie właściwego numeru dokumentu przewozowego (CMR) i dokonanie jego aktualizacji. Ponadto wskazana przez stronę sytuacja, która doprowadziła do naruszenia przepisów ustawy SENT, nie była omyłką związaną z wątpliwościami wykładni przepisów tej ustawy, a także nie wiązała się z wątpliwościami dotyczącymi jej stosowania. Następnie DIAS wskazał, że organ I instancji nałożył na przewoźnika karę pieniężną na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. g ustawy SENT, a więc za zgłoszenie przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Niezasadny jest zatem podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy SENT, gdyż dotyczy on kar nakładanych na przewoźnika za nie uzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, a więc z sytuacją inną niż przedmiot niniejszego postępowania. Dalej wyjaśnił, że celem ustawy SENT nie jest zwiększanie dochodów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych na podmioty działające w sposób legalny, dopuszczających się uchybień formalnych czy też oczywistych omyłek, związanych między innymi z wątpliwościami dotyczącymi wykładni i stosowania przepisów ustawy SENT. Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłoby zatem zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Nałożenia kary nie można traktować jako dyskryminacji przedsiębiorcy, gdyż funkcją kary nie jest utrudnienie prowadzenia działalności, tylko wymuszenie należytego prowadzenia działalności gospodarczej. Nadmienił przy tym, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest zobowiązany dołożyć minimum staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. To na przewoźniku ciąży szczególny obowiązek znajomości i przestrzegania obowiązujących regulacji, w szczególności tych odnoszących się do przedmiotu prowadzonej działalności. Przejmując określony towar do przewozu, przewoźnik zobowiązany jest do uzupełnienia zgłoszenia przewozu SENT, zgodnie z posiadanymi dokumentami tak, aby nie doszło do naruszeń przepisów prawa. W świetle powyższego organ odwoławczy analizując ponownie akta sprawy nie znalazł przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, zarówno ze względu na ważny interes przewoźnika, jak i interes publiczny. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. H.M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT, przez błędną ich wykładnię, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", użytego w art. 22 ust. 3 ustawy, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 o.p. oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przewoźnik dokonał zgłoszenia przewozu towaru w systemie SENT, a jedyne jego uchybienie w istocie sprowadzało się do tego, że omyłkowo w systemie SENT wpisał błędny numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi (CMR). Podczas wykonywania przewozu przewoźnik posiadał właściwy dokument CMR, a jedynie błędnie uzupełnił jedno pole w systemie. Jednocześnie nie stwierdzono działań przewoźnika, których zwalczanie było celem ustawy o SENT. Nadto mimo braków formalnych zgłoszenie zostało przyjęte i nadany został mu numer referencyjny. Powyższe sprawiło, że przewoźnik pozostawał w błędzie, iż dokonał prawidłowego zgłoszenia przewozu towarów. Podczas wykonywania transportu przewoźnik dysponował właściwymi dokumentami i okazał je podczas kontroli, przez co wszelkie braki uzupełnione zostały w toku kontroli. Dalej skarżący odwołał się do uzasadnienia projektu ustawy SENT z którego wynika, iż ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Pomimo powyższego organy obu instancji nie znalazły podstaw do skorzystania z art. 22 ust. 3 ustawy SENT i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Organy uznały, iż nie wystąpiły w okolicznościach sprawy przesłanki ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Zdaniem skarżącego ocena ta jest całkowicie nieuzasadniona. W interesie publicznym z całą pewnością nie jest nakładanie na przewoźnika działającego legalnie, dolegliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, jeżeli uchybienia te nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów budżetowych i zostały usunięte w całości w toku kontroli. W realiach niniejszej sprawy bezsporne zaś jest, że skarżący działał legalnie oraz przewoził towar, do którego organy nie zgłosiły zastrzeżeń. Skarżący dopuścił się uchybień formalnych, ale uzupełnił braki zgłoszenia w toku kontroli przez okazanie oryginału dokumentu przewozowego. Skarżący podkreślił, że DIAS dokonał analizy interesu publicznego jedynie na płaszczyźnie ekonomicznej, całkowicie pomijając płaszczyznę pozaekonomiczną i wartości takie jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej czy też sprawność działania aparatu państwowego. Ponadto nie uwzględnił okoliczności, iż braki zgłoszenia jeszcze w toku kontroli zostały uzupełnione, a pojazd został zwolniony celem kontynuowania przewozu. Tym samym, poza błędnym wypełnieniem zgłoszenia, nie stwierdzono działań przewoźnika, których zwalczanie było celem ustawy SENT. Jednocześnie zgłoszenie mimo braków formalnych zostało przyjęte i nadano mu numer referencyjny, przez co przewoźnik został wprowadzony w błąd, zwłaszcza, że przewoźnik tymi danymi dysponował i uzupełnił je podczas kontroli. Okoliczności te nie zostały wzięte pod uwagę i ocenione w kontekście interesu publicznego, w szczególności, w odniesieniu do celu ustawy SENT i zaufania do organów państwa. Ponadto, w ocenie skarżącego decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy SENT w przypadku, gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Tym czasem w realiach niniejszej sprawy podczas kontroli doszło do okazania wszystkich wymaganych dokumentów zawierających właściwe numery, a co za tym idzie organ nie był uprawniony do nałożenia na skarżącego kary. W ocenie skarżącego decyzje organów obu instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, przeprowadzonej pod względem legalności w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 § pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; określanej dalej jako p.p.s.a.), była decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję NUCS nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za podanie w dniu [...] grudnia 2018 r. danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towarów [...]. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowił art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, zgodnie z którym w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towar - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Użyte przez ustawodawcę w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT sformułowanie "zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym" należy rozumieć jako podanie przez przewoźnika danych, które nie odzwierciedlają rzeczywistości, tj. danych, które są nieprawdziwe, nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2019, II GSK 1133/19). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Obowiązkiem przewoźnika jest przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o dane dotyczące tego przewoźnika i transportu stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy SENT (w brzmieniu obowiązującym w chwili wykonywania przewozu objętego kontrolą skutkującą karą pieniężną będącą przedmiotem oceny w niniejszej sprawie), numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi (pkt 1 lit. g). Podanie powyższych danych niezgodnie z rzeczywistością jest zagrożone sankcją przewidzianą w powołanym art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrolowany przewóz podlega przepisom ustawy SENT, dotyczył bowiem przewozu towaru oznaczonego kodem CN 3403, tj. towaru wymienionego w art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. f ustawy SENT. Nie ma również sporu co do tego, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, zaś skarżący należy do kręgu podmiotów uznanych przez ustawodawcę za przewoźnika (art. 2 pkt 8 ustawy SENT). Poza sporem jest także, iż skarżący błędnie podał numer listu przewozowego w zgłoszeniu SENT, a mianowicie zamiast numeru CMR nr [...] wskazał CMR nr [...], który jak wyjaśnił był numerem zlecenia przewozu. Zdaniem Sądu stan sprawy w odniesieniu do nieprawidłowości (typizacji deliktu administracyjnoprawnego) jest niewątpliwy i został on ustalony oraz udowodniony przez organ zgodnie z przepisami postępowania. Strona miała w tym postępowaniu zapewnione wszelkie gwarancje proceduralne. Samo dokonanie korekty, już po stwierdzeniu niezgodności przez kontrolę nie prowadzi automatycznie do niemożności stosowania sankcji. Identycznie należy również ocenić dysponowanie podczas kontroli prawidłowym listem przewozowym. Wymierzenie sankcji jest następstwem stwierdzenia niezgodności danych zawartych w zgłoszeniu przewozu SENT - podania błędnego numeru listu przewozowego, a więc danych wymaganych wprost przez przepis prawa materialnego. Nietrafne są zarzuty skarżącego wskazujące na naruszenie art. 22 ust. 2 i 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Podkreślić bowiem należy, iż powyższa regulacja dotyczy naruszenia obowiązku uzupełniania danych wymaganych przez art. 6 ust. 3 ustawy SENT. Natomiast w kontrolowanej sprawie mieliśmy do czynienia z przypadkiem podania nieprawdziwych danych, co jest sankcjonowane przez art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, a przesłanki do odstąpienia od kary wskazane są w art. 24 ust. 3 ustawy SENT i do tego w istocie sprowadzał się spór. Problem, który należy rozważyć dotyczy zatem mechanizmu sankcji i jej wysokości. Skonstruowaną w ustawie SENT odpowiedzialność i przewidzianą w art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy sankcję określa się mianem administracyjnej, co oznacza, że do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. Wobec inflacji tej odpowiedzialności i coraz większej ilości regulacji posługujących się tą konstrukcją prawną i wręcz nadużywania przez prawodawcę instytucji sankcji administracyjnych (przede wszystkim zjawiska określanego jako "konwersja odpowiedzialności karnej w administracyjną") w doktrynie i judykaturze zmieniło się postrzeganie tej instytucji. Zwraca się aktualnie uwagę, iż do zachowania współczesnych standardów sankcji administracyjnych konieczne jest odejście od ich absolutystycznego rozumienia i stworzenie prawnej możliwości uwzględniania sytuacji szczególnych i jednostkowych (por. D. Danecka, Konwersja odpowiedzialności karnej w administracyjną w prawie polskim, Warszawa 2018 i powołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa). Na konieczność uwzględnienia okoliczności indywidualizujących kary administracyjne zwraca również uwagę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok TSUE z 2 czerwca 2016 r., C - 418/14; Lex nr 2051260). Reakcją na tę uzasadnioną krytykę są również regulacje prawa pozytywnego, w ramach których przy wprowadzaniu sankcji administracyjnych ustawa przewiduje "klauzule generalne" umożliwiające uwzględnienie okoliczności indywidualnych w ramach jednostkowej sprawy. Rodzajem takiej klauzuli jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy SENT, co w kontekście systemowym odczytywać należy jako prawną gwarancję uwzględnienia indywidualnej sytuacji jednostki w ramach odpowiedzialności administracyjnoprawnej, regulowanej ustawą SENT. Zgodnie tym ostatnim przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W niniejszej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia z ważnym interesem prywatnym przewoźnika, który uzasadniałby odstępnie od nałożenia kary, jeśli się zważy na ustaloną w toku postępowania dobrą kondycję finansową skarżącego oraz brak powoływania i wykazywania okoliczności, które można byłoby zaliczyć do tej kategorii. Stąd w dalszej części uzasadnienia Sąd skoncentruje się jedynie na przesłance interesu publicznego. Odwołanie się do klauzul generalnych o dużym stopniu niedookreśloności, a taką jest klauzula interesu publicznego zawarta w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, rodzi zasadnicze problemy z określeniem istoty takiej klauzuli (por. E. Komierzyńska, M. Zdyb, Klauzula interesu publicznego w działaniach administracji publicznej, w Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Lublin – Polonia Vol. LXIII, 2 – 2016, s. 161-178 i powołane tam publikacje). Nie może jednak budzić wątpliwości, że pojęcie interesu publicznego nie jest pojęciem, którego treść mogłaby być zapełniana w sposób dowolny. W sytuacji, gdy ustawodawca posługuje się pojęciami nieostrymi i klauzulami generalnymi, takimi jak interes publiczny, organ administracji czy sąd stosujący prawo, nie otrzymuje prawa do swobodnego określania ich treści. Można natomiast przyjąć, że został przez to na niego nałożony obowiązek odszukania optymalnych treści wyrażających istotę interesu publicznego. Sąd podziela stanowisko, że należy dokonywać progwarancyjnej wykładni przesłanek art. 24 ust. 3 ustawy SENT (w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT). Taka wykładnia kształtuje się już w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle różnych stanów faktycznych, w których "ścierają" się formalne, legalistyczne stanowiska organów z indywidualnymi stanowiskami stron powołujących się na konkretne, subiektywne okoliczności. W ramach tego nurtu dostrzeżono zagrożenie związane z ograniczaniem przez organy celno-skarbowe możliwości stosowania klauzuli z art. 24 ust. 3 ustawy SENT do przypadków wręcz nadzwyczajnych. Związane jest to szczególnie z nadmierną fiskalizacją sankcji przez zawężanie zakresu pojęciowego zwrotu "interes publiczny", zawartego w dyspozycji tego przepisu. W tym zakresie niniejszy skład w całości akceptuje pogląd wyrażony już w wielu orzeczeniach, zgodnie z którym przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy również uwzględnić to, czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie leży bowiem w interesie publicznym, a więc interesie całego społeczeństwa, nakładanie kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a które to dopuściły się jedynie nieistotnych (z punktu widzenia również prawa podatkowego) omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT. Takie postępowanie organów nie powodowałoby budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i stanowiłoby nadmierny, nieakceptowalny współcześnie legalizm. Nie ma przy tym interesu publicznego w tym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, jeżeli uchybienia te nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów budżetowych i zostały usunięte w całości lub w znacznej części w toku kontroli (por. wyroki NSA z 21 listopada 2019 r., II GSK 1133/19; 18 maja 2020 r., II GSK 220/20; 2 lipca 2020 r., II GSK 406/20 i 27 listopada 2020 r., II GSK 790/20 oraz wyroki WSA w Krakowie z 11 września 2019 r., III SA/Kr 450/19 i WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2018 r., III SA/Wr 423/18). Przy badaniu, czy zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, należy również uwzględnić proporcjonalność nałożenia kary pieniężnej w odniesieniu do całokształtu okoliczności stanu faktycznego. Zasada proporcjonalności wywodzona z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP nakazuje aby: 1) środki zastosowane przez prawodawcę były w stanie doprowadzić do zamierzonych celów; 2) były niezbędne dla ochrony interesu, z którym są powiązane; 3) ich efekty muszą pozostawać w proporcji do ciężarów nakładanych na obywatela (por. wyroki TK: z 9 czerwca 1998 r., K 28/97, LEX nr 33151; z 2 czerwca 1999 r., K 34/98, OTK 1999/5 poz. 94). Zasada ta jest również wywodzona z art. 2 Konstytucji stanowiącego, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. L. Garlicki, K. Wojtyczek [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, red. L. Garlicki, M. Zubik, Warszawa 2016, art. 31, t. 2). Na konieczność stosowania zasady proporcjonalności konsekwentnie wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. przykładowo pkt 20 wspomnianego powyżej wyroku TSUE z 2 czerwca 2016 r.), a także Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z 12 stycznia 1999 r., sygn. akt P 2/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 2 i powołane tam orzecznictwo; wyrok z 30 listopada 2004 r., sygn. SK 31/04, OTK ZU nr 10/2004, poz. 110). Przy czym aktualnie nie budzi wątpliwości, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, że zasada proporcjonalności, mimo że adresowana do ustawodawcy, powinna być traktowana również jako zasada stosowania prawa. Odwołuje się bowiem do niej art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 162) czy art. 8 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U z 2021 r., poz.735) . Bezsprzecznie zasada ta musi być odnoszona również – a nawet w szczególności – do wymierzania sankcji administracyjnych, jako jednej z najbardziej dotkliwych form ingerencji organu administracji publicznej w sferę uprawnień i obowiązków podmiotu administrowanego w procesie stosowania prawa (por. M. Śliwa-Wajda, Zasada proporcjonalności przy wymierzaniu administracyjnych kar pieniężnych, w Standardy współczesnej administracji i prawa administracyjnego, pod red. Z. Duniewskiej, A. Rabiega-Przyłęckiej i M. Stahl, 2019, s. 112-127). Zastosowanie zasady proporcjonalności w odniesieniu do sankcji bezwzględnie oznaczonej (administracyjnej kary pieniężnej w określonej wysokości) wymaga – jak trafnie to wskazał NSA w wyroku z dnia z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1353/20 - rozważenia czy wymierzenie kary pieniężnej w określonej wysokości będzie przydatne do osiągnięcia zamierzonych skutków (celów) danej regulacji oraz czy zachowana została właściwa dla demokratycznego państwa prawa proporcja między efektem wymierzonej sankcji pieniężnej a jej dolegliwością? Jeżeli odpowiedzi na te pytania nie będą pozytywne, należy uznać, że nałożenie kary nie jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego i organ powinien odstąpić od jej nałożenia, jako niezgodnej z konstytucyjnymi standardami płynącymi z zasady proporcjonalności. Nie jest w związku z powyższym prawidłowe odczytywanie użytego w art. 24 ust. 3 ustawy SENT pojęcia interes publiczny z powoływaniem się na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 67a i art. 67b o.p. Zupełnie inne są bowiem cele regulacji podatkowych spełniających funkcje fiskalne, a inne są cele regulacji wprowadzających sankcje administracyjne. Rozważenie przewidzianej w art. 24 ust. 3 ustawy SENT przesłanki interesu publicznego jako uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary, powinno nastąpić z uwzględnieniem celów tej ustawy. Z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Ma stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonujących wyłudzeń niezapłaconych podatków (Sejm VIII kadencji, druk nr 1244). Jak wynika zatem z uzasadnienia ustawy SENT, kary w niej przewidziane nie mają charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny. Natomiast charakter represyjny przepisów tej ustawy SENT winien odnosić się do podmiotów nieuczciwych, dokonujących przestępstw gospodarczych. Konieczne jest zatem na gruncie ustawy SENT rozważenie, czy w interesie publicznym jest nakładanie na legalnie działający podmiot dotkliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuścił się uchybienia formalnego, które usunął w możliwie najszybszym czasie, nie powodując uszczuplenia w zapłacie należnych podatków (por. powołany powyżej wyrok NSA wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 220/20). Rozważając przesłanki odstąpienia od nałożenia kary organy dokonały zawężającej wykładni pojęcia "interes publiczny". Wprawdzie DIAS odwoływał się do wspomnianego wyroku NSA wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 220/20, przytaczając treść jego uzasadnienia, jednakże uczynił to w sposób wybiórczy (wiążąc przykładowo oczywiste omyłki z wątpliwościami dotyczącymi wykładni i stosowania przepisów ustawy SENT), pomijając szereg jego fragmentów, dotyczących okoliczności jakie są istotne przy badaniu interesu publicznego na tle stosowania art. 24 ust. 3 ustawy SENT, zwłaszcza w kontekście konieczności stosowania zasady proporcjonalności. W rzeczywistości powołując się na powyższe orzeczenie organ odwoławczy dokonał interpretacji interesu publicznego w sposób sprzeczny z zawartym w jego uzasadnieniu wyjaśnieniem tego pojęcia, wyprowadzając diametralnie odmienne wnioski, stwarzając jedynie pozory przeprowadzenia oceny wg kryteriów w nim zawartych. W istocie bowiem możliwość powołania się na interes publiczny DIAS ograniczył do sytuacji, kiedy nałożona kara doprowadziłaby skarżącego do takiej kondycji, iż zmuszony byłby sięgnąć do środków pomocy państwa. Ponadto organ akcentował, iż odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie społecznym, tym samym koncentrując się na elemencie fiskalnym. Formalnie również organ odwoławczy wskazał na konieczność rozważenie zasady proporcjonalności, jednakże przytoczona argumentacja w rzeczywistości prowadzi do tego, iż nigdy z powołaniem się na powyższą zasadę nie byłoby możliwe odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. DIAS podkreślał bowiem, iż brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłoby zachwianiem zasady proporcjonalności, gdyż stawiałoby stronę w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Niewątpliwie ustawa SENT – jak wskazano powyżej - nie ma charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny, a charakter represyjny przepisów tej ustawy skierowany jest do osób i podmiotów działających wbrew przepisom prawa, tj. dokonujących przestępstw gospodarczych. Zestawiając przy tym uchybienie którego dopuścił się skarżący, trzeba zauważyć, że miało ono jedynie charakter formalny, Ponadto zostało ono niezwłocznie usunięte, a tym samym celowość stosowania tej kary ze względów prewencyjnych nasuwa poważne wątpliwości. Podkreślić również należy, iż z powodu tego uchybienia Skarb Państwa nie poniósł żadnej szkody, ani uszczupleń w swoich dochodach. Istotne jest także to - co zresztą ustaliły organy - że skarżący jest przedsiębiorą działającym legalnie, nie zalega z żadnymi należnościami podatkowymi oraz składkami na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto przewoźnik od dnia 26 czerwca 2017 r. do dnia 23 sierpnia 2019 r. zaewidencjonował w systemie SENT 144 zgłoszenia i tylko w jednym, będącym przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, stwierdzono uchybienie. W takiej sytuacji nałożenie na przewoźnika znaczącej co do wysokości kary pieniężnej, w świetle wyżej omówionej przesłanki "interesu publicznego", nie znajduje uzasadnienia, tym bardziej, że kary pieniężne wymierzane na podstawie przepisów ustawy SENT służyć mają sankcjonowaniu zachowań mogących zagrozić realizacji celów tej ustawy. W ocenie Sądu zawarta w zaskarżonej decyzji nieprawidłowa, zbyt wąska wykładnia art. 24 ust. 3 ustawy SENT miała istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prowadzone postępowanie, w którym, z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. nie dokonano prawidłowej oceny przesłanki "interesu publicznego i jej zastosowania w sprawie. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a zważywszy na typ i skutki naruszenia prawa przez organy, również decyzję ją poprzedzającą (art. 135 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią przedstawioną przez Sąd ocenę prawną i rozważą okoliczności dotyczące stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy SENT w kontekście możliwości odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny. W interesie publicznym jest budowanie u obywateli oraz podmiotów gospodarczych (tu skarżącego) zaufania do organów państwa. Organy zważą, czy w interesie publicznym jest nakładanie na skarżącego kary pieniężnej z tej przyczyny, że dopuścił się uchybienia formalnego, które usunął już w trakcie kontroli drogowej. Ponadto organy powinny pamiętać, aby z instytucji odstąpienia od kary nie uczynić instytucji martwej, na co wielokrotnie zwracano już uwagę organom w orzecznictwie na tle stosowania ustawy SENT (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2018 r., II GSK 1696/18, z 9 stycznia 2020 r., II GSK 1385/19, z 26 lutego 2020 r., II GSK 1075/19). Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania, które sprowadzają się do: - wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 400 zł wynikającego z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U nr 221, poz. 2193 ze zm.); - wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 1800 zł, ustalonego zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), - opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. ----------------------- # 2