II SA/Wr 76/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P.T. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki placu parkingowego z urządzeniami i instalacjami oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...]r., nr [...]D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej - DWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., (dalej – PINB) z dnia [...]r., nr [...], nakazującą K. D.-T. i P.T. rozbiórkę placu parkingowego wraz z urządzeniami i instalacjami w B. D.przy ul. D. na działkach nr [...],[...]i [...]AM- [...]. Powołaną na wstępie decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 5 marca 2020 r. PINB w W. przeprowadził kontrolę na nieruchomości w B.D. przy ul. D., na działkach nr [...],[...]i [...]AM- [...], podczas której stwierdzono, że na wyżej wymienionych działkach istnieje wybudowany plac parkingowy dla samochodów ciężarowych i osobowych. W dniu kontroli zaparkowanych było 10 samochodów ciężarowych z naczepami oraz 10 samochodów osobowych. Na placu parkingowym ustawiono także stalowy kontener okrętowy. Teren placu utwardzony był kruszywem łamanym w celu zwiększenia nośności naturalnego podłoża gruntowego dla pojazdów ciężarowych. Ogrodzenie o wysokości 2,1 m wykonano z prefabrykowanych elementów stalowych. Brama wjazdowa przesuwna, zamontowana na ławie żelbetowej, sterowana zdalnie. Słupki ogrodzenia osadzone są punktowo w gruncie. W narożach placu ustawiono 4 stalowe maszty oświetleniowe o wysokości około 8 m każdy wraz z instalacją monitoringu placu. Przy bramie znajduje się szafka elektryczna złączowo – pomiarowa. Wewnątrz na przęsłach ogrodzenia umieszczone są tablice z numerami stanowisk postojowych – łączna ilość stanowisk postojowych 36. Wymiary placu wynoszą szerokość 55 m, długość wschodnia około 100 m, długość zachodnia około 70 m. P. T. w dniu [...]r., skierował pismo do biura PINB, którym poinformował, że w momencie zakupu działki nr [...]AM- [...] była ona wstępnie utwardzona kruszywem o dużej frakcji. Natomiast budowa ogrodzenia działek nr [...]i [...]została rozpoczęta w październiku 2017 r. i zakończona w czerwcu 2018 r. Prace związane z utwardzeniem wyżej wymienionych działek kruszywem granitowym trwały od kwietnia 2018 r. i powierzchnia kruszywa była powiększana do grudnia 2018 r. W tym okresie została również wyrównania nawierzchnia na działce [...]. W toku przeprowadzonych czynności PINB uzyskał od Starosty W.w piśmie z dnia 8 marca 2019 r. informację, że Starosta nie wydawał żadnych pozwoleń na budowę, nie przyjmował żadnych zgłoszeń oraz nie prowadził postępowań administracyjnych w sprawie budowy placu parkingowego na działkach nr [...],[...]i [...]AM- [...]. Po dokonaniu powyższych ustaleń PINB w W. na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej – k.p.a.), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie placu parkingowego w B. D. przy ul. D., na działkach nr [...],[...],[...]AM- [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę. W dniu [...]r. PINB w W. postanowieniem nr [...], wydanym na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186), wstrzymał wykonywanie wszelkich robót budowlanych w zakresie budowy placu parkingowego oraz nałożył na K. D.-T. i P. T.obowiązek przedłożenia w PINB w terminie do 31 lipca 2020 r. wymaganych dokumentów, tj. zaświadczenia Burmistrza B.D.o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu a także oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pismem z dnia 20 lipca 2020 r. właściciele wystąpili z wnioskiem o przedłużenie terminu na dostarczenie dokumentów do dnia 30 września 2020 r. PINB przychylił się do powyższego wniosku, o ile pozostałe strony postępowania nie wniosą sprzeciwu w tym zakresie. We wskazanym terminie strony sprzeciwu nie wniosły. Z uwagi na niedostarczenie przez właścicieli parkingu wymaganych dokumentów, pomimo upływu wyznaczonego terminu, PINB w W.decyzją z dnia [...]r., nr [...]wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał K. D.-T. i P. T.rozbiórkę placu parkingowego wraz z urządzeniami i instalacjami w B. D. przy ul. D., na działkach nr [...], [...]i [...]AM- [...]. W toku postępowania administracyjnego PINB uznał, że wybudowany obiekt należy zakwalifikować jako plac parkingowy, a wybudowane elementy składowe obiektu tworzą całość techniczno-użytkową. Organ ustalił, że inwestor nie posiada żadnego pozwolenia albo zgłoszenia budowy do Starosty W. jako organu administracji architektoniczno-budowlanej. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł P.T. Rozpoznając odwołanie DWINB w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowalne utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez PINB oraz zaprezentowaną przez ten organ ocenę prawną. Po analizie treści odwołania oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, DWINB stwierdził, że roboty budowlane rozpocząć można jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego, gdzie wymienione zostały enumeratywnie rodzaje robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, tylko ewentualnie zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia bądź zgłoszenia oznacza, że zostały wykonane w ramach samowoli budowlanej. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie mogły mieć także zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, które przewidują, że pozwolenie na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, ponieważ w czasie kontroli w dniu 5 marca 2020 r. na wyżej wymienionych działkach zaparkowane były samochody osobowe, jak i ciężarowe. Organ wskazał również, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgłoszenie wystarczające jest w wypadku utwardzenia gruntu na działkach budowalnych, jednak i ta regulacja nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ działka nr [...] (wcześniej [...]i [...]) w rejestrze gruntów widnieje jako użytek rolny, a więc nie jest działką budowlaną. Ponadto organ wskazał, że wyjątek ten dotyczy przypadku, gdy utwardzenie powierzchni gruntu ma charakter niesamoistny, w szczególności dokonuje się go przy istniejącym już obiekcie budowlanym, a w rozpoznawanej sprawie wykonanie wskazanych robót budowlanych nie było powiązane z istnieniem innego, samodzielnego obiektu budowlanego i nie stanowiło uzupełnienia jego infrastruktury, a prowadziło – w ocenie organów nadzoru budowalnego – do powstania samodzielnej budowli w postaci parkingu. Organ nie stwierdził uchybień w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji. DWINB wskazał ponadto, że do odwołania nie dołączono jakiegokolwiek dowodu na złożenie zgłoszenia budowy, na które powołano się w odwołaniu, a przedłożone do odwołania dokumenty nie dotyczą budowy placu parkingowego, lecz jak w nich podano, garażu dla pojazdów ciężarowych. Organ wskazał, że nadal nie przedłożono zaświadczenia Burmistrza B. D. o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co powoduje, że nadal nie została spełniona obligatoryjna przesłanka legalizacji obiektu, a mianowicie przedłożenie kompletu dokumentacji. Organ stwierdził, że na tym etapie nie jest już władny wyznaczyć nowego terminu przedłożenia dokumentacji projektowej. Inwestor dokonał scalenia działek nr [...]i nr [...]w jedną działkę nr [...] AM- [...], jednak obszar obiektu, jego stan faktyczny ani właściciel nie zmieniły się. Wyjaśniając kwestię opłaty legalizacyjnej wskazał, że jeżeli inwestor dostarczyłby wskazane w postanowieniu PINB z dnia [...]r., nr [...]dokumenty, a obiekt spełniłby określone warunki, to dopiero wtedy w myśl art. 49 ust. 1 Prawa budowalnego, organ nadzoru w drodze postanowienia ustaliłby wysokość opłaty legalizacyjnej, co byłoby kolejnym etapem w drodze do zalegalizowania samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Organ wskazał także, że wysokość opłaty legalizacyjnej określają przepisy Prawa budowlanego i jest ona sztywno ustalona, tak więc nie ma możliwości zmiany jej wysokości albo też odstąpienia od jej wymierzenia. Organ jednocześnie zaznaczył, że strona zobowiązana do uiszczenia opłaty legalizacyjnej może na postawie art. 49 c ustawy Prawo budowlane w związku z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa złożyć wniosek do wojewody o odroczenie, rozłożenie na raty lub umorzenie w całości lub w części opłaty legalizacyjnej. Inwestor jednak nie przedłożył żadnej dokumentacji, co zablokowało procedurę legalizacji wskazanego obiektu budowlanego. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję DWINB z dnia [...]r., nr [...]działający w imieniu skarżącego profesjonalny pełnomocnik wniósł o jej uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., wstrzymanie w całości wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na wynik sprawy, a to: 1. błędną wykładnię art. 3 pkt 1 i 3 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną podlegającą na budowie parkingu, podczas gdy zakres sprawy obejmuje faktycznie zespół budowli oraz urządzeń niestanowiących jednej całości techniczno-użytkowej, wobec których organ powinien poczynić odrębne ustalenia co do daty, miejsca oraz sposobu i zakresu wykonywanych robót celem dokonania zindywidualizowanej oceny tego, czy na poszczególne obiekty i urządzenia wymagane było uzyskanie odpowiednich zgód budowlanych; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 48 ust. 1-4 Prawa budowlanego poprzez wadliwe uznanie, iż wykonanie: nawierzchni utwardzonej, ogrodzenia, przyłącza kablowego i oświetlenia terenu było budową obiektu budowlanego prowadzoną bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy przedmiotowe roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę i nie prowadziły do budowy obiektu budowlanego jakim jest parking; 3. naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegającego na wydaniu skarżonego rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, a to zaniechał ustalenia: daty, zakresu, rodzaju i przedmiotu wykonanych przez skarżącego poszczególnych robót; 4. naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ogólne i nieprecyzyjne sformułowanie decyzji o rozbiórce organu I instancji w zakresie jej przedmiotu, w szczególności w zakresie błędnego wskazania miejsca położenia obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce oraz braku wskazania szczegółowego opisu polegającego na podaniu szczegółowych parametrów obiektów, które mają podlegać rozbiórce i konkretnej ich lokalizacji w obrębie działek inwestora. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ błędnie określił przedmiot postępowania poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, polegającą na budowie parkingu, podczas gdy w ocenie skarżącego zakres sprawy obejmuje faktycznie zespół budowli oraz urządzeń niestanowiących jednej całości techniczno-użytkowej. Skarżący wskazał także, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, teren zabudowy obejmował działki budowlane i żaden przepis prawa nie wyklucza możliwości prowadzenia robót budowlanych na analizowanej nieruchomości inwestora. Strona skarżąca zaprzeczyła, że na terenie nieruchomości zostały wyznaczone miejsca parkingowe i że utwardzenie terenu doprowadziło do powstania samoistnej budowli, ponieważ służy on do obsługi istniejącego terenu inwestycji, będącego zapleczem przedsiębiorcy. Skarżący podniósł także, iż zastosowany do urządzeń i obiektów tryb legalizacyjny nie powinien mieć zastosowania. Strona skarżąca podniosła, że w decyzji organu I instancji brakuje szczegółowego opisu i zakresu obowiązku rozbiórki. W treści skargi skarżący wniósł o wtrzymanie wykonania decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, uznając że w niniejszej sprawie zaistniały ku temu podstawy, postanowieniem z [...]r. wniosek uwzględnił i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II 26 maja 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę podjęcia decyzji stanowią art. 48 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którymi organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z kolei art. 48 ust. 4 stanowi, że przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. W ocenie Sądu w realiach badanej sprawy wystąpiły przesłanki do nakazania rozbiórki na podstawie wskazanych regulacji, a tym samym zastosowanie powyższego przepisu w niniejszej sprawie było w pełni uzasadnione. Przede wszystkim wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ prawidłowo zakwalifikował wykonane roboty budowlane jako budowę parkingu, w konsekwencji czego realizacja ta nie była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd też zgodna z prawem jest ocena zawarta w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji organ nadzoru budowlanego trafnie wszczął i prowadził postępowanie, umożliwiając tym samym stronie zalegalizowanie parkingu. Mamy tutaj bowiem do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W przepisach art. 29 – 31 ustawy Prawo budowlane wskazane są enumeratywnie rodzaje robót budowlanych oraz budowy, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie w katalogu tym wskazano, że pozwolenia takiego nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, jednakże w ocenie Sądu z akt sprawy, w tym z dołączonej dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że z uwagi na fakt postoju samochodów ciężarowych i osobowych, powołane przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Konsekwencją zrealizowania obiektu bez wymaganego pozwolenia było zastosowanie przez organ art. 48 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 48 ust. 4 wspomnianej ustawy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, aby wykonać wskazane roboty budowlane konieczne było dysponowanie ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Biorąc pod uwagę okoliczność, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przewidzianych w art. 29 – 31 wskazanej ustawy podstaw, która pozwoliłaby na odstąpienie od tego wymogu oraz fakt, że skarżący nie dysponował pozwoleniem na budowę, niezbędne było więc wdrożenie odpowiedniego postępowania naprawczego. W ocenie Sądu organ zasadnie stwierdził, iż nie sposób uznać, że w omawianej sprawie ma zastosowanie przewidziana w art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane regulacja, która umożliwia dokonanie zgłoszenia w przypadku utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Jak wynika bowiem z rejestru gruntów, działka nr [...] (wcześniej [...]i [...]- jak słusznie zauważył DWINB, inwestor dokonał scalenia wspomnianych działek w jedną działkę nr [...] AM- [...], jednak obszar obiektu, jego stan faktyczny ani właściciel nie zmieniły się) widnieje jako grunty orne, co znajduje potwierdzenie w wypisie z rejestru gruntów. Działka, która oznaczona jest w rejestrze gruntów i budynków jako grunt rolny nie jest działką budowlaną, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1193/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 328/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2015 r, sygn. akt II OSK 2777/13). W ocenie Sądu wykonanie wskazanych robót budowlanych prowadziło do powstania samodzielnej budowli w postaci parkingu. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że pomiędzy utwardzeniem działki a innym obiektem na tej działce istnieje bezpośredni związek funkcjonalny – w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie wykonanie wskazanych robót budowlanych nie stanowiło uzupełnienia infrastruktury, tylko prowadziło do powstania samodzielnej budowli w postaci parkingu. Podjęte roboty, w postaci utwardzenia terenu, wykonania ogrodzenia z bramą wjazdową, przeprowadzenie instalacji elektrycznej, zamontowanie tabliczek z numerami miejsc postojowych, wykonanie oświetlenia składały się łącznie na obiekt budowlany w postaci parkingu. Nie może więc być wątpliwości, że realizacja spornej inwestycji wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a jego brak oznacza, iż została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej. W związku z tym PINB zasadnie decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją DWINB z dnia [...]r., nr [...], nakazał rozbiórkę placu parkingowego wraz z urządzeniami i instalacjami w B.D. przy ul. D.na działkach nr [...],[...]i [...]AM- [...]. Skoro bowiem w realiach niniejszej sprawy, co jednoznacznie wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący nie spełnił obligatoryjnej przesłanki legalizacji obiektu, to jest nie przedłożył wymaganych postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]dokumentów, organ był zobligowany do wydania zaskarżonej decyzji. Legalizacja jest uprawnieniem a nie obowiązkiem inwestora, który sam decyduje czy się jej podda, jednak w przypadku niepoddania się legalizacji, przepisy prawa budowlanego nie pozostawiają organowi wyboru co do sposobu zakończenia postępowania. Nakazanie rozbiórki placu parkingowego wraz z urządzeniami i instalacjami było więc, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie w pełni uzasadnione. Nie ulega wątpliwości, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie dotyczą budowy parkingu, a garażu dla pojazdów ciężarowych. Brak pozwolenia na budowę spowodował więc konieczność wdrożenia postępowania naprawczego, a nieprzedłożenie wymaganej dokumentacji uniemożliwiło legalizację obiektu. W takim stanie sprawy wydanie nakazu rozbiórki było konieczne, z czym skarżący powinien się liczyć. Podkreślić należy, że PINB przychylił się do wniosku o przedłużenie terminu na dostarczenie dokumentów, jednak pomimo upływu wyznaczonego terminu wymagane dokumenty nie zostały dostarczone. PINB przed wydaniem decyzji pismem z dnia 6 października 2020 r. umożliwił także stronom postępowania zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się, z której to możliwości strony nie skorzystały. Co prawda pismo PINB budzi pewne wątpliwości co do wymogów formalnych stawianych postanowieniom, jednakże analiza jego treści pod kątem części składowych, jakie powinno zawierać, pozwala przyjąć, że pismo to zawiera niezbędne i wymagane elementy. Sąd stwierdził, iż nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Uznać należy, że w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organy w toku prowadzonego postępowania w należyty sposób wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz prawidłowo ustaliły mającą zastosowanie normę. W tym stanie rzeczy przeprowadzona przez Sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo, co starzałby konieczność usunięcia jej z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził także aby prawa strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zostały naruszone w jakikolwiek sposób, a tym samym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.