II FSK 1180/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 8/21 w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz R. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 8 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 8/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji, Sąd) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. sp. z o. o. (dalej: strona, skarżąca, Spółka) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z 26 października 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je postanowienie DKIS z 9 września 2020 r. Wyrok (podobnie, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Organ w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenie w całości i orzeczenia co do istoty sprawy; zasądzenia od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisowych. DKIS, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w postaci błędnej wykładni i niezastosowaniu art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i w zw. z art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., dalej: O.p.) przez niesłuszne uznanie przez WSA, że w warunkach sprawy nie było żadnych przeszkód do wydania interpretacji indywidualnej albowiem Spółka przedstawiła we wniosku czyniącym zadość przesłankom art. 14 § 2 i § 3 O.p. konkretny problem prawny, gdy tymczasem w ocenie organu przedstawiony wniosek z uwagi na jego poglądowość, wielowariantowość i w swoich założeniach opieranie się na opisie niezależnych przesłanek faktycznych, które mogą prowadzić do korekty przychodów a jednocześnie wobec braku możliwości ustalenia faktycznego przebiegu zdarzenia w drodze postępowania interpretacyjnego, w rezultacie uniemożliwił dokonanie przez organ oceny skutków podatkowych odstąpienia od umowy sprzedaży nieruchomości, a tym samym nie gwarantował ochrony prawnej wynikającej z przepisów art. 14k - 14m O.p., w wyniku czego zachodziła przyczyna uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i w zw. z art. 14b § 1 i § 3 O.p., przez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w pierwszej instancji z powodu przyjęcia, że nie zachodziły podstawy do odmowy wszczęcia postępowania, zamiast uznania, że nie było podstaw do uchylenia tych postanowień. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy DKIS słusznie – w warunkach niniejszej sprawy (tj. opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zakresu sformułowanych pytań oraz stanowiska strony) - odmówił Spółce wydania indywidualnej interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. U podstaw przyjętego przez organ sposobu załatwienia wniosku skarżącej legła ocenę o braku możliwości jego merytorycznego rozpoznania z uwagi na kumulatywne zaistnienie negatywnych przesłanek do wydania interpretacji. Po pierwsze, że wbrew delegacji z art. 14b § 3 O.p. został on skonstruowany w sposób poglądowy i wariantowy, ponieważ w swoich założeniach opiera się na opisie niezależnych (co podkreśla sama strona) przesłanek faktycznych. Po drugie, że dla ustalenia: 1) czy pisemne oświadczenie o uchyleniu od skutków czynności prawnej oraz odstąpieniu od umowy złożone przez kupującego w tym samym okresie rozliczeniowym, co umowa sprzedaży której dotyczy, stanowi "inny dokument", 2) czy na dzień wykazania przychodu strona działała w błędzie stanowiącym "inną oczywistą omyłkę", 3) czy oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli oraz o odstąpieniu od umowy z 29 października 2018 r., które wystąpiło w tym samym okresie rozliczeniowym, stanowi zdarzenie gospodarcze będące podstawą korekty - potrzebne jest zbadanie faktycznego przebiegu operacji handlowych zachodzących pomiędzy stronami przez uprawnione do prowadzenia postępowania dowodowego organy podatkowe w toku działań kontrolnych bądź sprawdzających, a nie w toku postępowania interpretacyjnego. Po trzecie, że interpretacja wydana we wnioskowanym przez Spółkę zakresie nie spełniałaby funkcji gwarancyjnej i ochronnej stosownie do art. 14k-14m O.p. WSA nie podzielając powyższych zastrzeżeń stwierdził, że analiza złożonego wniosku nie dostarcza wystarczających argumentów potwierdzających trafność przekonania organu o konieczności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji należy uznać za prawidłowe, zaś przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty oraz powołane na ich poparcie argumenty skutecznie go nie podważają. Rozpoznanie skargi kasacyjnej należy poprzedzić uwagami dotyczącymi specyfiki spraw związanych z wydawaniem indywidualnych interpretacji. Postępowanie to - co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego wszczynane na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie oznacza, że granice takiej sprawy zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 O.p. obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei, z art. 14c § 1 i § 2 O.p. wynika, że organ podatkowy jest związany zakresem zagadnienia dotyczącego przepisów prawa podatkowego, jaki wnioskodawca sformułuje we wniosku o wydanie interpretacji. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (tak m.in. A. Kabat (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydanie 5, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 105). Innymi słowy, stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres samej interpretacji. Stanowi on jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji. Powyższe wpisuje się w pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16, zgodnie z którym - specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ wydający interpretację jest niejako związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy interpretacyjne nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. W ramach wydawanej interpretacji organ nie dokonuje tylko wyjaśnienia przepisów prawa materialnego, ale także sposobu ich zastosowania w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której się znajduje lub może się znaleźć osoba zainteresowana, odczytywanej nie tylko z perspektywy zadanego pytania, lecz wyrażonego stanowiska we wniosku, w związku z przytoczonymi okolicznościami, w jakich zagadnienie stosowania przepisów prawa podatkowego ma lub może mieć miejsce, o skutku odziaływującym bezpośrednio na sytuację prawną pytającego. Warto podkreślić, że instytucja indywidualnych interpretacji podatkowych powstała w celu złagodzenia ryzyka związanego z realizacją przez podatnika praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych. Wydanie interpretacji indywidualnej spełnia swoje zadanie jedynie wtedy, gdy podatnik uzyskuje wiedze o prawidłowości lub nieprawidłowości przedstawionego przez siebie stanowiska. W postępowaniu interpretacyjnym szczególnego znaczenia nabiera zasada zaufania do organów podatkowych wyrażona w art. 121 § 1 O.p. W tym postępowaniu podatnik ma bowiem prawo oczekiwać pełnej odpowiedzi na pytanie dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z zaprezentowanego stanu faktycznego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 921/12). W przypadku zaskarżenia interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego – postępowanie przed sądami administracyjnymi obu instancji nie stanowi postaci, kontynuacji lub uzupełnienia zakończonego postępowania interpretacyjnego. Sądy administracyjne nie są podatkowymi organami interpretacyjnymi, nie zastępują tych organów ani też nie uzupełniają działań strony, które mogła podjąć w postępowaniu interpretacyjnym. Natomiast, skoro w odniesieniu do danych okoliczności wnioskodawca przedstawia własne stanowisko co do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, którego prawidłowość oceniana jest przez organ interpretacyjny, to rozważania sądu dokonywane na potrzeby kontroli zgodności z prawem wydanego orzeczenia – sposobu rozstrzygnięcia sprawy - muszą uwzględniać okoliczności faktyczne podane we wniosku o interpretację, zajęte w tym wniosku stanowisko strony oraz jego ocenę dokonaną przez organ interpretacyjny. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew zapatrywaniu wyrażonemu w skardze kasacyjnej w zakresie argumentów dotyczących obu postawionych zarzutów prawidłowo WSA stwierdził, że w świetle art. 165a § 1 O.p. przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, może być określony niezgodnie z art. 14b § 1 O.p. zakres przedmiotowy wniosku o wydanie interpretacji. Jednakże, na gruncie tego wniosku zakres ten strona określiła prawidłowo. Stąd, brak było podstaw do odmowy wydania w oparciu o ww. podstawę prawną indywidualnej interpretacji podatkowej. Wywiedzione wnioski poprzedzone zostały odpowiednio szczegółową i kompleksową analizą uwzgledniającą stan sprawy oraz charakter instytucji w ramach której procedowały organy. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji i przedstawioną na jego poparcie argumentację. Z uwagi na wyczerpujące, wyjątkowo obszerne i trafne wywody Sądu, znane obu stronom sporu, poniżej należy jedynie podkreślić najistotniejsze kwestie. W pierwszej kolejności wymaga przypomnienia opis stanu sprawy zakreślony we wniosku. Strona wskazała, że jej rok podatkowy trwa od 1 listopada do 31 października. W dniu 26 października 2018 r. zawarła umowę sprzedaży nieruchomości położonej w Malborku za cenę 7.500.000 zł netto. Sprzedaż została udokumentowana fakturą VAT z 26 października 2018 r. również na kwotę 7.500.000 zł netto. W związku z powyższym, do celów ustalenia podatku dochodowego przyjęła, że przychód z tytułu przeniesienia własności nieruchomości nastąpił w dniu 26 października 2018 r. Kwota dochodu ze sprzedaży nieruchomości wykazała w deklaracji rocznej CIT-8 za rok podatkowy trwający od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. W dniu 29 października 2018 r. nabywca nieruchomości przedstawił stronie pisemne oświadczenie, na podstawie którego uchylił się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli oraz odstąpił od umowy sprzedaży z 26 października 2018 r. ze skutkiem ex tunc, czyli na dzień zawarcia umowy tj. 26 października 2018 r., w efekcie czego umowa wygasła i powstała konieczność zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości na stronę. W oświadczeniu o odstąpieniu od umowy, kupujący powołał się na okoliczności będące podstawą do odstąpienia od umowy, które były znane sprzedającemu w momencie zawarcia umowy sprzedaży. Zwrotne przeniesienie własności nieruchomości nastąpiło aktem notarialnym w dniu 30 listopada 2018 r. pod tytułem wykonania zobowiązania zwrotnego przeniesienia nieruchomości z uwagi na odstąpienie od umowy sprzedaży. Faktura korygująca "na zero" fakturę dokumentującą sprzedaż nieruchomości strona wystawiła 30 listopada 2018 r. W konsekwencji, spółka zgodnie z art. 12 ust. 3 oraz ust. 3a u.p.d.o.p., wykazała na dzień 26 października 2018 r. przychód ze sprzedaży tej nieruchomości jako przychód należny, choć faktycznie nie otrzymany. Natomiast w myśl przepisu art. 12 ust. 3k u.p.d.o.p., z uwagi na wystawienie faktury korygującej w kolejnym okresie rozliczeniowym, w którym strona nie osiągnęła przychodu, zwiększyła koszty uzyskania przychodu o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody. Z uwagi na faktyczny brak wpływu płatności oraz późniejsze odstąpienie od umowy strona nie mogła zapłacić podatku wykazanego w złożonej deklaracji w terminie, w związku z czym powstała zaległość podatkowa. W związku z przedstawionym opisem spółka zapytała: 1. Czy prawidłowym jest jej stanowisko, czy oświadczenie o uchyleniu od skutków czynności prawnych oraz odstąpieniu od umowy złożonej stronie przez kupującego w postaci pisemnego dokumentu w tym samym okresie rozliczeniowym co umowa sprzedaży, której dotyczy, stanowi "inny dokument" w rozumieniu art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p., uzasadniający korektę w tym okresie rozliczeniowym, co zawarcie umowy sprzedaży, pomimo późniejszego wystawienia przez sprzedającego faktury korygującej w kolejnym okresie rozliczeniowym? Czy w takiej sytuacji, obecnie dopuszczalna jest korekta tego przychodu w tamtym okresie? lub w przypadku stwierdzenia, że powyższe stanowisko nie jest prawidłowe, to: 2. Czy prawidłowym jest stanowisko, że korekta przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych może nastąpić wstecznie, a więc w okresie, w którym doszło do zawarcia unieważnionej ze skutkiem ex tunc umowy sprzedaży nieruchomości, z uwagi na wystąpienie "innej oczywistej omyłki" w rozumieniu art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p.? lub w przypadku stwierdzenia, że powyższe stanowisko nie jest prawidłowe, to: 3. Czy prawidłowym jest stanowisko, że korekta przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych może nastąpić wstecznie, a więc za okres, w którym doszło do zawarcia unieważnionej ze skutkiem ex tunc umowy sprzedaży nieruchomości, z uwagi na to, że zdarzenie gospodarcze stanowiące podstawę korekty, czyli oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli oraz o odstąpieniu z 29 października 2018 r., wystąpiło w tym samym okresie rozliczeniowym? Czy w takiej sytuacji, obecnie dopuszczalna jest korekta tego przychodu w tamtym okresie? Mając na względzie powyższe, nie sposób nie przyznać racji Sądowi, że z opisu przedstawionego we wniosku jednoznacznie wynika, jakiego - skonkretyzowanego zdarzenia i działań strony związanych z tym zdarzeniem - dotyczą pytania zawarte we wniosku. Spółka dokonała sprzedaży nieruchomości pod koniec roku podatkowego i wystawiła stosowną fakturę, jednakże nabywca również przed zakończeniem jej roku podatkowego odstąpił od umowy sprzedaży ze skutkiem ex tunc. Zwrotne przeniesienie własności nieruchomości nastąpiło 30 listopada 2018 r. pod tytułem wykonania zobowiązania zwrotnego przeniesienia nieruchomości z uwagi na odstąpienie od umowy sprzedaży, natomiast faktura korygująca "na zero" fakturę dokumentującą sprzedaż nieruchomości została wystawiona w dniu 30 listopada 2018 r. Pytania zawarte przez skarżącą bez wątpienia dotyczyły wykładni art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. Tego, czy w świetle tej normy prawnej okoliczności zaistniałe w opisanym stanie faktycznym mogą stanowić podstawę do wstecznej korekty przychodu. Strona przedłożyła organowi do akceptacji przeprowadzoną przez siebie kwalifikację prawną ściśle określonego zdarzenia faktycznego, związanego z konkretną umową. Słusznie Sąd nie zgodził się z sugestią organu, że sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania dowodowego przeprowadzanego przez uprawnione organy w toku podejmowanych działań kontrolnych bądź sprawdzających – w zakresie ustalenia faktycznego przebiegu operacji handlowych zachodzących pomiędzy stronami. Skarżąca w sposób czytelny opisała kiedy i jaka umowa, w jakiej formie została zawarta, jak ją rozwiązano i z jakim skutkiem, jakie faktury zostały wystawione, w jakich terminach i jak zostały uwzględnione w rozliczeniu podatkowym. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w tak zarysowanych ramach stanu faktycznego nie ma potrzeby badać ani treści dokumentów, ani też analizować, jaki był przebieg zdarzeń gospodarczych. DKIS musi jedynie wyjaśnić, czy rację ma skarżąca twierdząc, że na podstawie art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. w opisanych przez nią okolicznościach, pisemne oświadczenie o uchyleniu od skutków czynności prawnej oraz odstąpieniu od umowy złożone przez kupującego w tym samym okresie rozliczeniowym, co umowa sprzedaży której dotyczy, stanowi "inny dokument", który umożliwia wsteczną korektę przychodu. Jeśli organ uzna, że ww. dokumenty nie stanowią podstawy do wstecznej korekty, to oceni, czy w stanie faktycznym na podstawie art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. można przyjąć, że miała miejsce "oczywista omyłka". Jeśli natomiast uzna, że także to stanowisko skarżącej jest błędne, wówczas oceni, czy prawidłowe jest uznanie, że oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli oraz o odstąpieniu od umowy z 29 października 2018 r., które wystąpiło w tym samym okresie rozliczeniowym, stanowi zdarzenie gospodarcze będące podstawą korekty. Jedyna wariantowość, jaka występuje we wniosku spółki, dotyczy podstawy prawnej do tego, by w przedstawionym stanie faktycznym, który jest w odniesieniu do każdego z pytań jeden, dokonać wstecznej korekty przychodu. Skarżąca przedstawiła trzy możliwości - podstawy prawne - dla uznania, że taka korekta jest możliwa i oczekuje potwierdzenia jej wykładni art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. w zaistniałym stanie faktycznym. Należy zgodzić się z WSA, że przedstawienie trzech wariantów - sposobów na dokonanie wstecznej korekty przychodu w zaistniałym stanie faktycznym (opisanym we wniosku) dowodzi tylko temu, że skarżąca ma wątpliwości co do sposobu wykładni art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. i ma prawo oczekiwać dokonania tej wykładni przez organ interpretacyjny. Nic też nie stało na przeszkodzie, by organ dostrzegając ową "wariantowość" przeanalizował możliwość potraktowania pytań skarżącej jako trzech niezależnych wniosków o udzielenie interpretacji, przy czym w każdym z wniosków inna byłaby podstawa do uznania, że korekta wsteczna przychodu jest dopuszczalna/ niedopuszczalna, w zależności od dokonanej wykładni art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. Za właściwe należy również uznać spostrzeżenia Sądu poczynione w odniesieniu do kompetencji organu w sytuacji, gdy podatnik domaga się interpretacji pojęć prawnych użytych w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, choć w niej niezdefiniowanych (mowa o "błędzie rachunkowym" czy "oczywistej omyłce"). W istocie, obowiązkiem organu było przedstawienie własnego poglądu prawnego w zakresie tego, czy określony przez Spółkę we wniosku stan faktyczny mieści się w zakresie znaczeniowym zwrotu, którym posługuje się przepis materialnego prawa podatkowego. Podatnik ma prawo do uzyskania rzetelnej informacji w tym zakresie od organu wydającego interpretacje w prawie podatkowym. Przy czy, organ nie ma w tej sprawie kierować się uznaniem i dokonywać wyboru rozwiązania, lecz ocenić, czy przyjęta przez skarżącą wykładnia art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. jest w każdym z tych trzech pytań, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, prawidłowa. Nie sposób również zgodzić się z DKIS, że skarżąca zmierzała we wniosku do uzyskania abstrakcyjnej analizy przepisów prawa czy też poznania poglądu organu interpretacyjnego. Treść wniosku dowodzi, że celem skarżącej było uzyskanie rzetelnej informacji w zakresie wpływu przedstawionego stanu faktycznego na jej prawa i obowiązki podatkowe wynikające z u.p.d.o.p. Dla niniejszej sprawy nie jest też istotne, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ani też Ordynacji podatkowej nie normują kwestii związanych z dokumentowaniem, stanowiącym podstawę prawidłowego przygotowania do rozliczeń podatkowych. Za WSA należy podkreślić, że skarżąca, jak wynika z treści wniosku, nie oczekuje od organu oceny co do sposobu dokumentowania przebiegu zdarzenia gospodarczego, lecz co do wykładni art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. w zakresie możliwości uznania odstąpienia od umowy sprzedaży za taki inny dokument, o którym mowa w tym przepisie, i możliwości skorygowania na jego podstawie, w zaistniałym, konkretnym stanie faktycznym, przychodu w roku podatkowym od 1 listopada 2017 do 31 października 2018. Oczekuje potwierdzenia swojego stanowiska, że w świetle wskazanego przepisu u.p.d.o.p. dokument taki może być podstawą do stwierdzenia, że choć w okresie rozliczeniowym powstał przychód podlegający opodatkowaniu, to istnieje podstawa do jego korekty w rozumieniu art. 12 ust. 3j u.p.d.o.p. jako korekty bieżącej, tj. dokonanej w tym samym okresie rozliczeniowym. Wreszcie, słusznie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił - odpowiadając na sugestie organu, że u podstaw zadania pytań było korzystne ułożenie sytuacji podatkowej – że niejednokrotnie celem składania przez podatników wniosków interpretacyjnych jest dążenie w postępowaniu interpretacyjnym do potwierdzenia ich stanowiska o możliwości korzystnej dla nich wykładni prawa podatkowego i bynajmniej, nie jest to cel, który powinien zasługiwać na krytykę. Podsumowując, wbrew podniesionym zarzutom, WSA w sposób logiczny przeprowadził wywód prawny, którego następstwem było podjęte rozstrzygnięcie. Uwzględnił specyfikę postępowania interpretacyjnego, kluczowe elementy stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego, zarysowane przez stronę w pytaniu problemy, a ocenę tę przeprowadził w konfrontacji do dyspozycji płynącej z przepisów prawa postępowania. Tak więc prawidłowo Sąd uznał, że nie istniały przeszkody, by wskutek wniosku Spółki interpretacja indywidualna została wydana. Warto też za Sądem zauważyć, że organy mają uprawnienie skontrolowania rozliczenia spółki co do prawidłowości rozliczenia p.d.o.p. i jeśli okaże się, że stan faktyczny wskazany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej różni się od zaistniałego w rzeczywistości, to interpretacja indywidualna nie będzie chronić strony. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od organu na rzecz skarżącej orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.