II GSK 2425/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 324/21 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 28 stycznia 2021 r. nr NS-HP-4432-130/10 w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz Z. G. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 324/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę Z. G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 28 stycznia 2021 r., w przedmiocie choroby zawodowej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rybniku z dnia 14 marca 2019 r. stwierdzającą u Z. G. brak choroby zawodowej – choroby centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 634/15, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 1349/13, decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 25 października 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rybniku z dnia 28 kwietnia 2010 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u Z. G. ww. choroby zawodowej. W motywach tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy przeprowadzając postępowanie nie ocenił całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie przeprowadził wnikliwej analizy przedłożonych orzeczeń lekarskich i warunków pracy skarżącego oraz nie wskazał możliwych przyczyn choroby skarżącego prowadzących do wykluczenia zawodowego charakteru schorzenia. Spowodowane to było w dużej mierze ogólnikowymi i lakonicznymi orzeczeniami medycznymi, które nie wyjaśniły wątpliwości i jednoznacznie nie wykazały braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zatrudnieniem w warunkach szkodliwych a zachorowaniem. NSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie jednostki medyczne nie dysponowały dostateczną dokumentacją, przez co nie mogły dokonać prawidłowej oceny narażenia zawodowego skarżącego, z której wynikałby rodzaj czynności wykonywanych przez skarżącego na zajmowanym stanowisku pracy, miejsca wykonywanych czynności i strefy, w jakich skarżący wykonywał te czynności. W zaleceniach NSA wskazał na konieczność ustalenia czy były przeprowadzone pomiary PEM w strefach, w których pracował skarżący, jak również jaki był ich wynik i wskazania miejsc oraz stref, w których pracował skarżący i czasu przebywania w tych strefach. Na skutek wyroku NSA, Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, po przeprowadzeniu nowego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rybniku z dnia 14 marca 2019 r. stwierdzającą brak podstaw do rozpoznania u skarżącego wskazanej powyżej choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w wyniku wyroku NSA, PPIS w Rybniku dokonał ponownej oceny narażenia zawodowego przez ustalenie stacji bazowych, przy których pracował skarżący i strefy, w której pracował oraz ustalił czy były wykonywane pomiary PEM. Ustalenia te zostały zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 22 listopada 2017 r. Stwierdzono, iż w okresie zatrudnienia w spółce G. skarżący pracował przy budowie masztów i anten nadawczych od podstaw w warunkach braku narażenia na pola elektromagnetyczne oraz lokowaniu anten na obiektach istniejących, na których działały anteny nadawcze innych operatorów i występowały pola elektromagnetyczne. Następnie organ I instancji skierował stronę na badania do [...] (dalej jako: WOMP PChZ) celem wydania nowego orzeczenia lekarskiego w oparciu o nowy materiał dowodowy. Ostatecznie strona zrezygnowała z przeprowadzenia badań. W związku z tym organ I instancji zwrócił się do WOMP PChZ, a następnie do [...] (dalej jako: IMP i ZŚ) o wydanie opinii wyłącznie na podstawie uzupełnionych danych o narażeniu zawodowym. Jednostki orzecznicze uznały, iż w świetle nowych dowodów w dalszym ciągu brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W odwołaniu od decyzji I instancji strona stwierdziła, iż organ nie wykonał zaleceń zawartych w prawomocnych wyrokach zapadłych w niniejszym postępowaniu. Zdaniem skarżącego, instytucje orzecznicze nie dysponują kompetentną osobą posiadającą odpowiednią wiedzę w zakresie pól elektromagnetycznych i ich wpływu na zdrowie człowieka. W postępowaniu odwoławczym Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach zwrócił się pismem z dnia 30 kwietnia 2019 r. do Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny pracy o wydanie merytorycznej opinii uzupełniającej w sprawie lub też ewentualnie o wskazanie podmiotu, który na podstawie specjalistycznej wiedzy medycznej z zakresu wpływu oddziaływania pól elektromagnetycznych na organizm człowieka, wyda taką opinię. W odpowiedzi z dnia 21 listopada 2019 r. Konsultant Krajowy w dziedzinie medycyny pracy wskazał, że kompetentną jednostką do orzekania merytorycznego w sprawie potencjalnego narażenia zawodowego jest [...]. W związku z tym organ II instancji skierował sprawę, za pośrednictwem WOMP PChZ do [...]. W opinii lekarskiej z dnia 23 lipca 2020 r. lekarze orzecznicy stwierdzili, iż brak jest związku pomiędzy zgłaszanymi przez stronę dolegliwościami, a narażeniem zawodowym i dlatego nie rozpoznano u skarżącego choroby zawodowej centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad, wywołanych oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Na powyższą decyzję Z. G. złożył skargę do WSA, zarzucając organowi m.in. zignorowanie stanowiska zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 634/15, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 1410/06, a także naruszenie Konstytucji RP i przepisów prawa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę zaskarżonym na obecnym etapie postepowania wyrokiem wskazał, że poprzedni wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 634/15, ukierunkował postępowanie w sprawie. W wyroku tym sąd kasacyjny zobowiązał organ sanitarny do ustalenia, czy były przeprowadzane pomiary PEM w strefach, w których pracował skarżący, jak również jaki był ich wynik i czas przebywania skarżącego w poszczególnych strefach. Dopiero po wykazaniu powyższych okoliczności, jak dalej argumentował NSA, jednostki medyczne będą w stanie dokonać prawidłowej oceny narażenia zawodowego skarżącego. WSA stwierdził, że wykonując te zalecenia, organ sanitarny I instancji przeprowadził ponowne postępowanie i ustalił stacje bazowe oraz strefy, w których pracował skarżący, a także ustalił, czy były wykonywane pomiary PEM, co zostało zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 22 listopada 2017 r. Organ ustalił również, że nie przeprowadzono badań i pomiarów pól elektromagnetycznych występujących w środowisku pracy na stanowisku instalator okablowania – monter oraz monter kat. I przez Przedsiębiorstwo "G.", gdyż zgodnie z obowiązującym prawem po uruchomieniu stacji bazowej oraz po każdej zmianie konfiguracji anten wykonywane są pomiary PEM, a następnie wyniki tych badań przekazywane były właścicielowi obiektu, na których wybudowana została stacja, a także, iż przystępując do pracy brak było przeciwskazań zdrowotnych u skarżącego do wykonywania określonej powyżej pracy. WSA wskazał również, iż organ I instancji, nadal kierując się zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, skierował skarżącego na badania do WOMP PChZ celem wydania nowego orzeczenia lekarskiego w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy. Ponieważ skarżący zrezygnował z ponownych badań, jednostki orzecznicze WOMP PChZ oraz IMP i ZŚ w S. wydały, wyłącznie na podstawie uzupełnionych danych o narażeniu zawodowym, opinie, w których uznały, że brak jest przesłanek do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Opierając się na przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, w tym na otrzymanych opiniach kompetentnej jednostki medycznej, Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach zaprezentował argumentację przedstawioną przez lekarzy IMP w Ł. w uzasadnieniu swojej decyzji, uznając, iż nie ma podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Sąd I instancji nie zgodził się z zarzutami skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie organy inspekcji sanitarnej w toku przeprowadzonego ponownie postępowania nie uwzględniły zawartych w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przede wszystkim WSA wskazał, że organ I instancji, zgodnie ze wskazaniem sądu kasacyjnego, skierował skarżącego na dodatkowe badania celem rozwiania wszelkich wątpliwości, co do związku objawów skarżącego z narażeniem zawodowym. To skarżący poprzez rezygnację z dodatkowych badań uniemożliwił organom przeprowadzenie pełnej oceny jego stanu zdrowia. Jednostki medyczne, po otrzymaniu od organów sanitarnych karty oceny narażenia zawodowego z dnia 22 listopada 2017 r., zgodnie uznały, iż brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Sąd I instancji nie zgodził się również z zarzutem, iż orzeczenia lekarskie nie zostały wydane przez lekarzy specjalistów posiadających odpowiednie uprawnienia, wskazując, że lekarze orzecznicy wydający opinię dotyczącą stanu zdrowia skarżącego posiadali ustawowe uprawnienia do orzekania w kwestii rozpoznania u niego choroby zawodowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. G., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj.: 1. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez zignorowanie powagi rzeczy osądzonej i akceptację decyzji opartej o identyczne stanowisko [...], z której wprost wynika, iż istnieje kilka czynników, które mogły wywołać choroby, o których mowa w opinii i to bez wskazania konkretnego. Ponadto pominięcie, iż rezygnacja z badań w ośrodku w S. była spowodowana oświadczeniem kierownika tej placówki o nieposiadaniu specjalistów z zakresu objętego sprawą (dowód w aktach) Ponadto organ II instancji nie przedstawił [...] zgłaszanych dolegliwości, które wystąpiły w późniejszym czasie, czym w istocie pozbawił skarżącego uprawnień do rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie; 2. art. 153, art. 170 p.p.s.a. poprzez zignorowanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 634/15) zawartego w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., który między innymi przesądził, że nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, niezwiązanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym niedające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r., III SA 372/82, ONSA/1982/1/33). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana /wyłącznie/ przyczynami niepozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. W niniejszej sprawie nie wykazano, iż do pogorszenia zdrowia, w tym pracy gonad przyczynił się tylko i wyłącznie jeden czynnik pozazawodowy, więc należało uznać, iż to czynnik zawodowy odpowiada za to; 3. art. 153, art. 170 p.p.s.a. poprzez zignorowanie stanowiska prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach (sygn. akt IV SA/Gl 1410/06) z dnia 11 września 2007 r., w którym podkreślono, że należy ustalić, w jakim stanie zdrowia skarżący przystępował do pracy w firmie, gdzie był narażony na działanie czynnika szkodliwego i w jaki sposób to zatrudnienie oddziaływało na jego stan zdrowia, co zostało w niniejszym postępowaniu pominięte tym bardziej, iż w końcowej fazie uzasadnienia zaskarżonej decyzji powołano się na ocenę prawną uchylonego przez NSA wyroku WSA w Gliwicach (sygn. akt IV SA/Gl 1349/13) z dnia 27 października 2014 r.; 4. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; powoływanej dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż pojawienie się w późniejszym czasie Anizokorii, zmian w mózgu, behawioralnych nie może być oceniane w postępowaniu o wydanie choroby zawodowej, ponieważ brak jest ku temu logicznych przesłanek, a nie prawnych oraz medycznych, co naruszało prawa skarżącego w niniejszym postępowaniu; 5. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie obu decyzji na podstawie pozaustawowych dokumentach, ponieważ podstawą odmowy stwierdzenia choroby zawodowej winny być orzeczenie lekarskie wydane po zasięgnięciu opinii specjalistów z dziedzin wymienionych w wykazie chorób zawodowych uwzględniając aktualny stan zdrowia; 6. art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż opinia z dnia 23 lipca 2020 r. IMP w Ł. nierealizująca wytycznych zawartych w prawomocnych wyrokach związał organ wydający decyzję w niniejszej sprawie. Ponadto w opinii nie wskazano konkretnego czynnika, który mógł wywołać określone dolegliwości, co winno skutkować uznaniem, iż odpowiedzialny jest za to czynnik występujący w środowisku pracy. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Pismem procesowym z dnia 21 maja 2025 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie oraz uzupełnił swoje stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z cyt. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39 podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma ponadto umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (zob. wyrok NSA z 8 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2104/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie wywiedziono, że poprawność sporządzenia uzasadnienia wyroku umożliwia także stronie merytoryczną polemikę w ewentualnym środku zaskarżenia wydanego przez sąd administracyjny orzeczenia. Zasadnie w piśmiennictwie wskazuje się, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego w sytuacji, gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia", nie pełni ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej i dalekie jest również od realizacji funkcji legitymacyjnej (por. W. Kręcisz, Z problematyki uzasadniania orzeczeń przez sądy administracyjne, w: Uzasadnienia decyzji stosowania prawa, redakcja naukowa I. Rzucidło-Grochowska, M. Grochowski, Warszawa 2015, s. 354). W ocenie orzekającego Sądu kwestionowany skargą kasacyjną wyrok nie został – wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. – zaopatrzony w uzasadnienie, które zawierałoby "wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia". Należy podkreślić, że Sąd I instancji pomimo obowiązku nie wypowiedział się ogólne co do zarzutów skarżącego wskazujących, iż rezygnacja z badań w ośrodku w S. była spowodowana oświadczeniem kierownika tej placówki o nieposiadaniu specjalistów z zakresu objętego sprawą. Sąd pierwszej instancji, mimo obszernej argumentacji przedstawionej w skardze, ocenę legalności zaskarżonej decyzji w aspekcie istnienia przesłanek odmowy stwierdzenia u Z. G. choroby zawodowej - choroby centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, ograniczył do powtórzenia i prostej akceptacji stanowiska organu. Tymczasem w sytuacji, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, między stroną skarżącą a organem istnieje spór, a każda ze stron postępowania sądowoadministracyjnego przedstawia swoje stanowisko, wspierając je konkretnymi argumentami, Sąd pierwszej instancji miał obowiązek szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn uznał za przekonujące stanowisko jednej strony, a także dlaczego argumenty drugiej nie zostały uwzględnione. Pominięcie w motywach zaskarżonego wyroku kwestii podniesionych w skardze, a odnoszących się do braku zaistnienia podstaw do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, uzasadnia stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził pełnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. WSA nie odniósł się również prawidłowo do wywodów skarżącego, iż organ II instancji nie przedstawił IMP w Ł. zgłaszanych dolegliwości, które wystąpiły w późniejszym czasie, czym w istocie pozbawił skarżącego uprawnień do rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Powyższe oznacza także, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji co najmniej przedwcześnie sformułował stanowisko o zgodności zaskarżonej decyzji z art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by oceniając postawiony w skardze zarzut naruszenia tego ostatnio wymienionego przepisu, WSA dokonał stosownej w tym zakresie kontroli aktu administracyjnego. Lakoniczne w tej materii uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się w ogóle do stanowiska skarżącego przedstawionego w tej kwestii w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jest na tyle istotne, że w zasadzie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przesądza zatem o konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej. Dlatego też bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do większości pozostałych zarzutów środka zaskarżenia. Ponownie rozpoznając skargę, WSA raz jeszcze oceni legalność zaskarżonej decyzji, zwracając uwagę na podstawy prawne rozstrzygnięcia oraz odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez skarżącego. Swoje orzeczenie sąd wojewódzki prawidłowo uzasadni, uwzględniając wymogi, które stawia przed nim przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów pełnomocnika skarżącego, który reprezentował stronę już wcześniej w postępowaniu przed Sądem I instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (pkt 2 sentencji).