II SA/Kr 1148/20

Kraków, dnia 21 grudnia 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: B. C., W. J., B. M., M. M. i L. C. na Uchwałę Nr XVI/189/2020 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lisia Góra postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym: B. C., W. J., B. M., M. M. i L. C. po 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. B. C., W. J., B. M., M. M. i L. C., wniosły skargę na Uchwałę nr XVI/189/2020 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 4 czerwca 2020 roku w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra zaskarżając ją w części, tj.: - w zakresie w jakim powyższa regulacja zawiera w Studium symbol MP (tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo produkcyjnej) jako oznaczenia dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu w odniesieniu do położonych na terenie sołectwa Śmigno, działek ewidencyjnych numer: dz.nr [...], dz.nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. Nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. Nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. Nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. Nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. Nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. Nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], dz, nr [...], dz. nr [...], zarzucając naruszenie: 1) art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie Studium, którego treść jest niezgodna z zakresem i wytycznymi określonymi uchwałą Rady Gminy Lisia Góra nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lisia Góra; 2) § 1 uchwały Rady Gminy Lisia Góra nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lisia Góra; 3) art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nadużycie władztwa planistycznego, tj. nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności nieruchomości należących do skarżących polegające na usankcjonowaniu możliwości prowadzenia działalności produkcyjnej na terenach niejednokrotnie bezpośrednio sąsiadujących z posesjami skarżących stanowiącymi tereny stricte mieszkalne zagospodarowaniu tych terenów wynikającemu z wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. położonych w m. Śmigno w/w działek) 4) art. 10 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zamieszczenie w Studium symbolu MP (tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo produkcyjnej) jako oznaczenia dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu (tj. położonych w m. Śmigno dz. nr [...], w/w działek), co nie uwzględnia obowiązujących norm prawnych, dotychczasowego przeznaczenia tych terenów oraz istniejącego stanu zagospodarowania terenu i zasad ładu przestrzennego. 5) art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie wzięcie pod uwagę przy uchwalaniu zmiany studium potrzeb i możliwości rozwoju gminy. 6) art. 1 ust. 2 pkt 11 i 13) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nienależyte zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad planem jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nieuwzględnienie uzasadnionych uwag przy ich sporządzaniu ; Wniesiono o stwierdzenie nieważności w zaskarżonej części tj. w zakresie w jakim przewiduje w Studium symbol MP (tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo produkcyjnej) jako oznaczenia dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu, tj. w/w działek oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżona uchwała nr XVI/189/2020 (dalej również: "Studium") stanowiła jedynie zmianę istniejącego już studium (przyjętego uchwałą nr XV/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 7 lutego 2013 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra) i podjęta została w wykonaniu uchwały Rady Gminy Lisia Góra nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lisia Góra, która wskazywała konkretny zakres zmian w Studium dotyczący: a) wprowadzenia elementów gminnego programu rewitalizacji; b) wprowadzenia zapisów regulujących interpretacje ustaleń studium na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w obszarze granic administracyjnych gminy Lisia Góra, w szczególności w zakresie zapisów sankcjonujących istniejące zagospodarowanie terenów oraz dopuszczalny zakres odstępstw. Treść ww. uchwały wskazuje, iż: a) gminny program rewitalizacji nie wprowadza postanowień dotyczących m. Śmigno. b) w związku z tym, do m. Śmigno zastosowanie ma jedynie cel określony powyżej pod lit. b). Z treści punktu 11 kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowiącego załącznik nr 6 do przyjętej uchwały nr X\/l/189/2020 wynika wprost, że "przystąpienie do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lisia Góra, w granicach administracyjnych, przedstawionych na załączniku graficznym Nr 1 do niniejszej uchwały jest wynikiem stwierdzonych nieścisłości ustaleń zmiany studium przyjętej uchwałą nr XVI/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 7 lutego 2013 roku m.in. w zakresie zgodności ustaleń z istniejącym zagospodarowaniem terenu oraz niespójnością z wydanymi prawomocnymi decyzjami administracyjnym. Co więcej, w przedmiotowym dokumencie stwierdza się również, że "konieczność wprowadzenia zapisów wynika z potrzeby (...) usankcjonowania w opracowywanych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego stanu istniejącego, wynikającego m.in. z wydawanych decyzji administracyjnych, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy, co jest niezbędne z punktu widzenia prawidłowego kształtowania polityki przestrzennej w granicach gminy. Tak określona potrzeba wprowadzenia zmian do Studium nie koresponduje zatem z faktem, iż dla ww. działek ewidencyjnych określono dopuszczalne przeznaczenie jako tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo-produkcyjnej w sytuacji, gdy dla działek tych brak jest prawomocnych decyzji administracyjnych (w tym decyzji WZ), które sankcjonowałyby na tych działkach możliwość prowadzenia działalności produkcyjnej. W przypadku nielicznych spośród ww. działek (tj. dz. nr [...]) występowały w obrocie prawnym decyzje WZ dopuszczające prowadzenie na nich działalności produkcyjnej, jednakże w dacie uchwalania Studium decyzje te były wyeliminowane z obrotu prawnego w wyniku wydania prawomocnych decyzji stwierdzających nieważność decyzji WZ dopuszczających prowadzenie na tych działkach działalności produkcyjnej, bądź też aktualnie toczą się postępowania nadzwyczajne w tej sprawie (dot. dz. nr [...] i nr [...]). Co więcej, na części ww. działek prowadzona jest aktualnie nielegalna działalność produkcyjna (np. dz. nr [...], [...], [...] co stwierdzono licznymi aktami administracyjnymi wydanymi przez organy nadzoru budowlanego. Tym bardziej niezrozumiałe jest wprowadzenie dla niektórych działek symbolu MP (tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo - produkcyjnej) jako oznaczenia dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu w sytuacji, gdy na działkach tych posadowione są od dawna (na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych) domy o charakterze wyłącznie mieszkalnym (np. dz. nr [...], dz. nr [...]). Podstawową rolą uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium jest stworzenie obowiązku dla organu wykonawczego podjęcia działań prowadzących do sporządzenia projektu studium i przedstawienia go radzie gminy do uchwalenia. Uchwała ta stanowi podstawę prawną do podejmowania przewidzianych ustawą czynności proceduralnych, w tym do występowania o opinie i uzgodnienia do organów zewnętrznych. Uchwała Rady Gminy Lisia Góra nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku zawierała zatem konkretne wiążące dla wójta wytyczne dotyczące zakresu przygotowanego projektu Studium. Zważywszy jednak na powyżej powołane okoliczności, a w szczególności na fakt, że zaskarżona uchwała stanowiła jedynie zmianę obowiązującego w gminie Lisia Góra studium, uznać należy, że zakres przedłożonego przez wójta projektu Studium oraz Studium przyjętego przez Radę Gminy Lisia Góra znacznie przekroczył zakres upoważnienia wynikającego z uchwały Rady Gminy Lisia Góra nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku. Oznacza to, że uchwalenie Studium w zakresie objętym niniejszą skargą stanowiło (na płaszczyźnie formalnej) przekroczenie granic działalności planistycznej Rady Gminy w stosunku do zakresu przewidzianego uchwałą Rady Gminy Śmigno nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku Reasumując, w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 28 ust. 1 upzp prowadząca do częściowej lub całkowitej nieważności Studium, tj. jest naruszenie trybu jego sporządzania już na etapie przygotowania projektu Studium przedłożonego do procedowania Rady Gminy. Uzasadniając zaś zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podano, iż organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczyć uprawnienia właściciela w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które w tym konkretnym przypadku uznały za ważniejsze. Z taką nadmierną, nieuzasadnioną okolicznościami sprawy ingerencją w prawo własności skarżących mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Wprowadzając sporne postanowienia do Studium Organ nie wskazał bowiem konkretnej wartości, która uzasadniałaby tak daleko idące ograniczenie prawa własności skarżących polegające na konieczności znoszenia przez skarżących szeroko rozumianych immisji powstałych w związku z działalnością produkcyjną prowadzoną bezpośrednio w sąsiedztwie ich domów. Brak jest przy tym uzasadnienia dla wprowadzenia oznaczenia MP na działkach wskazanych w niniejszej skardze. Nie uzasadnia tego w żadnym stopniu interes publiczny, a co najwyżej interes prywatny właścicieli tych działek. Dopuszczenie w Studium działalności produkcyjnej prowadzonej na ww. działkach spotęguje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, w szczególności hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, nieprzyjemne zapachy. W prognozie oddziaływania na środowisko nie uwzględniono w ogóle kwestii związanych z immisjami w zakresie hałasu generowanego przez maszyny i urządzenia przemysłowe (tzw. hałas przemysłowy), jak również emisje gazów i pyłów. Ponadto, za bezprawne i niczym nieuzasadnione uznać należy wprowadzenie do Studium możliwości rozciągnięcia poszczególnych stref i terenów wyznaczonych na rysunku studium o 30 metrów w stosunku do granic działek, dla których przewidziano określoną funkcję. Sposób, w jaki określono granice możliwości prowadzenia działalności produkcyjnej w poszczególnych strefach (b. często w sposób odbiegający od granic działek ewidencyjnych), pozwala na etapie uchwalania planu miejscowego na kolejne już rozszerzenie obszaru strefy produkcyjnej po uchwaleniu studium w 2013 roku. Zastosowanie tak dużej tolerancji nie znajduje również uzasadnienia w odniesieniu do faktu, iż mapy Studium są dokładne i wyraźne, a tak duży margines w praktyce dopuszcza możliwość objęcia działek sąsiadujących określonym symbolem przeznaczenia danego terenu (w tym symbolu umożlwiającego prowadzenie działalności produkcyjnej). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) upzp podano, iż pomimo faktu, iż na terenie m. Śmigno nigdy nie prowadzono legalnej działalności produkcyjnej, a dominującą funkcją zabudowy jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to na niektórych działkach (znajdujących się w sąsiedztwie domów jednorodzinnych, a nawet na których posadowiono domy jednorodzinne) w Studium dopuszczono działalność produkcyjną. Tymczasem, Studium w odniesieniu do ww. działek na terenie sołectwa Śmigno jako oznaczenie dotyczące przeznaczenia danego terenu wskazuje symbol MP (tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo produkcyjnej), co nie uwzględnia obowiązujących norm prawnych, dotychczasowego przeznaczenia terenów oraz istniejącego stanu przestrzennego. Organ planistyczny zmieniając studium nie uwzględnił faktycznego stanu zagospodarowania ww. działek, bądź też w odniesieniu do niektórych działek usankcjonował (nielegalną) działalność produkcyjną. Pominął jednak przy tym, że zasada uwzględniania w procesie planistycznym dotychczasowego sposobu zagospodarowania (art. 10 ust. 1 pkt 1 upzip) nie może oznaczać odwzorowania stanu zagospodarowania istniejącego na danym terenie w momencie tworzenia studium czy też zmiany studium, w szczególności gdy sposób zagospodarowania ww. działek nie jest zgodny z rolnym i mieszkaniowym charakterem sołectwa Śmigno. Ostatecznie przyjęte w Studium rozwiązania winny dążyć do takiego przeznaczenia i zagospodarowania ww. działek, by było to zgodne ze standardami ładu przestrzennego i nie prowadziło do sytuacji, w której z naruszeniem zasady równego traktowania, zostały uwzględnione interesy jednych właścicieli działek ze szkodą dla innych podmiotów. Takiego uzasadnienia w sprawie niniejszej nie ma. Organ zmieniając Studium uwzględnił jedynie interesy właścicieli tych działek, na których prowadzona jest działalność gospodarcza. Dodatkowo, kuriozalne wydaje się określenie przeznaczenia danego terenu w Studium w tak szeroki sposób, że dopuszczalne jest zagospodarowanie danego terenu zarówno na działalność mieszkaniową, jak i działalność produkcyjną. Jedną z podstawowych zasad ładu przestrzennego, jest bowiem takie ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia wymogi dotyczące tworzenia harmonijnej całości oraz wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjnoestetyczne. Trudno natomiast uznać za harmonijną i spójną całość uwzględniającą uwarunkowania społeczno - gospodarcze rozwiązanie planistyczne, w którym na danym terenie sąsiadują obszary stricte mieszkalne z obszarami produkcyjnymi. Co więcej. Studium dopuszcza, aby na tej samej działce ewidencyjnej mogła być prowadzona działalność produkcyjna i jednocześnie realizowana zabudowa mieszkaniowa. Zastosowanie ww. oznaczenia MP jest przy tym niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych, w szczególności załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.04.2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wprowadzenie takiej regulacji w Studium doprowadziło do wewnętrznej sprzeczności tego aktu na skutek połączenia na jednym obszarze terenów o funkcjach wzajemnie się wykluczających. Powyższe stanowi również naruszenie zasady przyzwoitej legislacji, znajdującej swoje źródło w wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasadzie demokratycznego państwa prawnego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 7) upzp podano, iż postanowienia Studium są wewnętrznie niespójne i nie uwzględniają założeń dotyczących rozwoju gminy Lisia Góra. Zgodnie ze Studium rozwój lokalnego rynku pracy i biznesu poprzez tworzenie sprzyjających udogodnień ze strony władz i instytucji dla przedsiębiorstw usługowoprodukcyjnych następuje w wyodrębnionych strategicznych obszarach inwestycyjnych wyznaczonych we wsiach Brzozówka, Lisia Góra, Łukowa, Nowe i Stare Żukowice. Co więcej, gleby gruntów położonych w m. Śmigno należą do najbardziej żyznych w całej gminie. Również największy udział sadów w powierzchni użytków rolnych jest we wsi Śmigno i Pawęzów. Oznacza to, że głównym zadaniem przy planowaniu przestrzennym jest uwzględnienie treści powołanej wyżej uchwały rady gminy oraz ww. aktualnych uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz wyeliminowanie praktyk naruszających obowiązujące normy prawne i ład przestrzenny poprzez prowadzenie działalności produkcyjnej na terenie m. Śmigno. Ponadto, w punkcie 2.2. załącznika nr 6 do Studium (Kierunki zagospodarowania przestrzennego) wskazano możliwość lokalizacji w zakresie działalności gospodarczej, wytwórczej i usługowej na terenach m. Brzozówka, Lisia Góra, Łukowa, Nowe i Stare Żukowice. Niezrozumiałe jest zatem, na jakiej podstawie w części graficznej Studium działalność wytwórcza (produkcyjna) jest dopuszczona również na terenie m. Śmigno (nie wymienionej w powołanym wyżej punkcie). Podobnie w punkcie 8.2 załącznika nr 6 do Studium (Kierunki zagospodarowania przestrzennego) wskazano, iż działalność usługowo - przemysłowa (symbol MP) na terenie gminy jest planowana w sołectwie Łukowa, nie wskazano natomiast m. Śmigno. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 11 i 13) ustawy podano, iż wszystkie ww. zarzuty, uwagi, zastrzeżenia i postulaty były zgłaszane podczas wyłożeń planu Studium, w licznych indywidualnych wystąpieniach mieszkańców m. Śmigno, co więcej rada sołecka m. Śmigno podejmowała w tej sprawie uchwały przekazywane m.in. do rady gminy, niestety bezskutecznie. Uzasadniając zarzut nadużycia władztwa planistycznego podkreślono, iż zmianę studium uzasadniono treścią uchwały Rady Gminy Lisia Góra nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku, przy czym w praktyce zakres uchwalonego Studium jest znacznie szerszy od wytycznych wynikających z tej uchwały. Takie postępowanie rodzi uzasadnione przekonanie, że to nie względy ładu przestrzennego, lecz wnioskowana potrzeba przekształcenia ww. działek na produkcyjne legła u podstaw podjęcia w tym zakresie przez organ planistyczny zaskarżonych rozwiązań. Pojęcie "zasad sporządzania" należy bowiem wiązać z merytorycznym opracowaniem aktu planistycznego, a więc z zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), na którą wskazuje art. 9 ust. 2 upzip, treścią zamieszczonych w nim ustaleń wskazanych w art. 10 ust. 1 i 2 upzip, a także ze standardami dokumentacji planistycznej określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 118, poz. 1233). Uzasadniając interes prawny skarżących podano, iż zaskarżona uchwała o zmianie Studium w tej konkretnej sprawie narusza interes prawny skarżących, bowiem treść zmiany studium determinuje sposób korzystania przez skarżących z należących do nich działek. Interes prawny skarżących wynika zatem z przysługującego im prawa własności nieruchomości sąsiednich w stosunku do tych, na których dopuszczono możliwość prowadzenia działalności produkcyjnej. Wnioskodawcom przysługuje zatem interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c., gdyż uchwalone Studium tak ukształtowało stosunki na nieruchomościach sąsiednich (produkcyjnych) oraz sposób korzystania z tych nieruchomości, iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez wnioskodawców prawa własności. Przyjęcie wadliwego Studium ma bowiem kapitalne znaczenie z punktu widzenia art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu przestrzennym, z którego wynika, iż przeznaczenie poszczególnych terenów określone w Studium zostanie wprost przeniesione do planu miejscowego dla m. Śmigno. Twierdzenie przeciwne skutkowałoby tym, iż ochrona praw właścicieli nieruchomości na etapie uchwalania planu miejscowego (obligatoryjnie zgodnego ze studium) miałoby charakter iluzoryczny. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób zaprzeczyć istnienia związku pomiędzy przeznaczeniem tej nieruchomości, a sytuacją prawną skarżących związaną z wykonywaniem prawa własności działki nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...] dz. nr [...]. Związek ten, z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości oraz kolidujące ich przeznaczenie w zaskarżonym studium, należy uznać za tego rodzaju, że można mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżących, wynikającym z wykonywania prawa własności ww. działek, W szczególności to wewnętrznie wiążący charakter studium, czyli to, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jest argumentem przemawiającym za uznaniem, że studium może naruszać interesy prawne właścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie też o odrzucenie skargi w części popieranej przez B. C., W. J. i L. C. z powodu nie spełnienia warunku złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Wg organu zmiana studium została sporządzona zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przystąpienie do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lisia Góra, w granicach administracyjnych, przedstawionych na załączniku graficznym Nr 1 do niniejszej uchwały było wynikiem stwierdzonych nieścisłości ustaleń zmiany studium przyjętej uchwałą nr XVI/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 7 lutego 2013 roku m.in. w zakresie zgodności ustaleń z istniejącym zagospodarowaniem terenu oraz niespójnością z wydanymi prawomocnymi decyzjami o warunkach zabudowy, czy o pozwoleniu na budowę, gdyż "studium jako akt polityki przestrzennej, a nie akt prawa miejscowego nie może być źródłem ograniczeń sposobu wykonywania prawa własności (inwestowania)". Problematyka zmiany studium została ograniczona wyłącznie do wprowadzenia zapisów regulujących interpretacje ustaleń studium na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w obszarze granic administracyjnych Gminy Lisia Góra, w szczególności w zakresie zapisów odzwierciedlających istniejące zagospodarowanie terenów oraz dopuszczalny zakres odstępstw, a także zostało poszerzone o elementy gminnego programu rewitalizacji. Konieczność wprowadzenia przedmiotowych zapisów wynikała z potrzeby doprowadzenia do zgodności z wymogami ustawy z dnia 9 października 2015r. o rewitalizacji (t.j. Dz.U. 2020, poz 802) oraz usankcjonowania stanu istniejącego, wynikającego m.in. z wydawanych decyzji administracyjnych, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy, co było niezbędne z punktu widzenia prawidłowego kształtowania polityki przestrzennej w granicach gminy. Projekt został poddany procedurze opiniowania i uzgadniania przez instytucje i organy właściwe w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego. W dniach od 29 maja do 18 czerwca 2019 r. przedmiotowy projekt zmiany studium został wyłożony po raz pierwszy do publicznego wglądu, a w dniu 13 czerwca 2019 r. odbyła się dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie zmiany studium rozwiązaniami. Termin składania uwag upłynął z dniem 9 lipca 2019 r. Wpłynęło 51 uwag. Po raz drugi projekt zmiany studium został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 25 września do 15 października 2019 r., a dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie zmiany studium rozwiązaniami odbyła się dnia 11 października 2019 r. Termin składania uwag upłynął z dniem 5 listopada 2019 r. Wpłynęło 10 uwag. O każdym etapie procedury sporządzania zmiany studium tut. organ ogłaszał, obwieszczał w sposób określony w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko została także poddana procedurze przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego też Rada Gminy Lisia Góra po przeanalizowaniu procesu planistycznego jednoznacznie stwierdza, iż zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z wymaganą prawnie procedurą, gdyż Wójt Gminy Lisia Góra wyłożył projekt studium do publicznego wglądu, co stanowiło realizację uprawnienia przysługującego społeczności lokalnej oraz innym jednostkom zainteresowanym zamierzeniami planistycznymi na obszarze gminy. Dalej, na etapie społecznej partycypacji w sporządzaniu studium dla gminy Wójt Gminy Lisia Góra wyznaczył termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogły wnosić uwagi dotyczące projektu studium. Każda z uwag była odrębnie rozpatrzona i rozstrzygnięta. Wśród wniosków społeczności lokalnej nie zbrakło złożonych przez skarżące, które jednak nie zyskały uwzględnione w procesie uchwalania aktu. Załącznik nr 8 do zaskarżonej uchwały zawiera rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każda z tych, nieuwzględnionych przez Wójta Gminy Lisia Góra uwag, została poddana przez Radę Gminy Lisia Góra procesowi indywidualnych rozstrzygnięć w sprawie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag, co jest zgodnie z obowiązującym stanowiskiem judykatury. Studium określa politykę przestrzenną gminy uwzględniając zasady, ustalenia i uwarunkowania. Część ustaleń określających cele i kierunki polityki przestrzennej ma charakter wytycznych ukierunkowanych na dalsze prace planistyczne, w tym opracowywanie planów miejscowych. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych "postanowienia studium są kierowane jedynie do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane, ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Przy tak ustawowo określonym charakterze studium trudno zatem mówić o przypadku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. (wyrok NSA z 3.08.2007 r., II OSK 614/07). Uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest, w myśl art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktem prawa miejscowego, powszechnie obowiązującym. W/w wyroku expressis verbis podniesiono, iż "z uwagi na to, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie wywołuje skutków właściwych dla miejscowego planu i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, powoływanie się jedynie na uprawnienia właścicielskie nie wystarcza dla uznania naruszenia interesu prawnego". Zatem brak jest legitymacji procesowej skarżących do złożenia niniejszej skargi, co znalazło swoje odzwierciedlenie w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2020 roku, sygnatura akt: II SA/Kr 1237/19, w którym odrzucono niemalże tożsamą skargę na uchwałę Nr XVI/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 7 lutego 2013 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych skargi, dotyczących pojawienia się w części graficznej oznaczenia symbolem MP (mieszkaniowoprodukcyjne) w odniesieniu do działek sołectwa Śmigno, podano, iż są to zarzuty nieuzasadnione. Zgodnie z obowiązującym prawem dopuszczalne jest takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym terenie inwestycji o różnym przeznaczeniu, pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (vide wyrok WSA w Gorzowie sygn. akt. II Sa/Go 322/16). Nie można uznać, że funkcja mieszkaniowa i produkcyjna wzajemnie się wykluczają. Gmina Lisia Góra jest zdania, że zestawienie tych funkcji, nie prowadzi do naruszenia wymagań ładu przestrzennego. Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera "podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego'', natomiast nie wskazuje funkcji wzajemnie się wykluczających. Wobec powyższego nie można uznać, że zarzuty skarżących w tym zakresie zasługują na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wskazują, aby gmina kolorystycznie nieprawidłowo oznakowała teren. Przepisy bowiem nie nakładają na organy obowiązku, określenia konkretnego rodzaju produkcji, które mogą być realizowane na terenie objętym postanowieniami studium. Dlatego też zestawienie tych funkcji na gruncie przedmiotowej sprawy, wbrew twierdzeniu skarżących, nie prowadzi do naruszenia wymagań ładu przestrzennego. Nadto wskazać należy, że mieszane przeznaczenie terenu nie świadczy o pozbawieniu organu gminy oraz innych organów, w tym organów administracji architektoniczno-budowlanej, realnego wpływu zagospodarowanie terenu, w tym określenie konkretnego rodzaju działalności produkcyjnej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Skarżący wskazują, że doszło do naruszenia art. 1, 9, 10, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże nie precyzują w jakim zakresie gmina podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła wskazane przepisy. Przepisy te, określają wymogi dla uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz elementy uwzględniane i określane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak również procedurę planistyczną. Dalej Gmina Lisia Góra podnosi, że wbrew twierdzeniom skargi, uchwalona zmiana studium nie narusza w żaden sposób prawa własności skarżących. Mając na uwadze fakt, że skarżący nie określili jakiego rodzaju naruszeń dopuściła się Rada Gminy Lisia Góra uchwalając zmianę Studium, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko to w świetle obowiązującego prawa należy uznać za uzasadnione jeśli się zważy, że postanowienia studium nie mają charakteru normatywnego. Postanowienia studium są jak już wielokrotnie wskazano, kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane, ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, a do takich bez wątpienia należy skarga skarżących. Na taki charakter studium, jako aktu planistycznego wewnętrznego aktu kierownictwa wewnętrznego wskazują też jego funkcje (por. uzasadnienie wyroku NSA z 3.08.2007 r. II OSK 614/07). Skarga złożona przez mieszkańców w niniejszej sprawie została tak sporządzona, jak gdyby rzeczą oczywistą było, że zaskarżoną uchwałą został naruszony interes prawny skarżących, tymczasem jest to wyłącznie na subiektywne odczucie wnoszących skargę, absolutnie rozmijające się z oceną prawną, co potwierdza chociażby przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 6 lutego 2020 roku, sygnatura akt: II SA/Kr 1237/19, w którym - jak już wskazano wcześniej - odrzucono niemalże tożsamą w swych wywodach skargę na uchwałę Nr XVI/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 7 lutego 2013 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra. Wniesiona skarga winna zostać odrzucona, gdyż studium nie wpływa w sposób bezpośredni na mieszkańców, co chociażby potwierdza załączone przez skarżące materiał dowodowy, w tym przede wszystkim Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie z dnia 5 lutego 2020 roku, znak sprawy: OA-IV.5161.1.2018 oraz Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie z dnia 25 października 2019 roku, znak sprawy: OA-IV.5161,4.2018 nakazująca przedsiębiorcom przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. Naruszenia popełnione przez wskazanych w tych decyzjach przedsiębiorców są obojętne dla procesu uchwalania zaskarżonej uchwały. Zatem podnieść należy, iż zaskarżona uchwała w żaden sposób nie narusza indywidualnego interesu skarżących. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż "skarga składana w trybie art. 101 ust, 1 u.s.g, nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje nawet ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego, a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego (vide Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2019 r., sygnatura akt: II OSK 3339/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.–określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 6 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt. 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżących. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że uchwała zmieniająca Studium jak i samo Studium to akty kierownictwa wewnętrznego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W doktrynie trafnie wskazuje się, że nienormatywność studium powoduje, iż jego postanowienia co do zasady nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej. Mając jednak na uwadze, że treść studium w znacznym zakresie determinuje ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) należy stwierdzić, że mimo braku bezpośredniego przełożenia regulacji studium na prawną sytuację obywateli (a w szczególności właścicieli nieruchomości), nie można bezwzględnie zakładać braku jakiegokolwiek oddziaływania studium na sferę uprawnień i obowiązków jednostki. Podkreśla się przy tym, że jedynym środkiem prawnej ochrony podmiotów wobec ustaleń gminnego studium, które poprzez wpływ na treść planu miejscowego w sposób pośredni wpływa na ich sytuację prawną jako właścicieli lub użytkowników wieczystych, jest skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ale jest to w zasadzie środek potencjalny, którego wykluczyć nie można, ale który będzie mógł odnieść skutek wyjątkowo, albowiem skarżący nie zdoła w zasadzie wykazać, że uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - akt wewnętrzny - narusza jego interes prawny lub uprawnienia (T. Bąkowski, Komentarz do art. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, [w:] T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, Z. Niewiadomski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Uchwałę w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie należy zaliczyć do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zważywszy, że w orzecznictwie i doktrynie przeważa szerokie pojęcie sprawy z zakresu administracji publicznej. Tym samym uchwała w sprawie Studium, jako akt z zakresu administracji publicznej może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. Do rozważenia pozostaje zatem, czy skarżące wykazały, że interes prawny lub uprawnienie im przysługujące, zostało zaskarżaną uchwałą naruszone. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Niesporne jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, że skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W uzasadnieniu wyroku NSA w Warszawie z dnia 31 maja 2017 roku, sygn. II OSK 2298/15, wskazano, że w przypadku skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. badanie legitymacji strony skarżącej wymaga ustalenia nie tylko istnienia po jego stronie interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Jak natomiast wskazano w piśmiennictwie: "Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Natomiast rozpoznając merytorycznie skargę, sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Organ gminy działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego mu uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia nie może później skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy" (Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 808)." W orzecznictwie przedstawiono też poglądy, które precyzują warunki, których łączne spełnienie dają podstawę do próby skutecznego wywiedzenia naruszenia interesu prawnego przez kierunkowe zapisy studium. Wskazano po pierwsze, że aby można było stwierdzić, że uchwała w przedmiocie studium w jakikolwiek sposób ingeruje w treść prawa własności strony skarżącej, musiałaby ona wykazać, że jej skutkiem doszło do zasadniczej zmiany przeznaczenia tego terenu w studium i powiązanych z nią nakazów i zakazów, która to zmiana wiązałaby się z ograniczeniem możliwości wykonywania prawa własności w przypadku uchwalenia planu. Po drugie, uchwała w zakresie tej zmiany musiałaby ściśle wiązać przyszły plan, bez możliwości żadnego luzu decyzyjnego. Wszystkie powyżej poglądy Sąd w składzie rozpoznającym niniejsze sprawy w całości podziela, a przywołane wyżej rozstrzygnięcia i poglądy sądów administracyjnych, mają istotny wpływ na zakres rozpoznania niniejszej sprawy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, z treści skargi i okoliczności sprawy nie wynika, aby w wyniku przyjęcia przez Radę Gminy Lisia Góra Uchwały nr XVI/189/2020 z dnia 4 czerwca 2020 roku w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra, doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia którejkolwiek ze skarżących, co jest warunkiem przyjęcia skargi do jej merytorycznego rozpoznania. Przechodząc do okoliczności sprawy, wskazać należy, że wszystkie skarżące w przedmiocie naruszenia interesu prawnego, podnosili kwestię przeznaczenia terenów sąsiadujących z działkami skarżących, nie tylko pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ale także pod działalność usługową i produkcyjną o symbolu MP. Zdaniem skarżących niezrozumiałe jest wprowadzenie dla niektórych działek symbolu MP (tereny zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo - produkcyjnej) jako oznaczenia dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu w sytuacji, gdy na działkach tych posadowione są od dawna (na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych) domy o charakterze wyłącznie mieszkalnym. Dopuszczenie w Studium działalności produkcyjnej prowadzonej na ww. działkach spotęguje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, w szczególności hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, nieprzyjemne zapachy. Podkreślić jednak należy, że postanowienia części tekstowej Studium, nie wiążą organu planistycznego co do treści przyszłego planu w sposób ścisły. Można wręcz stwierdzić, że pozostawiają organowi planistycznemu znaczny luz decyzyjny, co do konkretnego przeznaczenia w planie miejscowym, nieruchomości oznaczonych w Studium symbolem MP. Zgodnie z punktem 4.6.2 Studium, określającym sposób zagospodarowania terenów zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowo-produkcyjnej o symbolu MP wskazano, że jest to przeznaczenie jak dla zabudowy mieszkaniowej o charakterystyce jak dla terenów MN, wzbogacone o możliwość lokalizacji obiektów usługowo - produkcyjnych. W punkcie tym wprost wskazano, że: "Precyzyjne ustalenie terenów pod działalność usługowo – produkcyjną nastąpi na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (po szczegółowej analizie uwarunkowań). Działalność inwestycyjna na terenach wskazanych do realizacji obiektów usługowych i produkcyjnych powinna być związana z wyposażeniem terenów w infrastrukturę techniczną zapewniającą właściwą gospodarkę zasobami środowiska ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki ściekowej i odpadowej. Ewentualna szkodliwość dla środowiska wywołana działalnością produkcyjną nie może wykraczać poza granice terenów wyznaczonych dla funkcji produkcyjnych" (podkreślenie własne). Z powyższego jednoznacznie wynika, że do chwili uchwalenia planu miejscowego, którego postanowienia przewidywałyby konkretną lokalizację działalności usługowej, czy produkcyjnej zgodnie z przyjętymi kierunkami zmiany studium, nie można mówić o naruszeniu przez postanowienia zaskarżonej uchwały interesu prawnego, którejkolwiek ze skarżących. Zgodnie z częścią tekstową Studium nie jest bowiem tak, że cały teren oznaczony symbolem MP przeznaczony musi być w przyszłym planie miejscowym zarówno pod zabudowę mieszkaniową jak i usługową oraz produkcyjną. Z jego treści wynika natomiast, że w obszarze oznaczonym w Studium symbolem MP, część terenów może zostać przeznaczona wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową, część wyłącznie pod usługi, część wyłącznie pod działalność produkcyjną, możliwe jest także przeznaczenie mieszane tj. pod wszystkie w/w przeznaczenia łącznie. Postanowienia Studium nie determinują jednak organu planistycznego w taki sposób, aby na tym etapie można było stwierdzić, że tereny sąsiadujące z działkami skarżących zostały w przyszłym planie miejscowym, przeznaczone na działalność usługową, czy produkcyjną, która będzie negatywnie oddziaływać na ich działki. Przypomnieć natomiast należy, że skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżące natomiast wskazują, na okoliczności nie tylko, że dotyczące bliższej lub dalszej przyszłości ale i nie pewne, czyli takie, które w ogóle nie muszą wystąpić. Jest to zatem jednoznaczne wskazanie na przyszły i niepewny stan, który w ogóle może nie zaistnieć. Jego ziszczenie się będzie bowiem wymagało zarówno uchwalenia w tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i takiego przeznaczenia w nim terenów sąsiadujących z działkami skarżących, który naruszałby ich interes prawny. Takie sformułowanie interesu prawnego nie ma zatem nic wspólnego z jego "aktualnością", ale jest jedynie dalekim przewidywaniem stanu prawnego i faktycznego, który być może w przyszłości zaistnieje. Wobec powyższego, jako że skarżące nie wykazały naruszenia przysługującego im interesu prawnego lub uprawnienia, skarga została odrzucona na podstawie art. 58 ust. 5a p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego