III OSK 6668/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 55/21 o odrzuceniu skargi P. z siedzibą w W. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1 Postanowieniem z 23 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy: 1. odrzucił skargę P. z siedzibą w W. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; 2. zwrócił skarżącemu związkowi kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z 9 lutego 2021 r. P. w W. wystąpił do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udostępnienie informacji publicznej, obejmującej trzynaście następujących pytań: 1. ile wniosków o pozwolenie na poszukiwanie zabytków wpłynęło ogółem do Urzędu w okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 2. ile pozwoleń na poszukiwania zabytków Urząd wydał w okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 3. ile decyzji odmownych na poszukiwanie zabytków Urząd wydał w okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 4. ile razy od wydanych w tym okresie decyzji wnioskodawcy odwoływali się do organu wyższej instancji? 5. czy o wydanych od 1 września do 31 grudnia 2020 r. pozwoleniach na poszukiwanie zabytków (lub odmowach) Urząd powiadamiał Policję? Jeśli tak to w ilu przypadkach miało to miejsce? 6. czy w pozwoleniach na poszukiwanie zabytków wydanych od 1 maja do 31 sierpnia br. w warunkach poszukiwań stosowano zapis o zakazie kopania, rozkopywania ziemi, gruntu czy naruszania gleby? Jeśli tak to proszę o informację w ilu przypadkach miało to miejsce i z jakich powodów wydawano takie decyzje? 7. czy Urząd wymagał od wnioskodawcy podania we wniosku (na poszukiwania zabytków) numerów ksiąg wieczystych nieruchomości i/lub innych dokumentów potwierdzających prawo własności? Jeśli tak to w ilu przypadkach miało to miejsce w okresie 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 8. czy Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków wnioskował za pośrednictwem Generalnego Konserwatora Zabytków w 2020 r. o przyznanie nagrody dla znalazcy za przypadkowe odkrycie zabytku archeologicznego? ile razy miało to miejsce? 9. czy Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków wnioskował za pośrednictwem Generalnego Konserwatora Zabytków w 2020 r. o przyznanie nagrody dla znalazcy za zabytki lub materiały archiwalne, odkryte w wyniku poszukiwań? ile razy miało to miejsce? 10. jaka jest ogólna liczba wszystkich przedmiotów przekazanych w 2020 r. do Urzędu w wyniku poszukiwań prowadzonych za zgodą konserwatora zabytków ? 11. ile z nich zostało zewidencjonowanych jako zabytki archeologiczne? 12. ile z nich uznano za zabytki inne niż archeologiczne? 13. ile nowych stanowisk archeologicznych rozpoznano i wpisano do programu Archeologiczne Zdjęcie Polski w związku z oceną materiałów i informacji dostarczonych w ramach prowadzonych poszukiwań zabytków w 2019 r.? W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z 8 marca 2021 r. wnioskodawcy udostępniono informację publiczną w zakresie odpowiedzi na pytania nr 1-9. W odniesieniu do pytań nr 10-13 Wojewódzki Konserwator Zabytków wyjaśnił, że żądane informacje nie są informacjami gromadzonymi przez Urząd w formie statystyk do informacji publicznej. W dniu 28 marca 2021 r. P. w W. wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zarzucając organowi nieprawidłowe, gdyż tylko częściowe, zrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł przy tym o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 9 lutego 2021 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, tj. odpowiedzi na pytania: jaka jest ogólna liczba wszystkich przedmiotów przekazanych w 2020 r. do Urzędu w wyniku poszukiwań prowadzonych za zgodą konserwatora zabytków; ile z nich zostało zewidencjonowanych jako zabytki archeologiczne; ile z nich uznano za zabytki inne niż archeologiczne; ile nowych stanowisk archeologicznych rozpoznano i wpisano do programu Archeologiczne Zdjęcie Polski w związku z oceną materiałów i informacji dostarczonych w ramach prowadzonych poszukiwań zabytków w 2019 r. Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił jedynie częściowej odpowiedzi na jego wniosek o udzielenie informacji publicznej. Przy tym w ocenie skarżącego, odpowiedź organu, iż informacje dotyczące pozostałych pytań nie są informacjami gromadzonymi przez Urząd w formie statystyk do informacji publicznych, nie oznacza, że Urząd nie jest w posiadaniu tych informacji. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; zwanej dalej "u.d.i.p."). W związku z tym według skarżącego w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania objęte wnioskiem, w tym na pytania nr 10-13, co do których odpowiedział, iż nie dysponuje żądanymi informacjami, tj. nie posiada takich informacji publicznych. Organ przyznał jednocześnie, że być może jego odpowiedź w tym zakresie była niezbyt precyzyjna i wprowadzająca w błąd poprzez wskazanie, iż takie informacje nie są gromadzone w formie statystyk do informacji publicznej. Organ wskazał, że w zakresie informacji żądanych w pkt 10-12, nie ma uprawnień do przyjmowania na przechowanie zabytków znalezionych w wyniku poszukiwań. W zakresie pytania nr 13, Wojewódzki Konserwator Zabytków również nie posiada takiej informacji, gdyż nie prowadzi bazy Archeologiczne Zdjęcie Polski (AZP), jako bazy map (danych), która jest prowadzona przez Narodowy Instytut Dziedzictwa w Warszawie. Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że w niniejszym postępowaniu skarżący zwalcza bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w udostępnieniu informacji publicznej objętej jego wnioskiem z 9 lutego 2021 r. w zakresie pytań nr 10-13. Do rozpoznania wskazanego wniosku zastosowanie znalazły przepisy u.d.i.p. Zdaniem Sądu pierwszej instancji bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej polega na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela wskazanej wyżej odpowiedzi. Bezczynność ma również miejsce wtedy, gdy organ błędnie uznaje, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu (podmiotu zobowiązanego) do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 9 lutego 2021 r. został skierowany do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków za pośrednictwem poczty elektronicznej i wpłynął do organu w tym samym dniu. Nie ma wątpliwości, że wskazany organ jest podmiotem zobowiązanym, w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Również publiczny charakter żądanych informacji nie budził zastrzeżeń Sądu w świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z 8 marca 2021 r. udostępnił informację publiczną udzielając odpowiedzi na postawione we wniosku pytania nr 1-9, czego nie kwestionował skarżący. W odniesieniu do pytań nr 10-13 Wojewódzki Konserwator Zabytków wyjaśnił, że informacje dotyczące tych pytań nie są informacjami gromadzonymi przez Urząd w formie statystyk do informacji publicznej. Pismo to doręczono skarżącemu w tym samym dniu, co skarżący potwierdził w skardze kwestionując jednocześnie znaczenie tej odpowiedzi. W ocenie Sądu pierwszej instancji wyjaśnienie udzielone skarżącemu przez organ w odpowiedzi na pytania nr 10-13 było adekwatnym do sytuacji i w pełni realizującym wymogi u.d.i.p. sposobem załatwienia jego wniosku w tym zakresie. Skoro organ wyjaśnił, że nie gromadzi żądanych w pytaniach nr 10-13 informacji to oznacza, że ich nie posiada, a w konsekwencji, że nie może ich również udostępnić. Powyższe okoliczności organ potwierdził w odpowiedzi na skargę. Sąd nie podzielił zastrzeżeń skarżącego co do znaczenia wyjaśnień udzielonych przez organ. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Adekwatnym do sytuacji braku posiadaniu żądanej informacji publicznej sposobem załatwienia takiego wniosku jest wyłącznie pisemna informacja udzielona wnioskodawcy, co miało miejsce w niniejszej sprawie jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu. W dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. 28 marca 2021 r., skarżący dysponował już żądanymi informacji, do udzielenia których Konserwator był obowiązany na podstawie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. W zakresie, w jakim organ nie był w posiadaniu żądanych informacji publicznych, tj. w zakresie pytań skarżącego nr 10-13, udzielił stosownego wyjaśnienia, że informacji takich nie gromadzi. Na dzień wniesienia skargi wniosek skarżącego został zatem w całości załatwiony przez organ – częściowo poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej, do czego organ był zobowiązany, częściowo poprzez udzielenie odpowiedzi, że organ żądanymi informacjami nie dysponuje, a zatem w myśl art. 4 ust. 3 u.d.i.p. nie jest zobowiązany do ich udostępnienia. Analizując chronologię czynności związanych z procedowaniem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, Sąd ten zwrócił uwagę na treść uchwały podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OPS 5/19, w której NSA stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), tj. stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności. Z uzasadnienia tej uchwały wynika wprost, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że wprawdzie pogląd ten dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, lecz w ocenie sądu, zawarte w niej rozwiązania, mają znaczenie również dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, także załatwieniem żądania wnioskodawcy w drodze czynności materialno-technicznej czy udzieleniem odpowiedzi, że podmiot nie jest w posiadaniu żądanych informacji. Tak jak sprawa z zakresu informacji publicznej może zakończyć się decyzją administracyjną, na co wprost wskazuje art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tak również może zakończyć się poprzez ww. czynności. Ponadto, NSA podkreślił we wskazanej uchwale, że pogląd o dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność, w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, jest nieprawidłowy z tego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skoro skarga została złożona za pośrednictwem Konserwatora już po otrzymaniu przez skarżącego odpowiedzi, że podmiot ten żądanymi informacjami nie dysponuje, a więc po ustaniu bezczynności na skutek załatwienia sprawy w jednej z przewidzianych przez prawo form, to skarga taka nie była dopuszczalna. Udzielenie wskazanej odpowiedzi przez Konserwatora, wobec okoliczności, że Urząd go obsługujący nie gromadzi żądanych przez wnioskodawcę informacji, stanowi przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ta zaś okoliczność uzasadnia jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, gdyż celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Przy tym podkreślić należy, że subiektywne przeświadczenie skarżącego, że udostępniona informacja jest niepełna, nie mogło wpłynąć na zmianę oceny skutków odpowiedzi organu z dnia 8 marca 2021 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł skarżący Związek, zaskarżając je w całości. Wniósł o: zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 9 lutego 2021 r. w zakresie odpowiedzi na pytania nr 10-13; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z zaskarżoną decyzją i zasądzenie kosztów postępowania. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: - art. 1, art. 4 oraz art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 8, 89, 22, 24 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez uznanie, że Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie ma obowiązku udzielania żądanych informacji oraz że nie stanowią one informacji publicznej; - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, a to: - art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej i nierozpoznanie merytoryczne sprawy, - art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - poprzez uznanie, że organ nie dopuścił się bezczynności, a tym samym doprowadzenia do nierozpoznania merytorycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odniesiono się do powyższych zarzutów. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się do wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie, wskazać należy, iż zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi tego rodzaju postanowienie. Sąd drugiej instancji nie jest jednak związany wnioskiem strony. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał niniejszą skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w sprawie nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący Związek domagał się od Sądu pierwszej instancji stwierdzenia bezczynności organu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek z 9 lutego 2021 r. w zakresie pytań 10-13. Jak prawidłowo wyłożył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej polega na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela wskazanej wyżej odpowiedzi. Bezczynność ma również miejsce wtedy, gdy organ błędnie uznaje, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu (podmiotu zobowiązanego) do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z akt sprawy wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, w tym odniósł się do pytań nr 10-13, wskazując, że informacje dotyczące tychże pytań nie są informacjami gromadzonymi przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w formie statystyk do informacji publicznej. Należy tu wyjaśnić, że do udostępnienia informacji publicznej organ zobowiązany jest stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., tylko gdy jest w posiadaniu takiej informacji. Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Zatem w sytuacji, w której podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji publicznej, to ma obowiązek poinformowania wnioskodawcy o tym fakcie w formie powiadomienia. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że adekwatnym do sytuacji braku posiadaniu żądanej informacji publicznej sposobem załatwienia takiego wniosku jest wyłącznie pisemna informacja udzielona wnioskodawcy. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. 28 marca 2021 r., skarżący dysponował już żądanymi informacji, do udzielenia których Konserwator był obowiązany na podstawie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. W zakresie, w jakim organ nie był w posiadaniu żądanych informacji publicznych, tj. w zakresie pytań skarżącego nr 10-13, udzielił stosownego wyjaśnienia, że informacji takich nie gromadzi. Organ nie pozostawał zatem w bezczynności w momencie wniesienia skargi. Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19): "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Uchwała ta pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną na zasadzie art. 269 p.p.s.a. i znajduje swoje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzielając informacji publicznej nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie w takiej sytuacji nie jest wydawana decyzja administracyjna. Jak podkreślono w powyższej uchwale z 22 czerwca 2020 r., zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc jak w rozpoznawanej sprawie udzielenie żądanej informacji. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak trafnie zwrócono uwagę w literaturze prawniczej, stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (M. Bogusz. Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "historyczną" bezczynność organu administracji publicznej. Glosa do uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, opubl. OSP z 2021/1/5). Na gruncie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno – technicznej. Sytuacja taka, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, również stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność przez sąd administracyjny, o której mowa w uchwale z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II OPS 5/19 (por. postanowienie NSA z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3789/21). W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem odrzucił przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i prawidłowo nie orzekał o bezczynności organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ta nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. ----------------------- 8