I SA/Po 265/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I raty podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę. Burmistrz [...], decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. odmówił W. S. (dalej: podatnik, skarżący) umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za I kwartał 2020 r., które na dzień złożenia wniosku wynoszą [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ wskazał, że skarżący, w dniu [...] marca 2020 r. złożył wniosek o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości. Wniosek został uzasadniony trudnościami finansowymi w firmie, spowodowanymi kryzysem gospodarczym. Kłopoty finansowe zostały określone jako przejściowe. Największym utrudnieniem miały być nieopłacone przez klientów faktury i czas oczekiwania na zapłatę należności, co powodowało problemy z regulowaniem zobowiązań. We wniosku zaznaczono, że nieruchomość objęta podatkiem jest pustostanem i nie generuje dochodu. W ocenie Burmistrza [...] w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynika że podatnik jest przedsiębiorcą, który prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą: W. S. P. H. U. "X". Ponadto jest on Prezesem Zarządu w "Y" Sp. z o. o. sp. komandytowa oraz prokurentem samoistnym w "Z" Sp. z o. o. Organ podkreślił, że podatnik mimo wezwania nie dostarczył do urzędu oświadczenia o stanie majątkowym osoby fizycznej prowadzącej/nieprowadzącej działalności gospodarczej oraz oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, ponieważ, w związku z zagrożeniem epidemią COVID-19 nie był w stanie zebrać potrzebnych dokumentów. Zdaniem organu wypełnienie ww. oświadczeń nie zmusza podatnika do zbierania obszernego zakresu dokumentów, gdyż dotyczą one podania m. in. informacji na temat osiąganego miesięcznego dochodu, struktury miesięcznych wydatków oraz posiadanego majątku nieruchomego jak i ruchomego. Taką wiedzę w ocenie organu ma sam podatnik, w związku z czym nie powinny wystąpić trudności w uzupełnieniu wspomnianych oświadczeń. Rozpatrując sprawę pod tym kątem organ zwrócił uwagę, że więcej trudności powinno sprawić uzupełnienie formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, ponieważ w tym przypadku niezbędne jest zdobycie odpowiednich dokumentów. Jednakże nie stanowiło to dla podatnika problemu, gdyż ten formularz dostarczył uzupełniony. Wynika z niego, że przedsiębiorstwo nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż podmiot nie odnotowuje rosnących strat, obroty podmiotu nie maleją, nie zmniejsza się przepływ środków finansowych czy nie zwiększa się suma zadłużenia podmiotu. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że skoro podatnik nie przedstawił pełnej sytuacji majątkowej, w jakiej się obecnie znajduje, istotnej z perspektywy przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej "o.p."), brak było podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi w tak szerokim zakresie, jak umorzenie zaległości podatkowej. Nie można zasady prawdy obiektywnej w kwestii umorzenia należności rozumieć w ten sposób, że organ powinien sam z urzędu ustalać wszelkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a aktywność zainteresowanego może ograniczyć się do złożenia wniosku i podania jedynie wybiórczych danych dotyczących sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej. Organ podkreślił, że ciężar dowodu w zakresie wykazania zaistnienia ustawowych przesłanek umorzenia spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie organu na uwzględnienie nie zasługiwał także argument strony, że nieruchomość, na podstawie której powstało zobowiązanie podatkowe, jest pustostanem i nie generuje dochodu. Organ wyjaśnił, że podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, a więc zależnym tylko od faktu posiadania nieruchomości, nie zaś od tego, czy nieruchomość przynosi dochody (straty) lub czy podatnik dysponuje środkami pieniężnymi na zapłatę podatku. Argument strony, iż jest obecnie w trudnej sytuacji finansowej, nie stanowi automatycznie podstawy do udzielenia ulgi podatkowej w formie umorzenia zaległości podatkowych. Niskie zyski i niewielka opłacalność, czy też ponoszenie znacznych kosztów w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej nie należą do kategorii przypadków nadzwyczajnych, które uzasadniałyby udzielenie zwolnienia z powszechnego obowiązku płacenia podatków, gdyż są to normalne okoliczności związane z prowadzeniem każdej działalności gospodarczej. Brak zysków z prowadzonej działalności gospodarczej nie może być rekompensowany poprzez umarzanie zaległości podatkowych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 341/16). Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy i umorzenie zaległości podatkowej za I kwartał 2020 r. wraz z odsetkami, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ II instancji i przekazanie sprawy do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że decyzja zapadła z naruszeniem art. 67a § 1 o.p. w zakresie w jakim organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika przemawiający za umorzeniem postępowania podczas gdy sytuacja faktyczna dotycząca odwołującego się uzasadnia pozytywną ocenę złożonego wniosku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił że podatnik domagający się zastosowania wobec niego ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych winien przedłożyć organowi podatkowemu wszelkie dowody i informacje uzasadniające żądanie. Art. 67a § 1 pkt 3 o.p. stanowi przy tym wyraźnie, że organ podatkowy może podatnikowi umorzyć zaległość podatkową, jeżeli jest to podyktowane ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. W ocenie organu odwoławczego W. S. we wniosku z dnia [...] marca 2020 r. w ogóle go nie uzasadnił, a w poprzedzającym wniosek piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. z żądaniem obniżenia wymiaru podatku od nieruchomości powoływał się ogólnikowo na przejściowe trudności gospodarcze, spowodowane kryzysem gospodarczym, który dotknął wielu przedsiębiorców. Na wezwanie organu I instancji o złożenie na stosownym formularzu oświadczenia o stanie majątkowym oraz oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej oraz o rzeczach i zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, W. S. odpowiedział, że wskutek zagrożenia COVID-19 nie jest w stanie przygotować żądanych dokumentów (pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r.). Na kolejne wezwanie do przedłożenia informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis oraz wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis za ostatnie trzy lata, podatnik odpowiedział nadesłaniem wypełnionego urzędowego formularza. Mając na uwadze powyższe SKO stwierdziło, że dysponując przedłożonymi danymi, organ I instancji trafnie przyjął, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, iż z uwagi na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny uzasadnionym jest zastosowanie wobec wnioskodawcy uznaniowej ulgi podatkowej polegającej na umorzeniu zaległości podatkowych. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. pełnomocnik strony wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie: - art. 67 a § 1 pkt 3 o.p., poprzez błędne uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne, nie uzasadniają stwierdzenia, że w przedstawionej sprawie zaistniał ważny interes podatnika, a tym samym nie uzasadniają stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 o.p.; - art. 122 w związku z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p., poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych oraz brak wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego z punktu widzenia istnienia przesłanek udzielenia ulgi podatkowej; - art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza [...], w sytuacji, gdy SKO w [...] na podstawie art. 233 § 2 o.p. powinno zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że organ nie ocenił należycie sytuacji materialnej skarżącego skupiając się głównie na okoliczności, że podatnik nie przedstawił oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym. Organ zupełnie pominął okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi domu mieszkalnego i nie jest związana ze sferą życia prywatnego skarżącego, a co ewentualnie uzasadniałoby konieczność zbadania sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, w tym ustalenia posiadanych ruchomości i nieruchomości. W ocenie pełnomocnika w przedmiotowej sprawie istotne było zbadanie bieżącej sytuacji finansowej skarżącego z uwzględnieniem faktu, że prowadzi on działalność gospodarczą. Właśnie na tej płaszczyźnie doszło do nieprzewidzianych, nagłych i niezależnych od skarżącego, zdarzeń, które spowodowały znaczne pogorszenie sytuacji finansowej w danym okresie, a konieczność uregulowania przedmiotowego podatku pociągałaby pogłębienie tej, już złej, sytuacji. Wydając decyzję organ nie tylko nie ocenił rzetelnie bieżącej sytuacji skarżącego w kontekście prowadzonej działalności w okresie I kwartału roku 2020, ale także nie uwzględnił negatywnych prognoz na przyszłość. Organ nie tylko nie przeprowadził w sposób wnikliwy i wszechstronny postępowania dowodowego, upatrując jedynie w oświadczeniu o stanie majątkowym i rodzinnym skarżącego okoliczności kluczowej, ale też nie uwzględnił realnej sytuacji gospodarczej w kraju. Zatem organ winien zbadać kwestie związane z działalnością gospodarczą skarżącego w czasie bieżącym i na tej podstawie dokonać ustaleń pod kątem ewentualnego umorzenia zaległości podatkowych zamiast dążyć do ustalenia jakie ruchomości i nieruchomości posiada skarżący. Zdaniem strony skarżącej organ niezasadnie oparł się na analizie sytuacji finansowej "Y" Sp. z o.o. sp. k. oraz "Z" Sp. z o.o. albowiem majątek tych podmiotów jest majątkiem spółek i zgodnie z przepisami prawa ani wspólnicy ani tym bardziej członkowie Zarządu nie mają możliwości swobodnego dysponowania finansami spółki, zatem ewentualne wyjęcie pieniędzy z kasy spółki celem wsparcia prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, czy też na zaspokojenie swoich prywatnych potrzeb jest niedopuszczalne i mogłoby narazić Prezesa Zarządu na poważne konsekwencje prawne w tym karno-skarbowe. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 19 maja 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Spór w sprawie skupia się wokół zasadności zaskarżonej decyzji, na podstawie której zostało utrzymane w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiające skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I raty podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie [...]zł. W ocenie organów brak jest przesłanek świadczących o ważnym interesie podatnika czy interesie publicznym w udzieleniu dochodzonej ulgi. Skarżący kwestionuje powyższe zapatrywanie. Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może" wynika, że decyzje w przedmiocie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych zapadają w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie to nie wyraża się jednak w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu [por.: wyrok NSA z 5 października 2017 r., II FSK 1169/17, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Legalność decyzji uznaniowych podlega ograniczonej kontroli. Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja "uznaniowa" podlega jednak w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Na tle regulacji art. 67a § 1 pkt 3 o.p. należy stwierdzić, że w jego brzmieniu ustawodawca odwołuje się do pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Jedynie w razie wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego możliwe staje się skorzystanie z prawa do wydania decyzji przyznającej ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego. Przesłankę interesu publicznego interpretuje się zazwyczaj jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. [B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – "Ordynacja podatkowa". Komentarz 2004, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2004, str. 282]. Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z kolei pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika [tak: wyrok NSA z 10 marca 2009 r., I FSK 31/08]. Sąd nie zgadza się z zarzutami naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w sposób niedokładny oraz pozbawiony wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Wyrażona w art. 191 o.p. zasada swobodnej oceny dowodów polega na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego [tak: wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11]. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 o.p., wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu [tak: wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., II FSK 1756/18]. Jeżeli zatem ocena materiału dowodowego jest logiczna, przekonująca, niezawierająca w sobie sprzeczności, to nie ma podstaw do przyjęcia, aby naruszała ona zasadę swobodnej oceny dowodów [tak: wyrok NSA z 01 czerwca 2017 r., I FSK 2087/15]. W ocenie Sądu zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji prawidłowo ustaliły, że w sprawie brak jest przesłanek dla przyznania skarżącemu wnioskowanej przez niego ulgi. W toku postępowania podatkowego skarżący nie przedłożył dowodów pozwalających na ustalenie jego sytuacji majątkowej. Organ podatkowy, realizując dyspozycję przepisu art. 187 § 1 o.p., zgodnie z którym jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, pismem z dnia [...] marca 2020 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku. Mimo wezwania skarżący nie złożył oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego jak również oświadczenia o stanie majątkowym uwzględniającego dochody i wydatki. Udzielając odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał jedynie, że w związku z zagrożeniem COVID-19 (zagrożenia stanem epidemicznym) nie jest w stanie przygotować powyższego oświadczenia. Stan epidemii nie był jednak przeszkodą w odpowiedzi na kolejne wezwanie organu dotyczące wypełnienia formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. W kontekście powyższego zachowania skarżącego Sąd podkreśla, że co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W interesie podatnika, inicjującego postępowanie podatkowe w oparciu o art. 67a § 1 o.p., leży wskazanie okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego żądania, a zatem wykazanie, że w sprawie zaistniała przesłanka jego ważnego interesu lub interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowych. W orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wiedzę posiada wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu okoliczności związanych z sytuacją życiową, materialną i zdrowotną stron ubiegających się o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych [tak: wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., II FSK 894/16 oraz powołane tam orzecznictwo]. Organ dokonując oceny wystąpienia wskazanych przesłanek, a w dalszej kolejności, w przypadku ich wystąpienia, podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego, powinien dysponować wiedzą o aktualnej na dzień złożenia wniosku sytuacji ekonomicznej, majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej wnioskodawcy, a źródłem tej wiedzy, powinny być aktualne dane, udostępnione przez zainteresowanego udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ciężar dowodu spoczywa generalnie na podmiocie, który wywodzi z tego skutki prawne, a tak jest w szczególności w sytuacji gdy podatnik ubiega się o ulgę podatkową i z jego wniosku zostało wszczęte postępowanie o zastosowanie ulgi określonej w art. 67a § 1 o.p. Rację ma zatem organ podatkowy, że na podstawie zebranego materiału niemożliwym było stwierdzenie wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej, co finalnie musiało skutkować odmową ich umorzenia. Należy podzielić również stanowisko organu, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a jego pobór zależny jest od faktu posiadania nieruchomości. Okoliczność, że nieruchomość jest pustostanem i nie generuje dochodu nie może przesądzać o istnieniu ustawowych przesłanek umorzenia, może być ewentualnie przedmiotem odrębnego postępowania. Wobec powyższego, skoro skarżący nie przedstawił sytuacji majątkowej, w jakiej się obecnie znajduje, istotnej z perspektywy przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 o.p., brak było podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi w tak szerokim zakresie, jak umorzenie zaległości podatkowej. W tej sytuacji, Sąd uznał za prawidłowe, nie naruszające zasady sprawiedliwości społecznej stanowisko orzekających w sprawie organów, o braku podstaw do przyznania wnioskowanej ulgi, z uwagi na niewykazanie przez skarżącego wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Konkludując rozważania Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Dokonana przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego jest prawidłowa. W konsekwencji organy prawidłowo zastosowały art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skargę oddalił.