I OSK 1957/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński po rozpoznaniu w dniu 27 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1324/20 w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. prostuje z urzędu zaskarżony wyrok w ten sposób, że słowa: "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K." zastępuje słowami: "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N." oraz słowa: "[...]" zastępuje słowami: "[...]"; 2. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz E. Z. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2021 r., III SA/Kr 1324/20 oddalił skargę E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] Wójt Gminy K. odmówił przyznania E. Z. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku opieką nad matką J.W. posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ I instancji uznał, że skarżąca nie spełniała przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U.2020.111 ze zm.), dalej jako u.ś.r.", przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ niepełnosprawność jej matki, zgodnie z załączonym do akt sprawy orzeczeniem o niepełnosprawności, powstała w późniejszym okresie niż wymagał tego art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ dodatkowo wskazał, że matka skarżącej mieszka samodzielnie w swoim budynku mieszkalnym, w bliskim sąsiedztwie córki. Posiada jeszcze troje dorosłych dzieci. Opieka skarżącej, zgodnie z jej oświadczeniem, miała polegać na pomocy w codziennych czynnościach, wykupywaniu lekarstw i ich podawaniu dwa razy dziennie, zamawianiu wizyt lekarskich i odwożeniu do lekarza, pomocy w czynnościach pielęgnacyjnych, sprzątaniu, przygotowaniu i podawaniu posiłków. E. Z. nie zgadzając się z powyższym stanowieniem organu wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N., zaskarżając w całości ww. decyzję Wójta Gminy K. W odwołaniu wskazano, że z powodu konieczności sprawowania opieki nad matką wnioskodawczyni zrezygnowała z pracy w gospodarstwie rolnym. Co do daty powstania niepełnosprawności wnioskodawczyni powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 wskazując, iż przesłanka ta nie obowiązuje w aktualnym stanie prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż z analizy akt sprawy wynika, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy na gospodarstwie rolnym przez E. Z., a koniecznością opieki nad osobą wymagającą opieki. W ocenie organu odwoławczego wykazana przez stronę opieka nad niepełnosprawną matką nie miała charakteru tego rodzaju ażeby zmuszała ją do definitywnej rezygnacji z pracy na gospodarstwie rolnym, które prowadziła dotychczas z mężem, czy też podjęcia zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy. Kolegium wskazało, że czynności takie jak: przygotowanie posiłków, mierzenie ciśnienia, podawanie lekarstw, sprzątanie, pranie, prasowanie, umawianie wizyt lekarskich, ogrzewanie mieszkania, robienie zakupów czy załatwianie spraw urzędowych, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego są czynnościami, które nie mogły być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności wnioskodawczyni. Jedynie czynności mające na celu utrzymanie higieny ciała osoby niepełnosprawnej są czynnościami typowo opiekuńczymi. Ponadto Kolegium, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., I OPS 5/12 wskazało, że prowadzenie działalności rolniczej nie polega tylko na pracy fizycznej w gospodarstwie rolnym, a także na zarządzaniu nim. Dopiero występowanie całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, czyli niemożność wykonywania pracy fizycznej w gospodarstwie i brak możliwości zarządzania nim, z reguły stanowi obiektywną przeszkodę w prowadzeniu gospodarstwa, a tym samym osiągania z niego dochodu. Na powyższą decyzję E. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku z dnia 28 czerwca 2021 r. stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że z uwagi na charakter pracy w gospodarstwie rolnym i potrzeby niepełnosprawnej matki – musiała zrezygnować całkowicie z pracy zarobkowej. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest ściśle uzależnione od wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a rezygnacją w wykonywania pracy zarobkowej. Wskazał, iż opieka nad matką nie wymaga od skarżącej ciągłej dyspozycji, całodobowego czuwania nad jej stanem. Chociaż przepisy u.ś.r. nie zawierają definicji sprawowania opieki, to jednak z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu, musi ona być stała lub długoterminowa. Skarżąca nie przebywa stale w domu matki. Matka skarżącej mieszka sama. Skarżąca przychodzi jedynie w odpowiednich porach aby przygotować posiłek i podać lekarstwa. Potrzeby matki skarżącej są regularnie zaspakajane, przy czym nie są nieprzewidywalne tak, by nie można było wyszczególnić pewnego, codziennego schematu czynności opiekuńczych podejmowanych przez skarżącą. Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca na żadnym z etapów postępowania nie opisała w sposób bardziej szczegółowy na czym polegać miały jej obowiązki w prowadzonym poprzednio gospodarstwie rolnym, tak że zmuszona była je przerwać, bo nie dałyby się pogodzić ze stałą opieką nad niepełnosprawną matką. Sąd I instancji wskazał, iż słusznie organ odwoławczy przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., I OPS 5/12, w której wskazano, że "przy właściwej organizacji pracy rolnik może prowadzić gospodarstwo rolne – zarządzać nim i jednocześnie sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną. Jest bowiem organizatorem własnej pracy. Ma możliwość jej zaplanowania, dostosowania rozkładu zajęć do potrzeb rodziny, w tym swobodnego wyznaczenia czasu niezbędnego na czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną". Sąd I instancji zauważył, że w razie konieczności osobistego uczestnictwa przy większej pracy na roli skarżąca może zwrócić się do jednej z trzech sióstr z prośbą o pomoc w opiece nad matką. Sąd wskazał nadto, że nie sposób uznać, iż charakter opieki wykonywanej przez skarżącą nad matką uniemożliwia jej wykonywanie pracy w gospodarstwie rolnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła E. Z., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z pracy w gospodarstwie rolnym lub z innej pracy zarobkowej, a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką, oraz że charakter opieki wykonywanej przez skarżącą umożliwia jej wykonywanie pracy w gospodarstwie rolnym, podczas gdy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z pracy w gospodarstwie rolnym lub z innej pracy zarobkowej, a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką, a nadto charakter, częstotliwość, rozmiar czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą wobec niepełnosprawnej matki uniemożliwia jej wykonywanie pracy w gospodarstwie rolnym oraz podjęcie innej pracy zarobkowej. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Ocenę zarzutu kasacyjnego wypada rozpocząć od wskazania, iż zasadniczą przesłanką świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z niekwestionowanych okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wskazującym na konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jednocześnie z ustaleń, które były podstawą kwestionowanego wyroku wynika, iż "skarżąca opiekuje się matką codziennie i regularnie". W ocenie organów i Sądu I instancji "opieka ta nie wymaga od skarżącej ciągłej dyspozycji i całodobowego czuwania nad stanem matki". Matka skarżącej mieszka bowiem sama, a skarżąca nie przebywa stale w domu matki. W takiej sytuacji trafnie wskazuje autor skargi kasacyjnej, iż istotą kontrowersji w badanej sprawie pozostaje to, czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z pracy w gospodarstwie rolnym lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Odnosząc się do powyższej kontrowersji wypada zauważyć, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. rezygnacja z zatrudnienia musi pozostawać w bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Zatem nie każda rezygnacja z zatrudnienia stanowi podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a tylko taka, która jest podyktowana opieką. Związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Jednocześnie opieka ta musi stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej – powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania. W treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. ustawodawca nie zawęził charakteru sprawowanej opieki, w szczególności nie wskazał aby opieka ta musiała być opieką stałą, wykonywaną bez przerwy, przez 24 godziny na dobę. Nie wskazał nawet na obowiązek zamieszkiwania opiekuna ze swoim podopiecznym. Przyjmuje się zatem, że cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego wskazują na konieczność sprawowania opieki ustawicznej nad osobą niepełnosprawną. Powinna ona być sprawowana codziennie, a opiekun winien pozostawać do dyspozycji podopiecznego, udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy (vide: P.Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, WKP 2021, uwagi do art. 17 oraz przywołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Sprawowanie opieki, w powyższym rozumieniu tegoż pojęcia, nie musi oznaczać, że podopieczny nie może podejmować aktywności adekwatnych dla swego stanu zdrowia, w szczególności, że nie może mieć "czasu dla siebie". Podejmowanie takich aktywności nie podważa sprawowanej opieki, która winna być odpowiednią do charakteru istniejącej niepełnosprawności, potwierdzonej w orzeczeniu o niepełnosprawności. Z orzeczenia tego wynika bowiem charakter i zakres stwierdzonej niepełnosprawności i orzeczeniem tym pozostają związane organy orzekające o świadczeniu pielęgnacyjnym. Stopnie niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany i lekki), rozróżnione i zdefiniowane zostały w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2021.573 ze zm.)., dalej jako "u.r.z.s.". Legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jest zatem faktem instytucjonalnym, a o tym jak należy rozumieć orzeczenie o stopniu niepełnosprawności rozstrzyga brzmienie przepisów ww. ustawy (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 14 listopada 2022 r., I OPS 2/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.r.z.s. do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Skutki naruszenia sprawności organizmu osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności oznaczają całkowitą zależność osoby od otoczenia. Zakres sprawowanej opieki nad taką osobą oznacza pielęgnację dotyczącą higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem (§ 29 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U.2021.857). W świetle powyższego "faktu instytucjonalnego" należy zakwestionować wnioski wyprowadzone przez organy, wadliwie zaakceptowane przez Sąd i instancji, iż stan zdrowia matki skarżącej wskazuje na to, że wymaga ona opieki jedynie w ograniczonym zakresie, który nie uniemożliwia skarżącej podjęcia zatrudnienia. Choć jednocześnie z okoliczności sprawy wynika, co podkreślił także Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, iż "matka skarżącej z uwagi na znaczną niepełnosprawność, liczne schorzenia i podeszły wiek wymaga stałej opieki". Należy podkreślić, iż matka skarżącej ma znacznie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji, a w celu pełnienia ról społecznych wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób, jest bowiem osobą całkowicie zależną od otoczenia. To zaś oznacza, że jej córka sprawując nad nią opiekę codziennie, w sposób ustawiczny, w zakresie adekwatnym do stopnia stwierdzonej u matki niepełnosprawności oraz pozostając przy tym nieprzerwanie w dyspozycji niepełnosprawnego matki, znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia wykonywanie pracy w gospodarstwie rolnym należącym do jej męża lub podjęcie innej pracy zarobkowej. Nietrafny jest zatem wniosek o braku ścisłego związku między rezygnacją przez skarżącą z dotychczasowej pracy i niepodejmowaniem innego zatrudnienia, a sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką. Należy przy tym podkreślić, że organ pomocowy nie ma prawa ustalać przyczyn braku zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Organ jest natomiast zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki (vide: P.Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, WKP 2021, uwagi do art. 17). W okolicznościach badanej sprawy związek ten niewątpliwie zachodzi, bowiem niepodejmowanie przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej podyktowane jest koniecznością sprawowania opieki nad matką. Z okoliczności sprawy wynika, iż skarżąca wykonuje opiekę nad matką codziennie i regularnie, zaś wymiar sprawowanej opieki jest adekwatny do potrzeb osoby niepełnosprawnej, a czynności opiekuńcze odbywają się z różnych porach, w ciągu całego dnia. Opieka ta sprawowana jest także w święta i dni wolne od pracy. Nadto, nawet jeśli skarżąca nie wykonuje bezpośrednio czynności opiekuńczych w określonym czasie, bowiem nie wymaga tego stan jej matki, to w tym czasie pozostaje w dyspozycji niepełnosprawnej matki, "będąc pod telefonem". Z okoliczności sprawy wynika także, że potrzeby matki skarżącej są regularnie zaspokajane. Nie wynika z nich natomiast aby ktoś inny poza skarżącą potrzeby te zaspokajał. Skoro zatem treść ww. regulacji prawnych odnoszących się do osoby wobec której orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności, oznacza osobę całkowicie zależną od otoczenia, to w sytuacji sprawowania nad taką osobą opieki codziennie, w sposób regularny i adekwatny do potrzeb osoby niepełnosprawnej, nie sposób bronić stanowiska, iż skarżąca ma jeszcze możliwość podjęcia zatrudnienia, które dałoby się pogodzić za sprawowaną opieką. Naruszają zatem ww. przepisy u.r.z.s. uwagi czynione w dotychczasowym postępowaniu, które w istocie podważają zakres sprawowanej opieki, o której stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r., domagając się wykonywania tej opieki w zakresie szerszym niż wymaga tego stan zdrowia osoby niepełnosprawnej. Niemożliwe do zaakceptowania są także podnoszone w toku dotychczasowego postępowania próby "zracjonalizowania" opieki sprawowanej przez skarżącą, w taki sposób aby była ona możliwa do pogodzenia z pracą w gospodarstwie rolnym, w tym przez możliwość zaangażowania do tej opieki pozostałych dzieci osoby niepełnosprawnej. Tego rodzaju uwagi wykraczają poza zakres badanej sprawy zważywszy na stopień orzeczonej niepełnosprawności J. W. i zakres opieki sprawowanej nad nią przez skarżącą. Ponadto należy dostrzec, iż nie znajduje zastosowanie w badanej sprawie argumentacja zawarta w motywach uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., I OPS 5/12, bowiem z okoliczności sprawy nie wynika aby skarżąca pozostawała rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne. Trafny zatem okazał się zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że w okolicznościach sprawy brak jest związku przyczynowego pomiędzy koniecznością sprawowania przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką a niepodejmowaniem zatrudnienia lub pracy zarobkowej. Chybiony jest natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., I OSK 87/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Badany zarzut takiego powiązania jest pozbawiony. Uznając, iż skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok uchylił, a uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając o uchyleniu decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a.). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną (art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. O sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w rubrum zaskarżonym wyroku w zakresie oznaczenia organu, który wydał zaskarżoną decyzję i jej numeru, orzeczono na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. w ten sposób, że w miejsce: "Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K." wpisano: "Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.", zaś w miejsce nr decyzji: "[...]" wpisano: "[...]".