III SA/Wa 2200/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 września 2020 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.351.2020.1.AS w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. K. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący) złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: S. K. jest właścicielem działki położonej w L. przy ul. [...] o pow. 0,3041 ha dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] (dalej: Nieruchomość). Właściciel działki zamierza sprzedać swoją nieruchomość. W dniu 18 marca 2019 r. zawarł z osobą zainteresowaną (dalej: Nabywca, Kupujący) przedwstępną umowę sprzedaży. Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży nie stanowi nieruchomości rolnej w rozumieniu art. 461 kodeksu cywilnego, nie stanowi całości lub części gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 553 kodeksu cywilnego i nie jest przez Skarżącego wykorzystywana do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Nieruchomość jest niezabudowana i na terenie na którym jest położona brak jest miejscowego planu zagospodarowania. Wnioskodawca nie wykonywał na Nieruchomości żadnych nakładów, nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, nie wydzierżawiał Nieruchomości ani nie udostępniał jej odpłatnie lub nieodpłatnie na jakikolwiek cel gospodarczy. Skarżący jest osobą fizyczną która nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. Sprzedaż działki ma charakter okazjonalny. Kupujący zamierza dokonać zabudowy Nieruchomości. Z uwagi na fakt, że Kupujący chce mieć zapewnioną możliwość zabudowy Nieruchomości, zwrócił się do Sprzedającego o wystąpienie o odpowiednie dokumenty. Wnioskodawca posiada decyzję wydaną przez Burmistrza Gminy L. Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o warunkach zabudowy ustalającą na rzecz Wnioskodawcy warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z częścią usługową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. We wniosku wskazano, że aby utrzymać charakter nieruchomości jako działki budowlanej należało uzyskaną decyzję o warunkach zabudowy wprowadzić w obieg prawny poprzez uzyskanie pozwolenia na budowę. Postępowanie to gwarantowało utrzymanie statusu działki budowlanej i umożliwiało wprowadzenie tego do zapisów ewentualnego powstającego planu zagospodarowania. Uzyskanie odpowiedniego pozwolenia było wpisane jako warunek podpisania umowy ostatecznej przez Kupującego. Aby uzyskać pozwolenie na budowę należało uzyskać także decyzję od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych zezwalającą na wyłączenie z produkcji leśnej części gruntu leśnego przeznaczonej pod budowę. Skarżący podkreślił, że czynności w postaci utrzymania statusu działki budowlanej jak i wniosek o wyłączeniu z produkcji leśnej zostały dokonane na wyraźne zlecenie Kupującego, który oczekiwał, że w momencie sprzedaży nieruchomość będzie zgodna z wymogami jakich Kupujący oczekiwał. Ze względu na fakt, iż Wnioskodawca jest osobą w podeszłym wieku i stan jego zdrowia nie pozwala na samodzielne poruszanie się, a tym samym nie mogąc zajmować się postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, sprzedający upoważnił Kupującego (na jego wniosek) w umowie przedwstępnej do wykonania wszelkich czynności potrzebnych do uzyskania pozwolenia na budowę imieniu Skarżącego. Wnioskodawca udzielił Kupującemu zgody, aby w imieniu i na jego rzecz mógł dokonywać następujących czynności: prowadzić wszelkie sprawy formalno-prawne związane z całym procesem przygotowawczym, poprzedzającym wydanie decyzji lokalizacyjnych i decyzji pozwolenia na budowę; prowadzić wszelkie sprawy formalno-prawne związane z całym procesem przygotowawczym, poprzedzającym wydanie decyzji lokalizacyjnych i decyzji pozwolenia na budowę, a w szczególności pozyskiwania z urzędów i innych instytucji niezbędnych dokumentów, jakie są wymagane przy procesie pozwolenia na budowę, to jest wypisów i wyrysów z rejestru gruntów, odpisów z planów miejscowych, decyzji i opinii zjazdowych, dokumentów geodezyjnych oraz wszelkich innych decyzji, postanowień, uzgodnień i opinii, jakie będą wymagane podczas prowadzenia całego procesu przygotowywania inwestycji, wycinki zieleni niewymagającej decyzji lub zezwoleń, a są niezbędne do uzyskania ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę; występować do dostawców wszystkich mediów w celu podłączenia planowanej inwestycji do niezbędnych sieci, a w szczególności do dostawcy prądu, dostawcy wody i odbiorcy ścieków, dostawcy gazu, dostawcy ciepła i sygnału teleinformatycznego oraz prowadzenia z nimi wszelkich spraw formalno-prawnych związanych z podłączeniem planowanej inwestycji do ich infrastruktury technicznej, uzyskania warunków technicznych podłączenia, podpisywania stosownych umów na zaprojektowanie urządzeń, umów na przyłączenie inwestycji do sieci, uzyskiwania wszelkich decyzji, postanowień, uzgodnień i opinii w celu poprawnego podłączenia inwestycji do niezbędnych mediów. Wszystkie pozwolenia wydane były na Wnioskodawcę i obejmowały tylko zakres przygotowawczy do uzyskania wszelkich pozwoleń natomiast nie obejmowały zgód na wejście w teren przez Kupującego w celu realizacji jakichkolwiek inwestycji. Wobec wątpliwości jakie miał Kupujący związanych z opodatkowaniem przyszłej sprzedaży nieruchomości podatkiem VAT strony w dniu 9 grudnia 2019 r. aktem [...] podpisały umowę zmieniającą umowę przedwstępną w której zapisano, iż na potwierdzenie braku opodatkowania zamierzonej umowy przyrzeczonej sprzedaży podatkiem od towarów i usług, która zgodnie z ich wiedzą i intencją będzie podlegać podatkiem od czynności cywilnoprawnych, wobec faktu, iż S. K. nie spełnia wymagań, aby mógł być uznanym za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT), strony wystąpią do właściwego organu podatkowego o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie opodatkowania Umowy Przyrzeczonej, zgodnie z przepisami rozdziału la ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy sprzedaż Nieruchomości na podstawie przyszłej umowy przyrzeczonej w przedstawionym stanie faktycznym będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Wnioskodawca wyraził przekonanie, że w zakresie umowy sprzedaży, która zostanie objęta umową przyrzeczoną, nie jest on ani nie będzie podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT. Wnioskodawca wskazał, że nie dokonuje czynności, które mogłyby spowodować uznanie go za podatnika tego podatku. Nieruchomość nabył tytułem darmym w roku 1995, a zamierzona sprzedaż będzie miała charakter jednorazowy. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej. Sprzedaż Nieruchomości ma charakter okazjonalny. Sprzedający nie wydzierżawiał Nieruchomości ani nie dokonywał na niej nakładów. W ocenie Wnioskodawcy umowa przyrzeczona sprzedaży nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. W interpretacji indywidualnej z dnia 21 września 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. DKIS uznał, że w związku ze sprzedażą opisanej nieruchomości Wnioskodawca staje się podatnikiem od towarów i usług dla tej czynności, a tym samym czynność sprzedaży nieruchomości opisanej w złożonym wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. DKIS uznał, że działania Wnioskodawcy wykraczają poza zakres zarządu majątkiem prywatnym i należy je uznać za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zwrot kosztów procesu. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: 1. art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, 2. art. 15 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, - poprzez przyjęcie, że działania wykonane przy okazji sprzedaży nieruchomości, której Skarżący jest właścicielem, należy zakwalifikować jako formę zawodową (profesjonalną) w zakresie obrotu nieruchomościami a w konsekwencji uznać, że czynności wykonane przez Skarżącego są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT. Skarżący podniósł, że nieruchomość, którą zamierza sprzedać, jest jedynym wartościowym składnikiem jego majątku, sprzedaż ma umożliwić Skarżącemu zdobycie środków na pobyt w domu opieki, a fakt, że bieżąca działalność Skarżącego zbliżona jest w niektórych aspektach do działań, jakie są właściwe dla profesjonalnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży, nie oznacza, że Skarżący wykonuje działalność gospodarczą. W ocenie Skarżącego jego działania nie mają charakteru ciągłego, zaś sprzedaż nieruchomości stanowi dla niego czynność zbycia majątku osobistego. Z faktu udzielenia pełnomocnictwa profesjonalnemu pośrednikowi nie można wywodzić, że Skarżący dokonuje czynności analogicznych do działań podmiotów gospodarczych handlujących nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w niniejszej sprawie, decydującym dla uznania Skarżącego za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT dla czynności sprzedaży opisanej nieruchomości, jest zakres czynności podejmowanych przez pełnomocnika w imieniu Skarżącego. Zakres ten w ocenie organu świadczy o przygotowaniu nieruchomości do inwestycji, czyli o wykorzystaniu nieruchomości do celów zarobkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 tego Zarządzenia wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). W konsekwencji, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż przez Skarżącego nieruchomości opisanej we wniosku, zrodzi obowiązek naliczenia i zapłaty podatku VAT od wartości dokonanej transakcji. W ocenie Sądu analizując argumenty stron postępowania, w świetle obwiązujących przepisów prawa i wypracowanego stanowiska judykatury, należy przyznać rację Wnioskodawcy, iż tego rodzaju rozporządzenie – w okolicznościach faktyczno-prawnych tej konkretnej sprawy – jest rozporządzeniem majątkiem prywatnym. Przypomnieć trzeba, iż jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei działalnością gospodarczą w rozumieniu tejże ustawy, stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 2, jest wszelka działalność producentów, handlowców lub innych usługodawców, w tym również podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, jak również działalność osób wykonujących wolne zawody, także wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych wypracowane zostało stanowisko TSUE, do którego należy się odwołać przywołując chociażby orzeczenie z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), w którym wskazano m.in. kryteria, jakimi należy kierować się dla uznania danej transakcji dostawy (sprzedaży) gruntów za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. TSUE stwierdził m.in., iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego, gdyż zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Odwołać należy się również do orzecznictwa krajowego, które wypracowało jednolity pogląd (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08, z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1289/10, z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt I FSK 1654/11 – dostępne, podobnie jak pozostałe przywołane w uzasadnieniu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl), że do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, konieczne jest ustalenie, że prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną. I co istotne, stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ponadto, przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA: składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 45/18, z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08). Jak wynika z argumentacji organu interpretacyjnego za stwierdzeniem, iż strona Skarżąca podjęła prowadzenie działalności handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami, przemawia zakres czynności podejmowanych przez pełnomocnika w imieniu Skarżącego mające świadczyć o przygotowaniu nieruchomości do inwestycji. Według organu działania Wnioskodawcy wykraczają poza zakres zarządu majątkiem prywatnym i należy je uznać za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. W świetle powyższych uwag, zdaniem Sądu w analizowanym zdarzeniu przyszłym nie sposób pominąć, iż przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ pominął okoliczności, iż uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, a dalej pozwolenia na budowę, było warunkiem koniecznym do tego, aby w ogóle dokonać sprzedaży nieruchomości. Ponadto korzystanie z usług biur pośrednictwa sprzedaży nieruchomości jest praktyką powszechną, która nie pozwała na różnicowanie sytuacji tych sprzedających, którzy dokonują zbycia nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym, od tych którzy takich czynności dokonują w ramach działalności gospodarczej. Należy także wskazać, że organ udzielając interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym, a z nich wynika, że Skarżący nie dokonywał wcześniej nakładów na nieruchomość, świadczących o przygotowaniu nieruchomości pod inwestycję. Przeciwko przyjętej przez organy podatkowe ocenie, iż Skarżący prowadzi działalność handlową przemawia również i to, że wymóg utrzymania działki, jako działki budowlanej był warunkiem Kupującego określonym w umowie przedwstępnej. Wnioskodawca posiada decyzję wydaną przez Burmistrza Gminy L. Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o warunkach zabudowy ustalającą na rzecz Wnioskodawcy warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z częścią usługową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, jednak z opisu nie wynika, aby Skarżący podjął działania bezpośrednio zmierzające do realizacji procesu budowlanego. Brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie swoich potrzeb. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. Okoliczności przedstawione przez Wnioskodawcę wskazują na traktowanie nieruchomości jako majątku osobistego i próbę jej sprzedaży, jako czynność wchodzącą w zakres wykonywania prawa własności co do majątku osobistego. W tych okolicznościach brak jest podstaw do przyjęcia, iż podjęcie działań zmierzających do zbycia nieruchomości w sposób możliwy do zrealizowania stanowi automatycznie o podjęciu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami o charakterze zawodowym. Podobnie, w realiach niniejszej sprawy samo uzyskanie pozwolenia na budowę przez umocowanego do działania w imieniu Wnioskodawcy pośrednika, nie może skutkować przyjęciem, że Skarżący działał jak podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. Działania te były bowiem działaniami zmierzających do zbycia nieruchomości, ale w ramach dysponowania majątkiem prywatnym. Z tych względów uznać należy, że wskazany przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego nie pozwala na zastosowanie do jego treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, zaś organ dokonał wadliwej wykładni tego przepisu prawa, a w konsekwencji także art. 15 ust. 1 , art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Tym samym zarzuty skargi należało uznać za zasadne i zaskarżoną interpretację indywidualną uchylić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny winien uwzględnić powyższe wywody i uwzględniając całość opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odnieść się do stanowiska Skarżącego, czyniąc zadość zarówno przepisom prawa procesowego, jak i materialnego, mającym zastosowanie w sprawie. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną interpretację, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.