I FSK 2196/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (spr.), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 475/21 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 stycznia 2021 r. nr 2201-IOV-4.4103.272.2020/10/09 w przedmiocie umożliwienia zapoznania się z dokumentacją wyłączoną z jawności 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji 1.1. Wyrokiem z 29 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 475/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę sprawy B. K. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: organ odwoławczy) z 22 stycznia 2021 r. w przedmiocie umożliwienia zapoznania się z dokumentacją wyłączoną z jawności. 2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. 2.1. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalił, że zaskarżonym postanowieniem z 22 stycznia 2021 r. organ odwoławczy, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie z 2 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się w całości z dokumentami i danymi wyłączonymi z jawności postanowieniem organu odwoławczego z 9 września 2020 r. 2.2. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynikało, że w toku postępowania odwoławczego, postanowieniem z 2 listopada 2020 r. organ odwoławczy wyłączył jawność wybranych danych osobowych, ze względu na interes publiczny, zawartych w następujących dokumentach: - umowa użyczenia zawarta 11 sierpnia 2014 r. pomiędzy R. B. a skarżącą, - umowa użyczenia zawarta 10 marca 2014 r. pomiędzy J. P. a skarżącą, - wniosek skarżącej o przyznanie pomocy na operacje typu "Rozwój przedsiębiorczości – rozwój usług rolniczych" znak sprawy OR11-65080-OR1100010/16 w części II.A, tj. dane identyfikacyjne wspólnika spółki cywilnej/posiadacza numeru identyfikacyjnego producenta, - oświadczenie dotyczące udostępniania danych osobowych, stanowiące załącznik nr 3 do wniosku o przyznanie pomocy skarżącej, przesłane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Pomorski Oddział Regionalny w Gdyni w załączeniu do pisma z 28 sierpnia 2020 r. Ponadto wyłączono jawność kserokopii dowodów osobistych: skarżącej i M. K., przesłanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Pomorski Oddział Regionalny w Gdyni w załączeniu do pisma z 28 sierpnia 2020 r. W aktach sprawy pozostawiono wyciągi powyższych dokumentów, które przedłożono pełnomocnikowi skarżącej 30 września 2020 r., celem zapoznania się i wypowiedzenia. 2.3. We wniosku z 28 września 2020 r. skarżąca wystąpiła o umożliwienie zapoznania się w całości z dokumentami i danymi wymienionymi w postanowieniu z 9 września 2020 r. Organ odwoławczy postanowieniem z 2 listopada 2020 r. odmówił umożliwienia jej zapoznania się z dokumentami i danymi w zakresie, w jakim dokumenty te zostały objęte wyłączeniem na podstawie postanowienia z 9 września 2020 r. Następnie postanowieniem z 22 stycznia 2021 r. – po złożeniu przez skarżącą zażalenia – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2.4. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wniesioną przez skarżącą na powyższe postanowienie przyjął, że zasadnie odmówiono umożliwienia skarżącej zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z jawności postanowieniem z 9 września 2020 r. Przyjął, że kierując się przestrzeganiem zasad postępowania, w tym mając na uwadze związanie ochroną tajemnicy skarbowej, trafnie organ odwoławczy ocenił, że za ograniczeniem prawa strony do wglądu do przedmiotowych dokumentów przemawia interes publiczny. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dokumenty, które zostały wyłączone z jawności (oprócz wyłączonych w całości kopii dowodów osobistych B. K. i M. K.) wymienione w postanowieniu z 9 września 2020 r. pozostawiono w aktach sprawy i zgodnie z informacją zawartą w treści tego postanowienia stanowią materiał dowodowy jawny dla strony. W sposób jednoznaczny skarżąca może ustalić, że wyłączeniu podlegały takie informacje jak: adres zamieszkania, adres korespondencyjny, numer dowodu osobistego, nr PESEL. W tym zakresie skarżąca w zażaleniu nie wskazała, w jaki sposób dane wyłączone z jawności mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy objętej odwołaniem. 2.5. Sąd pierwszej instancji, oceniając sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 217 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiadało wymaganiom sformułowanym w treści tych przepisów. Podkreślił, że wyłączenie danych osobowych nie odbierało dokumentom waloru dowodów. Zaznaczył, że w niniejszej sprawie co do części materiału dowodowego została wyłączona jego jawność na podstawie art. 179 Ordynacji podatkowej, przy czym dowody nie pochodziły z innych postępowań, lecz dotyczyły ustaleń stanu faktycznego w kontroli podatkowej prowadzonej wobec skarżącej przyjętych na podstawie pisemnych wyjaśnień jej kontrahentów: J. P. z 24 października 2019 r. oraz R. C. z 25 października 2019r., przy czym wyjaśnienia te znajdują się w aktach sprawy. 2.6. W konkluzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wykazał potrzebę odmowy prawa do wglądu w akta sprawy z powodu wyłączenia jawności danych z uwagi na interes publiczny. Sposób, w jaki odmówiono skarżącej prawa do zapoznania się z dokumentami, uwzględnia zasadę proporcjonalności z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP i wyczerpuje przesłankę interesu publicznego, wskazaną w art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że ostateczny walor dowodowy wyłączonych dokumentów może być skonfrontowany w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę podatkową i w skardze do sądu administracyjnego i to na tym etapie powinny być ewentualnie podnoszone zarzuty pozbawienia czynnego udziału strony w postępowaniu. 3. Skarga kasacyjna. 3.1. Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego). 3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 3.2.1. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że bezzasadnie utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 2 listopada 2020 r., gdyż zaistniały przesłanki do wydania postanowienia kasacyjnego; 3.2.2. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 129, art. 123 § 1 i art. 178 Ordynacji podatkowej w związku z art. 42 ust. 2 i art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, ponieważ skarżąca wykazała, że postanowienia organów obu instancji naruszają zasadę jawności postępowania podatkowego, zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, prawo wglądu do akt sprawy, konstytucyjne prawa podatnika do obrony oraz dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych; 3.2.3. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 178 § 1 i art. 179 § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, gdyż skarżąca wykazała, że organy podatkowe obu instancji bezzasadnie odmówiły umożliwienia jej prawa zapoznania się ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami zawierającymi informacje niejawne, gdyż powyższe materiały mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy; organy podatkowe nie odniosły się do konkretnych okoliczności sprawy mających świadczyć o zasadności odmowy wglądu w przedmiotowe dane, rozważania merytoryczne organów podatkowych są ogólnikowe, sprowadzają się do przywołania przepisów i ich teoretycznej analizy oderwanej od okoliczności sprawy; 3.2.4. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 179 § 1 i § 2 i art. 217 § 1 i § 2, art. 210 § 4 oraz art. 219 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że postanowienia organów podatkowych obydwu instancji wydane w niniejszej sprawie zawierają błędne rozstrzygnięcia i są wadliwie uzasadnione, albowiem w ich uzasadnieniu nie odniesiono się do konkretnych okoliczności sprawy mających świadczyć o zasadności odmowy wglądu w przedmiotowe dane, rozważania merytoryczne są ogólnikowe, sprowadzają się do przywołania przepisów i ich teoretycznej analizy oderwanej od okoliczności sprawy; 3.2.5. art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 178 § 1 i art. 179 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowego uzasadnienia wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji bezzasadnie zaakceptował stanowisko organów podatkowych i przyjął, że trafnie odmówiono skarżącej zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy, mimo że organy podatkowe nie odniosły się do konkretnych okoliczności sprawy mających świadczyć o zasadności odmowy wglądu w przedmiotowe dane, rozważania merytoryczne są ogólnikowe, sprowadzają się do przywołania przepisów i ich teoretycznej analizy oderwanej od okoliczności sprawy. 3.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddaleniem, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. 4.2. Nie dawały podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż wytknięte w nich uchybienia bądź nie miały miejsca bądź nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 4.3. Uwaga powyższa dotyczy w pierwszej kolejności zarzutu w pkt 3.2.5. art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 178 § 1 i art. 179 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, w którym skarżąca zarzuciła ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowego uzasadnienia wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji bezzasadnie zaakceptował stanowisko organów podatkowych, że organy podatkowe obydwu instancji trafnie odmówiły skarżącej zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy, mimo że organy podatkowe nie odniosły się do konkretnych okoliczności sprawy mających świadczyć o zasadności odmowy wglądu w przedmiotowe dane, rozważania merytoryczne organów podatkowych są ogólnikowe, sprowadzają się do przywołania przepisów i ich teoretycznej analizy oderwanej od okoliczności sprawy. 4.4. Oceniając ten zarzut należy odnotować, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2017 r., sygn. akt I GSK 2343/15 oraz z 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2272/16, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). 4.5. Oceniając natomiast podniesione w zarzutach skargi naruszenia przepisów art. 178 § 1 i art. 179 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z ich treścią, stronie postępowania przysługuje prawo do wglądu do akt sprawy, a także sporządzania kopii i odpisów. Równocześnie organ prowadzący postępowanie może włączyć do akt sprawy dokumenty sporządzone w trakcie innych postępowań, odnoszące się również do innych podmiotów, dlatego w art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej zawarto wyłączenie od zasady pełnego dostępu do akt – w zakresie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. O odmowie dostępu organ rozstrzyga w formie postanowienia, na które służy zażalenie. 4.6. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, prawo dostępu i wglądu do akt sprawy stanowi także gwarancję realizacji zasady ogólnej zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przewidzianej w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma jednak charakteru absolutnego i doznaje określonych ograniczeń, o których mowa w art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2300/13 – dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). W przedmiocie pojęcia "interesu publicznego", do którego odwołuje się art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w tym przepisie, natomiast jego wykładnia wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych. Utrwalonym jest stanowisko, że interesem publicznym w rozumieniu tego przepisu są również dobra osobiste osób trzecich, których dotyczyły wyłączone z akt sprawy dokumenty lub ich części a także, że pojęcie to obejmuje ochronę danych objętych tajemnicą skarbową identyfikujących podatników niezwiązanych ze sprawą, które ujęte są w wyłączonych materiałach (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1876/10 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych oraz z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1647/13; dostępne – CBOSA). Jeżeli organy podatkowe w postępowaniu dowodowym wykorzystują informacje dotyczące także innych podatników niezwiązanych bezpośrednio, a jedynie pośrednio, z rozpoznawaną sprawą, mają obowiązek utrzymać w tajemnicy te ich cechy, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 3958/21, 14 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1048/17 i z 4 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2358/17 – dostępne w CBOSA). 4.7. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji oddalając skargę nie naruszył przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. W żaden sposób nie wykazano, że wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy miało wyłączenia z jawności wybranych danych osobowych skarżącej zawartych w dokumentach wskazanych w treści zaskarżonego postanowienia. Co istotne, dokumenty, które zostały wyłączone z jawności (oprócz wyłączonych w całości kopii dowodów osobistych skarżącej i M. K.), wymienione w postanowieniu z 9 września 2020 r., pozostawiono w aktach sprawy i zgodnie z informacją zawartą w treści tego postanowienia, stanowiły materiał dowodowy jawny dla strony. W sposób jednoznaczny skarżąca mogła ustalić, że wyłączeniu podlegały takie informacje jak: adres zamieszkania, adres korespondencyjny, numer dowodu osobistego, czy PESEL. Sąd pierwszej instancji trafnie podkreślił, że skarżąca w zażaleniu nie wskazała, w jaki sposób dane wyłączone z jawności mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy objętej odwołaniem. 4.8. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca, zarzucając, że "ustalenia i postanowień zostały dokonane na podstawie dowodów zebranych w sprawach dotyczących jej kontrahentów, co do których nie mogła się wypowiedzieć", na poparcie swoich twierdzeń powołała się m.in. na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r., sygn. C-189/18. Oceniając powyższą argumentację Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w żadnym fragmencie skargi kasacyjnej nie podważono ustalenia, że pisemne wyjaśnienia kontrahentów skarżącej, tj. J. P. i R. C. znajdowały się w aktach sprawy i skarżąca miała możliwość zapoznania się z nimi w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego. O tym, czy naruszono prawo skarżącej do obrony w toczącym się postępowaniu podatkowym orzeknie sąd administracyjny rozpoznający ewentualną skargę na decyzję kończącą postępowanie odwoławcze. Jeżeli natomiast chodzi w wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r., sygn. C-189/18, to Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że dotyczył on sprawy węgierskiego organu podatkowego, który zapoznał podatnika w sposób pośredni i tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w "formie streszczenia" a ograniczenie prawa do obrony polegało na nieudzieleniu podatnikowi dostępu do akt dotyczących postępowań powiązanych, a w szczególności do wszystkich dokumentów, na których organ ten opiera ustalenia (tj. protokołów i decyzji). Tymczasem na gruncie polskiej Ordynacji podatkowej obowiązują w tym zakresie odmienne regulacje procesowe, zawierające szeroki katalog środków służących ochronie interesów podatnika w toku postępowania. 4.9. Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał na potrzebę ochrony tajemnicy dotyczących informacji o kontrahentach podmiotów, z którymi skarżąca zawierała transakcje, w sytuacji gdy transakcje te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze kasacyjnej nie wykazano, że wyłączone dane wnosiły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy objętej odwołaniem skarżącej i w jaki sposób wyłączenie jawności danych osobowych miało wpływ na rozpoznanie jej sprawy. 4.10. Poza granicami rozpoznawanej sprawy pozostawała ocena argumentacji przedstawionej na str. 7 – 9 uzasadnienia skargi kasacyjnej, w których skarżąca powoływała się na złożenie w toku postępowania odwoławczego wnioski o przeprowadzenie wskazanych w tych wnioskach dowodów a także zarzuciła, że "(...) decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (...), która utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tczewie określającą kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za lipiec 2019 r. w wysokości 0 zł została wydana (doręczona) przedwcześnie (...)". Argumentacja powyższa nie dotyczyła rozpoznawanej sprawy i może podlegać ocenie w sprawie, w której – jak podała skarżąca – wniesiono skargę na wspomnianą wyżej "decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku". 4.11. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ponieważ sformułowane w pkt 3.2.1. – 3.2.5. skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się bezzasadne, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku. 4.12. O kosztach postępowania kasacyjnego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika (radcy prawnego) reprezentującego organ drugiej instancji, orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Elżbieta Olechniewicz Ryszard Pęk Janusz Zubrzycki sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA ----------------------- 1