II SA/Gd 852/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. M. i S. M. na decyzję Wojewody z dnia 18 września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. A.M. oraz S.M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 18 września 2020 roku utrzymującą w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 27 stycznia 2020 roku zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości. Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 19 lipca 2019 r. A. wystąpiła do Starosty, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], o powierzchni 3,51 ha, ark. 2, położonej w obrębie M., gmina P., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [..], w celu realizacji inwestycji liniowej polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 zgodnie z art. 124 ust. 1 z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm., dalej jako u.g.n.). Nieruchomość, której dotyczył powyższy wniosek, stanowiła własność skarżących – A. M. i S. M. Na wezwanie organu wniosek został uzupełniony o określenie dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości oraz stanu jej zagospodarowania oraz o mapę opracowaną przez geodetę wraz z precyzyjnym określeniem przebiegu i zaznaczeniem łącznej powierzchni terenu zajętego pod budowę gazociągu. Starosta decyzją z dnia 27 stycznia 2020 r. nr [..], orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] o powierzchni 3,51 ha, ark. 2, położonej w obrębie M., gmina P., powiat p., stanowiącej własność skarżących, poprzez zezwolenie A. na zakładanie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą w celu realizacji inwestycji pod nazwą: "Budowa gazociągu dystrybucyjnego DN300/500 wysokiego ciśnienia (MOP 8,4 Mpa) [..]". Jak wskazano w treści decyzji, długość ww. gazociągu na przedmiotowej nieruchomości wynosić będzie 130 m.b., powierzchnia strefy kontrolowanej 1033 m2, natomiast powierzchnia pasa montażowego wynosić miała 2580 m2. Organ stwierdził, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na: a) czasowym zajęciu nieruchomości w celu wybudowania zaprojektowanego gazociągu wraz z infrastrukturą towarzyszącą, korzystaniu z nieruchomości w zakresie niezbędnym do transportu gazu gazociągiem, prawie wstępu, przechodu, przejazdu, swobodnego dostępu do gazociągu, w celu wykonania czynności związanych z wybudowaniem, posadowieniem gazociągu, naprawami, remontami, eksploatacją, konserwacją, przebudowami, rozbudowami, a także modernizacjami gazociągu; b) ograniczeniu w strefie kontrolowanej właściciela w zakresie działań mogących mieć negatywny wpływ na trwałość, prawidłową eksploatację oraz ewentualną naprawę gazociągu, w szczególności poprzez powstrzymanie od wznoszenia obiektów budowlanych, urządzania stałych składów i magazynów, nasadzania i utrzymywania drzew; c) prawie do wycinki drzew i krzewów znajdujących się w pasie montażowym, jeżeli zaistnieje taka koniczność, przy czym wycinka ta powinna zostać dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi. Starosta orzekł w punkcie 2 decyzji o zobowiązaniu A. do przywrócenia nieruchomości skarżących do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe lub powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 u.g.n. i do przedłożenia Staroście - przy wniosku o ustalenie odszkodowania na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n., wcześniej sporządzonego opisu stanu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, według stanu na dzień wejścia na grunt celem wykonania inwestycji, jak i na dzień jej zakończenia oraz opisu szkód na gruncie na skutek działań inwestycyjnych związanych z budową gazociągu. W treści decyzji stwierdzono także, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, iż inwestycję, której dotyczył wniosek, należało zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego, zarówno w ujęciu funkcjonalnym (przesyłanie gazu), jak również z uwagi na specyfikę jej funkcjonowania (inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym at. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zasilanie gazem sieci przesyłowej należącej do B.). Lokalizacja projektowanego gazociągu jest zgodna z uchwałą Rady Gminy nr XXXVII/49/01 z dnia 30 sierpnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na trasie przebiegu przez teren Gminy gazociągu wysokiego ciśnienia wraz ze strefą ochronną (Dz. U. Woj. Z 2001 r. Nr 83, poz. 1046), w której określono trasę przebiegu przez teren Gminy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500mm; pr= 8,4MPa wraz ze strefą ochronną. Zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [..], obręb M., ar. 2, gmina P., przez ww. nieruchomość przebiega trasa gazociągu wysokiego ciśnienia DN500 mm; pr = 8,4MPa. Przebieg gazociągu przez ww. działkę został oznaczony w wyrysie (załączniku graficznym) z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił, iż celem uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości, inwestor podjął stosowne rokowania z właścicielami nieruchomości, które zakończyły się niepowodzeniem. Zgodnie z § 2 pkt 30 w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, dla projektowanego gazociągu ustanowiono strefę kontrolowaną o szerokości 8 m, której środek stanowi oś gazociągu (tj. po 4 m od osi gazociągu na każdą stronę). W wyznaczonej strefie kontrolowanej nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. W strefie kontrolowanej nie mogą również rosnąć drzewa w odległości 3 m od gazociągów o średnicy większej niż DN300, licząc od osi gazociągu do pni drzew, a wszelkie prace w strefie kontrolowanej mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonywania z właściwym operatorem sieci gazowej. Organ wyjaśnił, że w ramach budowy gazociągu na działce wykonywane będą etapowo w szczególności następujące czynności: 1) ewentualna wycinka drzew i krzewów w pasie robót, 2) ewentualne odwodnienie terenu pod wykonanie wykopu dla ułożenia gazociągu, 3) wykonanie wykopu pod ułożenie gazociągu, 4) zabezpieczenie przed uszkodzeniem odkopanego uzbrojenia podziemnego, 5) wyrównanie dna wykopu, oczyszczenie z kamieni i korzeni, dokładne wyprofilowanie tak, aby ułożony w nim gazociąg przylegał do dna, 6) wykonanie podsypki, 7) prace montażowe gazociągu (spawanie), 8) transport w pasie montażowym na okres budowy, 9) ułożenie (luźno gazociągu w wykopie, 10) przeprowadzenie pomiarów geodezyjno-inwentaryzacyjnych, 11) wykonanie obsypki rury piaskiem, 12) wykonanie nadsypki i zasypki gruntem rodzimym pozbawionym kamieni, gruzu, złomu, desek itp. elementów, 13) niezinwentaryzowane i ewentualnie zniszczone rurociągi drenarskie należy odbudować w 100% i udrożnić oraz przywrócić system drenowania do stanu pierwotnego, 14) wykonanie próby wytrzymałości i szczelności hydraulicznej, która umożliwi dokładne wykrycie i wyeliminowanie ewentualnych wad technologicznych gazociągu, 15) oznakowanie trasy gazociągu w terenie, 16) rekultywacja mechaniczna na terenach rolnych. Po realizacji inwestycji inwestor ma obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego, a w przypadku braku możliwości dopełnienia tego obowiązku - wypłaty odszkodowania z tytułu szkód związanych z budową sieci gazowej. Odszkodowanie ustalone będzie w odrębnym postępowaniu po zakończeniu robót przez inwestora. Starosta uznał, że prawidłowo złożony wniosek, negatywne wyniki rokowań oraz zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXVII/49/01 Rady Gminy z dnia 30 sierpnia 2001 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na trasie przebiegu przez teren Gminy gazociągu wysokiego ciśnienia wraz ze strefą ochronną, uzasadniają wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili, że organ błędnie przyjął zakończenie rokowań niepowodzeniem, co stanowiło podstawę wystąpienia z wnioskiem o ograniczenie korzystanie z nieruchomości, gdy w rzeczywistości właściciele nieruchomości dokonali wiążących strony rokowań w umowie z 12 czerwca 2001 r., a przedstawiona przez inwestora oferta była jednostronna, gdyż inwestor nie ustosunkował się do zastrzeżeń skarżących i przedstawionych przez nich żądań. Skarżący kwestionowali uznanie za fakt podjęcia przez inwestora rokowań, gdyż ich zdaniem, działania inwestora nie zmierzały do wypracowania wspólnego stanowiska, a jedynie do wymuszenia zgody na wykonanie prac z jednoczesnym ustanowieniem służebności przesyłu na gorszych warunkach niż stanowisko wypracowane w 2001 r. Rozpoznając odwołanie, Wojewoda wskazał, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki z art. 124 ust.1 u.g.n., których wypełnienie warunkowało wydanie przez starostę decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania przez skarżących z nieruchomości. Planowana inwestycja została bowiem zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 2 u.g.n., cel publiczny stanowią budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja przewidująca budowę gazociągu wysokiego ciśnienia kwalifikuje się więc jako przedsięwzięcie o znaczeniu ponadlokalnym. Ograniczenie spowodowane przez budowę gazociągu było zgodne z planem miejscowym. Zgodnie z treścią pisma Wójta Gminy z dnia 19 listopada 2019 r. nieruchomość skarżących nr [..] jest częściowo objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XXXVII/49/01 Rady Gminy z dnia 30 sierpnia 2001 r. oraz że według załącznikiem graficznym do uchwały, część obszaru działki położona jest na trasie planowanego przebiegu gazociągu. Z zapisów planu, zdaniem Wojewody, jednoznacznie wynika, że dopuszcza on lokalizację wnioskowanego gazociągu na działce skarżących. Projektowany gazociąg, będący inwestycją celu publicznego, nie naruszał więc ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda stwierdził, iż z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że przed wystąpieniem przez inwestora do Starosty z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości powodów, inwestor przeprowadził właścicielami nieruchomości nr [..] rokowania w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie prac związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz że rokowania te nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Z treści art. 124 u.g.n. nie wynikają konkretne i jednoznaczne wymagania co do sposobu prowadzonych negocjacji. Zdaniem organu, przeprowadzone między inwestorem a skarżącymi rokowania były prawidłowe. Inwestor kilkukrotnie kontaktował się ze skarżącymi, przez co między stronami nawiązała się korespondencja. Zarówno inwestor, jak i skarżący, przedstawili sobie wzajemnie stanowiska w sprawie, jednakże nie doszli do porozumienia. W ocenie organu, wobec faktu prowadzenia rokowań i niezakończenia ich porozumieniem, doszło do spełnienia przesłanki warunkującej możliwość wystąpienia przez inwestora do Starosty z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez skarżących. Wojewoda odnosząc się do zarzutu skarżących wskazującego, że w sprawie zawarto już wcześniej porozumienie, przychylił się do argumentacji przedstawionej przez inwestora i stwierdził, że umowa z dnia 12 czerwca 2001 r. została zawarta przez skarżących w celu realizacji innej inwestycji niż ta, której dotyczyły wniosek inwestora skierowany do Starosty. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewoda decyzją z dnia 18 września 2020 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty (znak sprawy [..]). A. M. oraz S. M. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na ww. decyzję Wojewody, wnosząc o: 1) uchylenie decyzji Wojewody z dnia 18 września 2020 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty z dnia 27 stycznia 2020 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 2) zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wydanej przez Wojewodę decyzji skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez przyjęcie przez organ, że rokowania zakończyły się niepowodzeniem, co stanowiło podstawę do wystąpienia z wnioskiem o ograniczenie korzystania z nieruchomości, w sytuacji, gdy w rzeczywistości właściciele nieruchomości dokonali już wiążących strony rokowań umową z dnia 12 czerwca 2001 r.; b) naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez przyjęcie przez organ, że inwestor przeprowadził z właścicielami nieruchomości rokowania, które zakończyły się niepowodzeniem w sytuacji, gdy w rzeczywistości inwestor jedynie jednostronnie przedstawił odwołującym ofertę, nie ustosunkował się do zastrzeżeń odwołujących w zakresie przedstawionego projektu umowy, a w szczególności do żądań odwołujących zmierzających do wykonania umowy z dnia 12 czerwca 2001 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: a) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie przez organ, że inwestor podjął się stosownych rokowań, które nie doszły do skutku, w sytuacji, gdy rzeczywiste działania inwestora nie zmierzały do wypracowania wspólnego stanowiska, albowiem takowe zostało ustalone już w umowie z dnia 12 czerwca 2001 r., a jedynie wymuszenie na odwołujących udzielenia zgody na wykonanie prac z jednoczesnym ustanowieniem służebności przesyłu na warunkach znacznie gorszych, anieżeli wcześniej wypracowane stanowisko; b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ, czy podmiot będący stroną umowy z 12 czerwca 2001 r. uprawniony był do zawarcia umowy ze skarżącymi, brak wyjaśnienia, czy postanowienia umowy z 2001 roku są dla skarżących wiążące, a także brakiem dostatecznego wyjaśnienia, czy inwestycja wskazana w umowie w 2001 r. jest inwestycją tożsamą z inwestycją realizowaną obecnie przez inwestora. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący dokonali już skutecznych i wiążących ustaleń dotyczących wyrażenia zgody na przeprowadzenie robót na terenie działki nr [..], mających na celu ułożenie gazociągu w/c Dn 500. Umowa z dnia 12 czerwca 2001 r. zawarta pomiędzy skarżącymi a C. nie została rozwiązana, a jej postanowienia nie uległy jakiejkolwiek zmianie. Zdaniem skarżących, umowa jest ważna i w dalszym ciągu reguluje między stronami stosunki związane z budową gazociągu. Z związku z wyżej wskazanym stanowiskiem, w odpowiedzi na zaproszenie do rokowań z dnia 10 grudnia 2018 r. wystosowane przez inwestora, skarżący wskazali na istnienie i obowiązywanie umowy z 2001 r. Skarżący podnieśli, iż nie sprzeciwiają się prowadzeniu robót związanych z budową gazociągu, o ile spełnione zostaną postanowienia umowne. Ponadto, odnosząc się do treści zaproszenia do rokowań, skarżący wyrazili wątpliwości co do warunków zaproponowanego przez inwestora rozwiązania w kwestii ustanowienia służebności przesyłu. Zaproponowana kwota odszkodowania była dla skarżących niesatysfakcjonująca, chociażby z uwagi na okoliczność, iż była znacząco niższa niż kwota ustalona umową z 2001 r. Skarżący mieli także wątpliwość co do osoby kontraktującego. Strony rozpoczęły korespondencję, jednakże według skarżących nie doprowadziła ona do wyjaśnienia spornych okoliczności i zawarcia porozumienia. Skarżący przedstawili, iż wobec dalszego związania stron umową z 2001 r., niemożliwe było przeprowadzenie nowych rokowań odnoszących się do tej samej inwestycji. Skarżący wskazali także, że prowadzone przez inwestora rokowania, rozpoczęte zaproszeniem, nie miały charakteru rzeczywistego. Propozycja złożona przez inwestora była rozwiązaniem jednostronnym, niemającym na celu dojścia do wspólnego porozumienia. Wobec powyższego uznać należy, że rokowania nie zostały przeprowadzone, wobec czego nie spełnione zostały przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n. warunkujące możliwość uzyskania przez inwestora decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zdaniem skarżących, planowana inwestycja jest inwestycją tożsamą z przedsięwzięciem określonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego aktualne pozostają ustalenia umowy z 2001 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W treści odpowiedzi organ wnioskował ponadto, na podstawie art. 119 ust. 2 p.p.s.a., o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Odpowiedź na skargę złożył także uczestnik postępowania – A. Spółka wniosła także o nieuwzględnienie skargi i oddalenie jej w całości, wskazując na okoliczność, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji określonej w art. 124 u.g.n. W kwestii zarzuconych nieprawidłowości i wątpliwości skarżących w zakresie spełnienia przez inwestora obowiązku rokowań z właścicielami nieruchomości spółka wskazała, iż rokowania zakończyły się niepowodzeniem. Z kolei umowa z 2001 roku, do której postanowień odnoszą się skarżący, regulowała stosunki dotyczące innej inwestycji, realizowanej przez spółkę D. Spółka stwierdziła, że nie jest związana ani z tym podmiotem, ani też z C. Wcześniej montowany gazociąg stanowił część zupełnie innego przedsięwzięcia. Spółka podniosła, iż przekazała do dyspozycji organu dokumenty świadczące o tym, iż złożone skarżącym propozycje miały charakter rzeczywisty, strony nawiązały ze sobą dialog i korespondowały, a także, iż w żadnym razie nie były to rozmowy jednostronne, mające na celu jedynie przedstawienie stanowiska inwestora i zmuszenie skarżących do podjęcia decyzji. W odpowiedzi na pisma skarżących inwestor zaproponował nową, wyższą niż pierwotna kwotę, jednakże nie została ona przyjęta przez skarżących. Powyższe świadczy o realnym charakterze prowadzonych działań, pomimo tego, iż finalnie nie doprowadziły one do rozwiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 18 września 2020 roku którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 27 stycznia 2020 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [..], obręb M., gmina P., w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie A. na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą w celu realizacji inwestycji pod nazwą: "Budowa gazociągu dystrybucyjnego DN300/500 wysokiego ciśnienia (MOP 8,4Mpa) łączącego Zakład Uzdatniania Gazu [..] z siecią OGP [..]". Decyzje te zostały wydane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przywołany wyżej przepis reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń. Jednak celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Kwestie te powinny być bowiem sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać te wcześniejsze rozstrzygnięcia i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Decyzja ta daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody, jak również stanowi dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane analizują techniczne możliwości zrealizowania sieci oraz tryb, formę i zakres koniecznych działań, których podjęcie będzie niezbędne do usunięcia ewentualnych przeszkód (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 14 listopada 2017 r., II SA/Rz 1069/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca umożliwia przymusowo, a więc wbrew woli właściciela nieruchomości, zrealizowanie inwestycji celu publicznego. Wywłaszczenie polegające na ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w trybie określony w art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest jednak przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek: 1) planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n., 2) ograniczenie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem. Podkreślić należy, że w ustawie nie wskazano dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nałożono na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Co więcej, art. 124 ust. 3 u.g.n. nie zawiera jakichkolwiek reguł w zakresie prowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez zaproponowanie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Nie określono w ustawie momentu zakończenia rokowań. Mogą więc one być zakończone w dowolnym czasie, np. gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z 19 października 2017 r., I OSK 1165/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ bada jedynie, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji i jej utrzymanie. Nie jest natomiast przedmiotem kontroli sam tryb prowadzenia tych rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy. Te kwestie pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego. Analizując wystąpienie powyższych przesłanek w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji Sąd stwierdził, że zostały one spełnione, co pozwalało na ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [..] w drodze władczej decyzji organu administracji, w decyzja Wojewody z dnia 18 września 2020 roku, utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 27 stycznia 2020 roku, jest rozstrzygnięciem prawidłowym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że planowana inwestycji niewątpliwie stanowi inwestycję celu publicznego, co zresztą nie było kwestionowane przez skarżących ani w toku postępowania administracyjnego, ani też w postępowaniu sądowym. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że inwestycja polegająca na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia ma status inwestycji celu publicznego, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu ponadlokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., II SA/Go 367/14, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to inwestycja liniowa, przebiegająca przez szereg nieruchomości na terenie danej gminy lub kilku gmin, a nawet powiatów całego województwa. Ponadto, inwestycja taka może stanowić element krajowej sieci zaopatrującej zarówno odbiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii (cieplnej), zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., I OSK 2418/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, sporna inwestycja spełnia powyższe wymogi, gdyż obejmuje założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia, który miał łączyć Zakład Uzdatniania Gazu [..]. Przedsięwzięcie to, jak wskazał inwestor we wniosku, obejmuje teren kilku wspólnot samorządowych, a więc ma znaczenie ponadlokalne, korzystne dla rozwoju ekonomicznego regionu i kraju. Zgodnie z wnioskiem, projektowany gazociąg miał zostać umieszczony między wyjściem ze stacji pomiarowej W., zlokalizowanej na terenie Zakładu Uzdatniania Gazu, a wejściem do stacji pomiarowej K., zlokalizowanej w pobliżu [..] i gazociągu DN500 relacji [..], należącego do B. Zadaniem gazociągu jest tłoczenie gazu ze złóż B4 i B6 do krajowego systemu sieci przesyłowej, którego operatorem wyznaczonym według przepisów ustawy Prawo energetyczne jest B. Projektowany gazociąg stanowi przedsięwzięcie strategiczne dla bezpieczeństwa energetycznego państwa, które w znacznym stopniu zwiększy dywersyfikację dostaw gazu ziemnego. Tym samym przedmiotowy gazociąg służyć będzie zarówno interesom jednostek, jak i ogółu społeczeństwa – zwiększając dostępność, zapewniając stabilność i bezpieczeństwo dostawy gazu, tym samym pozwalając na prawidłowe funkcjonowanie ważnych społecznie instytucji, których działanie jest zależne m.in. od dostaw gazu, a także będzie korzystne dla interesów gospodarczych państwa poprzez zwiększenie krajowej sieci przesyłowej, niezależnej od innych rynków. W konsekwencji, przedmiotowe ograniczenie prawa własności nieruchomości jest związane z realizacją inwestycji celu publicznego, a więc mieści się w dyspozycji art. 124 ust. 1 u.g.n. Powyższe oznacza, że ograniczenie skarżących w korzystaniu z ich uprawnień właścicielskich do części działki nr [..], jest w pełni uzasadnione realizacją inwestycji celu publicznego, a zatem mieści się w hipotezie art. 124 ust. 1 u.g.n. Ponadto, bezsporne jest, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXVII/49/01 Rady Gminy z dnia 30 sierpnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w zakresie trasy przebiegu gazociągu przez teren gminy, obejmującej także część nieruchomość skarżących. Brak zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym nie stanowił zarzutu skargi. Dla oceny prawidłowości wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. niezbędne jest jednak stwierdzenie, iż – zgodnie ze stanowiskiem Starosty oraz Wojewody– przesłanka zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została spełniona. W świetle okoliczności, iż wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skierowany do Starosty dotyczył lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także, że inwestycja ta była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Sąd stwierdził, że w tym zakresie spełnione zostały przesłanki z art. 124 u.g.n., gdyż wniosek w tym przedmiocie był dopuszczalny. Zarzuty skarżących odnoszą się do okoliczności podjęcia i zakończenia przez inwestora rokowań, które zgodnie z treścią art. 124 u.g.n. stanowią trzecią przesłankę, którą powinien spełnić podmiot wnioskujący o wydanie przez starostę decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Skarżący zarzucili, iż podjęcie przez inwestora rokowań przez skierowanie do nich zaproszenia było niemożliwe z uwagi na fakt, iż strony łączyła umowa z 2001 r., zawarta w związku z analogiczną inwestycją, mającą być przeprowadzoną w przestrzeni działki skarżących. Ponadto, skarżący wyrazili wątpliwości co do rzeczywistych zamiarów inwestora, który – ich zdaniem – nie sformułował realnych propozycji rozwiązania sporu, a przedstawił skarżącym jedynie swoją propozycję, bez zwrócenia uwagi na ich stanowisko w sprawie. W ocenie skarżących, inwestor nie przeprowadził z nimi rokowań, przez co nie był on uprawniony do zwrócenia się do starosty z wnioskiem o wydanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów zostało w niniejszej sprawie poprzedzone prawidłowo przeprowadzonymi rokowaniami. Rozmowy między stronami zakończyły się wynikiem negatywnym, co otworzyło drogę do działań władczych organu administracji w tej kwestii. Rokowania bowiem oznaczają taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z niemożnością uzyskania zgody właściciela mamy do czynienia wtedy, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Powyższe oznacza więc, że rokowania nie zawsze muszą kończyć się sukcesem, czyli zawarciem porozumienia, a decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podejmowana jest dopiero w ostateczności, kiedy nie doszło do porozumienia między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Zgodzić należy się z poglądem, że rokowania nie są czynnościami sformalizowanymi i z tego względu mogą być one prowadzone w dowolnej formie i nie można ich podporządkować konkretnym czynnościom negocjacyjnym. Co przy tym istotne, w trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu, a następnie sądu, okoliczność czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organów jest wyłącznie zbadanie faktu czy rokowania w ogóle odbyły się oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2018 r., II SA/Gd 743/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym obowiązek, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., jest spełniony wówczas, gdy strony posiadają odmienne stanowiska i mimo prób ustalenia rozwiązania satysfakcjonującego dla obu, nie osiągnięto porozumienia. Przepis ten nie oznacza w szczególności osiągnięcia wspólnego stanowiska, a przyjęcie odmiennego poglądu czyniłoby bezcelową całą instytucję orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, skoro inwestor i tak musiałby uzyskać zgodę właściciela na zakładanie i przeprowadzenie przez jego nieruchomość ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. Spełnienie wymogu przeprowadzenia rokowań, rozumianych jako osiągnięcie wspólnego stanowiska, byłoby niemożliwe szczególnie wtedy, gdy druga strona (właściciel) sprzeciwia się propozycjom inwestora wyraźnie wskazując, że zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lecz nie przedstawia rozwiązań alternatywnych. Trudno bowiem w tej sytuacji oczekiwać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Z taką natomiast sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z ustaleń organów w niniejszej sprawie, a co zostało potwierdzone znajdującym się w aktach materiałem dowodowym, w dniu 10 grudnia 2018 r. Spółka wystąpiła do skarżących z propozycją zawarcia nie tylko umowy służebności ale także w sprawie zawarcia porozumienia, wskazując na przepis art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem uzyskania zgody skarżących na posadowienie i eksploatacje sieci gazowej, i opierając się na sporządzonym na jej zlecenie operacie szacunkowym, pozwalającym określić wysokość proponowanej ugody. Następnie, w dniu 6 marca 2019 r., inwestor skierował do skarżących kolejne pismo, które oznaczył jako ostateczne wezwanie, wskazując w jego treści, że celem pisma jest ostateczne uzgodnienie warunków wyrażenia przez skarżących zgody na zakładanie i przeprowadzenie przez nieruchomość nr [..] sieci gazowej, zaś w przypadku negatywnego wyniku rokowań inwestor wystąpi do właściwego organu o wydanie zezwolenia na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W piśmie z dnia 29 marca 2019 r. pełnomocnik skarżących, odpowiadając na wezwanie z dnia 6 marca 2019 r., poinformował, że skarżący nie zgadzają się na założenie i przeprowadzenie sieci gazowej oraz ustanowienie służebności na nieruchomości nr [..]. Zaznaczono jednocześnie, że skarżący są skłonni do negocjacji i ustępstw. W piśmie tym skarżący wskazali na umowę z 2001 r., która ich zdaniem reguluje sporne kwestie między stronami i obowiązuje w dalszym ciągu. Z treści pisma wynika, iż skarżący podjęli polemikę ze stanowiskiem inwestora w kwestii zaproponowanego rozwiązania, gdyż przedstawili swój pogląd na sprawę i wyszczególnili okoliczności, które ich zdaniem powinny być w przedmiotowej sprawie wyjaśnione. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2019 r. pełnomocnik inwestora zwrócił się do pełnomocnika skarżących z prośbą o ostateczne ustosunkowanie się do propozycji współpracy z inwestorem w zakresie budowy gazociągu na działce skarżących. Inwestor poinformował także, iż w przypadku nieotrzymania odpowiedzi albo w przypadku braku akceptacji zaproponowanych warunków, wystąpi do Starosty z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżących poprzez udzielenie zezwolenia na budowę na niej gazociągu, z uwagi na brak osiągnięcia porozumienia przez strony w toku prowadzonych przez nie rokowań, tj. o decyzję przewidzianą w art. 124 u.g.n. Rozpatrując zarzut skarżących, dotyczący istniejącego już między stronami porozumienia w kwestii budowy na działce skarżących części sieci gazociągu, Sąd stwierdził, że umowa z dnia 12 czerwca 2001 r., na którą powołują się skarżący, została zawarta przez skarżących z B. i dotyczyła wyrażenia przez skarżących zgody na prowadzenie na nieruchomości nr [..] robót mających na celu ułożenie gazociągu do [..] Elektrowni Gazowej. Inwestor wyjaśnił, iż nie jest to podmiot związany z nim prawnie, a poza tym, że umowa dotyczy innej, wcześniej zaplanowanej inwestycji. Sąd uwzględnił przedstawione przez inwestora argumenty. Niewątpliwie bowiem umowa z 2001 roku nie odnosiła się do inwestycji, co do której inwestor zdecydował się na podjęcie ze skarżącymi rokowań w 2018 roku. Inne są także podmioty odpowiedzialne za budowę i przeprowadzenie tychże przedsięwzięć. Wobec powyższego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i przedłożonych dokumentów stanowisko skarżących w tym przedmiocie nie zasługiwało na uwzględnienie, co też prawidłowo zostało ocenione przez organ w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, przedstawione powyżej działania, opisujące szczegółowo prowadzone przez strony rozmowy, jednoznacznie wskazują na to, iż inwestor spełnił warunek podjęcia rokowań z właścicielami nieruchomości, dążąc do polubownego zakończenia sprawy przez osiągnięcie wzajemnego porozumienia. W aktach sprawy znajdują się dokumenty na potwierdzenie okoliczności podjęcia przez inwestora rokowań i zwrócenia się z propozycją zawarcia stosownego porozumienia w kwestii wyrażenia zgody na prowadzenie prac nad budową gazociągu w obrębie działki skarżących. Przykładem powyższych są m.in. ostateczne wezwanie z dnia 6 marca 2019 r. dotyczące zgody na zakładanie i przeprowadzenie sieci gazowej, a także ustalenia odpłatnej służebności przesyłu, zaadresowane do skarżącego A. M., czy chociażby pismo pełnomocnika inwestora z dnia 26 kwietnia 2019 r. przekazane pełnomocnikowi skarżących. Zaznaczyć należy, że pismo z dnia 10 grudnia 2018 r. – "Zaproszenie do rokowań", skierowane przez inwestora do skarżących, w liście załączników wskazywało na przekazanie przez inwestora do zapoznania się przez skarżących wzoru umowy o ustanowienie odpłatnej służebności przesyłu. Wzór takiej umowy znajduje się w aktach sprawy. Wobec treści dokumentów korespondencji wymienianej przez inwestora i skarżących, a także wobec istnienia konkretnych propozycji, które padały w toku jej prowadzenia, trudno jest więc twierdzić, iż oferowane przez inwestora rozwiązanie było fikcyjne, jednostronne i nie miało na celu zawarcia rzeczywistego porozumienia ze skarżącymi. Zauważyć nadto należy, że skarżący co do zasady nie sprzeciwiali się przeprowadzeniu inwestycji, aczkolwiek powołują się oni wobec inwestora, organów oraz Sądu na treść umowy z 2001 r., mającej ich zdaniem regulować stosunki w zakresie budowy gazociągu. W odpowiedzi na zaproszenie do rokowań i dalszą korespondencję podjęli oni jednak rozmowę z inwestorem. Wbrew twierdzeniom skarżących, niezakończenie rozmów powodzeniem nie wynikało z powodu pozornych ofert składanych przez inwestora czy fikcyjnego nawiązywaniem kontaktu ze skarżącymi. Brak porozumienia był konsekwencją rozbieżnych stanowisk inwestora i skarżących w przedmiocie wysokości należnego odszkodowania. Wola porozumienia wyrażona przez inwestora nie była w ocenie Sądu aktem pozornym, niemających realnych podstaw w stanie faktycznym sprawy, zwłaszcza z uwagi na fakt, iż w toku dialogu nawiązanego przez strony inwestor podwyższył proponowaną kwotę odszkodowania, która nie została jednak przyjęta przez skarżących. Wobec powyższego uprawnione jest stwierdzenie, że spełniony został wymóg art. 124 ust. 3 u.g.n., bowiem inwestor złożył właścicielom konkretne propozycję rekompensaty, oparte na stosownych szacunkach przeprowadzonych przez biegłego, co świadczy o szczególnej staranności. Propozycja spotkała się ze sprzeciwem skarżący, którzy uważali zaproponowaną kwotę za rażąco niską, a także, że stosunki między stronami są już uregulowane na mocy umowy z 2001 r. Postawa właścicieli świadczyła o tym, że co do zasady nie sprzeciwiają się oni inwestycji, jednakże nie są zadowoleni z zaprezentowanych propozycji i mają co do nich wątpliwości. Takie zachowanie, polegające na nieprzyjęciu warunków inwestora, stanowi przesłankę do władczej ingerencji organu przewidzianej przez ustawodawcę w celu zabezpieczenia inwestora w realizacji określonej inwestycji celu publicznego, gdyż nie ma on obowiązku prowadzenia rokowań do skutku. Natomiast organ przystępując do rozpatrzenia wniosku inwestora nie był zobowiązany do analizowania treści zaproponowanej umowy pod względem. Przechodząc do dalszej oceny wydanych decyzji i badając ich treść, Sąd doszedł do wniosku, że nie naruszają one prawa. Sąd stwierdził, że postępowanie w niniejszej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. W szczególności organy kompleksowo zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia, co pozwoliło na ustalenie stanu faktycznego sprawy i istotnych okoliczności, a następnie dokonały jego oceny, która nie przekracza granic wyznaczonych w art. 80 k.p.a. W rezultacie trafnie przyjęto, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Spełnione zostały wszystkie przesłanki do ograniczenia korzystania z nieruchomości w trybie administracyjnym, a zarzuty skarżących są pozbawione podstaw, co wynika z przedstawionych rozważań. Zdaniem Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy Starosta był władny do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości należącej do skarżących, gdyż – w świetle przedłożonego materiału dowodowego – zostały spełnione wszystkie wymagane prawem przesłanki do takiego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W konsekwencji, decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty jest prawidłowa i zgodna z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).