II FZ 15/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1573/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2020 r., III SA/Wa 1573/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 maja 2020 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. Sąd wskazał, że spółka wniosła skargę po upływie terminu. Decyzja została doręczona w dniu 16 czerwca 2020 r., 30-to dniowy termin upływał w dniu 16 lipca. Skarga została wniesiona dopiero w dniu 22 lipca, zatem po terminie. W zażaleniu spółka wskazała, że "pracownik poczty polskiej przekazuje celem podpisania wypełnionego przez nadawcę druku ZPO odbiorcy. Natomiast czy odbiorca listu wpisze datę, czy wpisze błędną datę, czy prawidłową datę to nie wiadomo". Dalej spółka wskazała, że "prawidłową datę doręczenia można tylko i wyłącznie pozyskać od operatora pocztowego tylko w formie złożonej reklamacji lub zapytania". Dalej spółka podniosła, że jedynym uprawnionym do złożenia reklamacji jest nadawca. Tylko nadawca w drodze reklamacji może potwierdzić datę doręczenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Spółka wniosła o uchylenie postanowienia w celu przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego i ustalenia prawidłowej daty doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Po pierwsze, z pocztowego dowodu doręczenia pisma wynika, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie została wydana w dniu 27 maja 2020 r. (k. nr 625 akt administracyjnych). Z potwierdzenia odbioru przesyłki - zawierającej wskazaną decyzję o stosownym numerze z dnia 27 maja 2020 r., nadanej przez Izbę Administracji Skarbowej i skierowanej do spółki - wynika, że przesyłkę z pismem z powodu niemożności doręczenia pozostawiono na okres 14 dni we wskazanej placówce pocztowej w dniu 2 czerwca 2020 r. Ostatnim dniem, kiedy przesyłkę wraz z decyzją można było odebrać z placówki pocztowej był dzień 16 czerwca (2 plus 14). Wynika to z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.- zwanej dalej: ord. pod.). Art. 150. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. § 1a. (uchylony). § 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. § 4. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Paragraf 4 wyraźnie stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, tj. w dniu 16 czerwca. Nawet jeżeli przesyłka została wydana później, to uważa się ją za doręczoną w dniu 16 czerwca i od tego dnia liczy się bieg terminu do wniesienia skargi. Orzecznictwo wyraźnie to podkreśla, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2017 r., II FSK 2988/18, LEX nr 2412466, wskazał, że: "Dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji prawidłowo złożonej w placówce pocztowej (art. 150 § 2 zd. 2 ord. pod.), a nie dzień późniejszego faktycznego wydania jej w tej placówce adresatowi". Po drugie, sąd orzeka na podstawie akt sprawy. W aktach znajduje się dokument pocztowy czytelnie wypełniony, z którego wynika – tak jak trafnie odczytał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - że przesyłka została doręczona w dniu 16 czerwca. Sąd bazując na aktach nie ma podstaw do podważenia tego dokumentu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 marca 2011 r., P 7/09, wskazał, że "(...)w polskim systemie prawnym moc dokumentów urzędowych mają również czynności notariusza, pokwitowanie komornika, pocztowy dowód doręczenia pisma. Uzasadnieniem takich rozwiązań ustawowych jest szczególny przymiot zaufania publicznego tych podmiotów". Znajdujący się w aktach dokument urzędowy został czytelnie wypełniony i w żadnym wypadku nie nasuwa wątpliwości co do swojej prawdziwości. Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które by uprawdopodobniły inną datę odbioru przesyłki. Nie wskazała np. pisemnego oświadczenia pracownika, że odebranie przesyłki miało miejsce innego dnia, co pozwoliłoby podważyć prawidłowości wypełnionego ZPO. Tym samym rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji było trafne i niezasadne jest jego uchylenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).