III OZ 956/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Ke 84/21 o odrzuceniu skargi M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie stanowiska zajmowanego w służbie czynnej w Policji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 22 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie stanowiska zajmowanego w służbie czynnej w Policji. W uzasadnieniu wskazał, że 24 maja 2021 r. M. M., były policjant Komendy Powiatowej Policji w Starachowicach, zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. na mocy rozkazu personalnego [...] Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z dnia [...] lutego 2009 r., po wniesieniu ponaglenia, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w sprawie osobowej dotyczącej ostatnio zajmowanego przez niego stanowiska w służbie czynnej w Policji. Skarżący nawiązał do postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia [...] maja 2021 r. będącego odpowiedzią na złożone przez niego ponaglenie na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach i podniósł, że nie zgadza się z zawartym w tym postanowieniu stanowiskiem, gdyż ustawa o Policji wskazuje w jakim przypadku komendant Policji może wydać jednostronny akt władczy o zmianie stosunku służbowego bez uwzględnienia interesu strony, a kiedy może wydać decyzję administracyjną po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania z czynnym udziałem strony. Zdaniem skarżącego, ustawa o Policji i k.p.a. "wskazują wymagalność wszczęcia postępowania administracyjnego i obowiązku zawiadomienia o jego wszczęciu strony co nastąpiło wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2008 roku." M. M. powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2201/14 z 22 maja 2015 r., "gdzie w uzasadnieniu jednoznacznie jest wskazane gdyż rozkaz [...] w całości nie jest decyzją administracyjną", co organ pominął. Ponadto skarżący wskazał na przesłuchanie świadka A. K., które odbyło się w Prokuraturze w Końskich do sprawy o sygn. akt [...], który zeznał, że wydanie rozkazu nr [...] miało na celu "matactwo statystyczne". W skardze podniesiono także, że "o zmianie stosunku służbowego ukształtowanego czynnościami tego organu w policji w zakresie powierzenia obowiązków służbowych, tak jak w moim przypadku na stanowisku zastępcy dyżurnego powyżej jednego roku nastąpiło bezsprzecznie naruszenie art. 37 Ustawy o Policji". Skarżący zarzucił, że wskazane przez niego dowody nie zostały przez organ rozpoznane. Jego sprawa osobowa do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta, a Komendant Powiatowy Policji jest w przewlekłości. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy w Starachowicach wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że została ona już prawomocnie osądzona, a z ostrożności procesowej - o oddalenie skargi. Komendant wyjaśnił, że w dniu 1[...] lutego 2021 r. do Komendy Powiatowej Policji w Starachowicach wpłynęło pismo M. M. z 15 stycznia 2021 r., w którym zarzucił on nieprawidłowości w jego sprawie osobowej przy zwolnieniu ze służby w Policji, wniósł o ponowne i właściwe rozpoznane tejże sprawy oraz przeprowadzenie właściwego postępowania w celu wyeliminowania nieprawidłowości oraz właściwego załatwienia jego sprawy osobowej, dotyczącej ostatnio zajmowanego stanowiska w służbie czynnej. W piśmie z dnia 19 lutego 2021 r. organ udzielił M. M. odpowiedzi, w której wskazano, że podnoszone przez niego kwestie zostały już wyjaśnione w ramach wielokrotnie prowadzonych postępowań przez organy Policji obu instancji. Ponadto skarżący korzystał także z różnych przewidzianych przepisami k.p.a. możliwości zaskarżenia czy też wzruszenia decyzji ww. organów, w których to sprawach zapadły ostateczne rozstrzygnięcia, w związku z powyższym organ nie znalazł podstaw prawnych, by pismo M. M. z dnia 15 stycznia 2021 r. rozpoznać zgodnie z żądaniem. W dniu 22 kwietnia 2021 r. M. M. złożył w Komendzie Powiatowej Policji w Starachowicach pismo – ponaglenie, które zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach. W dniu 6 maja 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wydał postanowienie [...], w którym stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w Starachowicach nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Organ wyjaśnił, że w latach 2007-2008 Komendant Powiatowy Policji w Starachowicach powierzył M. M., na podstawie art. 37 ustawy o Policji, pełnienie obowiązków na stanowisku zastępcy dyżurnego. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z [...] maja 2008 r. dotyczył zwolnienia skarżącego z dniem 15 czerwca 2008r. z zajmowanego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji i mianowania go z dniem 16 czerwca 2008 r. na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w Starachowicach. Rozkaz ten wydany został w sposób prawidłowy i, jak orzekł WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 2315/12, w zakresie mianowania strony na stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji jest decyzją administracyjną. Było to ostatnie stanowisko służbowe, jakie M. M. pełnił podczas służby w Policji, z której został zwolniony z dniem 29 lutego 2009 r. na mocy rozkazu personalnego [...] Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach. Zdaniem organu skarżący domaga się mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego, a zatem skarga jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo z prawomocnie zakończoną sprawą ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, zakończoną prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Ke 25/12. Organ podał, że w kolejnych latach skarżący próbował wielokrotnie podważyć prawidłowość rozkazu personalnego nr [...], jak również udowodnić, że nabył prawo do mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach, wskazując na konkretne sygnatury zakończonych postępowań sądowych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, w których zapadły prawomocne postanowienia o odrzuceniu skargi ze względu na powagę rzeczy osądzonej. Ponowna skarga na bezczynność w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Starachowicach jako niedopuszczalna, powinna zatem podlegać odrzuceniu. Dodatkowo organ wyjaśnił, że wydawanie jakichkolwiek decyzji personalnych w stosunku do M. M. nie jest możliwe z uwagi na fakt, że został on zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że w niniejszej skardze M. M. zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w Starachowicach "przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie osobowej" dotyczącej ostatnio zajmowanego przez niego stanowiska w służbie czynnej w Policji. Po analizie treści skargi Sąd ten stwierdził, że zakres podmiotowy i przedmiotowy tej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Starachowicach", zakończoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. W wyroku tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Sąd wskazał, że pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, a zatem nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w Starachowicach nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, jak zważył Sąd w cyt. wyroku, aby złożył ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko, a organ tej okoliczności nie przyznał. Ponadto, postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę. W uzasadnieniu wyroku w omawianej sprawie Sąd nawiązał także do innego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie sygn. akt II SA/Ke 250/09, w którym oddalona została skarga M. M. na decyzję-rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z dnia [...] lutego 2009 r. o zwolnieniu go ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. Jak podkreślił Sąd, przedmiotem ustaleń w tamtej sprawie były okoliczności zwolnienia ze służby, a nie kwestie zwolnienia z innego stanowiska służbowego (referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji) niż oczekiwanego przez skarżącego (zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach). W kwestii zwolnienia z ostatnio wymienionego stanowiska Sąd stwierdził bowiem, że: "Nie można zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, że dalsze powierzenie M. M. wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008 r., było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko. Jak to bowiem słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Skoro taki rozkaz nie został wydany, co jest w sprawie bezsporne, skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach z uposażeniem zasadniczym wynikającym z zaszeregowania w 03 grupie. Dlatego kwestionowana decyzja - rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2009 r. w podważanej części jest zgodna z prawem". Jak wynika z zatem z wyroku zapadłego w sprawie II SAB/Ke 25/12 oraz z jego uzasadnienia, sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach, została już merytorycznie rozstrzygnięta tym właśnie wyrokiem. Skarżący, inaczej formułując za każdym razem swoje żądanie, w istocie rzeczy domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej opisanym wyżej wyrokiem Sądu z dnia 27 września 2012 r., a mianowicie rozstrzygnięcia co do zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego w służbie czynnej w Policji. Taka zresztą jest treść wniosku złożonego 15 stycznia 2021 r. zmierzającego do wydania orzeczenia przesądzającego, że ostatnio pełnione przez niego stanowisko - to zastępca dyżurnego KPP w Starachowicach. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest więc kolejną skargą, związaną z bezczynnością (przewlekłością postępowania) Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach, przypisywaną przez skarżącego temu organowi. W sytuacji, gdy wcześniejsza skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie, tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona w sprawie II SAB/Ke 25/12, rozpoznanie merytoryczne niniejszej skargi jest więc niedopuszczalne. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami (por. także inne postanowienia WSA w Kielcach dotyczące skarg na bezczynność składanych przez skarżącego: II SAB/Ke 61/17, II SAB/Ke 43/17, II SAB/Ke 40/18 oraz postanowienie NSA z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I OZ 1902/17, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W okolicznościach rozpatrywanego przypadku bez znaczenia dla tożsamości przedmiotu postępowania w sprawie niniejszej oraz w sprawie II SAB/Ke 25/12, jest okoliczność, że w tej sprawie skarżący zaskarżył przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach, zaś w sprawie II SAB/Ke 25/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał co do skargi na bezczynność tego organu. Faktycznie bowiem przedmiot obu postępowań jest taki sam. Sąd ten podkreślił, że pojęcia bezczynności i przewlekle prowadzonego postępowania są i były – w dacie orzekania w sprawie II SAB/Ke 25/12 – rozumiane w taki sam sposób, mimo, że ich definicje ustawowe zamieszone zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Zarówno w sprawie niniejszej, jak i w sprawie II SAB/Ke 25/12, treść skarg koncentrowała się na przyjęciu, że organ – Komendant Powiatowy Policji w Starachowicach, nie rozstrzyga sprawy w przedmiocie ostatnio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. W uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie II SAB/Ke 25/12 Sąd stwierdził, że "przedmiotem skargi wyraźnie w niej wskazanym była przewlekłość postępowania administracyjnego zawisłego, zdaniem skarżącego, przed Komendantem Powiatowym Policji w Starachowicach, w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania M. M. na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Starachowicach", a w ostatnim akapicie uznał, że, "na takie rozstrzygnięcie nie miało istotnego znaczenia czy przedmiotem sprawy rzeczywiście była przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ, jak to określił skarżący w pisemnej skardze, czy też bezczynność organu w załatwieniu wniosku M. M. o mianowanie na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach, jak to wynikało z treści skargi". Wyjaśnić należy, że podstawą przyjęcia przez Sąd w sprawie II SAB/Ke 25/12, że do bezczynności dojść nie mogło, było założenie, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie, w jakiej dopatruje się tej bezczynności, toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne, a zatem, aby organ był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. W niezmienionym stanie faktycznym niniejszej sprawy, konsekwencją takiego założenia musi być przyjęcie, że rozstrzygnięcie w sprawie II SAB/Ke 25/12 odnosi skutek prawny w postaci powagi rzeczy osądzonej zarówno w stosunku do kolejnej skargi M. M. w przedmiocie bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Skoro bowiem Sąd przyjął, że nie toczyło się żadne postępowanie, które obligowałoby organ – Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach do wydania aktu zaskarżalnego do sądu administracyjnego, to merytoryczne rozpoznanie skargi w sprawie II SAB/Ke 25/12 (na bezczynność) oznacza, że w wyroku z 27 września 2012 r. rozstrzygnięta została również kwestia związana z przewlekłością postępowania administracyjnego w przedmiocie ostatnio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. W konsekwencji złożona przez M. M. w tej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji w obrocie prawnym pozostawało prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie takiej samej sprawy wydane wcześniej przez sąd administracyjny. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Podniósł w nim, że Sąd w Kielcach nie przesłał mu przed rozpoznaniem sprawy odpowiedzi na skargę. Zwrócił uwagę, że w treści skargi nie ma żadnego sformułowania o tym, aby domagał się mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach. Jego zdaniem niniejsza sprawa dotyczy rozpoczętego postępowania w przedmiocie zmiany stanowiska służbowego, zaś z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że "do końca października 2008 r. był planowany do służby na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem ww. przepisu jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12 oddalił skargę. W sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12 M. M. wniósł skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach, z uwagi na toczące się w tym przedmiocie postępowanie z wniosku skarżącego. Skarżący wniósł o załatwienie tej sprawy w formie przymusu sądowego z orzeczeniem o rażącej przewlekłości organu. W wyroku, po zinterpretowaniu przez Sąd żądania skarżącego, wskazano jako przedmiot postępowania bezczynność w przedmiocie załatwienia jego wniosku. Wyrok ten nie został zaskarżony, także w części ewentualnego błędnego określenia przedmiotu rozpoznania sprawy. W postępowaniu tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w Starachowicach nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. Skarżący wniósł skargę "na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie osobowej dotyczącej ostatnio zajmowanego stanowiska w służbie czynnej w Policji". Wskazał, że w jego przypadku w zakresie zmiany stosunku służbowego zostało wszczęte postępowanie administracyjne, co nastąpiło wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z [...] maja 2008 r. Jego zdaniem "do chwili obecnej jego sprawa osobowa nie została rozstrzygnięta". Z jednej strony w zażaleniu wskazał, że w treści skargi nie ma żadnego sformułowania o tym, aby domagał się mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach, z drugiej zaś strony podniósł, że z materiału dowodowego sprawy bezsprzecznie wynika, że "do końca października 2008 r. był planowany do służby na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach". Istota niniejszej sprawy koncentruje się na twierdzeniu skarżącego, że organ – Komendant Powiatowy Policji w Starachowicach, nie rozstrzyga sprawy w przedmiocie ostatnio zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, co jak wyżej wskazano, było przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12. Zwrócić należy uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy i przekonujący uargumentował swoje stanowisko, natomiast podnoszone w zażaleniu zarzuty skarżącego mają jedynie charakter polemiczny. Skarżący w niniejszym postępowaniu używa wprawdzie innych sformułowań w zakresie swojego żądania, jednakże z uzasadnienia skargi i złożonych w tej sprawie pism procesowych oraz okoliczności sprawy wyraźnie wynika, że w istocie po raz kolejny wnosi on o to samo co w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12, tj. o zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach, wskazując na przewlekłość organu w tym zakresie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w ww. wyroku Sąd jednoznacznie wskazał, że z uwagi na oddalenie skargi w tamtej sprawie, nie miało istotnego znaczenia czy przedmiotem sprawy rzeczywiście była przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ, jak to określił skarżący w pisemnej skardze, czy też bezczynność organu w załatwieniu wniosku M. M. o mianowanie na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w Starachowicach, jak to wynikało z treści skargi. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma to znaczenia. W powyższej sytuacji niedopuszczalne było zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność/przewlekłość Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w ww. zakresie. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.