I OZ 1902/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ke 43/17 o odrzuceniu skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. postanawia oddalić zażalenie. M.M. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., po uprzednim złożeniu zażalenia z dnia [...] czerwca 2017 r., skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. "w związku z postępowaniem uznaniowym i wszczętym z urzędu w sprawie zmian stosunku służbowego, o którym został powiadomiony poprzez doręczenie w dniu [...] czerwca 2008 r. dokumentu tytułowanego rozkaz personalny numer [...], opatrzonego datą [...] maja 2008 r.". Wskazując na powyższe wniósł o zobowiązanie organu do "niezwłocznego i zgodnego z prawem przeprowadzenia konstytutywnego postępowania administracyjnego i załatwienia sprawy czynnością kończącą to postępowanie administracyjne w sprawie zmian w stosunku służbowym i stanowisk, podległości oraz praw, uprawnień i obowiązków prawem do nich przypisanych i nałożonych, jak i wiążących od dnia 1 stycznia 2007 roku". W uzasadnieniu skargi M. M. podniósł między innymi, iż organ poprzestał wyłącznie na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i doręczeniu projektu decyzji administracyjnej, jaką miał zamiar wydać po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Wskazał, iż rozkaz nie mógł zmienić stosunku służbowego, gdyż żaden akt administracyjny nie jest i nie może być wykonany przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Ponadto z zawiadomienia nie wynika, aby był on potrzebny na innym, niż [...], bowiem w ogniwie ochronnym był zbędny. Komendant Powiatowy Policji w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, iż niniejsza sprawa została już prawomocnie osądzona, ewentualnie, z ostrożności procesowej, o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powyższego stanowiska organ podał, iż M. M. to były policjant Komendy Powiatowej Policji w S., zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2009 r. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo (sprawa dotyczy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w kontekście podważenia jego prawidłowości w celu udowodnienia prawa strony do mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. w świetle art. 32 ustawy o Policji) z prawomocnie zakończonymi sprawami prowadzonymi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach o sygnaturach akt: II SA/Ke 25/12, II SA/Ke 839/13, II SAB/Ke 30/14, II SA/Ke 41/15, II SAB/Ke 11/15, II SAB/Ke 52/15, II SA/Ke 815/15 i II SA/Ke 1103/15. Wprawdzie skarżący w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z dnia [...] czerwca 2017 r. użył innych sformułowań w zakresie swojego żądania, jednakże z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, że po raz kolejny wnosi on o to samo, tj. o zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S., wskazując na bezczynność organu. Organ wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w S. na pisemny wniosek personalny skierowany przez naczelnika Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. wydał rozkaz personalny z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], na mocy którego z dniem [...] czerwca 2008 r. zwolnił M. M. z zajmowanego stanowiska referenta [...] i z dniem [...] czerwca 2008 r. mianował go na równorzędne stanowisko służbowe [...]. Jednocześnie na czas określony od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] października 2008 r. powierzono wymienionemu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] – w dotychczasowych składnikach uposażenia. Rozkaz z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] został doręczony stronie w dniu [...] czerwca 2008 r. Organ nie prowadził postępowania administracyjnego w przedmiocie powierzenia obowiązków służbowych M.M. na stanowisku [...] KPP w S., czy też w sprawie mianowania go na to stanowisko, tym samym nie mógł dopuścić się bezczynności, bądź też przewlekłego postępowania. M. M. w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2017 r. nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej, czy nieodwracalnymi skutkami administracyjnoprawnymi w zakresie obowiązków organu ds. osobowych Policji, których nie dopełniono wbrew wymaganiom ustawowym, brakiem ustalenia prawdziwych okoliczności faktycznych związanych z przebiegiem jego służby czynnej w Policji od dnia [...] stycznia 2007 r., skutkami czynności ds. osobowych w jego sprawie, jak i w szczególności próbie tworzenia w jego sytuacji sprawy niedopuszczalnego precedensu prawnego i tworzenia nowej rzeczywistości bez rozpoznania i ustalenia, jakie skutki za sobą pociągnęły z mocy przepisów prawa działania organu w sprawie osobowej w związku z faktycznym i bezterminowym obsadzeniem skarżącego na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. Wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia dla celów postępowania uzupełniającego i rozpoznania jego skargi dokumentów z akt osobowych dotyczących faktycznych działań i czynności Komendanta Powiatowego Policji w S., a dotyczących przebiegu faktycznego jego służby czynnej od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby czynnej w Policji. Ponadto wniósł o dokonanie ustalenia i stwierdzenia orzeczeniem sądowym określenia daty skutecznej i bezterminowej zmiany stosunku służbowego przeniesienia na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. oraz ustalenia daty zmiany składników uposażenia przysługującego za wykonywanie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego z mocy art. 106 ustawy o Policji. Na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. M. M. wniósł o odroczenie rozprawy, gdyż organ nie przesłał Sądowi pełnej dokumentacji związanej z jego stosunkiem służbowym w okresie pełnienia służby czynnej w Policji, między innymi akt osobowych oraz innych dokumentów związanych z wydawanymi rozkazami personalnymi zmieniającymi stosunek służbowy, w szczególności z rozkazem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Skarżący poparł skargę i złożył kopię upoważnienia do dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego, z którego wynika, że do odwołania pełnił funkcję [...] KPP w S. Ponadto złożył kopię zeznań A. K. wskazujących na powody wydania rozkazu personalnego nr [...]. Podał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sygn. akt II SA/Wa 2201/14 rozkaz ten nie jest decyzją administracyjną w całości, a w szczególności co do zmiany stosunku służbowego i na bazie tego wyroku uważa, że organ Policji powinien doprowadzić przedmiotową sytuację do stanu zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ke 43/17 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia [...] czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem [...] stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.", zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. Jak wynika ze skargi wniesionej w niniejszej sprawie, a ponadto z pisma procesowego z dnia [...] lipca 2017 r., skarżący zarzuca organowi bezczynność polegającą na nieprzeprowadzeniu postępowania administracyjnego i niezałatwieniu sprawy czynnością kończącą to postępowanie, a także niedokonaniu ustaleń faktycznych w sprawie zmian w stosunku służbowym w związku z faktycznym i bezterminowym obsadzeniem skarżącego na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., albowiem, w ocenie skarżącego, faktycznie nastąpiła zmiana jego stosunku służbowego, nie został odwołany ze stanowiska [...] KPP w S.. Powyższe obliguje organ do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i przedłożenia ewentualnych środków dowodowych celem ustalenia daty zmian stosunku służbowego w zakresie w/w stanowiska. Z akt rozpoznawanej sprawy, a także z akt sprawy o sygn. II SAB/Ke 25/12, dopuszczonych w niniejszej sprawie z urzędu jako dowód wynika, że obie te sprawy są tożsame. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. II SAB/Ke 25/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko [...] KPP w S. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Sąd w w/w wyroku stwierdził, iż ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie został złożony, i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w S. nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, aby złożył ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko, a organ tej okoliczności nie przyznał. Jak wynika ponadto z uzasadnienia w/w wyroku, postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której policjant pełni służbę. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ żadnej zmianie. Skarżący, wnosząc "o zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w S. do niezwłocznego i zgodnego z prawem przeprowadzenia konstytutywnego postępowania administracyjnego i załatwienia sprawy czynnością kończącą to postępowanie administracyjne w sprawie zmian w stosunku służbowym i stanowisk, podległości oraz praw, uprawnień i obowiązków prawem do nich przypisanych i nałożonych, jak i wiążących od dnia 1 stycznia 2007 roku", a następnie precyzując w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., iż "nie da się bowiem wywieść poprawności stanowiska, że jest niedopuszczalne w stanie spoczynku mianowanie funkcjonariusza, czyli dokonanie zmiany stosunku służbowego na stanowisko [...] KPP", w istocie domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12. Wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie, tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona – jest niedopuszczalne. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. W konsekwencji złożona przez M.M. w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji postanowienia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M.M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji, celem ponownego i właściwego rozpoznania, albowiem jest ono obarczone kwalifikowanymi wadami procesorowymi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił między innymi: - naruszenie art. 134 P.p.s.a., poprzez wydanie orzeczenia nie w zakresie wniesionym, lecz w zakresie dowolnie zmienionym i rozpoznanym, z naruszeniem zasady bezstronności i rozpoznawania sprawy z wyłącznym uwzględnieniem zakresu podnoszonego przez skarżony organ, co godzi w art. 45 Konstytucji RP; - naruszenie obowiązku zebrania przez Sąd akt sprawy w zakresie wymagalnych środków dowodowych, których organ, wbrew nakazowi określonemu w art. 54 P.p.s.a., nie przedłożył, a Sąd pierwszej instancji odstąpił od czynności z art. 55 P.p.s.a. bez uzasadnienia, mimo złożonego wniosku o wymierzenie grzywny dla organu w celu represyjnym za niedopełnienie obowiązku ustawowego i celem przymuszenia do dopełnienia tego obowiązku; - naruszenie obowiązku rozpoznania środków dowodowych, a w tym zakresie nieuzasadnione całkowite pominięcie środków dowodowych posiadanych przez organ, które w odpisach przedłożyła strona skarżąca, świadczące na korzyść strony, a przeciw stanowisku organu; - naruszenie art. 149 P.p.s.a. w związku z art. 3 P.p.s.a. w związku z art. 104 K.p.a., poprzez pominięcie, iż organ w każdym przypadku jest zobowiązany wydać akt administracyjny rangi decyzji, chyba że normy prawa stanowią odmienne zakończenie postępowania dla danej instancji; w zakresie wniosku o uznanie, przyznanie i stwierdzenie, przepisy prawa nie dają podstawy stwierdzenia, iż organ kończąc postępowanie może wydać zwykłe pismo urzędowe, niestanowiące załatwienia sprawy w związku z zakresem wniesionym do organu, czy też jakiegokolwiek konstytutywnego aktu administracyjnego, aby w razie odmowy strona mogła skorzystać z prawnych środków kontroli instancyjnej, czy pozainstancyjnej; - naruszenie przepisów o właściwym przeprowadzeniu procesu, w tym niewłaściwe prowadzenie protokołu, co do którego to wniesione zostały wystąpienia o sprostowanie i uzupełnienie, wraz z wnioskowaniem o zabezpieczenie środków dowodowych, a w tym o uzupełnienie sprostowania na rozprawie zakresu, iż sprawa nie dotyczy mianowania, ale określonych zarzutów nierozpoznania wniosku strony o uznanie, przyznanie i stwierdzenie oraz w zakresie, w jakim wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12 Sąd pierwszej instancji dopuścił już po zamknięciu rozprawy, a nie był to środek dowodowy nieznany przed przeprowadzeniem rozprawy, dający podstawę do jej otwarcia na nowo, z tym, iż Sąd rozprawy na nowo nie otworzył i w zakresie w/w wyroku, w związku z innym zakresem skargi na bezczynność, wniosku strony nie rozpoznał. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem w/w przepisu jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12 oddalił skargę. W sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12 M. M. wniósł skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania na stanowisko [...] KPP w S., z uwagi na toczące się w tym przedmiocie postępowanie z wniosku skarżącego. Skarżący wniósł o załatwienie tej sprawy w formie przymusu sądowego z orzeczeniem o rażącej przewlekłości organu. W wyroku, po zinterpretowaniu przez Sąd żądania skarżącego, wskazano jako przedmiot postępowania bezczynność w przedmiocie załatwienia jego wniosku. Wyrok ten nie został zaskarżony, także w części ewentualnego błędnego określenia przedmiotu rozpoznania sprawy. W postępowaniu tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w S. nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. M. M. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w sprawie zmiany stosunku służbowego, o którym został powiadomiony rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Skarżący zarzucił nieprzeprowadzenie zgodnego z przepisami prawa postępowania administracyjnego w stosunku do jego osoby, a odnoszącego się do stanowiska [...] KPP w S. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy i przekonujący uargumentował swoje stanowisko, natomiast podnoszone w zażaleniu zarzuty skarżącego mają jedynie charakter polemiczny. Skarżący w niniejszym postępowaniu używa wprawdzie innych sformułowań w zakresie swojego żądania, jednakże z uzasadnienia skargi i złożonych w tej sprawie pism procesowych oraz okoliczności sprawy wyraźnie wynika, że w istocie po raz kolejny wnosi on o to samo co w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12, tj. o zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe [...] KPP w S., wskazując na bezczynność organu w tym zakresie. Co prawda w zażaleniu stwierdza, iż na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. wyjaśnione zostało, iż zakres niniejszej sprawy nie dotyczy mianowania, bowiem skarżący zdaje sobie sprawę, że mianowany być nie może, to jednak na pytanie jednego z członków składu orzekającego na tej rozprawie, wydania jakiego aktu skarżący oczekiwałby od organu, odpowiedział on, że nie może udzielić odpowiedzi na to pytanie, ponieważ go nie rozumie i nie może dyktować organowi, a także Sądowi, co ma zrobić (protokół rozprawy – karta nr 28-29 i 47-48 akt sprawy). Jednocześnie w zażaleniu wskazuje, iż zakres niniejszej sprawy dotyczy "zakresu ustalająco-uznającego okoliczności faktyczne, prawne i skutki wywołane w stosunku służbowym (...)". W powyższej sytuacji niedopuszczalne było zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w w/w zakresie. Należy przy tym zauważyć, że pomimo faktu, iż z okoliczności sprawy i składanych w niej przez skarżącego pism procesowych wynika, że w istocie skarga złożona w niniejszym postępowaniu jest tożsama ze skargą złożoną w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12, to sam skarżący – podważając to stanowisko – nie umie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości sprecyzować do końca swoich intencji, a jego zarzuty – jak już wskazano – mają wyłącznie charakter polemiczny, co nie mogło skutkować ich uwzględnieniem. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. W związku z powyższym, podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania, tj. art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP oraz art. 149 w zw. z art. 3 P.p.s.a. w zw. z art. 104 K.p.a., nie mogły odnieść skutku zamierzonego przez skarżącego. Za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 54 i art. 55 P.p.s.a., bowiem znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia i nie było potrzeby jego uzupełniania. Odnosząc się natomiast do zarzutu w zakresie nieprawidłowości protokołu rozprawy z dnia 17 sierpnia 2017 r., należy podkreślić, iż na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowił oddalić odwołania M. M. od zarządzeń Przewodniczącego składu orzekającego z dnia 6 i 22 września 2017 r. w przedmiocie sprostowania protokołu rozprawy z dnia 17 sierpnia 2017 r. i orzeczenie w tym zakresie jest ostateczne. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.