II SA/Gd 283/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2020 r., którą utrzymano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego z dnia 28 lutego 2018 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 4 marca 2009 r. PINB zawiadomił Z.B. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy działki nr [..] położonej w K., gmina K. Ponadto, organ poinformował o oględzinach, które odbędą się w dniu 27 kwietnia 2009 r. Jak wynika z protokołu oględzin, które odbyły się w obecności Z. B., w czerwcu 1993 r. pobudował on bez wymaganego pozwolenia na budowę obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektem pełniącym funkcję sanitariatu. W odpowiedzi na wezwanie organu pismem z dnia 4 lutego 2015 r. Urząd Gminy poinformował, że dla działki nr [..] nie było i nie jest prowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast pismem z dnia 6 lutego 2015 r. Z. B. poinformował, że został złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [..]. Urząd Gminy wyjaśnił w piśmie z dnia 1 lutego 2016 r., że w dniu 12 marca 2015 r. wpłynął wniosek dotyczący ustalenia warunków zabudowy na działce nr [..], jednak wobec nieuzupełnienia braków wskazanych w wezwaniu wniosek pozostał bez rozpatrzenia. Z kolei pismem z dnia 10 lutego 2015 r. Wójt Gminy przesłał wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy nr II/13/78 z dnia 23 marca 1978 r. Gminnej Rady Narodowej dla działek w K., który obowiązywał do wejścia w życie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [..] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr 162/XXXVII/93 z dnia 30 lipca 1993 r. Wnioskiem z dnia 24 lutego 2016 r. Z. B. ponownie wystąpił do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [..]. Pismem z dnia 14 grudnia 2016 r. Urząd Gminy poinformował PINB, że w dniu 19 czerwca 2017 r. wydano decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy na przedmiotowej działce. Z kolei pismem z dnia 15 listopada 2017 r. poinformowano, że decyzją z dnia 7 listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. PINB odmówił stronie zawieszenia prowadzonego postępowania. Decyzją z dnia 28 lutego 2018 r., nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Z. B. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem o wymiarach 6,50 m x 7,00 m + taras 2,50 m x 7,0 m, pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w związku z wybudowaniem obiektu przed dniem 1 stycznia 1995 r., w sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229), dalej jako Prawo budowlane z 1974 r., w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie zaś z art. 3 ustawy z 1974 r. obiekty budowlane mogły być wznoszone wyłącznie na terenach na ten cel przeznaczonych, zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 28 ust. 1 tej ustawy budowę obiektów budowlanych można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Wobec braku obecnie dla terenu K. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ przypomniał, że poinformował stronę, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., inwestor może wykazać w toczącym się postępowaniu w sprawie samowolnej zabudowy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Jednakże w związku z tym, że strona nie przedstawiła takiej decyzji, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. orzeczono rozbiórkę. Decyzją z dnia 16 kwietnia 2018 r., nr [..],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Gd 317/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił powyższą decyzję wskazując, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny dotyczący faktu wybudowania spornego obiektu przed datą 1 stycznia 1995 r., bez pozwolenia na budowę, jak również parametrów spornego obiektu, mimo że skarżący w skardze kwestionuje te ustalenia, bowiem prawidłowość ustaleń dokonanych w tym zakresie wynika z protokołu oględzin. Ponadto, w ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a to na podstawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Przy czym, dokonując interpretacji przepisów intertemporalnych Sąd wskazał, że co do zasady podstawę do legalizacji samowoli budowlanych powstałych przed 1 stycznia 1995 r. stanowią przepisy art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., które odsyłają do innych ustaw i aktów prawa miejscowego, w szczególności z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Zatem, skoro sprawa samowoli nie została wszczęta i zakończona decyzją ostateczną przed dniem 1 stycznia 1995 r., to organy prawidłowo przyjęły, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., z którego wynika, że przesłankami wydania nakazu rozbiórki jest naruszenie przepisów obowiązujących w okresie budowy oraz znajdowanie się obiektu budowlanego na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Jak zauważył Sąd, pierwsza przesłanka badana jest według stanu prawnego z daty budowy, natomiast w niniejszej sprawie nie jest sporne, że inwestor nie posiadał koniecznego pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Natomiast ustalenie drugiej przesłanki stało się przedmiotem wykładni w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. II OPS 2/13. Z uchwały tej wynika nie tylko zakres przedmiotowy przepisów, jakie należy zbadać w celu ustalenia ww. przesłanki, tj. przepisy o planowaniu przestrzennym, ale także – z jakiej daty przepisy będą tu relewantne – chodzi o przepisy z daty orzekania przez organy administracji, ale także uwzględniające przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Tego ostatniego elementu analizy, zdaniem Sądu, brak jest w postępowaniu organów administracji rozstrzygających sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, co czyni zaskarżoną decyzję wadliwą. Zdaniem bowiem NSA, wszystkie przesłanki rozbiórki obiektu budowlanego (a ozumując a contrario - przesłanki legalizacji samowoli budowlanej) określone w tych przepisach należy odnosić do daty orzekania przez organ administracji. Jednocześnie jednak NSA podkreślił, że brak jest racjonalnych podstaw do uznawania, że tylko przesłankę wymienioną w ust. 1 pkt 1 art. 37 ust. 1 ustawy z 1974 r. (zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym) należy odnosić do czasu budowy obiektu budowlanego." W konsekwencji, Sąd uznał, że ocenie powinna podlegać okoliczność, czy teren jest w ogóle przeznaczony pod zabudowę, co oznacza zarówno objęcie takich terenów miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro zaś w dacie orzekania nie obowiązuje dla terenu inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo organ pierwszej instancji poinformował inwestora, że w celu legalizacji obiektu budowlanego może on przedstawić decyzję o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Sąd przychylił się też do stanowiska organów, że ostateczna decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oznacza, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże, w ocenie Sądu, w decyzjach organów obu instancji zabrakło analizy na okoliczność, czy w okresie od daty wybudowania obiektu, tj. od czerwca 1993 r., inwestycja była zgodna z przeznaczeniem terenu, w szczególności brak jest analizy zgodności inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego z 1978 r. oraz 1993 r. Sąd uznał ponadto, że zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy oraz możliwości jakie daje art. 136 k.p.a. umożliwiają organowi odwoławczemu poczynienie dodatkowych ustaleń, celem uwzględnienie przedstawionej wyżej wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i wydanie prawidłowej decyzji w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 31 stycznia 2020 r., nr [..], WINB utrzymał w mocy zaskarżona decyzję PINB z dnia 28 lutego 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał, że w celu pozyskania pełnego materiału dowodowego pismem z dnia 2 października 2019 r. wystąpił do Urzędu Gminy o przesłanie części tekstowej i graficznej obowiązującego w dacie wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego (tj. w czerwcu 1993 r.) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym położona jest działka nr [..]. W odpowiedzi Wójt Gminy przekazał kopię części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. z 1978 r., który obowiązywał w dacie wybudowania przedmiotowego obiektu, oraz poinformował, że w archiwum Urzędu brak jest rysunku stanowiącego załącznik graficzny tego planu. W toku postępowania organ odwoławczy rozpatrzył chronologicznie obowiązujące na tym obszarze miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego i znajdujące się w tych planach zapisy, oznaczenia i określenia dotyczące przedmiotowego obszaru w m. K. - w aspekcie możliwości zabudowy terenu, na którym znajduje się dz. nr [..]. Na podstawie tej analizy stwierdził, że pierwszym planem miejscowym zagospodarowania obowiązującym na przedmiotowym obszarze był miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzony uchwałą nr 11/13/78 Gminnej Rady Narodowej (Dz. Urz. Wojewódzkiej Rady Narodowej z 1978 r., nr 4, poz. 14). Zgodnie z twierdzeniem Wójta Gminy, wyrażonym w piśmie z dnia 29 października 2019 r.. plan ten obowiązywał dla terenu, na którym położona jest działka nr [..] obręb ewidencyjny K., w dacie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, tj. w czerwcu 1993 r. Jak zaś wynika z pkt III tego planu, we wsi K. postuluje się sukcesywne przekazywanie na cele letniskowe opuszczonych zagród wiejskich i dopuszcza się uzupełniającą zabudowę letniskową indywidualną około 30 działek. Natomiast w odniesieniu do wsi K. adaptuje się istniejącą zabudowę zagrodową i usługową wyznaczając nowe tereny mieszkaniowe dla załogi awaryjnej, zatrudnionej na bazie gospodarczej SKR (36 mieszkań). Pozostałe potrzeby należy realizować we wsi gminnej. W części tabelarycznej opisu ww. planu podsumowano ustalenia, wskazując, że "K. z urządzeniami rekreacyjnymi: budownictwo letniskowe w K. jako uzupełnienie zabudowy wsi - 30 działek, camping W. 500 m". Wskazany miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 1978 r. dla przedmiotowego obszaru obowiązywał do 31 sierpnia 1993 r., tj. do momentu wejścia w życie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K., dotyczącego obrębu geodezyjnego K., zatwierdzonego uchwałą Nr 162/XXXVII/93 z dnia 30 lipca 1993 r. Rady Gminy (Dz. Urz. Woj. z 1993 r., nr 16, poz. 90). Z pkt 17a tekstu planu K. wynika, że K. stanowią jeden kompleks objęty ochroną konserwatorską oraz ochroną środowiska wraz z K. - jako park kulturowy. Opisano również dwie strefy funkcyjne na tym obszarze (tj. K. ): 17a 1 MN (adaptowane tereny osiedleńcze wzdłuż istniejącej drogi; zgodnie z opracowanym studium ruralistycznym dopuszcza się tylko jeden rząd zabudowy odtworzeniowej o charakterze właściwym dla danego obszaru) oraz 17a 2 UT (czasowo adaptowane do śmierci technicznej prowizoryczne budynki ośrodków wczasowych; teren po ich likwidacji oraz obszar sąsiadujący mogą być przeznaczone pod zorganizowanie rekreacji na otwartej przestrzeni - korty, boiska do siatkówki, piłki, itp., oraz sezonowe obiekty z nimi związane taktowane jako zaplecze obsługo rekreacji sezonowej). W załączniku graficznym do ww. planu zaznaczono teren działki nr [..] jako znajdujący się na obszarze oznaczonym w planie jako RP i RZ-tj. tereny upraw rolnych i łąk. W ocenie organu odwoławczego, interpretacja zapisów miejscowego planu z 1978 r. w planie tym nie wskazano (część opisowa), aby w m. K. dopuszczona była zabudowa tzw. budownictwa letniskowego, co jednocześnie dopuszczono w ograniczonym zakresie w m. K. pod określonymi rygorami konserwatorskimi. Zdaniem organu, powyższe pozwala na stwierdzenie, że plan z 1978 r. jakkolwiek dość jednoznacznie jak na zapisy tego planu precyzował możliwość zabudowy budownictwem rekreacyjnym indywidualnym obszaru K. pod określonymi rygorami, to w stosunku do K. te aspekty pomijał, nie wskazując, czy zabudowa budownictwem rekreacyjnym indywidualnym jest na tym obszarze dozwolona i to pod jakimi warunkami. Z kolei plan miejscowy, który wszedł w życie 31 sierpnia 1993 r. wskazywał, że zabudowę na tym obszarze (w tym w szczególności rekreacyjną), można legalnie wznieść wyłącznie po dopełnieniu procedur określonych jako szczególnie istotne dla tego obszaru (założeń konserwatorsko ruralistycznych). W części graficznej załącznika do planu jednoznacznie wskazano że teren na którym położona jest dz. nr [..] (oznaczony kolorem żółto-zielonym oraz kolorem żółtym) - to oznaczony w legendzie ww. planu tereny RP "tereny rolne" oraz RZ tj. "tereny łąk" . W części opisowej ww. planu zgodnie z pkt 17 a – K. - m. ta stanowi jeden kompleks objęty ochrona konserwatorską oraz ochroną środowiska (obszar Parku Krajobrazowego) wraz z K. Pkt 17a przedmiotowego opisu planu w części K. określa jednoznacznie, że na tym terenie dopuszczona jest zabudowa 2 obszarów: obszaru oznaczone w rysunku planu jako 1 MN oraz obszaru oznaczonego jako 2 UT. Dopuszczona na obszarze 1 MN zabudowa, to zabudowa "odtworzeniowa o charakterze właściwym dla danego obszaru", zaś "zabudowa odtworzeniowa" to " zabudowa bliźniacza na działkach o pow. 1500 m2 i wolnostojąca na działkach powyżej 2500 m (dz. [..] ma pow. 1000 m2), która jak wskazano w części opisu ogólnego to "wielobudynkowa zabudowa zagrodowa oraz jednobudynkowa (holenderska)". W odniesieniu do obszaru 2 UT na obszarze tym dopuszczone są wyłącznie funkcje usług zorganizowanej rekreacji na otwartej przestrzeni i zapleczem tych usług zbiorowych sezonowych (korty, boiska itp.). Zatem, w ocenie organu odwoławczego, plan ten jednoznacznie dopuszczał w wąskim zakresie zabudowę historycznie odtworzeniową na obszarze dawnych lokalizacji osadniczych. Nie dopuszczał zaś absolutnie możliwości zabudowy działki nr [..] obiektem budowlanym o funkcji rekreacji indywidualnej - działki, która w planie w części graficznej oznaczona została wyłącznie jako teren rolny i teren łąk. Biorąc pod uwagę powyższe, daniem organu odwoławczego, ww. plany miejscowe nie dopuszczały możliwości zabudowy działki nr [..] obiektem budowlanym o funkcji rekreacji indywidualnej (niezależnie od jego parametrów wielkościowych i elementów dodatkowych - tarasu). Tak więc nawet w gdyby inwestor starał się w dacie budowy, tj. w czerwcu 1993 r., o możliwość legalnej budowy przedmiotowego obiektu budowlanego na ww. obszarze, to obowiązujące prawo miejscowe nie dopuszczało takiej zabudowy. Co więcej, miejscowe plany zagospodarowania dopuszczały na obszarze K. i K. w wąskim zakresie inne specyficzne rodzaje zabudowy (historycznie odtworzeniowej) - pod warunkiem spełnienia ścisłych reguł ochrony konserwatorskiej, które z biegiem czasu ulegały coraz większemu zaostrzenia. Reasumując, bezsprzecznie ustalono, że Z.B. w czerwcu 1993 r. wybudował bez wymaganego pozwolenia na budowę obiekt, co implikowało zastosowanie w sprawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto, w ocenie organu, teren przedmiotowej działki nr [..] - jako teren upraw rolnych oraz teren łąk - nie był przeznaczony pod zabudowę (w szczególności obiektem budowlanym o funkcji rekreacji indywidualnej) - w obu ww. planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego. Inwestorowi odmówiono również wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji, należało utrzymać w mocy decyzję nakazującą inwestorowi rozbiórkę. W skardze na powyższą decyzję Z.B. zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania art. 7a k.p.a. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji o niepełną treść przepisów prawa miejscowego i dokonanie na tej podstawie ustaleń na niekorzyść obywatela, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., polegające na przyjęciu przy analizie możliwości wybudowania obiektu jego funkcji określonej jako obiekt rekreacji indywidualne w sytuacji, gdy analiza ta dotyczy 1993 r. zaś pojęcie obiektu rekreacji indywidualnej zostało wprowadzone do Prawa budowlanego w wyniku dodania art. 29 ust. 1 pkt 2a z dniem 28 czerwca 2015 r., 3) pominięcie możliwości zakwalifikowania obiektu jako altany w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2d Prawa budowlanego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu podniesiono, że art. 7a k.p.a. nakazuje rozstrzyganie kwestii wątpliwych na korzyść obywatela. Tymczasem w niniejszej sprawie kwestią wątpliwą jest treść przepisów prawa miejscowego obowiązujących w momencie wybudowania obiektu. Zarzucono, że organ ustalił wyłącznie treść części graficznej planu oraz że brak jest części graficznej w archiwum. Jednakże z uzasadnienia decyzji nie wynika, by organ podjął jakieś dalsze czynności w celu ustalenia, czy część graficzna zachowała się w jakimś innym miejscu. Nadto, niepełne przepisy planu stały się podstawą ustaleń podjętych na niekorzyść obywatela. W ocenie skarżącego, sytuacja, gdy nie da się ustalić treści istotnej część planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw by na podstawie jedynie części opisowej planu przyjąć, że zabudowa została dokonana na gruncie nie przewidzianym pod zabudowę i na tej podstawie wydawać nakaz rozbiórki. Ponadto, zauważono, że stwierdzenie, iż obiekt ma charakter obiektu rekreacji indywidualnej prowadzi do nadania temu obiektowi kategorii nie znanej przepisom Prawa budowlanego z 1974 r. Kategoria rekreacji indywidualnej w ustawie Prawo budowlane pojawiła się bowiem z dniem 28 czerwca 2015 r. W przepisach obowiązujących w okresie powstania obiektu brak było takiego rodzaju kategorii obiektów. Rozporządzenie z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki posługiwało się pojęciem domu letniskowego. Takim pojęciem posługuje się także załącznik do ustawy Prawo budowlane dodany do ustawy z dniem 11 lipca 2003 r. obejmujący kategorie obiektów budowlanych. Nie ma przy tym podstaw do uznawania pojęcia obiektu rekreacji indywidualnej i domu letniskowego za pojęcia tożsame. Określenie zaś rodzaju obiektu może mieć istotne znaczenie w niniejszej sprawie wobec aktualnie obowiązującego przepisu art. 29 ust. 1 pkt. 2d) ustawy Prawo budowlane, bowiem w ocenie skarżącego obiekt może zostać uznany za altanę w rozumieniu przywołanego przepisu i jako taki nie podlegałby aktualnie ani obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ani też obowiązkowi zgłoszenia. W takiej zaś sytuacji wydanie nakazu rozbiórki byłoby niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do argumentów zawartych w skardze stwierdzających m.in., że przedmiotowy obiekt nie ma charakteru obiektu rekreacji indywidualnej, organ wyjaśnił, że twierdzenie takie nie jest poparte żadnymi dowodami. Przypomniał też, że funkcję przedmiotowego obiektu jako obiektu rekreacji indywidualnej organ I instancji jednoznacznie ustalił w trakcie postępowania z udziałem strony (m.in. zapisy z protokołu oględzin z dnia 27 kwietnia 2009 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, tj. stwierdzeniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego oraz na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga danej sprawy administracyjnej a ocenia jedynie, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego podejmowania. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sądowej kontroli poddano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji z dnia 28 lutego 2018 r. orzekającego rozbiórkę obiektu budowlanego pełniącego funkcje rekreacji indywidualnej wraz z tarasem, wybudowanego bez pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. Na wstępie rozważań wskazać jednak trzeba, że wydając kontrolowaną decyzję organ odwoławczy był związany oceną prawną oraz wskazaniami sformułowanymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 317/18. We wskazanym wyroku Sąd uchylając decyzję organu nadzoru budowlanego II instancji uznał, że badając przesłanki wydania nakazu rozbiórki w oparciu o mające zastosowanie w sprawie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. należy uwzględnić przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt, od daty jego budowy. W szczególności Sąd stwierdził, że należy zbadać, czy w okresie od wybudowania obiektu, tj. od czerwca 1993 r., inwestycja była zgodna z przeznaczeniem terenu, wynikającym z obowiązujących w tym okresie przepisów prawa miejscowego. Dlatego też, Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie do przeprowadzenia analizy planu miejscowego z 1978 r., a następnie planu z 1993 r., w punktu widzenia zgodności spornej inwestycji z ich postanowieniami. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z powyższego wynika, że zasięgiem oddziaływania prawomocnego wyroku objęte zostają wszystkie przyszłe – ewentualne – postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Związanie prawomocnym wyrokiem sądu oznacza także, że kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Zdaniem Sądu, ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględnił powyższą ocenę prawną oraz wytyczne co dalszego postępowania i podjął czynności wyjaśniające zmierzające do ustalenia, czy objęta postępowaniem inwestycja jest zgodna z prawem miejscowym obowiązującym od dnia jej realizacji, i czy w związku z tym możliwa jest jej legalizacja. Zasadność takich działań potwierdza treść uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13 (dostępna https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że w ujęciu historycznym podstawowym warunkiem legalizacji samowoli budowlanej ustawodawca uczynił zgodność obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. W konsekwencji, na mocy art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. samowola budowlana nie zawsze wymagała przeprowadzenia działań legalizacyjnych. Z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wynika, że nakaz rozbiórki mógł być wydany na podstawie tego przepisu tylko wówczas, gdy obiekt budowlany został zrealizowany bez pozwolenia na budowę i na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę lub był przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1), lub obiekt ten powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2). Jeżeli inwestor zrealizował obiekt bez pozwolenia na budowę, ale na terenie, na którym dopuszczalna była tego rodzaju zabudowa, to nie było podstaw do wydania nakazu rozbiórki, chyba że zachodziła przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy. W takim wypadku organ mógł prowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji tego obiektu na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Przepis ten stanowił, że w razie wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ administracji wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Przepis ten jednak miał zastosowanie wówczas, gdy obiekt zrealizowano bez pozwolenia na budowę i niezgodnie z innymi przepisami niż przepisy o planowaniu przestrzennym (przykładowo z przepisami dotyczącymi warunków technicznych). Jeżeli natomiast obiekt wybudowano bez pozwolenia na budowę, ale zgodnie z przepisami zarówno z zakresu planowania przestrzennego, jak i innymi, to organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. ani na podstawie art. 40 i art. 42 ust. 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis przewidywał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie - jako decyzji kończącej postępowanie w sprawie likwidacji samowoli budowlanej - tylko w odniesieniu do obiektów, co do których wydano nakaz przewidziany w art. 40 tej ustawy. We wskazanej uchwale NSA stwierdził, że w Prawie budowlanym z 1974 r. samowola budowlana mogła mieć charakter formalny i materialnoprawny. Samowola formalna oznaczała realizację obiektu bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej. Do obiektów wybudowanych w ramach takiej samowoli nie miał zastosowania ani przepis art. 37 ust. 1, ani art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., organ nie miał też podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego na zasadzie tych przepisów i wydania decyzji w sprawie likwidacji samowoli budowlanej. Oznacza to, że w odniesieniu do niektórych samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych nie było potrzeby podejmowania żadnych działań legalizacyjnych, gdyż przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie przewidywały ani obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ani innych aktów legalizujących samowolę. W odniesieniu do takich obiektów brak jest podstaw do oceny, że zachodzą warunki nakazania przymusowej rozbiórki z tego powodu, iż na terenie, na którym znajduje się dany obiekt budowlany, wprowadzono po wielu latach zakaz zabudowy lub zabudowy określonego rodzaju. Również w odniesieniu do obiektów wybudowanych bez pozwolenia na budowę, zrealizowanych w sposób niesprzeczny z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie budowy, ale z naruszeniem innych przepisów, głównie przepisów o warunkach technicznych (tzw. samowola materialnoprawna), należy uwzględnić przeznaczenie terenu od terminu budowy, jeżeli zakaz zabudowy wprowadzono po wielu latach. Jeżeli przez długi czas dopuszczalna była na danym terenie zabudowa i organy nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji samowolnie wybudowanych tam obiektów, to te okoliczności należy rozważyć przy wydawaniu decyzji o rozbiórce. W związku z tym w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo dokonał analizy zgodności przedmiotowej samowoli budowlanej z przepisami z zakresu planowania przestrzennego w oparciu o zgromadzony dotychczas i uzupełniony materiał dowodowy, a w konsekwencji stwierdził, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczały możliwości zabudowy działki nr [..] obiektem budowlanym o funkcji rekreacji indywidualnej. Ponadto, w toku niniejszego postępowania inwestorowi odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co oznacza, że zaistniały dwie przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Z oceną tą, zdaniem Sądu, należy się zgodzić. Ponownie rozpoznając odwołanie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobowiązany do przeprowadzenia analizy, obowiązującej w czasie powstania samowoli, uchwały Gminnej Rady Narodowej nr II/13/78 z dnia 23 marca 1978 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (obowiązującej w dacie budowy) oraz następującej po niej uchwały Rady Gminy nr 162/XXXVII/93 z dnia 30 lipca 1993 r., z punktu widzenia zgodności inwestycji z ich postanowieniami. W tym celu organ zgromadził w aktach sprawy kopię części tekstowej planu miejscowego z 1978 r. Brak możliwości pozyskania do akt sprawy części graficznej tego aktu pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, albowiem w żaden sposób nie upośledziło to przeprowadzonej przez organ analizy planistycznej dopuszczalności realizacji na wskazanym terenie zaistniałej samowoli i nie mogło doprowadzić do naruszenia art. 7a k.p.a. Przede wszystkim wskazać należy, że w toku postępowania nie było kwestionowane, że sporna działka nr [..] jest położona w gminie K., w obrębie geodezyjnym K. W części tekstowej planu z 1978 r. jednoznacznie rozróżniono natomiast K. i K. , przyjmując odmienne uwarunkowania planistyczne do każdej z tych jednostek. Mianowicie, w odniesieniu do K., uchwałodawca lokalny z uwagi na zabytkowy charakter wsi postulował sukcesywne przekazywanie na cele letniskowe opuszczonych zagród wiejskich. Dopuszczono uzupełniającą zabudowę letniskową, indywidualną około 30 działek. Wprowadzono też obowiązek uzgadniania projektów architektonicznych i zasad zabudowy z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Jednocześnie zastrzeżono, że w odniesieniu do wsi K. powyższe rygory nie obowiązują. Natomiast adaptuje się istniejącą zabudowę zagrodową i usługową wsi K . Co więcej, w tabelarycznym zestawieniu uwarunkowań planistycznych, stanowiącym element składowy planu w odniesieniu do wsi K. wskazano, że urządzenia rekreacyjne, tj. budownictwo letniskowe przewidziane jest w K. jako uzupełnienie zabudowy wsi. Z tego wynika, że wyjątkowo zabudowę letniskową przewidziano wyłącznie w K. Z powyższym postanowień części tekstowej planu jednoznacznie wynika, że w dacie realizacji obiektu, tj. w czerwcu 1993 r., prawo miejscowe nie przewidywało na terenie działki nr [..], usytuowanej w K., zabudowy pełniącej funkcję letniskową. W związku z tym, że interpretacja zapisów części tekstowej planu miejscowego z 1978 r. jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, nie było zasadne stosowanie w niniejszej sprawie art. 7a k.p.a. Przepis ten mówi bowiem o rozstrzyganiu wątpliwości na korzyść strony, jednakże w niniejszej sprawie wątpliwości takie nie powstały, mimo braku części graficznej planu z roku 1978. W rozważanym wypadku, do odkodowania woli planistycznej uchwałodawcy lokalnego wystarczające było zapoznanie się z częścią tekstową planu, gdzie wyraźnie rozróżniono K. [..] i [..] oraz określono jasno ich przeznaczenie, w tym wyraźnie zabudowę letniskową dopuszczono na określonych warunkach w K. a nie w K. Sytuacji tej nie mogła zmienić cześć rysunkowa planu, która z częścią tekstową powinna być zbieżna. Organ odwoławczy przeanalizował również przeznaczenie działki samowolnie zainwestowanej w planie miejscowym, który wszedł w życie po realizacji zabudowy w 1993 r. W tym zakresie zaś ustalił, że zabudowę na tym obszarze (w tym w szczególności rekreacyjną), można było legalnie wznieść wyłącznie po dopełnieniu procedur określonych jako szczególnie istotne dla tego obszaru (założeń konserwatorsko ruralistycznych). W części graficznej załącznika do planu z 1993 r. jednoznacznie wskazano, że teren, na którym położona jest działka nr [..] (oznaczony kolorem żółto-zielonym oraz kolorem żółtym), to oznaczone w legendzie ww. planu tereny RP - "tereny rolne" oraz RZ, tj. "tereny łąk" . W części opisowej ww. planu podano w pkt 17a – K. - że miejscowość ta stanowi jeden kompleks objęty ochroną konserwatorską oraz ochroną środowiska (obszar Parku Krajobrazowego) wraz z K. Pkt 17a przedmiotowego opisu planu w części K. , określał jednoznacznie, że na tym terenie dopuszczona jest zabudowa 2 obszarów: obszaru oznaczone w rysunku planu jako 1 MN oraz obszaru oznaczonego jako 2 UT. Na obszarze 1 MN dopuszczono zabudowę "odtworzeniową o charakterze właściwym dla danego obszaru", zaś "zabudowa odtworzeniowa" to " zabudowa bliźniacza na działkach o pow. 1500 m2 i wolnostojąca na działkach powyżej 2500m2, która jak wskazano w części opisu ogólnego to "wielobudynkowa zabudowa zagrodowa oraz jednobudynkowa (holenderska)". Natomiast działka nr [..] ma powierzchnię 1000 m2. W odniesieniu zaś do obszaru 2 UT dopuszczono wyłącznie funkcje usług zorganizowanej rekreacji na otwartej przestrzeni i z zapleczem tych usług zbiorowych sezonowych (korty, boiska itp.). Na podstawie powyższych ustaleń, prawidłowo, zdaniem Sądu, organ odwoławczy stwierdził, że plan z 1993 r. jednoznacznie dopuszczał w wąskim zakresie zabudowę historycznie odtworzeniową na obszarze dawnych lokalizacji osadniczych. Nie dopuszczał jednak możliwości zabudowy działki nr [..] obiektem budowlanym o funkcji rekreacji indywidualnej, gdyż działa ta w części graficznej planu oznaczona została wyłącznie jako teren rolny i teren łąk. W świetle tego nie ulega wątpliwości, że zarówno w dacie budowy, jak i w okresie późniejszym, na podstawie obowiązujących przepisów prawa miejscowego, przedmiotowy samowolnie wybudowany obiekt budowlany nie był dopuszczalny na terenie miejscowości K., co wypełniało przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do wydania nakazu rozbiórki. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż w dacie budowy nie obowiązywała normatywna definicja budynku rekreacji indywidualnej, które to pojęcie zostało wprowadzone do Prawa budowlanego z 1994 r. dopiero z dniem 28 czerwca 2015 r. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r., budynkiem rekreacji indywidualnej jest budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. W myśl zaś § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. W niniejszej zaś sprawie skarżący nie zaprzecza, iż sporny budynek pełni funkcję letniskową, zaś taką funkcję może pełnić zarówno dom letniskowy, jak i obiekt rekreacji indywidualnej. Co istotne, wbrew twierdzeniom skargi, pojęcia te w orzecznictwie są często stosowane zamiennie (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 243/17, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, zdaniem Sądu, brak definicji legalnej pojęcia obiektu rekreacji indywidulanej w roku 1993 nie pozbawia spornego obiektu charakteru rekreacyjnego, który niewątpliwie zabudowa na działce nr [..] posiada. Wreszcie niezasadny jest też zarzut braku rozważenia przez organ kwalifikacji samowolnie wzniesionego obiektu jako altany w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2d Prawa budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., której budowa pozostawałaby aktualnie poza reżimem Prawa budowlanego i skutkowała brakiem konieczności podjęcia ingerencji nadzorczej. Brak wiążącej definicji legalnej altany powoduje, że kwalifikacji obiektu należy dokonać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów obiektu, mając przy tym na uwadze definicję przyjętą w języku codziennym, przy uwzględnieniu również wykładni systemowej. Przy zastosowaniu wykładni językowej i reguł języka potocznego przez altanę rozumieć należy budowlę lub budynek w ogrodzie, zazwyczaj lekkiej konstrukcji, służący do wypoczynku i ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Inaczej mówiąc "altana" to niewielki pawilon ogrodowy o lekkiej konstrukcji i ażurowych ścianach, nie związany trwale z gruntem, przeznaczony do wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem. Według definicji zawartej w Internetowym Słowniku Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) "altana" to "niewielka budowla ogrodowa, zwykle drewniana, o ażurowych ścianach". Podobnie definiuje "altanę" Encyklopedia Internetowa (wikipedia.pl): "altana – lekka budowla, często ażurowa, stawiana w ogrodzie, często ozdobna, również niewielki plac zacieniony przez krąg drzew, ma za zadanie chronić przed deszczem i słońcem, miejsce spotkań i odpoczynku". Z kolei według Małego Słownika Języka Polskiego (PWN, Warszawa 1969) "altana" to "lekki, przewiewny budynek w ogrodach, obsadzony zwykle roślinami pnącymi, osłaniający przed deszczem i słońcem" (zob. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., II OSK 1875/12, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W Słowniku Języka Polskiego pod redakcją W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1958, "altana" to "lekki, przewiewny budyneczek w ogrodach i parkach, często obsadzony roślinami pnącymi", z kolei w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją S. Dubiesza, PWN, Warszawa 2006, altana to "niewielka budowla ogrodowa, zwykle drewniana o ażurowych ścianach, służąca do wypoczynku i ochrony przed słońcem i deszczem" (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., II OSK 2428/15, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W oparciu o powyższe definicje "altanę" najczęściej utożsamia się z domkiem letniskowym w rodzinnych ogrodach działkowych, zwłaszcza z uwagi na posiadanie charakterystycznych ażurowych ścian (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2019 r., IV SA/Po 392/19, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, głównymi cechami altany jest jej lekka konstrukcja oraz brak całych przegród, które najczęściej są ażurowe. Natomiast, jak wynika z niekwestionowanych ustaleń poczynionych podczas oględzin nieruchomości w dniu 27 kwietnia 2009 r., sporny obiekt posiada pełne, drewniane ściany, jest pokryty dachem, posiada odprowadzenie wód opadowych w postaci rynien, a także ma taras. Wymiary tego obiektu powodują, że przekracza on powierzchnię 35 m2, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2d Prawa budowlanego. Analiza protokołu oględzin oraz dołączonych do niego rysunków i dokumentacji fotograficznej prowadzi, zdaniem Sądu, do wniosku, że przedmiotowy obiekt ze względu na swoją konstrukcję pozbawioną lekkich, ażurowych ścian, nie mógł być zakwalifikowany jako altana, zgodnie z sugestiami skarżącego. Wobec tego, również ten zarzut okazał się niezasadny. Natomiast całość przeprowadzonego przez wojewódzki organ nadzoru budowlanego postępowania wskazuje, że organ ten działał zgodnie z oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 317/18 oraz wypełniając Sądu co do dalszego postępowania. Wątpliwości Sądu nie budzi też prawidłowość ustaleń dotyczących zgodności zabudowy na działce nr [..] z planami zagospodarowania przestrzennego, obowiązującymi zarówno w dacie budowy, jak i w okresie późniejszym. Przede wszystkim organ odwoławczy zebrał kompletny materiał dowodowy, mimo braku pozyskania części graficznej planu z 1974 r., gdyż już na tej podstawie możliwe było ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a następnie przeprowadził kompleksową analizę, pozbawioną znamion dowolności. Organ uwzględnił także, że obecnie dla analizowanego terenu nie obowiązuje prawo miejscowe w zakresie zagospodarowania, natomiast inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy, gdyż jego wniosek z dnia 26 lutego 2016 r. został rozpatrzony negatywnie najpierw przez Wójta Gminy decyzją z dnia 19 czerwca 2017 r., a następnie na skutek utrzymania tej decyzji w mocy przez Kolegium decyzją z dnia 7 lipca 2017 r. Nie było też kwestionowane, że obiekt rekreacji indywidualnej został zrealizowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. To wszystko zaś oznacza, że obiekt taki podlega rozbiórce, na mocy art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym stanie rzeczy, zasadnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o rozbiórce obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem o wymiarach 6,50 m x 7,00 m + taras 2,50 m x 7,0 m, wykonanego w warunkach samowoli budowalnej na terenie działki nr [..], gdyż nie było możliwości jego legalizacji przez organu nadzoru budowlanego. Zaskarżona decyzja odpowiada więc prawu i oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na trwającą epidemię oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie doprowadziło do uszczuplenia praw procesowych stron. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).