III SA/Kr 278/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Hanna Knysiak – Sudyka po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę Komendant Wojewódzki orzeczeniem nr [...] z dnia 14 stycznia 2020 roku na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji po rozpatrzeniu odwołania sierż. K. K. od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2019 roku o utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, a to o uznaniu K. K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany za to, że: 23 czerwca 2019 roku będąc użytkownikiem pojazdu służbowego marki [...] o nr rej. [...], wbrew obowiązkowi dokonania przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń po zakończeniu eksploatacji pojazdu, nieprawidłowo wykonał tę czynność, w następstwie czego nie ujawnił uszkodzenia pokrywy silnika, które powstało w trakcie użytkowania przez niego pojazdu, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, w związku z pkt. 3.3 lit. g zakresu czynności obsługi podstawowej sprzętu transportowego, stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 65 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2018 roku w sprawie organizacji obsługi technicznej i napraw sprzętu transportowego w Policji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W Komendzie Powiatowej Policji przeprowadzone zostały czynności wyjaśniające w związku z ujawnieniem uszkodzenia pojazdu służbowego marki [...] o nr rej. [...]. W wyniku tych czynności ustalono, że do uszkodzenia pojazdu doszło w trakcie użytkowania go przez sierż. K. K. W związku z uznaniem zaistniałego przewinienia dyscyplinarnego za czyn mniejszej wagi, w dniu 30 sierpnia 2019 roku przeprowadzono z wymienionym policjantem rozmowę dyscyplinującą, o której mowa w art.132 ust. 4b ustawy. Funkcjonariusz nie zgodził się z wnioskami zawartymi w sprawozdaniu z przeprowadzonych czynności wyjaśniających. Wobec powyższego postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2019 roku Komendant Powiatowy Policji, wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. K. K. zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art.132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 65 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2018 roku w sprawie organizacji obsługi technicznej i napraw sprzętu transportowego w Policji, w związku z pkt. 3.3. lit. g załącznika nr 1 do cytowanego wyżej zarządzenia określającego zakres czynności obsługi podstawowej sprzętu transportowego. Po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Powiatowy Policji, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2019 roku wymierzył sierż. K. K. za popełnione przewinienie dyscyplinarne karę nagany. Sierż. K. K. od tego orzeczenia złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenie i uniewinnienie. Komendant Wojewódzki rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, stwierdził naruszenie art.135j ust. 2 ustawy oraz wskazał, że opis przewinienia dyscyplinarnego przypisanego obwinionemu nie jest adekwatny do przywołanej kwalifikacji prawnej i na zasadzie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji -orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2019 roku uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dalszej kolejności Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2019 roku dokonał zmiany zarzutu i na tą okoliczność przesłuchany został obwiniony, który skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Następnie przesłuchano w charakterze świadka mł. asp. M. K., dołączono opinię służbową, dotyczącą obwinionego z dnia 6 maja 2019 roku, a także zapoznano obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego. Komendant Powiatowy Policji ustalił, że w dniu 22 czerwca 2019 roku sierż. K. K. i sierż. M. K. pełnili służbę patrolową w godzinach od 18.00 do godz. 6.00. Do pełnionej służby przydzielony został im radiowóz marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był sierż. K. K., natomiast dysponentem był sierż. M. K. Przesłuchany w charakterze świadka sierż. M. K. zeznał, że ani przed służbą ani po jej zakończeniu nie zwrócił uwagi na to aby radiowóz był uszkodzony. Nadmienił, że podczas opuszczania pojazdu w trakcie realizacji zadań nie oglądał. Nie uszkodził pojazdu i nie wie jak do tego doszło. Parking wewnętrzny Komendy Powiatowej Policji objęty jest monitoringiem. Tego dnia pierwszy wyjazd przedmiotowego radiowozu zarejestrowany został na monitoringu o godz. 10.02. Na zarejestrowanym obrazie przez monitoring widać, że pokrywa silnika pojazdu nie posiada uszkodzeń. Ponadto sierż. szt. D. G. który użytkował pojazd bezpośrednio przed pobraniem przez sierż. K. K. zeznał, że gdy pobierał ten samochód do służby, jak również po zakończeniu w tym dniu użytkowania, oglądał go pod kątem ewentualnych uszkodzeń karoserii i nie widział by takie posiadał były. Gdy patrol kończył służbę, kamera o godzinie 5.44 zarejestrowała moment wjazdu na parking wymienionego pojazdu. O tej porze widoczność była bardzo dobra, w związku z czym wyraźnie widać, że w tym momencie pojazd posiadał wgniecenie pokrywy silnika, po stronie prawej. Kolejnym użytkownikiem radiowozu był mł.asp. M. K., który zeznał, że w dniu 27 czerwca 2019 roku ok. 6.50 przed wyjazdem w rejon służbowy dokonał sprawdzenia karoserii pojazdu marki [...] o nr rej. [...] pod kątem ewentualnych uszkodzeń oraz sprawności technicznej i na pokrywie silnika od razu zauważyłem zagięcie karoserii. Było ono wyraźnie widoczne i znajdowało się po prawej stronie tej pokrywy. O tym fakcie powiadomiłem dyżurnego KPP oraz telefonicznie kierownika OPI asp. M. C., który przyznał, że nic nie wiedział o tym uszkodzeniu. W książce kontroli pracy sprzętu transportowego również nie było żadnych wpisów o awariach lub uszkodzeniach. Na podstawie oceny tego zebranego materiału dowodowego, Komendant Powiatowy Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...]a 2019 roku orzekł o uznaniu sierż. K. K. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę nagany. K. K. złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, wniósł- o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie. Zarzucił organowi rażące uchybienia procesowe. Wskazał także, że organ II instancji rażąco naruszył ust. 4 ustawy o Policji, poprzez wydanie w sprawie decyzji kasacyjnej, na mocy której to zostało uchylone w całości orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2019 roku, gdy tymczasem Komendant Wojewódzki Policji winien był wydać rozstrzygnięcie oparte na podstawie m.in. 135n ust. 4 pkt 1 lub 2 ustawy, a zatem rozstrzygnięcie reformatoryjne w sprawie, tym bardziej, że przeprowadził ocenę merytoryczną całości zarzutów podniesionych w odwołaniu, które uznał w całości, a co wprost wynika z treści uzasadnienia orzeczenia. Ponadto orzeczenie organu II instancji nie zawierało pouczenia o prawie, trybie i terminie jego zaskarżenia. Stwierdził, że na wskutek wydanego postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2019 roku o zmianie zarzutów - obwiniony został de facto uniewinniony od pierwotnie postawionego zarzutu w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. To powoduje, że zebrany materiał dowodowy odnośnie pierwotnego zarzutu utracił aktualność i nie może stanowić podstawy orzekania o odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego. W związku z powyższym organ I instancji powinien przeprowadzić na nowo czynności dowodowe w całości lub znacznej części, czego jednak nie uczynił, albowiem ograniczył się tylko do ponownego przesłuchania obwinionego i świadka M. K. Nadto z treści nowo przedstawionego zarzutu nie wynika czy zarzucanego czynu obwiniony miał dopuścić się w trakcie służby czy w czasie wolnym, a ma to istotne znaczenia aby dokonać poprawnej kwalifikacji prawnej czynu. (...)Naruszenie dyscypliny służbowej policjant może dopuścić się tylko w służbie, z kolei poza służbą może odpowiadać za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej. Komendant Wojewódzki Policji rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym stwierdził, że w postępowaniu dyscyplinarnym zgromadzono wystarczający materiał dowodowy i podjęto czynności niezbędne do wyjaśniania sprawy. Wskazał, że zgodnie z art.132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej. Ustalony stan faktyczny, został potwierdzony w oparciu o materiał dowodowy, w tym o zeznania przesłuchanych świadków oraz zabezpieczone nagrania z monitoringu wizyjnego, obejmującego teren parkingu znajdującego się przy KPP. W ocenie organu II instancji stan faktyczny sprawy, a w szczególności okoliczności popełnienia przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego, nie budzą wątpliwości. Rozpatrując przedmiotową sprawę należy zauważyć, że z treści art. 135j ust. 2 ustawy o Policji wynika, że orzeczenie wydane po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego musi zawierać niezbędne (obowiązkowe) składniki szczegółowo w nim określone. Jednym z takich elementów jest wymienione w art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy rozstrzygnięcie (zwane osnową lub sentencją), które stanowi najważniejszy składnik orzeczenia, bowiem w nim zawarte jest między innymi stwierdzenie winy. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że sentencja decyzji (orzeczenia) zawiera rozstrzygniecie sprawy co do istoty, dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do treści rozstrzygnięcia. Rozstrzygniecie musi być przy tym sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie jego wykonanie i by nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 875/15, wyrok WSA we Wrocławia z dnia 3 czerwca 2013r., sygn. akt IV SA/Wr 47/13). Dlatego zdaniem organu II instancji nie budziło wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji wydając orzeczenie nr 3/2019 naruszył art. 35j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, zatem już z tego względu orzeczenie to należało uchylić (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 420/17). Brak rozstrzygnięcia o winie w orzeczeniu dyscyplinarnym jest poważnym naruszeniem przepisów postępowania, które pozwala ma uchylenia rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1026/16). Kolejnym powodem uchylenia orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji był fakt, że w rozpoznawanej sprawie opis przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego nie był adekwatny do przywołanej kwalifikacji prawnej. Z opisu zarzutu wynika, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego poprzez niedopełnienie obowiązków (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy), poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej polegającej na przeglądnięciu nadwozia pod kątem ujawnienia ewentualnych uszkodzeń po zakończeniu eksploatacji pojazdu służbowego i nie ujawnieniu uszkodzeń na pojeździe (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy). Natomiast w kwalifikacji prawnej podany został art. 132 ust. 1ustawy, który jest przepisem ogólnym, wskazującym jedynie o odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast kwalifikacja prawna czynu oznacza przyporządkowanie czynu do przepisu prawnego danej ustawy lub innego aktu normatywnego. Chodzi tu zatem o dokonanie subsumcji, czyli przypasowania cech faktycznych do cech określonych w przepisach. Kwalifikacja prawna czynu musi być przytoczona dokładnie, a przepis należy wskazać w sposób ścisły z powołaniem odpowiednio: artykułu, paragrafu, punktu i litery. Stwierdzone uchybienie zostało uznane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, jako naruszenie przepisów postępowania, które skutkowało uchyleniem rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. W tym wypadku naprawa tego uchybienia możliwa była jedynie poprzez wydanie przez organ I instancji postanowienia o zmianie/uzupełnieniu zarzutów. Tym samym w sprawie konieczne było wykonanie czynności dowodowych poprzez m.in. przesłuchanie obwinionego na tą okoliczność i ewentualne zweryfikowanie linii obrony obwinionego oraz zapoznanie go z aktami, a także innych czynności dowodowych wynikłych w trakcie prowadzonego postępowania. W odniesieniu do kolejnego zarzutu dotyczącego braku pouczenia o prawie, trybie i terminie zaskarżenia orzeczenia organu II instancji, wskazać należy, że art. 138 ustawy o Policji statuuje prawo obwinionego do złożenia skargi na orzeczenie lub postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne. Orzeczeniem o którym mowa w przywołanym przepisie nie będzie każde orzeczenie wydane przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego w trybie art. 135n ustawy o Policji. Podkreślić należy, że przepis ten nie daje możliwości zaskarżenia wszystkich orzeczeń, a tylko te, które to postępowanie kończą. Szeroką w tym zakresie argumentacje przytoczył m.in Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 sierpnia 2013 r,, sygn. akt I/OZ 666/13 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku z dnia 13 marca 2014 r., sygn. II SA/Bk 127/14, kwestionując możliwość zaskarżania orzeczeń wydanych na podstawie art.135n ust. 4 pkt. 3 ustawy o Policji. Zauważyć, przy tym należy, że tryb postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza Policji jest ściśle uregulowany w samej ustawie o Policji, tj. w przepisach rozdziału 10 ustawy. Art. 138 ustawy o Policji jako przepis szczególny, stanowić może podstawę zaskarżenia orzeczenia lub postanowienia dyscyplinarnego jedynie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 135j ust. 2 ustawy o Policji orzeczenie powinno m.in. zawierać: rozstrzygniecie o uniewinnienie, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego. Orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2019 roku nie kończyło postępowania dyscyplinarnego, bowiem nie załatwiało ostatecznie sprawy, to tym samym nie przysługiwała obwinionemu możliwość wystąpienia ze skargą na to orzeczenie, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że obwiniony w złożonym odwołaniu stwierdza, że policjant, mający status obwinionego, powinien mieć zagwarantowane środki umożliwiające mu uzyskanie orzeczenia, które definitywnie rozstrzyga o zarzucanym mu przewinieniu dyscyplinarnym. Zarzuty obwinionego w tym zakresie są niezasadne. Trudno jest też zgodzić się z kolejnym zarzutem obwinionego w kwestii utraty "aktualności" zebranego materiału dowodowego w odniesieniu do pierwotnego zarzutu, albowiem wydanie postanowienia o zmianie zarzutu nie skutkuje utratą mocy dowodowej zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. W odniesieniu do kierowanego przez obwinionego zarzutu podważającego popełnienie przewinienia w trakcie pełnionej przez niego służby, wskazać należy, że poczynione ustalenia faktyczne w sprawie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wskazują, że do naruszenia dyscypliny służbowej doszło w trakcie wykonywanych przez sierż. K. K. obowiązków służbowych. Zarzut nieprawidłowego wykonania przez niego obsługi podstawowej pojazdu jest całkowicie chybiony. Zasady użytkowania służbowego sprzętu transportowego uregulowane zostały w zarządzeniu nr 65 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2018 roku w sprawie organizacji obsługi technicznej i napraw sprzętu transportowego w Policji. W tym miejscu wskazania wymaga, że obwiniony zapoznał się z treścią przedmiotowego zarządzenia oraz załącznikiem nr 1. Zgodnie z przywołanym przepisem kierujący ma obowiązek m.in. dokonania przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń. Nie chodzi tu zatem o samo dokonanie przeglądu, ale o wykonanie tej czynności, w taki sposób aby ujawnić istniejące uszkodzenia. Bezspornym pozostaje, że przepisy niniejszego zarządzenia nie wskazują w jaki sposób ma ta czynność być wykonana. Niemniej jednak w rozpatrywanym przypadku, kwestia ta nie budzi żadnych wątpliwości i nie wymaga komentarza oraz szczegółowej instrukcji, albowiem na zapisie monitoringu uszkodzenie pokrywy silnika jest wyraźnie widoczne. Nadmienić również należy, że w chwili zakończenia przez sierż. K. K. służby było już jasno i była bardzo dobra widoczność. Ponadto, przesłuchany w charakterze świadka mł. asp. M. K. zeznał, że (...) na pokrywie silnika od razu zauważyłem zagięcie karoserii. Było ono -wyraźnie widoczne i znajdował się po prawej strome pokrywy. W tej sytuacji nie można się zgodzić z obwinionym, że prawidłowo dokonał czynność przeglądu nadwozia pojazdu. Obowiązek dokonania przeglądu nadwozia jest czynnością służbową w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Zgodnie z wykładnią sądów administracyjnych w niniejsze sprawie wykazano związek przywołanego przepisu z treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 roku w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów. W rozpatrywanej sprawie dowiedziono, że uszkodzenie pojazdu powstało podczas pełnionej wówczas przez obwinionego służby. Nieujawnienie uszkodzenia pokrywy silnika, które było znacznych rozmiarów (ok. 30 cm na 25 cm), a jego usytuowanie znajdowało się w miejscu widocznym, świadczy o nieprawidłowym wykonaniu przeglądu nadwozia przez sierż. K. K., który był obowiązany jako kierujący pojazdem do dokonania przeglądu nadwozia właśnie pod kątem ewentualnych uszkodzeń. Podkreślenia wymaga, że dyspozycja cyt. zarządzenia, nie sprowadza się jedynie do obowiązku dokonania samego przeglądu nadwozia, ale wykonania tej czynności w taki sposób, aby ujawnić ewentualne uszkodzenia. Tym samym dokonanie przeglądu nadwozia i nieujawnienie przez obwinionego istniejącego uszkodzenia, świadczy o nieprawidłowym wykonaniu tej czynności. Na podstawie oceny zebranego w sprawie materiału uznać należy, że przełożony dyscyplinarny wydając decyzję w tej sprawie, nie kierował się jak twierdzi obwiniony domniemaniem nie mającym w niczym oparcia. Konkludując, stwierdzenia wymaga, że wykonane w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego czynności, a w szczególności złożone w tej sprawie zeznania świadków są w pełni jasne, logiczne, wyczerpujące, a także wzajemnie zbieżne oraz korespondujące z zebranym w sprawie pozostałym materiałem dowodowym, w tym zabezpieczonym nagraniem z monitoringu. Pozostaje więc bez wątpliwości, że ustalenia faktyczne, co do przebiegu zaistniałego zdarzenia są prawdziwe i nie budzą zastrzeżeń. Zasadnym jest więc uznanie, że sierż. K. K. wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy w czasie kiedy mógł, a przede wszystkim powinien ją wykonać w taki sposób, aby ujawnić powstałe na pojeździe uszkodzenie. Materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez sierż. K. K. i wskazuje na jego zawinienie. Materiał zgromadzony w sprawie wskazuje, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu czynów, popełniając je z winy nieumyślnej, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Za powyższym przemawiają dokonane ustalenia w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Z zebranego materiału wynika, że sierż. K. K. nie miał zamiaru i nie planował popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Do popełnienia tego czynu doszło jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w opisanych wyżej okolicznościach, przy czym obwiniony możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Wina sierż. K. K. w zakresie zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego jest bezsporna. Za stwierdzeniem tym przemawia szereg dowodów zgromadzonych w ramach przedmiotowego postępowania, a mianowicie zapis monitoringu obejmujący okres pełnionej przez obwinionego służby, czy też zeznania świadków. Dowody zebrane w sprawie w sposób jednoznaczny potwierdzają fakt, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Wymierzając karę organ I Instancji, po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, prawidłowo uzasadnił wymiar kary za przypisane obwinionemu przewinienia, która przybrała postać nagany, tj. najłagodniejszej z katalogu kar sformułowanego w art. 134 ustawy o Policji. Wymierzona kara uwzględnia dyrektywy zawarte w art. 134h ustawy o Policji, który stanowi, że kara powinna być współmierna do popełniania przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełniania przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Przełożony dyscyplinarny uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. W tym zakresie wskazania wymaga, ze funkcjonariusz nie był karany dyscyplinarnie i obecnie nie toczą się wobec niego inne postępowania natury dyscyplinarnej. Policjant posiada pozytywną opinię służbową i nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 134h ust. 2 ustawy o Policji - mająca wpływ na zaostrzenie wymiaru kary. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji Komendant Powiatowy Policji jako przełożony dyscyplinarny, wydając zaskarżoną decyzję merytoryczną podjął decyzję adekwatną do rodzaju popełnienia przewinienia, stopnia zawinienia oraz jego skutków i następstw dla służby. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. K. zarzucając naruszenie: 1/ art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż swoim działaniem skarżący w sposób zawiniony wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy, podczas gdy brak jest w działaniu skarżącego elementu zawinienia w rozumieniu ustawy; 2/ art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, mimo iż przesłanek tych organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał; 3/ art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji w zw. z art. 138 ustawy poprzez jego nie zastosowanie polegające na braku pouczenia obwinionego o przysługującym mu prawie o trybie i terminie zaskarżenia orzeczenia organu odwoławczego - poprzestając jedynie na informacji, że orzeczenie jest ostateczne; 4/ art. 135 l ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego nie zastosowanie, które skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, gdy tymczasem organ II instancji powinien rozpoznać sprawę i orzec na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, a w razie potrzeby uzupełnić materiał dowodowy poprzez zlecenie wykonania czynności dowodowych; 5/ art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie wystarczającego wskazania w zaskarżonym orzeczeniu uzasadnienia faktycznego, które to przede wszystkim wskazywałoby na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 6/ art. 135g ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie, co przełożyło się rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na niekorzyść obwinionego, a co skutkowało uznaniem go winnym zarzucanego czynu; 7/ art. 135e ust. 10 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało wydaniem postanowienia o zmianie zarzutów, mimo iż materiał dowodowy tego nie uzasadniał, albowiem pozostawał on w niezmiennej postaci w stosunku do zebranego materiału dowodowego w oparciu o który został przedstawiony pierwotny zarzut; 8/ art. 135j ust. 1 ustawy o policji w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz.U. z 2014r. poz. 306 z póz. zm., dalej rozporządzenie) poprzez nieprawidłowe włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego zebranego w trakcie czynności wyjaśniających przejawiającego się nie sporządzeniem przez rzecznika dyscyplinarnego wymaganego protokołu z tej czynności, a następnie dokonanie oceny tego materiału i wydanie na jej podstawie zaskarżonych orzeczeń. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2019 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy wskazać, że postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy o Policji. W przepisach tych zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Regulacje dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów, zamieszczone w rozdziale 10 ustawy o Policji nie są autonomiczne. Stanowią one komplementarny z innymi ustawami system reguł określających prawa i obowiązki stron i organów postępowania dyscyplinarnego. Są one takie same lub zbliżone i operują co do zasady tym samym poziomem gwarancji proceduralnych (por. w szczególności ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej, Dz. U. z 2009 r. poz. 1474 ze zm.; z dnia 9 czerwca 2009 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, Dz. U. z 2006 r., Nr 104, poz. 710 ze zm.; z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Dz. U. z 2012 r. poz. 621 oraz z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 523 ze. zm.). Wynika to z tej racji, że ze względu na podmiotowe, przedmiotowe i proceduralne aspekty, odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych jest składnikiem stosunku służbowego łączącego funkcjonariusza z daną jednostką służby. Naruszenie zaś obowiązków stricte służbowych stanowi kategorię działań lub zaniechań objętych postępowaniem dyscyplinarnym. Należą do nich w szczególności odmowa wykonania lub niewykonanie polecenia albo rozkazu, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień, znajomość reguł technicznych i instrumentalnych wskazujących sposoby i metody postępowania z zatrzymanymi, prowadzenia przesłuchania, sposobu reagowania na określone wydarzenia towarzyszące służbie. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o Policji nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 12 września 2014 r., I OSK 2266/13, CBOSA). Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie – do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące jednak jedynie wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym nie stosuje się również art. 184 k.p.k. Pośród odpowiednio stosowanych przepisów procedury karnej przykładowo można wskazać regulacje dotyczące podstawowych zasad procesowych: domniemania niewinności obwinionego, zasady in dubio pro reo, swobodnej oceny dowodów, badania oraz uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego (por. System Prawa Administracyjnego, tom 11, Stosunek służbowy, pod red. R. Hausera, A. Wróbla, Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, s. 457). Zgodnie z przepisami ustawy o Policji, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne (w określonych przypadkach) bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego (art. 134i ust. 1 ustawy o Policji). Z art. 132 ust.1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Według ust. 2 naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego (art. 132 ust. 3 pkt 1), zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2) oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach ustawy (pkt 3 powołanego przepisu). W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze ogólnym właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy niedopełnienia obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone obowiązki służbowe. Co więcej, zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym. Wymaga podkreślenia, że wina jest nieodłącznym atrybutem odpowiedzialności o charakterze represyjnym, zatem również odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wina jest przesłanką odpowiedzialności służb mundurowych. Przypisanie winy wymaga, zatem jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że taką możliwość przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Przewinienie może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Realizacji przewinienia umyślnego towarzyszy zawsze zamiar, który może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, zaś zamiar ewentualny polega na tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Z kolei nieumyślność polega na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że taką możliwość przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Jednakże stwierdzenie, czy podmiot w toku czynności zachował, czy też nie zachował ostrożności, należy do organu orzekającego w ramach swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z brzmieniem art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4 - 6 ustawy o Policji). W orzecznictwie wskazuje się, że artykuł 135j ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r., I OSK 994/06, CBOSA). Uznanie przez organ dyscyplinarny, że policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Przypisanie policjantowi winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Ponadto zauważyć należy, iż zgodnie z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie, a ustalenia faktyczne i prawne mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły całokształt okoliczności mających miejsce w sprawie oraz zebrany materiał dowodowy. Organy prawidłowo ustaliły i przyjęły, że skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez nieujawnienie uszkodzenia pokrywy silnika, gdyż policjant wbrew obowiązkowi nie dokonał przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń po zakończeniu eksploatacji pojazdu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób bezsporny wynika, iż w dniu 22 czerwca 2019 r. funkcjonariusze KPP w składzie sierż. K. K. wraz z sierż. M. K. pełnili służbę patrolową w godzinach od 18 do 6.00. Do pełnionej służby przydzielony został im radiowóz marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był skarżący. Z zapisu monitoringu parkingu wewnętrznego Komendy Powiatowej Policji wynika, że gdy patrol kończył służbę kamera o godzinie 5.44 zarejestrowała moment wjazdu za parking wymienionego pojazdu. Wyraźnie widać było, że w tym momencie pojazd posiadał wgniecenie pokrywy silnika po stronie prawej. Z całości zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący wiedział o uszkodzeniu pojazdu, a jednak nikomu ze swoich przełożonych tego faktu nie zgłosił. Na tę okoliczność przesłuchano świadków i z tych zeznać można wyciągnąć jednoznaczny wniosek, że to podczas służby skarżącego doszło do uszkodzenia pojazdu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób również uznać, że obwiniony nie mógł przewidzieć skutków swojego zachowania. Nie można tracić z pola widzenia, że odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Policji oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych tej formacji (ochrony zdrowia, mienia i życia ludzi) oraz kompetencji i związanego z działalnością Policji publicznego zaufania. Przy wykonywaniu zadań funkcjonariuszy Policji obowiązuje nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (tak NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 637/06, CBOSA), a także poczucie odpowiedzialności każdego funkcjonariusza za nienaganne wykonanie obowiązków służbowych i wizerunek społeczny Policji. W świetle powyższego podkreślenia wymaga fakt, że sądy administracyjne nie dokonują oceny zaskarżonego aktu administracji publicznej pod względem słuszności zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie badają, czy nie narusza on prawa. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (w tym przepisów resortowych). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze podkreślić należy, że pomimo faktu, iż nie pouczono obwinionego o przysługującym mu prawie i terminie zaskarżenia orzeczenia wszelkie środki zaskarżenia składał we właściwych terminach i zawsze były one przyjmowane do merytorycznego rozpatrzenia. Zatem brak pouczenia nie rodził żadnych negatywnych konsekwencji dla skarżącego i nie skutkował dla niego brakiem możliwości obrony swoich praw procesowych. Ponadto nie można zgodzić się z zarzutami skargi jakoby organ nie dokonał dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie istotne było ustalenie kiedy doszło do uszkodzenia pojazdu służbowego, a co za tym idzie, kto i dlaczego nie zgłosił tego faktu przełożonym. W toku postępowania ustalono bezsprzecznie, że do uszkodzenia przedmiotowego pojazdu służbowego doszło podczas pełnienia służby przez skarżącego. Ponadto po zakończeniu eksploatacji pojazdu, nieprawidłowo dokonał on przeglądu pojazdu, w następstwie czego nie ujawnił uszkodzenia pokrywy silnika. Tak znaczne uszkodzenia nie mogło umknąć osobie, która bez większego wysiłku lecz w sposób rzetelny, a przede wszystkim całościowy obejrzałaby samochód. Powyższe wnioski potwierdzają zeznania mł asp. M. K., który pobrał ten samochód jako kolejny użytkownik po skarżącym. Zgodzić się należy, ze skarżącym, że prawo do odmowy składania wyjaśnień to jedno z podstawowych praw obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego i wynika z prostej zasady, że nikt nie może być zobowiązany do dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Jednak w niniejszej sprawie to całość zebranego w toku postępowania materiału dowodowego dała podstawę do przedstawienia zarzutu skarżącego, a nie jego wyjaśnienia, czy też odmowa złożenia wyjaśnień, które to nastąpiły w końcowej fazie postępowania po uprzednim wykonaniu innych czynności dowodowych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy policyjne orzekające w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym wykazały w sposób jednoznaczny winę skarżącego w popełnieniu zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W sprawie nie doszło do przekroczenia swobodnej oceny dowodów, albowiem zgormadzony materiał dowodowy został oceniony według zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j ustawy o Policji. W toku postępowania zrealizowano prawo obwinionego do obrony, zapewniając mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Organy dyscyplinarne w czasie postępowania nie dopuściły się naruszeń, które skutkowałyby wyeliminowaniem zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Reasumując, przedstawione w zaskarżonym orzeczeniu ustalenia faktyczne jakie zostały poczynione oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski są logiczne i zostały należycie uzasadnione. W myśl art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W art. 134h ust. 2 i 3 ustawy o Policji wymienione są okoliczności popełnienia czynu dyscyplinarnego wpływające na zaostrzenie i złagodzenie kary. Na wymierzenie kary dyscyplinarnej funkcjonariuszowi Policji wpływ ma przede wszystkim waga czynu i stopień winy. Jak wspomniano dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd ocenia jedynie czy wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się w katalogu ustawowym, organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., I OSK 2687/12; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., I OSK 709/13, CBOSA). Nie sposób zaskarżonego rozstrzygnięcia uznać za niesprawiedliwe czy też za rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu - przewinienia dyscyplinarnego. Orzekając o karze organy uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany. Wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany - a zatem kary najłagodniejszej - nie może być uznane za rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu, albo niesprawiedliwe, czy sprzeczne z prawem, gdy zważy się, iż kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji) i kara ta podlega zatarciu już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji). Nie jest to więc kara nadmiernie surowa, gdyż nie wywołuje bezpośrednich konsekwencji dla skarżącego, a w razie pełnienia dalszej służby w sposób prawidłowy może w ogóle ich nie wywołać. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji odpowiadają prawu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.