II SA/Gd 100/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: sędzia WSA Mariola Jaroszewska sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi Gminy (miejskiej) na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Gmina Miejska wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 grudnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 września 2019 r. nakazującą Gminie Miejskiej wykonanie rozbiórki wiaty o powierzchni zabudowy ok. 17,5 m2, wybudowanej bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej w południowo-zachodnim narożniku r. na działce nr [..], obręb ewidencyjny [.], przy ul. R. w S. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy: PINB wszczął postępowanie w sprawie budowy zadaszenia studni istniejącej w sąsiedztwie R., na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym nr [..] przy R. w S. i wyznaczył na dzień 24 stycznia 2019 r. oględziny. W trakcie oględzin z udziałem przedstawicieli Gminy Miejskiej organ I instancji ustalił, że Gmina Miejska wykonała na początku listopada 2018 r. na ww. działce wiatę o konstrukcji drewnianej na planie sześciokąta foremnego o bokach długości wynoszącej ok. 2,60 m i wysokości wynoszącej 4,60 m z dachem dwuspadowym pokrytym dachówką karpiówką. Przedmiotowa wiata została posadowiona bez zgłoszenia. Postanowieniem z 20 lutego 2019 r. PINB nakazał Gminie Miejskiej zabezpieczenie wiaty przed dostępem do osób trzecich ww. wiaty oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów: oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkiców lub rysunków ww. wiaty o powierzchni zabudowy ok. 17,5 m2, projektu zagospodarowania terenu, zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy przedmiotowej wiaty z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gmina Miejska złożyła zażalenie na ww. postanowienie. W postępowaniu odwoławczym WINB postanowieniem z 8 kwietnia 2019 r.: utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w części obejmującej obowiązek przedłożenia ww. dokumentów, uchylił zaskarżone postanowienie w części wyznaczającej termin 30 dni na wykonanie obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 31 lipca 2019 r., uchylił zaskarżone postanowienie w części nakazującej Gminie Miejskiej zabezpieczenie wiaty przed dostępem osób trzecich i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji. Przy piśmie z 21 maja 2019 r. Gmina Miejska przedłożyła w PINB następujące dokumenty: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rysunki dot. przedmiotowej wiaty - 4 sztuki, projekt zagospodarowania terenu, zaświadczenie o zgodności budowy ww. wiaty z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren działki jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem [..] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 kwietnia 1959 r. PINB pismem z 14 czerwca 2019 r. wezwał do uzupełnienia ww. dokumentów o uzgodnienie z Konserwatorem Zabytków Powiatu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Gmina Miejska przedłożyła decyzję Starosty (z upoważnienia Starosty podpisaną przez Konserwatora Zabytków Powiatu) z 6 września 2018 r. zawierającą pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych na przedmiotowej działce w zakresie zadaszenia istniejącej studni w okresie od dnia 10 października 2018 r. do dnia 30 grudnia 2018 r.. PINB uzupełnił materiał dowodowy o opinię Konserwatora Zabytków Powiatu zawartą w piśmie z 8 lipca 2019 r., która została wydana w innej sprawie - dotyczącej budowy podobnej wiaty na tej samej działce, w przeciwległym narożniku. Decyzją z 13 września 2019 r. PINB nakazał Gminie Miejskiej wykonanie rozbiórki przedmiotowej wiaty. Rozpoznając odwołanie wniesione przez Gminę Miejską organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że na działce nr [..], obręb ewidencyjny nr [..] przy ul. R. w S. w listopadzie 2018 r. została wybudowana wiata jako zadaszenie studni bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestorem jest Gmina Miejska. Działka, na której posadowiona została ww. wiata, jest wpisana do rejestru zabytków. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U, z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. W art. 29 ww. ustawy wymienione zostały budowy i roboty budowlane, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych, budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymagają roboty budowlane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków, a zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymagają roboty na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Odnosząc powyższe przepisy do wybudowanego obiektu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa wiata została posadowiona na terenie działki wpisanej do rejestru zabytków, zatem jej wybudowanie wymagało dokonania zgłoszenia do odpowiedniego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Brak dokonania takiego zgłoszenia powoduje, że przedmiotowa wiata jest samowolą budowlaną, zatem zasadnie została zastosowana w niniejszej sprawie procedura określona w art. 49b Prawa budowlanego. W art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego przewidziano, po spełnieniu określonych warunków, procedurę legalizacyjną obiektu wybudowanego jako samowola, a którego wybudowanie wymagało zgłoszenia do odpowiedniego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ww. procedura może mieć zastosowanie w przypadku, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. Wówczas organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W niniejszej sprawie Gmina Miejska przedłożyła dokumenty określone w postanowieniu z 20 lutego 2019 r., które zostały poddane weryfikacji przez PINB. Wśród złożonej dokumentacji znajduje się zaświadczenie Prezydenta Miasta z 21 maja 2019 r., z którego wynika że budowa przedmiotowej wiaty jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji nie zgodził się z treścią ww. zaświadczenia. Natomiast zgodził się ze stanowiskiem Konserwatora Zabytków Powiatu zawartym w opinii z 8 lipca 2019 r. negatywnie opiniującej budowę analogicznej wiaty na tej samej działce, ale w innym miejscu. Jak podkreślił Konserwator Zabytków Powiatu, budowa wiaty jest niezgodna z zasadami ochrony zabytków. Ponadto stwierdził, że wiata jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..], uchwalonego uchwałą nr XLVII/446/2013 Rady Miasta z dnia 18 grudnia 2013 r. (publikacja: Dz. Urz. Woj. z dnia 21 stycznia 2014 r., poz. 233), zmienionego uchwałą nr XL/392/2017 Rady Miasta z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..] (publikacja: Dz. Urz. Woj. z dnia 19 czerwca 2017 r., poz. 2279). Zgodnie z treścią ww. planu, na terenie działki nr [..], która na rysunku planu określona jest jako 51-U/KDD/KX, obowiązuje zakaz lokalizowania zabudowy z wyjątkiem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy ocenił, że PINB dokonał prawidłowej oceny wybudowania przedmiotowej wiaty w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oba orzekające w sprawie organy podzieliły stanowisko Konserwatora Zabytków co do interpretacji zgodności inwestycji z przepisami planu miejscowego. Przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty. Przyjmuje się jednak, że wiata jest lekką, zadaszoną konstrukcją, wspartą na słupach, częściowo lub zupełnie pozbawioną ścian (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt U SA/Gd 649/14). Z kolei Słownik języka polskiego podaje, że wiata to dach wsparty na słupach. Wiata to budowla, która nie ma, co najmniej jednej ściany i jest wsparta na słupach, które są głównym elementem konstrukcyjnym. W ocenie tut. organu przedmiotowy obiekt spełnia przesłanki charakteryzujące wiatę. Z całą pewnością przedmiotowa wiata nie może być traktowana jako obiekt czy urządzenie infrastruktury technicznej. Zatem nie zgodziły się organy nadzoru budowlanego ze stanowiskiem Prezydenta Miasta, który w zaświadczeniu z dnia 21 maja 2019 r. stwierdził, że budowa wiaty jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodał organ odwoławczy, że wśród dokumentacji dotyczącej przedmiotowej wiaty znajduje się decyzja Starosty (z upoważnienia Starosty podpisaną przez Konserwatora Zabytków Powiatu) z dnia 6 września 2018 r. zawierająca pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych na przedmiotowej działce w zakresie zadaszenia istniejącej studni w okresie od dnia 10 października 2018 r. do dnia 30 grudnia 2018 r. Jednak decyzja ta nie może być brana pod uwagę w procesie legalizacji, ponieważ z uwagi na zakreślone terminy, decyzja ta wygasła. Organy nadzoru budowlanego były zobowiązane ocenić budowę przedmiotowej wiaty w oparciu o aktualny stan prawny. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, wskazał organ odwoławczy, że niemożność zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako nieistotnej zmiany do projektu budowlanego, stanowiącego podstawę dla wydanego pozwolenia na budowę z 12 kwietnia 2010 r. została w sposób wyczerpujący omówiona w postanowieniu z 8 kwietnia 2019 r.. We wniesionej skardze Gmina Miejska zarzuciła: a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w związku z art. 77 §1 oraz w związku z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie poprzez: - nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do faktu, iż zgodnie z twierdzeniem skarżącej wiata stanowiąca zadaszenie studni może być formą małej architektury, o której mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego na podstawie uchwały Rady Miasta; błędne ustalenie i przyjęcie, że pozwolenie na budowę objęte decyzją z 12 kwietnia 2010 r. nr [..] przewidywało jedynie przebudowę nawierzchni dróg oraz sieci infrastruktury technicznej oraz uznaniu w związku z tym za zasadne przyjęcia przez PINB, że brak jest podstaw do włączenia przedmiotowej wiaty w zakres inwestycji objętych pozwoleniem na budowę, pomimo że wymienione wyżej pozwolenie na budowę, w projekcie budowlanym, obejmowało również posadowienie elementów małej architektury; braku należytego i pełnego uzasadnienia przez organ odwoławczy na jakiej podstawie i z jakich powodów uznał, że PINB dokonał prawidłowej oceny wybudowania wiaty nad studnią w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; b) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że procedura legalizacyjna dotycząca wybudowanej wiaty nie mogła mieć zastosowania z uwagi na fakt, że wybudowanie tego obiektu nastąpiło z naruszeniem ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedstawiciel Gminy w dniu kontroli zadaszenia studni znajdującej się na działce nr [..] przy ul. R. w S., oświadczył, że przedmiotowe zadaszenie studni zostało wybudowane w oparciu o oświadczenie projektanta, kwalifikujące to zamierzenie, jako nieistotną zmianę do zatwierdzonego projektu budowlanego, stanowiącego podstawę dla wydanego pozwolenia na budowę z 12 kwietnia 2010 r. Ponadto organ I instancji w postanowieniu z 20 lutego 2019 r. w jakikolwiek sposób nie nawiązał i nie odniósł się do powyższej okoliczności, jako podstawy prawnej posadowienia przedmiotowego zadaszenia. Zdaniem Gminy, wskazana powyżej okoliczność w chwili obecnej powoduje, iż po pierwsze wydane przez organ I instancji postanowienie jest nieuzasadnione i winno ulec uchyleniu w całości, po drugie z kolei wszczęte w przedmiotowej sprawie postępowanie jest bezprzedmiotowe i winno ulec umorzeniu. Skarżąca wskazała, że na podstawie w/w pozwolenia na budowę w roku ubiegłym prowadzono roboty budowlane na ul. R., w wyniku których dokonano odkrycia studni, która funkcjonowała tam historycznie. Podjęto wówczas decyzje, iż należy przywrócić jej dawny historyczny wygląd i postawić nad nią zadaszenie. Opracowano stosowną dokumentację dla zadaszenia studni i po analizie stwierdzono, iż posadowienie przedmiotowego zadaszenia stanowi nieistotną zmianę w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, co potwierdził projektant na rysunku zamiennym projektu zagospodarowania terenu, w którym napisał, iż "Wyraża się zgodę na wykonanie zadaszenia studni. Powyższa zmiana jest nieistotna w stosunku do obowiązującego prawa budowlanego oraz wydanego pozwolenia na budowę." Zdaniem skarżącej Gminy przedmiotowe zadaszenie, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane posiada charakter obiektu budowlanego, jakim jest obiekt małej architektury i tak też to zostało zakwalifikowane przez projektanta, który dokonał stosownej kwalifikacji przedsięwzięcia. W związku z faktem, iż uzyskane w 2010 roku pozwolenie na budowę oprócz przebudowy infrastruktury podziemnej i przebudowy nawierzchni drogowych obejmowało budowę/posadowienie elementów małej architektury, uznano, iż postawienie zadaszenia studni, która została odtworzona w wyniku prowadzonych badań archeologicznych, jest nieistotną zmianą w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego zgodnie z art. 36a ustawy - Prawo budowlane. Co istotne, zarówno studnia, jak i jej zadaszenie nie spełnia żadnych funkcji użytkowych, a jedynie przedstawia i nawiązuje do wartości historycznych R. Dodała skarżąca, że w trakcie prowadzonego postępowania nastąpiła zmiana osobowa na stanowisku Powiatowego Konserwatora Zabytków i obecnie funkcjonujący PKZ ocenił zamierzenie odmiennie tj. wydał negatywną opinię. Zdaniem Gminy opinia ta nie powinna być brana pod uwagę, ponieważ Gmina posiadała już dokument potwierdzający pozytywne uzgodnienie projektu zadaszenia studni w postaci decyzji z 6 września 2018 r. wraz z załącznikiem graficznym podpisanym przez PKZ, co wskazuje na fakt zapoznania się z przedłożoną mu do uzgodnienia dokumentacją w oparciu o którą zrealizowano zadaszenia studni i w uzasadnieniu której napisano: "Planowane prace budowlane nie wpłyną negatywnie na zachowane historycznie wartości przestrzennych układu urbanistycznego Starego Miasta, a w związku z powyższym ze stanowiska konserwatorskiego istnieją merytoryczne przesłanki dla pozwolenia na prace zgodnie z żądaniem, strony." W związku z powyższym skarżąca Gmina uważa, iż przywołana w uzasadnieniu decyzji PINB nakazującej rozbiórkę wiaty opinia PKZ z 8 lipca 2019 r. nie powinna być brana pod uwagę. Zdaniem skarżącej ocena procedowanego przedsięwzięcia jest bardzo subiektywna i zależy od wiedzy oraz upodobań oceniającego, w tym przypadku nowego Powiatowego Konserwatora Zabytków, jak i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto obecny PKZ w swej opinii odnosi się do zgodności zrealizowanego zamierzenia z zapisami MPZP kwestionując zrealizowane zadaszenie studni i twierdzi, iż w jego ocenie jest to niezgodne z zapisami MPZP - co również jest wysoce ocenne i zależy od indywidualnej interpretacji zapisów MPZP samego oceniającego, a co najistotniejsze jest sprzeczne ze stanowiskiem Gminy. Treść uzasadnienia skarżonej decyzji dowodzi, że PINB w dużej mierze oparł swoje stanowisko na aktualnej opinii obecnego PKZ, co zdaniem skarżącej nie powinno mieć miejsca. Co prawda PINB odniósł się na koniec uzasadnienia do własnej analizy zapisów MPZP, wskazując, iż jego zdaniem przedmiotowe zadaszenie znajduje się poza możliwą linią zabudowy określoną na rysunku planu dla tego obszaru i zakwestionował wiarygodność złożonego przez Gminę zaświadczenia o zgodności z zapisami MPZP, natomiast Gmina stanowczo nie zgadza się z tymi stwierdzeniami i podtrzymuje stanowisko, mówiące iż wykonane zadaszenie jest zgodne z ustaleniami MPZP. Kwestionując uznanie zadaszenia studni jako wiaty wskazała skarżąca, że aktualnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji pojęcia wiaty. Z orzecznictwa wynika, że wiata jest obiektem budowlanym: niezwiązanym trwale z gruntem, lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, lub też c) nieposiadającym fundamentów lub dachu. Przy czym dla uznania obiektu budowlanego za wiatę wystarczające jest spełnienie przynajmniej jednej z tych przesłanek (wyrok WSA w Poznaniu z 18 sierpnia 2016 r.; sygn. akt ll SA/Po 1151/15). Wiata może być kwalifikowana także jako budowla, ale też i obiekt małej architektury. O tym, czy wiata jest pierwszym czy drugim decyduje przede wszystkim jej wielkość oraz sposób konstrukcji (wyrok WSA w Krakowie z 30 stycznia 2015 r.; sygn. akt II SA/Kr 1626/14). Definicja obiektu małej architektury wskazuje, że musi to być niewielki obiekt, w szczególności użytkowy, służący rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku. Jako przykłady takich wiat można wskazać: wiaty śmietnikowe, niewielkie przydomowe wiaty służące do przechowywania drewna na zimę, wiaty stanowiące zadaszenie ławek, np. w lesie czy parku. Przepisy prawa budowlanego nie wskazują, jaka wielkość wiaty pozwala na jej zakwalifikowanie do budowli. W orzecznictwie przyjmuje się, iż stwierdzenie, że dany obiekt jest "niewielki", wymaga nie tylko określenia jego bezwzględnych wymiarów (wysokości, szerokości, długości), ale także odniesienia wielkości tego obiektu do jego usytuowania w konkretnej przestrzeni. Istotne może okazać się także zwrócenie uwagi na rodzaj przyjętej konstrukcji, np. konstrukcja ciężka, betonowa czy lekka, ażurowa. Zdaniem skarżącej, przy ustaleniu, czy obiekt o takiej powierzchni stanowi obiekt małej architektury, powinno się wziąć pod uwagę fakt, iż ustawodawca w odniesieniu do innego rodzaju obiektów przewiduje odrębny reżim prawny w zależności od powierzchni zabudowy tych obiektów. I tak budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o pow. zabudowy do 25 m2 co do zasady nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Przedmiotowe zadaszenie studni zgodnie z dokumentacją i dokonanym pomiarem w terenie ma "powierzchnię zabudowy" (określona na podstawie rzutu poziomego dachu, bo przecież wiata nie jest budynkiem i nie jest ograniczona z żadnej strony przegrodą szczelną) ok. 17,5m2, co poprzez analogię do w/w przypadku wskazuje, iż jest obiektem niewielkim, dla którego powinno się wymagać uproszczonej procedury. Podsumowując powyższe rozważania zdaniem Gminy Miejskiej przedmiotowe zadaszenie studni wykonane w formie wiaty, bezsprzecznie jest elementem małej architektury. Znajduje to także odzwierciedlenie w przepisach MPZP dla tego obszaru, którego zapisy § 59 ust. 1 pkt 7 tiret a wskazują że "dopuszcza się lokalizację sceny, fontanny oraz małej architektury o maksymalnej wysokości 8m". Wykonane na R. wiaty mają wysokość ok. 4,7 m, więc jak najbardziej ich forma i rozmiar jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Ponadto przytaczane przez PINB zapisy odnoszące się do zakazu zabudowy i obowiązujących linii zabudowy nie mogą się odnosić do takich obiektów jak zadaszenie historycznie funkcjonującej/istniejącej tam studni, czyli obiektów małej architektury, czy chociażby sceny, która jest wykazana w zapisie powyżej. Powszechnie wiadomo, że sceny mogą i w zdecydowanej większości mają większe rozmiary niż przedmiotowe wiaty oraz tak samo mogą charakteryzować się "powierzchnią zabudowy", którą uzyskamy przez obliczenie powierzchni rzutu poziomego podestu czy zadaszenia sceny. Zapisy odnoszące się do zakazu zabudowy, a jednocześnie zezwalające na montaż małej architektury o maksymalnej wysokości 8m, czy sceny wzajemnie by się wykluczały, a przecież nie to było intencją Gminy, która zleciła swego czasu opracowanie MPZP. Stwierdzono, iż zapis MPZP odnoszący się do zakazu nowej zabudowy dotyczy budynków i budowli, które nie nawiązują do historii tego miejsca, a nie elementów małej architektury w postaci wiaty/zadaszenia studni. Wobec powyżej przedstawionych faktów i argumentów Gmina uznała, iż przedmiotowe zadaszenie studni wykonane w formie wiaty jest elementem małej architektury oraz jest zgodne z ustaleniami MPZP, i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wbrew przepisowi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego przedmiotowej sprawy np. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu swojej decyzji do twierdzenia skarżącej, że przedmiotowa wiata jest obiektem małej architektury, co w ocenie Gminy jest bardzo istotne w kontekście ustaleń MPZP, który w swoich uregulowaniach dopuszcza w strefie R. lokalizowanie takich obiektów małej architektury, co w rezultacie może dowodzić błędnego stanowiska PINB oraz błędnej opinii Powiatowego Konserwatora Zabytków polegającego na jego twierdzeniu, że MPZP nie dopuszcza lokalizowania tego typu obiektów. Podniosła skarżąca ponadto, że organ odwoławczy w swoich rozważaniach zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zupełnie pominął fakt, że pozwolenie na budowę udzielone decyzją z 12 kwietnia 2010 r. obejmowało oprócz przebudowy nawierzchni dróg oraz sieci infrastruktury technicznej również możliwość posadowienia elementów małej architektury, co wynikało z załączonego do w/w decyzji projektu budowlanego. W ocenie skarżącej to miało bardzo istotne znaczenie w zakresie oceny legalności posadowienia przedmiotowej wiaty. Za uzasadniony zarzut w odniesieniu do zaskarżonej decyzji uznaje skarżąca brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego WINB w sposób nader lakoniczny odniósł się do kwestii dokonanej przez PINB oceny wybudowania zadaszenia studni, polegającej, w kontekście ustaleń wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jedynie na stwierdzeniu, że w pełni je podziela. Odnośnie naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego wskazała skarżąca na niezasadne i błędne stanowisko organów nadzoru budowlanego, że tzw. "procedura legalizacyjna" nie mogła mieć zastosowania w stosunku do wybudowanej wiaty z powodu uznania, że wybudowanie tego obiektu nastąpiło z naruszeniem ustaleń wynikających z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano wyżej kwestią zasadniczą dla właściwego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy były odmienne stanowiska Powiatowych Konserwatorów Zabytków, obecnego PKZ oraz jak jego poprzednika. W tej sytuacji w ocenie skarżącej nie powinna ona ponosić negatywnych konsekwencji w postaci decyzji o rozbiórce wiaty, jeżeli stanowisko PINB wynikało z subiektywnej oceny tej sprawy wyrażonej przez aktualnego Powiatowego Konserwatora Zabytków oraz jego interpretacji zapisów zawartych w MPZP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 ze zm. - dalej jako: k.p.a.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"). Jak wynika z akt sprawy, na terenie nieruchomości położonej w S. na działce nr [..], obręb ewidencyjny [..], przy ul. R. Gmina podczas realizacji robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę z 12 kwietnia 2010 r. dotyczących przebudowy nawierzchni oraz urządzeń infrastruktury technicznej wykonała także zadaszenie studni istniejącej w sąsiedztwie R. Obiekt ten zakwalifikowany przez organy nadzoru budowlanego jaka wiata posiada konstrukcję drewnianą na planie sześciokąta foremnego o bokach długości wynoszącej ok. 2,60 m i wysokości wynoszącej 4,60 m, z dachem dwuspadowym pokrytym dachówką karpiówką. Działka, na której posadowiona została ww. wiata, jest wpisana do rejestru zabytków. Organy nadzoru budowlanego uznały, że dla budowy przedmiotowego obiektu konieczne było dokonanie zgłoszenia budowlanego i z uwagi na sprzeczność wykonanej zabudowy z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe zalegalizowanie obiektu. Ustalenia te kwestionuje skarżąca. Rozstrzygając spór pomiędzy organami a skarżącą Sąd uznał za konieczne poczynienie pewnej uwagi wprowadzającej. Zaznaczyć należy, że spór zaistniały w sprawie nie wynika z odmiennej interpretacji przepisu prawa, w którym jednej stronie można przyznać rację, a drugiej zarzucić błąd wykładni. Ma on swe źródło w takiej oto okoliczności, że stan faktyczny będący przedmiotem oceny nie wpisuje się jednoznacznie w normy prawne. Bezspornie w obowiązujących przepisach prawa brak jest legalnej definicji wiaty, jak również przepisy prawa miejscowego są odmiennie interpretowane przez strony sporu. Podkreślić należy, że sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Sprawując wymiar sprawiedliwości i rozstrzygając sporne zagadnienia sądy uprawnione są do wyważenia racji stron procesu w ramach wykładni i stosowania relewantnych norm prawnych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że rolą organów nadzoru budowlanego jest dokonanie oceny, czy istniejący w czasie postępowania administracyjnego obiekt budowlany lub budowla rzeczywiście zostały zrealizowane zgodnie z wolą ustawodawcy i czy w związku z tym konieczne jest przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego lub naprawczego (por. wyrok NSA z dnia 27.08.2015 r. sygn. II OSK 2078/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy bezspornie doszło do realizacji prac polegających na wykonaniu zadaszenia nad studnią na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Prace te bezspornie nie były objęte udzielonym pozwoleniem na budowę. Kwestią bezsporną pozostaje również, że wskazaną przez organ II instancji przyczyną nakazu rozbiórki był brak możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem z uwagi na to, że - jak wskazano - niemożliwe jest przyjęcie, że budowa zadaszenia może zostać uznana za wykonanie obiektu małej architektury, a ponadto wykonanie tych prac obowiązkowo winno poprzedzić dokonanie zgłoszenia z uwagi na wykonywanie ich na terenie objętych jedną z form ochrony zabytków. I już w tym miejscu za chybioną należy uznać argumentację skarżącej, że projektant ocenił wykonanie wiaty za dopuszczalne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, o czym wzmiankę uczynił w dokumentacji budowlanej. Zaznaczyć należy, że ocena ta nie doprowadziła do legalizacji wybudowania wiaty, gdyż wadliwie projektant przyjął tego typu prace jako nieistotne odstępstwo, gdyż z treści przepisu art. 29 ust. 7 Prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane, o których mowa w ust. 1-4, wykonywane: 1)przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę, 2)na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia - przy czym do wniosku o decyzję o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Już tylko z tego zapisu wywieść należy obowiązek dokonania zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie, remoncie, przebudowie jakiegokolwiek obiektu budowlanego na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Zatem kwalifikacja obiektu jako wiaty czy obiektu małej architektury nie ma żadnego znaczenia skoro prace przy każdym tego rodzaju obiekcie budowlanym na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymagały dokonania zgłoszenia. Bezsporne i niekwestionowanej jest przez obie strony sporu, że takiego zgłoszenia inwestor nie dokonał. Tryb postępowania w dacie jego prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego regulował przepis art. 49b Prawa budowlanego (przepis ten został uchylony z dniem 20 września 2020 r.) stanowiący, że: 1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1)dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2)projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3)zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. 2a. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie. 3. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. W toku procedury legalizacyjnej Powiatowy Konserwator Zabytków zaprezentował stanowisko, że zgodnie z obowiązującymi dla tego obszaru postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonanie zadaszenia było sprzeczne z ustaleniami tego planu. Natomiast błędnie wywodzi skarżąca, że stanowisko organu konserwatorskiego było wiążące dla organu nadzoru budowlanego. Z cytowanego przepisu wynika co prawda, że pozyskanie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest koniecznym elementem procedury legalizacyjnej jednak nie ma ono charakteru wiążącego dla organów nadzoru budowlanego. Wynika to wprost z redakcji art. 49b ust. 2 gdzie jest mowa, że "jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego" – zapis ten wprost nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązek weryfikacji zgodności inwestycji z ustaleniami mpzp. Dla działki nr [..] obowiązują ustalenia z § 59 uchwały nr XLVII/446/2013 Rady Miasta z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..] (Dz.Urz. Woj. z 2014 r., poz. 233). Przepis ten stanowi, że: Dla terenu 51-U/KDD/KX, oznaczonego na rysunku planu, obowiązują następujące ustalenia: 1)Przeznaczenie terenu: a)funkcja podstawowa: teren zabudowy usługowej (usługi z zakresu administracji, kultury, handlu detalicznego, gastronomii), dróg publicznych dojazdowych i ciągów pieszych; b)Funkcja dopuszczalna: ciągi pieszo-jezdne, zieleń parkowa. 2)Zasady kształtowania nowej zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu: a)Zakaz lokalizowania zabudowy za wyjątkiem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej; b)Minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej: dopuszcza się 100% utwardzenia terenu. Elementy zagospodarowania terenu: ustala się zachowanie osi widokowej w powiązaniu z terenem 47-ZP/KX oraz terenem 43-ZP. 3)Przekształcenia istniejącej zabudowy: zgodnie z § 59 pkt 6, 4) Szczegółowe zasady i warunki podziału oraz scalania i podziału nieruchomości: a) Minimalna powierzchnia nowowydzielonych działek budowlanych: dopuszcza się wydzielenie działek wyłącznie pod drogi o dowolnej powierzchni, b) Szerokość frontu działki: dowolna; c) Kąt położenia granic działki w stosunku do pasa drogowego: dowolna; d) Zasady scalania i podziału: dowolna; 5)Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego: obowiązują zapisy zgodnie z § 6. 6)Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: ustala się wymóg konserwacji R. wpisanego do gminnej ewidencji zabytków wskazanego do ochrony ze względu na wartości historyczno-kulturowe, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wszystkie prace projektowe w obrębie budynku R. i terenu, jak również lokalizacja i forma przestrzennych form niekubaturowych wymagają uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Obowiązują zapisy zgodnie z § 7. Dopuszcza się odbudowę parterowego fragmentu budynku przy zachodniej elewacji (dopuszcza się współczesną formę). 7)Szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy: a)dopuszcza się lokalizację sceny, fontanny oraz małej architektury o maksymalnej wysokości 8 m; b)dopuszcza się przebudowę płyty R., mającą na celu ujednolicenie poziomu jego powierzchni; c)dopuszcza się bezpośrednie pojedyncze zejścia z płyty r. do piwnic przyległych kamienic; d)dopuszcza się lokalizację przestrzennych form niekubaturowych; e) dopuszcza się lokalizację tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, takich jak: kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, sytuowanych na czas jarmarków, wydarzeń artystyczno-rozrywkowych i uroczystości religijnych oraz innych świąt. Kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe należy lokalizować w postaci grupy obiektów o identycznej formie; f) dopuszcza się lokalizację tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, w postaci instalacji sytuowanych na czas wydarzeń artystyczno-rozrywkowych i uroczystości religijnych oraz innych świąt; g)w przypadku lokalizacji obiektów i urządzeń mogących wpłynąć negatywnie na walory krajobrazu kulturowego obszaru i obiektów chronionych ustala się wymóg kształtowania stosownej formy architektonicznej dla tych obiektów i urządzeń i ich maskowania, w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Wydając zaskarżoną decyzję organy uznały, że w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji ziściły się przesłanki uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki zadaszenia studni z tej przyczyny, że nie istnieje możliwość stwierdzenia zgodności zadaszenia z cytowanymi postanowieniami uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spór pomiędzy stronami skoncentrował się na treści zapisu z mpzp dopuszczającego lokalizację na obszarze objętym inwestycją sceny, fontanny oraz małej architektury o maksymalnej wysokości 8 m. Skarżąca twierdzi, że zadaszenie studni należy zakwalifikować do obiektów małej architektury, natomiast organy nadzoru budowlanego, że zadaszenie stanowi wiatę z racji gabarytów. Skarżąca Gmina wywodzi, że skoro plan dopuszcza fontannę czy scenę to również obiekt małej architektury o większych rozmiarach, takich jak np. kwestionowane zadaszenie. Ze stanowiskiem tym nie zgodziły się organy nadzoru budowlanego. Jak już wyżej dostrzeżono żaden przepis prawa nie definiuje pojęcia wiaty. O kwalifikacji danej konstrukcji będzie więc przesądzał zespół cech, jakimi się ona odznacza, jej przeznaczenie oraz sposób, w jaki jest wykorzystywana. Na gruncie rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że obiekt ten służy jako zadaszenie zabytkowej studni, co wprost wynika z protokołu oględzin i czemu sama skarżąca nie przeczy. Konstatacji tej nie mogą zmienić twierdzenia skarżącej, że obiekt ten nie posiada funkcji użytkowych, a jedynie "przedstawia i nawiązuje do wartości historycznych R.". Niewątpliwie sporny obiekt spełnia cechy wiaty, a nie obiektu malej architektury. Choć przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty, to w języku potocznym - do którego w takim przypadku należy się odwołać - wiata stanowi konstrukcję dachową na słupach o wnętrzu nieoddzielonym od otoczenia zewnętrznego przegrodami budowlanymi. Innymi słowy, wiatą jest obiekt zadaszony oparty na słupkach (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, II SA/Bk 590/16, CBOSA). Wiatą można nazwać również lekką konstrukcję nie zamkniętą z jednej strony. Z drugiej strony definicja obiektu małej architektury zawarta jest w przepisie art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego i przez obiekt małej architektury - należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a)kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b)posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c)użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Z zestawienia gabarytów wybudowanego zadaszenia z cytowaną definicją, gdzie nacisk ustawodawca położył na przymiotnik "niewielkie", wynika, że zrealizowanego zadaszenia nie można określić jako niewielkie. Wymienione przykładowo obiekty mają maksymalnie kilka metrów kwadratowych powierzchni, podczas gdy przedmiotowe zadaszenie ma powierzchnie 17,5 m2. Podziela Sąd stanowisko organów nadzoru budowlanego, że zadaszenie należy uznać za wiatę. W konsekwencji prowadzi do wniosku, że wybudowanie zadaszenia jest niedopuszczalne przez ustalenia mpzp. Zauważyć, bowiem trzeba, że choć istotą prawa budowlanego jest wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej przy wykonywaniu robót budowlanych, to ograniczenia są ustanawiane z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, porządku, a także ochrony praw innych osób (por. art. 31 Konstytucji RP oraz m. in. art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego). Istotą przepisów Prawa budowlanego jest więc wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej w interesie publicznym oraz zapewnienie ich przestrzegania. W tym drugim aspekcie można stwierdzić, że Prawo budowlane ma charakter policyjny. Ujawnia się on w dwóch zakresach: kontroli prewencyjnej i nadzoru (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.04.2012 r. sygn. IV SA/Po 1171/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwzględnieniem tak rozumianych celów należało zatem ocenić rezultaty prac wykonanych przez skarżącą Gminę w kontekście ich zgodności z prawem. Ocena ta doprowadziła do wniosku, że wobec brzmienia przepisów prawa miejscowego nie jest możliwe doprowadzenie do zgodności z prawem zrealizowanego samowolnie zadaszenia studni. Konsekwencją tego jest konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie nakazał skarżącej rozbiórkę obiektu budowlanego - wiaty o powierzchni zabudowy ok. 17,5 m2, wybudowanej bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej w północno-zachodnim narożniku r. na działce nr [..], obręb ewidencyjny [..], przy ul. R. w S. Sąd nie stwierdził jednocześnie, aby w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako bezzasadną, oddalił. W niniejszej sprawie sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Na mocy tych przepisów z dniem 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem vghi zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.). Z uwagi na to, że rozprawa w niniejszej sprawie została wyznaczona na dzień 21 października 2020 r., została ona objęta postanowieniami ww. zarządzenia i zarządzeniem sędziego z 19 października 2020 r. skierowana do rozpoznania na posiedzenie niejawne, o czym strony zostały powiadomione.