III SA/Łd 28/21

Dnia 5 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania A.Z. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej u.t.d.), Ip. 1.5, Ip. 5.2, Ip. 5.5, Ip. 5.6, Ip. 5.7, Ip. 5.11, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.11, Ip. 6.3.15, Ip. 6.3.16, Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L 102 z 11.04.2006 r.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz.Urz.UE.L.60 z 28.02.2014 r.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia l lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16), art. 3, art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskie i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostęp do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W okresie od 12 lipca 2019 r. do 19 sierpnia 2019 r. została przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy – A.Z. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: Ax. A.Z. z siedzibą w S. Do kontroli przedsiębiorca okazał licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną 1 października 2015 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ważną do 29 października 2020 r. Kontrolą objęto okres od 13 lipca 2018 r. do 12 lipca 2019 r., a jej zakres obejmował przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym dysponowanie bazą eksploatacyjną. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał 17 kierowców. Ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z 19 sierpnia 2019 r. Pismem z 22 sierpnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych w trakcie kontroli. Decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. nałożył na A.Z. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę; - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego; - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień; - nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; - nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; - naruszenie obowiązku terminowego pobieranie danych z tachografu - za każdy pojazd. Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń w decyzji z zebranym materiałem dowodowym oraz dowolność w ocenie przedstawionych dowodów; - niepoinformowanie strony w toku postępowania o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie naruszenia określonego lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz nieprzeprowadzenie dowodów zgłoszonych przez stronę, tj. przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy; naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 33 ust. 2 rozporządzenia Rady Nr 165/2004 poprzez błędną wykładnię w zakresie naruszenia określonego pod Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., nieprzechowywania przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie naruszenia Ip. 6.2.1 i Ip, 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. i umorzenie postępowania w tym zakresie lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9. Organ odwoławczy podkreślił również, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92a w z art. 93 ust. 1 u.t.d., a ich wysokość stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. została określona w sposób sztywny. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W niniejszej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., ponieważ w przypadku decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - art. 92b ust. 1 u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie - za każdą zmianę; Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d., zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. W myśl art. 7a ust. 2 u.t.d,. wniosek ten zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. Stosownie zaś do art. 7a ust. 3 u.t.d., do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się: 1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby; 2) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1; 4) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2, lub oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2; 5) dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia; 6) informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby: a) będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, b) prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy, c) zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy - o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a; 7) oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o niekaralności za poważne naruszenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w tym najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U z 2013 r., poz. 567) licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o których mowa w art. 4 ust. 1. Stosownie do art. 5 ust. 9 ustawy, przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem, licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy lub licencję wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 albo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, uznaje się za posiadającego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 1.5 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - karą pieniężną w wysokości 800,00 zł za każdą zmianę. W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, pisma z Biura do Spraw Transportu Międzynarodowego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego z 15 lipca 2019 r. oraz wykazu pojazdów okazanego do kontroli przez przedsiębiorcę ustalił, że strona nie dopełniła obowiązku zgłoszenia na piśmie zmiany danych w postaci aktualnego wykazu pojazdów zgłoszonych do licencji. Przedsiębiorca nie zgłosił pojazdu o nr rej. EWIPG16, który został zarejestrowany 30 kwietnia 2019 r. do 15 lipca 2019 r. Pojazd nie został zgłoszony do posiadanych uprawnień. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie dokonał zmiany danych w wymaganym 28-dniowym terminie, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł, tj. Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, za każda rozpoczętą godzinę od 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazano, że stosownie do treści art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006, "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie zaś do art. 12 rozporządzenia, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone karą pieniężną w wysokości 100,00 zł o czas do mniej niż 1 godziny, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin w wysokości 200,00 zł za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin w wysokości 250,00 zł i za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut w wysokości 550,00 zł. W rozpatrywanej sprawie analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy H.A., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 15 kwietnia 2019 r. o godzinie 10:57, a zakończył się 15 kwietnia 2019 r. o godzinie 23:47. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 9 minut, co oznacza, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł, tj. Ip. 5.2 załącznik nr 3 do u.t.d. Dalsza analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy- H.A. wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 00:20, a zakończył 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 12:53. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 9 minut. Kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Nałożono karę pieniężną w wysokości 100,00 zł, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K.B., wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 17 kwietnia 2019 r. o godzinie 05:38, a zakończył 17 kwietnia 2019 r. o godzinie 17:30. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 2 minuty, podczas gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Nałożono karę pieniężną w wysokości 100,00 zł z tytułu Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Dane zawarte na karcie kierowcy R.B., wykazały, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 2 kwietnia 2019 r. o godzinie 05:56, a zakończył 2 kwietnia 2019 r. o godzinie 19:25. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 5 minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza wykresówek kierowcy M.D., wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 08:39, a zakończył 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 20:41. Kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 7 minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza natomiast przekazanych przez organ I instancji akt sprawy nie wskazała, że w kontrolowanym przedsiębiorstwie zatrudniony był kierowca – P.K. Powyższą okoliczność ustalono na podstawie wykazu pracowników sporządzonego w trakcie kontroli, okazanych plików cyfrowych z kart kierowców zawartego na załączonej do akt płycie CD oraz w oparciu o protokół danych cyfrowych pobranych do analizy czasu pracy kierowców. W żadnym z tych dowodów nie widnieje kierowca o nazwisku P.K. Opisany zatem w zaskarżonej decyzji stan faktyczny dotyczący naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., w odniesieniu do ww. kierowcy w dniu 29 kwietnia 2019 r. nie mógł zaistnieć lub też został wskazany błędnie (omyłkowo) i w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona niezasadnie. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy R.K., wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 8 kwietnia 2019 r. o godzinie 04:09, a zakończył 8 kwietnia 2019 r. o godzinie 18:57. Kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 5 minut, podczas gdy dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy J.M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 5 kwietnia 2019 r. o godzinie 08:34, a zakończył 5 kwietnia 2019 r. o godzinie 22:39. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 52 minuty, podczas gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza okazanych wykresówek kierowcy Z.R., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 08:11, a zakończył 18 kwietnia 2019 r. o godzinie 20:20. Kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 12 minut, podczas gdy dopuszczalne było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków, co co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł, tj. Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Reasumując Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 800,00 zł. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godziny i 30 minut i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut; tj. Ip. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazano, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d, który sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny karą administracyjną w wysokości 100,00 zł; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut - kara administracyjną w wysokości 200,00 zł i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut - karą pieniężną w wysokości 350,00 zł. W rozpatrywanej sprawie analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy R.T. wykazała, że 5 kwietnia 2019 r. o godzinie 07:36 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 58 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 13:55 5 kwietnia 2019 r. do godziny 23:53 5 kwietnia 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300,00 zł, tj. Ip. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku poprzez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin Ip. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. g rozporządzenia 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku", przy czym "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy zmieniającej u.t.d. z dnia 5 lipca 2018 r., który sankcjonuje skrócenie niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200,00 zł i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350,00 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.B. wykazała, że 9 kwietnia 2019 r. o godzinie 06:26 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą 8 godzin i 22 minuty tj. od godziny 22:04 dnia 9 kwietnia 2019 r. do godziny 06:26 10 kwietnia 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 38 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli w przedsiębiorstwie wydruku z tachografu cyfrowego uzasadniający odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw oraz odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, tj. Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy odwołując się do treści art. art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.7 złącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jaki załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny - karą pieniężna w wysokości 150,00 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - karą pieniężna w wysokości 350,00 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - karą pieniężna w wysokości 550,0 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K.B. wykazała, że 9 kwietnia 2019 r. o godzinie 07:37 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 33 minuty nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 00:04 10 kwietnia 2019 r. do godziny 07:37 10 kwietnia 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 27 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł, tj. Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. j rozporządzenia 561/2006, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: - automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub - ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; Zgodnie z art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut - karą pieniężna w wysokości 100,00 zł; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut - karą pieniężną w wysokości 250 zł i za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut - karą pieniężną w wysokości 350 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy H.A., wykazała, że kierowca 9 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 20 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut w okresie od godziny 05:31 do godziny 11:15 we wskazanym dniu. W dniu 13 kwietnia 2019 r. ten sam kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 09:10 do godziny 13:50 we wskazanym dniu, a 17 kwietnia 2019 r. H.A. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 08:17 do godziny 13:26 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Nałożono karę pieniężną w łącznej kwocie 300,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza z kolei danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.B. wykazała, że kierowca 10 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 09:35 do godziny 14:22 we wskazanym dniu. W tym samym dniu, tj. 10 kwietnia 2019 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 14:55 do godziny 19:45 we wskazanym dniu. W dniu 27 kwietnia 2019 r. P.B. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 09:11 do godziny 14:08 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów (wykresówki/wydruku/kartydziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 300,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Ł.C. wykazała, iż kierowca w dniu 18 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 23:22 17 kwietnia 2019 r. do godziny 04:05 dnia 18 kwietnia 2019 r. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Kierowca – P.C. 2 kwietnia 2019 r. przekroczył natomiast maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 14:23 do godziny 19:10 we wskazanym dniu. W dniu 3 kwietnia 2019 r. P.C. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 13:59 do godziny 18:49 we wskazanym dniu. W dniu 16 kwietnia 2019 r. tern sam kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 21 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 51 minut w okresie od godziny 05:49 do godziny 10:49 we wskazanym dniu. W dniu 18 kwietnia 2019 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minuty w okresie od godziny 14:28 do godziny 19:52 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej kwocie 400,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych zawartych na wykresówce kierowcy M.D., wykazała, że kierowca 5 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 40 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 10 minut w okresie od godziny 04:10 do godziny 11:35 w dniu 5 kwietnia 2019 r., a w dniu 19 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 20:41 18 kwietnia 2019 r. do godziny 01:43 19 kwietnia 2019 r. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej kwocie 800,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.G. wykazała, że kierowca w dniu 29 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 08:02 do godziny 12:34 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki /wydruku /karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Z przekazanych przez organ I instancji akt sprawy nie wynika, że w kontrolowanym przedsiębiorstwie zatrudniony był kierowca o nazwisku P.K. Opisany zatem w zaskarżonej decyzji stan faktyczny dotyczący naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., w odniesieniu do wskazanego kierowcy w dniu 29 kwietnia 2019 r. nie mógł zaistnieć lub też został wskazany omyłkowo. W związku z powyższym kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu ww. naruszenia została nałożona niezasadnie i należało ją uchylić. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy R.K. wykazała, że kierowca 3 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 10:55 do godziny 15:48 we wskazanym dniu. W dniu 12 kwietnia 2019 r. ten sam kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 13:12 do godziny 18:41 we wskazanym dniu. W dniu 16 kwietnia 2019 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godziny 08:25 do godziny 13:16 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej kwocie 300,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy J.M. wykazała, iż kierowca 5 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 11:06 do godziny 15:45 we wskazanym dniu. W dniu 5 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 19 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minut w okresie od godziny 17:39 do godziny 22:39 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej kwocie 200,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.O. wykazała, że kierowca 24 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 08:59 do godziny 15:18 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki /wydruku /karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Z.P. wykazała, że kierowca 18 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godziny 06:08 do godziny 15:48 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki /wydruku /karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy J.P. wykazała, że kierowca 2 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 08:36 do godziny 14:15 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki /wydruku /karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy W.S. wykazała, iż kierowca 10 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godziny 15:28 do godziny 20:07 we wskazanym dniu. W dniu 27 kwietnia 2019 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 05:12 do godziny 09:45 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej kwocie 200,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy R.T. wykazała, iż kierowca 2 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 14:28 do godziny 19:39 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki /wydruku /karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych zawartych na wykresówkach kierowcy Pana Z.R. wykazała, iż kierowca 10 kwietnia 2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 07:13 do godziny 11:49 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki /wydruku /karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100,00 zł, tj. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Reasumując Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 3 200 zł. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Stosownie zaś do art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.2.1 złącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000,00 zł. W rozpatrywanej sprawie analiza danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wykazała, że 18 kwietnia 2019 r. pojazd od godziny 20:35 do godziny 22:07 poruszał się przez 1 godzinę i 30 minut bez włożonej karty kierowcy, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł, tj. Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się natomiast do naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień karą pieniężna w wysokości 100,00 zł maksymalnie 1.000,00 zł, tj. Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1) zgodnie z którym: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień - karą pieniężną w wysokości 100,00 zł maksymalnie 1 000 zł. W rozpatrywanej sprawie po przeprowadzeniu ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o okazane do kontroli dane zawarte na karcie kierowcy Z.P. organ odwoławczy ustalił, że kierowca niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu (selektorem) czego skutkiem było rejestrowanie niewłaściwej aktywności tj. "dyspozycja" zamiast "odpoczynek". Wskazany kierowca od godziny 20:03 11 kwietnia 2019 r. do godziny 06:28 12 kwietnia 2019 r. rejestrował swoją aktywność jako "dyspozycja" zamiast "odpoczynek". Zgodnie z przedstawioną ewidencją w okresie tym kierowca odbierał odpoczynek, a zatem błędnie operował przełącznikiem tachografu, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 200,00 zł, tj. Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na nieprzechowywaniu przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, tj. Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazano, że zgodnie z art. 32 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy - karą pieniężna w wysokości 500,00 zł. W rozpatrywanej sprawie na podstawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, oświadczenia kontrolowanego przedsiębiorcy o pobieraniu danych, składanych przez stronę w toku postępowania wyjaśnieniach oraz zaświadczeniu z serwisu tachografów z dnia 19 sierpnia 2019 r. o uszkodzeniu tachografu w pojeździe o nr rej. [...] ustalono, że przedsiębiorca nie wczytuje i nie przechowuje danych z kart kierowców i tachografów. Pomimo złożonego w trakcie kontroli oświadczenia o pobieraniu danych, przedsiębiorca nie był w stanie dostarczyć pobranych i przechowywanych danych mimo kilkukrotnych wezwań ze strony organu kontrolnego. Natomiast na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał ponownej analizy dni, za które należało uznać, iż przedsiębiorca nie pobierał wymaganych danych cyfrowych. Powyższe organ odwoławczy ustalił w wyniku ponownej analizy danych cyfrowych pobranych z pojazdów będących w dyspozycji kontrolowanego przedsiębiorcy, które zostały udostępnione w trakcie kontroli. W oparciu o powyższe organ ustalił następujący stan faktyczny: 1.pojazd o nr rej. [...] prowadzony był przez kierowcę J.M. w dniach: 2 – 5 kwietnia 2019 r., 8 – 13 kwietnia 2019 r., 16 – 19 kwietnia 2019 r., 23 – 27 kwietnia 2019 r. i 30 kwietnia 2019 r. Łącznie kierowca prowadził pojazd w ciągu 20 dni. 2. pojazd o nr rej. [...] prowadzony był przez kierowcę R.T. w dniu 15 kwietnia 2019 r., P.G. w dniach 16 – 19 kwietnia 2019 r., 23 – 26 kwietnia 2019 r., 29 – 30 kwietnia 2019 r. i W.S. w dniach 1 – 11 kwietnia 2019 r. Łącznie w rozpatrywanym przypadku kierowcy prowadzili wskazany pojazd przez 21 dni. 3. pojazd o nr rej. [...] prowadzony był przez kierowcę P.C. w dniu 6 kwietnia 2019 r., Z.P. w dniach 3 – 6 kwietnia 2019 r., 9 – 12 kwietnia 2019 r., 16 – 18 kwietnia 2019 r., 24 – 30 kwietnia 2019 r. Łącznie w rozpatrywanym przypadku kierowcy prowadzili wskazany pojazd przez 19 dni. W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy uznał, iż przedsiębiorca nie był w stanie wykazać, że pobierał i przechowywał dane wskazanych kierowców za dni kiedy prowadzili ww. pojazdy. Organ przyjął zatem, iż brak danych należy w rozpatrywanej sprawie odnosić jedynie do wskazanych dni oraz konkretnych ustalonych kierowców, nie zaś jak przyjął organ I instancji do wszystkich dni z okresu objętego kontrolą. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie pobierał i nie przechowywał danych łącznie za 60 dni, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł, tj. Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego — za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; Ip. 6.3,16 załącznika nr 3 do u.t.d ponownie odwołując się do treści art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 4 rozporządzenia nr 165/14 oraz art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. wskazano, że konsekwencją naruszenia wskazanych przepisów jest treść: Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy - karą pieniężną w wysokości 500,00 zł. W rozpatrywanej sprawie podczas kontroli przedsiębiorca okazał pliki z tachografów cyfrowych oraz wykresówki kierowców. W toku kontroli przedsiębiorca wzywany był do uzupełnienia brakujących danych cyfrowych z kart kierowców z tachografów cyfrowych oraz brakujących wykresówek kierowców. Przedsiębiorca nie okazał w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek z pojazdu o nr rej. [...]. Na podstawie danych z systemu viaTOLL organ ustalił, że wskazany pojazd poruszał się po drogach publicznych 11 kwietnia 2019 r. oraz 23 kwietnia 2019 r. Przedsiębiorca za wskazane 2 dni nie okazał wykresówek z zapisami aktywności kierowców, co stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł, tj. Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd; Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i. zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii. zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z rozdziałem I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561 /2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 500 zł. Organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do nałożenia kary pieniężnej w rozpatrywanym przypadku mając na uwadze, że stwierdzone zostało naruszenie sankcjonowane przez Ip. 6.3.15 zał. nr 3 do u.t.d. W ocenie organu odwoławczego w badanej sprawie ustalenie, że doszło do naruszenia polegającego na nieprzechowywaniu przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu wyklucza nakładanie kary pieniężnej z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., ponieważ byłoby to nałożeniem kary dwukrotnie za to samo naruszenie. Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 1 500 z tytułu ww. naruszenia Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona niezasadnie i należało ją uchylić. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w zaskarżonej decyzji stan faktyczny i prawny nie został ustalony prawidłowo w odniesieniu do części naruszeń wskazanych we wcześniejszej części niniejszego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy dokonał zatem we wskazanym zakresie korekty decyzji organu pierwszej instancji wydając decyzję reformatoryjną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca nie przechowywała wymaganych danych cyfrowych przez wymagany okres jednego roku wskazując, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej w kontekście naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., nie należy rozdzielać pojęcia "wczytania danych" od pojęcia "przechowywania". Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem zarówno pobieranie (wczytywanie) danych, jak i ich późniejsze przechowywanie. Skoro organ wykazał, że przedsiębiorca w ogóle nie pobrał danych, to tym samym logiczne jest, że ich nie przechowywał przez wymagany okres. Biorąc jednak pod uwagę treść przepisu sankcjonującego Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. należało dokonać ponownego przeliczenia kary cząstkowej co organ odwoławczy uczynił we wcześniejszej części niniejszego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu niezasadnego nałożenia kary pieniężnej za naruszenie sankcjonowane przez Ip. 6.3.18, organ odwoławczy stwierdził, że jest zasadny, co zostało wykazane we wcześniejszej części niniejszego rozstrzygnięcia. Przedsiębiorca transportowy ma obowiązek pobierania danych z urządzeń rejestrujących co 90 dni. W rozpatrywanej sprawie nałożenie kary pieniężnej za powyższe naruszenie było niezasadne z przyczyn wskazanych w niniejszym uzasadnieniu do decyzji. Odnosząc się do zastosowania przepisów egzoneracyjnych, tj. art. 92b oraz 92c u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że zastosowanie wskazanych przepisów wymaga wykazania przez podmiot wykonujący przewóz drogowy okoliczności wyczerpujących ustawowe przesłanki, tj. udowodnienia przez podmiot, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. ustawy skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa. Odpowiedzialność z art. 92c u.t.d. ma charakter administracyjny, a zatem nie jest oparta na zasadzie winy, tj. jest niezależna od winy, czy dobrej lub zlej woli, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Na gruncie rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej sformułował następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., w zw. z art. 32 ust. 2 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 przez zastosowanie błędnej kwalifikacji prawnej do stanu taktycznego sprawy i podanie błędnej podstawy prawnej wydanej decyzji, a tym samym pozbawienia strony wiedzy na jakiej podstawie ostatecznie został na nią nałożona kara administracyjna w wysokości 30.000 zł; 2. z daleko posuniętej ostrożności procesowej wobec treści zarzutu sformułowanego w pkt 1 podniósł zarzut błędnej wykładni art. 32 ust. 2 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w zw. z naruszeniem określonym pod Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającym na nieprawidłowej kwalifikacji prawnej uchybień po stronie skarżącej polegających na niepobraniu danych z tachografu wobec awarii sprzętu potwierdzonej stosownym zaświadczeniem z serwisu tachografów i brakiem możliwości pobrania danych wobec awarii sprzętu będącej zdarzeniem losowym i nie kwestionowanej przez organy obu instancji oraz niekorzystną dla strony kwalifikację stwierdzonego naruszenia w zakresie Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez wymierzenie kary mimo braku podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym i błędną wykładnię normy prawnej, tj. Ip. 6.3.15 przez pominięcie wyrażenia "pobranych danych" skutkującą ostatecznie nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej w sytuacji gdy przechowywanie danych jako czynność techniczna nie było możliwe; 3. błędną wykładnię art. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w związku z definicją pojęcia przewóz drogowy i nieprawidłowe zastosowanie sankcji określonej w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. do zdarzenia z 18 kwietnia 2019 r. w sytuacji gdy pojazd o nr rej PO6M188 od godz. 20:35 do godz. 22:07 poruszał sio samodzielnie jako ciągnik siodłowy bez naczepy, a co za tym idzie nie był przystosowany do przewozu drogowego, ponieważ sam ciągnik siodłowy nie może być wykorzystywany do przewozu osób lub rzeczy; 4. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie na skarżącą kary z lp. 5.2. lp. 5.3, lp.5.5. Ip. 5.7. lp.5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w sytuacji gdy organy obu instancji naruszyły tryb zbierania dowodów przewidziany w ustawie na potrzeby ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa; 5. brak zastosowania normy z art. 9 pkt 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i nałożenie na skarżąca kary z lp. 5.3.1. i lp. 5.3.2. w sytuacji gdy kierowca – P.B. miał prawo przerwać regularny dzienny okres odpoczynku na zjazd z promu, a skarżąca przedstawiła stosowne dokumenty, tj. list przewozowy i rezerwację promu wobec jednoznacznego brzmienia normy art. 9 pkt 1 Rozporządzenia Nr 561/2006; 6. naruszenie art. 92b ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 5.2., lp. 5.5.1., lp. 5.6., lp. 5.7, lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie kary, w sytuacji gdy organy obu instancji naruszyły tryb zbierania dowodów przewidziany w ustawie na potrzeby ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa, a także w zakresie, w jakim działania podmiotów kontrolujących naruszały przewidziane prawem procedury oraz w zakresie w jakim organy dowolnie ustaliły istotne dla sprawy okoliczności, nie dysponując w tym zakresie wystarczającym materiałem dowodowym, a wręcz zakładając a prori rozstrzygnięcie przy jednoczesnym pozbawieniu strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przez bezzasadne oddalenie i pomijanie jej wniosków dowodowych, w tym wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców – Z.P., L.Z., P.C., P.B. oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do dowodów przedstawionych przez stronę w postaci listów przewozów i dokumentów promowych, które potwierdzały, że nie ma podstaw do nałożenia na stronę kary za naruszenia norm czasu pracy. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy w dniu 5 sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej rozszerzył zarzuty skargi podnosząc dodatkowo, iż zaskarżona decyzja narusza prawo materialne poprzez błędne jego zastosowanie objawiające się skumulowaniem kar pieniężnych za to samo naruszenie, co stoi w sprzeczności z obecny, znowelizowanym w 2018 r. brzmieniem u.t.d. W ocenie pełnomocnika skarżącej treść l.p. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, by przewidziane w nim kary za to samo naruszenie podlegały łączeniu. W tym zakresie wskazano, że na stronie 15 zaskarżonej decyzji przewidziano nałożenie kary w wysokości 300 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty, podczas gdy załącznik nr 3 skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut wiąże z karą w wysokości 200 zł. Podobnie treść l.p. 5.7 ww. załącznika nie przewiduje sumowania kar za to samo naruszenie, czego organ miał się dopuścić na stronie 17 zaskarżonej decyzji, wymierzając karę w wysokości 500 zł, podczas gdy kara za skrócenie wymaganego skróconego okresu dziennego odpoczynku o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin przewidziana została w wysokości 350 zł. Takiej samej ocenie, zdaniem strony skarżącej, powinno podlegać nałożenie kary na podstawie l.p. 5.11 załącznika nr 3 – w wysokości 700 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 40 minut (str. 22 decyzji, pkt 12), podczas gdy treść ww. załącznika określa stawkę kary "za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut" na kwotę 350 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i choć nie w pełni prawidłowo dokonał jego oceny prawnej, o czym będzie mowa w dalszych rozważaniach, to stwierdzone w tym zakresie naruszenia nie miały wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie, a co za tym idzie, nie mogły stanowić podstawy uchylenia kontrolowanych decyzji. Przedmiotem kontroli była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na A.Z., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Ax. A.Z., kary pieniężnej w wysokości 20,000,00 zł. za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Materialnoprawną podstawę wskazanej powyżej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej: "u.t.d"), w tym: lp. 1.5, lp. 5.2, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.11, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11, lp. 6.3.15, lp. 6.3.16, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do tej ustawy. Wymieniona ustawa normuje między innymi zasady wykonywania transportu drogowego oraz odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy. Z art. 92a ust. 1 tej ustawy wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 5 ustawy, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 15.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 20.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 25.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 30.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 40.000 zł - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 ustawy). Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny. Tym samym ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, które nie mogą nałożyć kary w innej wysokości, niż określona w załączniku do ustawy. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3-5 u.t.d. Kary te są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność ta nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Należy w tym miejscu podkreślić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w całości i po ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalił, iż suma kar za cząstkowe naruszenia została określona przez organ I instancji nieprawidłowo, ponieważ powinna wynosić 41.900,00 zł, a nie jak przyjęto pierwotnie – 58.500,00 zł. Niemniej z uwagi na treść 92a u.t.d. wysokość ostatecznej kary została określona na kwotę 20.000,00 zł, a więc identyczną co w przypadku decyzji pierwszoinstancyjnej. Podstawą zreformowania przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej było dokonanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego błędnej oceny materiału dowodowego odnośnie następujących naruszeń: - sankcjonowanego przez lp. 5.2 i 5.11 załącznika nr 3 u.t.d., co do kierowcy P.K.; organ odwoławczy przyjął bowiem, iż analiza akt sprawy nie wykazała, aby w kontrolowanym okresie taki kierowca był zatrudniony w kontrolowanym podmiocie, a zatem opisany w odniesieniu do niego w decyzji organu I instancji stan faktyczny nie mógł zaistnieć i prawdopodobnie znalazł się w tym rozstrzygnięciu omyłkowo, co oznacza, że nałożone z tego tytułu na przedsiębiorcę kary były niezasadne i należało je uchylić (pkt 1 na str. 15 oraz pkt 15 na str. 23 decyzji GITD); - sankcjonowanego przez lp. 6.3.15 załącznika nr 3 u.t.d., tj. polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; organ odwoławczy w tymże zakresie stwierdził w oparciu o protokół kontroli, oświadczenia kontrolowanego przedsiębiorcy o pobieraniu danych, składanych przez stronę w toku postępowania wyjaśniającego oraz zaświadczeniu z serwisu tachografów z 19 sierpnia 2019 r. o uszkodzeniu tachografu w pojeździe o nr. rej. [...], że przedsiębiorca nie wczytuje i nie przechowuje danych z kart kierowców i tachografów. Organ odwoławczy wskazał, że mimo złożonego w trakcie kontroli oświadczenia o pobieraniu danych przedsiębiorca nie był stanie dostarczyć pobranych i przechowywanych danych pomimo kilkukrotnych wezwań ze strony organu kontrolnego. Ponadto organ odwoławczy ponownie przeanalizował dni, za które należało uznać, że przedsiębiorca nie pobierał wymaganych danych cyfrowych, przyjmując docelowo (str. 31 decyzji), że brak danych w rozpatrywanej sprawie należało odnosić jedynie do konkretnych dni oraz konkretnie ustalonych kierowców, a nie jak to uczynił organ I instancji – do wszystkich dni z okresu objętego kontrolą. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że przedsiębiorca nie pobierał i nie przechowywał danych łącznie za 60 dni. W konsekwencji tego organ wymierzył przedsiębiorcy karę za stwierdzone naruszenie w wysokości 30.000,00 zł (20 dni x 500 zł + 21 dni x 500 zł + 19 dni x 500 zł). Organ I instancji wymierzył w tym zakresie karę za 90 dni w łącznej kwocie 45.000,00 zł; - sankcjonowane przez lp. 6.3.18 załącznika nr 3 u.t.d., tj. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu; organ odwoławczy uchylił nałożoną karę pieniężną w wysokości 1.500,00 zł, uznając, że stwierdzone naruszenie było już sankcjonowane w ramach naruszenia określonego przez lp. 6.3.15. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności Sąd nie podzielił zastrzeżeń skarżącej dotyczących zasadności i podstaw nałożenia kary określonej w lp. 6.3.15, tj. nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Podnoszona w tym zakresie przez skarżącą argumentacja opiera się na twierdzeniu, że skoro z uwagi na usterkę tachografu nie można było pobrać danych, to nie można było takich danych okazać. Skarżąca nie podważa faktu, że przeoczyła konieczność pobrania danych, ale jednocześnie uważa, że wobec tego powinna zostać na nią nałożona kara z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli z tytułu naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu, a nie jak miało to miejsce w sprawie z lp. 6.3.15. Zdaniem skarżącej przechowywanie danych możliwe jest bowiem do realizacji wyłącznie, gdy dane te uda się pobrać z tachografu, a skoro w okolicznościach faktycznych sprawy nie było to możliwe, to skarżąca nie mogła takich danych przechowywać, a więc nie mogła zostać ukarana za nieprzechowywanie danych. Z powyższą argumentacją nie można się zgodzić, bowiem zmierza ona do obejścia podstawowego celu, jakim jest przechowywanie przez co najmniej rok m.in. pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, czyli umożliwienia kontroli realizacji czasu pracy i odpoczynku przez kierowców, a co za tym idzie sprawdzenia, czy przedsiębiorca realizuje związane z tym obowiązki w sposób zapewniający bezpieczeństwo kierowców, jak również innych uczestników ruchu drogowego. Akceptacja dla sposobu interpretacji podstaw nałożenia kary pieniężnej prezentowana przez stronę skarżącą oznaczałaby natomiast w praktyce możliwość obchodzenia obowiązku należytego ewidencjonowania czasu pracy i odpoczynku kierowców poprzez unikanie pobierania tych danych ze stosownych urządzeń i w razie kontroli powoływanie się na naruszenie sankcjonowane w lp. 6.3.18, w celu ograniczenia dolegliwości nakładanej kary. Co więcej, w ocenie Sądu, naruszenia określone pod pozycjami załącznika lp. 6.3.15 i 6.3.18 nie mają tożsamego charakteru. Powołać w tym zakresie wypada stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1237/15, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własne. Zgodnie z nim "Każda z kar została nałożona za naruszenie różnych obowiązków, określonych różnymi przepisami prawa. W przypadku naruszania określonego w I.p. 6.3.7. chodzi o dokumentowanie aktywności kierowcy, zaś naruszenie z I.p. 6.3.12 odnosi się do danych zawartych w urządzeniu rejestrującym danego pojazdu. Przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że przechowywanie danych wczytanych z tachografu cyfrowego jest następcze w stosunku do samej czynności wczytywania danych, a skoro wczytanie danych nie miało miejsca to nie mogły być one okazane w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie nie uwzględnia, że naruszenie opisane w I.p. 6.3.7. dotyczy nie tylko danych z tachografu, ale także innych dokumentów obrazujących aktywność konkretnego kierowcy. Podsumowując stwierdzić należy, że nałożenie kar na podstawie I.p. 6.3.7 i I.p. 6.3.12 nie stanowiło wielokrotnego ukarania za to samo naruszenie". "(...) każdy z wymienionych przepisów sankcjonuje naruszenie różnych obowiązków przewidzianych w różnych aktach prawnych". Jakkolwiek powołane wyżej orzeczenie NSA zapadło w nieco innym stanie prawnym niż kontrolowane w niniejszym postępowaniu, to zdaniem tut. Sądu z kilku względów zachowuje ono swoją aktualność. Po pierwsze, dostrzec należy, że w swoim wywodzie odnoszącym się do spornej, rozważanej w tym miejscu kwestii, NSA powołał się wprawdzie na nieobowiązujący już art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, zgodnie z którym przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, a ponadto wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, druki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Jednakże przepis ten został następnie przeniesiony na grunt mającego zastosowanie obecnie art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1). Po drugie, odnosząc się do obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, NSA powołał się na treść art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 z późn. zm.), wskazując na tej podstawie, że dane z tachografu cyfrowego pobiera się co najmniej raz na 90 dni. Odpowiada to zatem unormowaniu przewidzianemu aktualnie w art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Po trzecie, rozważania NSA zawarte w powołanym wyżej wyroku odnoszą się do naruszeń wskazanych w lp. 6.3.7 oraz 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., których odpowiednikiem w aktualnym stanie prawnym są naruszenia określone m.in. w lp. 6.3.15 i 6.3.18 wspomnianego załącznika. Jakkolwiek podkreślić trzeba, że pozycja 6.3.7 załącznika "w starym brzmieniu" nie w pełni pokrywa się z opisem naruszenia oznaczonego obecnie pod pozycją 6.3.15, ponieważ pierwszy stanowi o "nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień", podczas gdy w drugim mowa o "nieprzechowywaniu przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy", to jednak nie można przeoczyć, że oba naruszenia odnoszą się de facto do braku dokumentacji potwierdzającej fakt nieprowadzenia pojazdu. Jest przy tym oczywiste, że nieprzechowywanie danych może być następstwem ich niepobrania, a w konsekwencji także dane te nie zostaną udostępnione w toku kontroli. Można nadto stwierdzić, iż w aktualnym stanie prawnym naruszenie ujęte uprzednio w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. zostało w istocie rozbite na dwa naruszenia oznaczone obecnie jako lp. 6.3.15 oraz 6.3.16, za które zresztą na przedsiębiorcę także nałożono karę pieniężną. Wobec powyższego każda z kar została nałożona za naruszenie różnych obowiązków, określonych różnymi przepisami prawa. W przypadku naruszania określonego w Ip. 6.3.15 chodzi o dokumentowanie aktywności kierowcy, zaś naruszenie z Ip. 6.3.18 odnosi się do danych zawartych w urządzeniu rejestrującym danego pojazdu. Przyjęcie zatem, jak chciałaby tego strona skarżąca, że przechowywanie danych wczytanych z tachografu cyfrowego jest następcze w stosunku do samej czynności wczytywania danych, a skoro wczytanie danych nie miało miejsca to nie mogły być one przechowywane, a następnie okazane w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie nie uwzględnia, że naruszenie opisane w Ip. 6.3.15 dotyczy nie tylko danych z tachografu, ale także innych dokumentów obrazujących aktywność konkretnego kierowcy. Zdaniem Sądu podkreślenia jednocześnie wymaga, że bez znaczenia dla sprawy jest kwestia powoływania się przez skarżącą na fakt potwierdzenia uszkodzenia tachografu zaświadczeniem uprawnionego serwisu tachografów. Z akt sprawy wynika, że okoliczność ta dokumentowana jest zaświadczeniami pozyskanymi przez przedsiębiorcę dopiero na etapie prowadzenia przez organ w firmie czynności kontrolnych, w tym zaświadczeniem z 19 sierpnia 2019 r. oraz zaświadczeniem z 26 lipca 2019 r., podczas gdy zakres kontroli obejmował okres od 13 lipca 2018 r. do 12 lipca 2019 r. Wobec tego, jeśli powodem niewczytania danych cyfrowych z tachografów była ich awaria, to skarżąca miała świadomość tej awarii, a zatem musiała akceptować wynikającego z tego konsekwencje. Co więcej, w ocenie Sądu powoływanie się na wspomniane zaświadczenia, wobec daty ich wystawienia, prowadzi do przekonania, iż mają one wyłącznie na celu doprowadzenie do zwolnienia się przez przedsiębiorcę od odpowiedzialności wynikającej z zaniechania prawnego obowiązku utrzymywania urządzeń rejestrujących w należytej sprawności. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych rozważań, stan sprawy odnoszący się do faktycznych podstaw stwierdzenia naruszenia oznaczonego jako lp. 6.3.15 załącznika nr 3 został przez organ odwoławczy ustalony prawidłowo, w tym z uwzględnieniem zasady, że w toku czynności kontrolnych organ powinien uwzględniać jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy (por. m.in. wyrok NSA z 30 października 2019 r. sygn. akt II GSK 2821/17). Nie doszło zatem w omawianym zakresie do podnoszonego w skardze naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 15 k.p.a., bowiem organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego doszedł do własnych wniosków, co skutkowało zreformowaniem rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru nałożonej kary wynikającej ze stwierdzenia naruszenia, o którym mowa w lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Nałożenie na przedsiębiorcę kary z tego tytułu miało swoją podstawę prawną zarówno w powołanych wcześniej przepisach prawa europejskiego, jak i w przepisach krajowych i podstawy te zostały wskazane w zaskarżonej decyzji. Nawet jeśli nie w pełni znajdują one odzwierciedlenie we wstępnej części decyzji, to jednak organ szczegółowo powołał się na ich treść, uzasadniając podstawy nałożenia kary za omawiane w tym miejscu naruszenie. Zarzucany zatem skargą brak, powiązany z zarzutem naruszenia przez organ art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może być więc traktowany inaczej niż tylko w kategorii uchybienia formalnego, które nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie mogło też prowadzić do uchylenia kontrolowanego rozstrzygnięcia. Za chybiony Sąd uznał zarzut błędnej wykładni art. 4 rozporządzenia 561/2016 w związku z definicją pojęcia przewóz drogowy, co w konsekwencji miałoby doprowadzić do nieprawidłowego zastosowania sankcji określonej w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżąca oparła ten zarzut na stwierdzeniu, że pojazd o nr. rej. [...] w godz. 20:35 – 22:07 poruszał się samodzielnie jako ciągnik siodłowy bez naczepy, a więc nie był przystosowany do transportu drogowego, ponieważ sam ciągnik nie może być wykorzystywany do przewozu osób lub rzeczy. Zaznaczyć jednak należy, że rozumowanie skarżącej jest błędne. Zgodnie z definicją "przewozu" jest to każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zdaniem skarżącej poruszający się samodzielnie ciągnik siodłowy nie jest przystosowany do przewozu drogowego, ponieważ nie może być wykorzystany do przewozu osób lub rzeczy. Skarżąca nie dostrzega jednak, iż przepis art. 4 rozporządzenia 561/2006 pod literą b. definiuje także pojęcie "pojazdu". Zgodnie z tym unormowaniem pojazd oznacza pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów, precyzując jednocześnie, że ciągnikiem jest pojazd z własnym napędem, poruszający się po drogach, inny niż pojazd stale poruszający się po szynach i skonstruowany specjalnie do ciągnięcia, pchania lub poruszania przyczep, naczep, urządzeń lub maszyn. W świetle jednoznacznej treści powołanych wyżej przepisów nie może podlegać zatem jakiejkolwiek dyskusji, że prawidłowe rozumienie pojęcia "przewóz drogowy" musi obejmować fakt poruszania się drogami publicznymi samodzielnie także przez ciągnik siodłowy, niezależnie od tego, czy przejazd taki odbywa się z ładunkiem czy bez. Niezasadne jest także twierdzenie strony skarżącej, że ciągnik siodłowy nie może być wykorzystywany do przewozu osób i rzeczy, skoro z przywołanej regulacji rozporządzenia 561/2006 wprost wynika coś zupełnie odmiennego. W tych okolicznościach bez znaczenia pozostaje kwestia, której wyjaśnienia domagała się od organu strona skarżąca, wnioskując o przesłuchanie kierowcy A.J. w charakterze świadka, tj. gdzie pozostawił on pojazd po zakończonym zadaniu transportowym w dniu 18 kwietnia 2019 r. o godz. 20:34. Skarżąca w swoich wyjaśnieniach złożonych pismem z 9 września 2019 r. twierdzi wprawdzie, że przejazd wspomnianego ciągnika związany był z jego obsługą serwisową, co miałoby wyłączać ów przewóz spod działania rozporządzenia 561/2006 na mocy jego art. 3 lit. g, jednak na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie przedstawiła jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu, który to twierdzenie by uwiarygadniał. W tej sytuacji niezasadne jest zarzucanie organowi, że nie wezwał strony do uzupełnienia materiału dowodowego, oraz że pozbawił stronę prawa do czynnego udziału w postępowaniu, naruszając podstawowe zasady procedury administracyjnej określone w k.p.a. Po pierwsze bowiem, podkreślić należy, że strona była zawiadomiona pismem z 1 października 2019 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po drugie, nie jest obowiązkiem organów administracji uwzględnienie każdego wniosku dowodowego, o jaki wnioskuje strona, zwłaszcza gdy już zgromadzony materiał dowodowy pozwala ustalić określone okoliczności faktyczne. Przypomnieć ponadto należy, że w odniesieniu do kwestii spornego przejazdu ciągnikiem siodłowym organ odwoławczy wyjaśnił, że poddał analizie treść protokołu kontroli, wyjaśnienia strony, okazane dane cyfrowe z kart kierowców i tachografów oraz dane z systemu ViaToll i na tej podstawie ustalił, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. pojazd poruszał się w przedziale czasu od 20:35 do 22:07 przez 1 godzinę i 30 minut bez włożonej karty kierowcy. W tej sytuacji zasadnie zatem oceniono, że doszło do naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującym nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Po trzecie, dodać jeszcze trzeba, że jakkolwiek to na organie administracji ciąży, co do zasady zgodnie z art. 7 k.p.a., obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, to jednak w sytuacji, kiedy to strona podnosi określone okoliczności mające, w jej ocenie, wpływ na kształt rozstrzygnięcia, a którymi organ nie może dysponować, wówczas to ona powinna w tym zakresie przedstawić niezbędne dowody. W niniejszym przypadku, jak już wcześniej wspomniano, strona wprawdzie stwierdziła, że sporny przejazd nie podpadał pod przepisy rozporządzenia 561/2006, ale żadnych dowodów, które pozwalałyby uznać prawdziwość tej tezy już nie przedstawiła. W tej sytuacji nie doszło zatem do obalenia ustaleń organu, które oparto o konkretne dane przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu nie w pełni precyzyjnie i poprawnie podniesiono zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie na skarżącą kary z lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.5, lp. 5.7 i lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Zarzut ten sformułowano w odniesieniu do okoliczności związanych z kierowcą Z.P., który w okresie od godz. 20:03 dnia 11 kwietnia 2019 r. do godz. 6:23 dnia 12 kwietnia 2019 r. miał błędnie zadeklarować aktywność jako dyspozycyjność, podczas gdy w rzeczywistości miał wówczas odpoczynek. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy zaniechał w tej kwestii przesłuchania kierowcy na okoliczność ustalenia jaką aktywność w ww. czasie kierowca realizował oraz czy prawidłowo zadeklarował ją na tachografie, naruszając tym samym tryb zbierania dowodów przewidziany przepisami u.t.d., pozbawiając jednocześnie stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzez bezzasadne pominięcie wniosków dowodowych. Odnośnie do powyższego należy na wstępie zauważyć, że wobec kierowcy Z.P. organy nie stwierdziły naruszeń, które powołano w skardze, lecz naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycją lp. 6.3.11, tj. niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy. W tym kontekście, w ocenie Sądu, mamy do czynienia z naruszeniem o obiektywnym charakterze, w tym sensie, że nawet niezamierzone operowanie wspomnianym przełącznikiem tachografu jest przez ustawodawcę sankcjonowane. Dostrzec należy, że sama treść zarzutu skargi jedynie potwierdza, że w stanie faktycznym sprawy doszło do takiego niepoprawnego (błędnego) operowania przełącznikiem, co w istocie rzeczy zbędnym czyniło przesłuchiwanie kierowcy na okoliczność tego, iż błędnie zadeklarował on na tachografie swoją aktywność, skoro taki błąd wprost wpisuje się w istotę stwierdzonego naruszenia. W tej sytuacji nie można więc zasadnie twierdzić, że zaniechanie przesłuchania przez organ ww. kierowcy mogło spowodować uszczerbek w materiale dowodowym, a w rezultacie doprowadziło do niesłusznego nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Na marginesie można dodać, że przedsiębiorcę jako profesjonalny podmiot obrotu gospodarczego obciążają błędy jego pracowników, dlatego w jego dobrze pojętym interesie jest sprawowanie odpowiedniego i efektywnego nadzoru nad zatrudnianymi kierowcami, oraz ich doszkalanie, aby w rezultacie wyeliminować ryzyko popełnienia przez nich błędów, czy podejmowania zachowań, które ustawodawca sankcjonuje jako naruszenie przepisów transportu drogowego, wiążąc z tym nałożenie kary pieniężnej. Całkowicie bezprzedmiotowy jest zarzut skargi dotyczący rzekomego naruszenia określonego pod lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z błędną wykładnią art. 9 pkt 1 rozporządzenia 561/2006. Zarzut ten sformułowano w odniesieniu do okoliczności związanych z kierowcą P.B., które miały mieć miejsce w okresie 15-17 maja 2017 r. Rzecz w tym, że ani organ I instancji, ani też organ odwoławczy nie stwierdziły żadnych naruszeń przepisów transportu drogowego wiążących się z aktywnością ww. kierowcy. Co więcej, wskazane w skardze zdarzenia miały miejsc w okresie nieobjętym kontrolą, na skutek której zapadła zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, gdyż okres ten przypadał na 13 lipca 2018 r. – 12 lipca 2019 r. W tej sytuacji podniesione zarzuty odnośnie naruszeń przepisów o czasie pracy są całkowicie bezpodstawne i najwyraźniej znalazły się w skardze przez niedopatrzenie jej autora. Identyczny wniosek można odnieść do stawianego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 92b u.t.d., o czym świadczy zwłaszcza argumentacja przytoczona w jego uzasadnieniu, a odwołująca się do niezwiązanych ze stanem faktycznym niniejszej sprawy okoliczności mających miejsce w maju 2017 r. i naruszeń określonych pod lp. 5.2, lp. 5.3, i lp. 5.2.1 i 8.4, które miały miejsce w dniach: 16, 21, 23 i 24 maja 2017 r., a więc w okresie nieobjętym kontrolą stanowiącą podstawę do wydania kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji. Świadczy to wyłącznie o niestaranności autora skargi, skoro po raz kolejny formułuje on jej zarzuty w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy. W tych okolicznościach trudno więc uznać ich zasadność oraz trafność podniesionej w tym zakresie argumentacji, skoro kwestie te pozostają zupełnie obok istoty sprawy. Wbrew zatem twierdzeniom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów regulujących tzw. okoliczności egzoneracyjne. Co więcej, jako trafne ocenił wnioski organu, iż strona w toku postępowania nie wskazała żadnych okoliczności dających podstawę do ewentualnego zastosowania w sprawie art. 92b i 92 c u.t.d. Biorąc jednocześnie pod uwagę znaczną liczbę stwierdzonych naruszeń, jak również ich charakter, można dojść do przekonania, że przedsiębiorca nie stosuje skutecznych mechanizmów nadzorczych i kontrolnych wobec zatrudnianych kierowców, a nadto stwierdzone naruszenia miały miejsce w okolicznościach, które przedsiębiorca mógł przewidzieć, a nawet godził się na nie, podczas gdy powinien był im zapobiec. Końcowo odnieść należy się do zarzutów pełnomocnika skarżącej przedstawionych na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2021 r. odnoszących się do tzw. sumowania kar, które dotyczą naruszeń określonych lp. 5.5, l.p. 5.7 oraz l.p. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., stwierdzonych odpowiednio na stronach: 15, 17 i 22 (pkt 12) zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu rację w powyższym zakresie należy przyznać stronie skarżącej, jakkolwiek podkreślić trzeba, że organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia co do popełnienia przez skarżącą stwierdzonych w dniu kontroli drogowej naruszeń przepisów u.t.d. Błędnie natomiast zinterpretowano ww. przepisy załącznika nr 3 dotyczące sposobu ustalania wysokości kary za stwierdzone w toku kontroli skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Nie uwzględniły bowiem zmiany brzmienia tych przepisów dokonanej nowelizacją z 3 września 2018 r. Wskazać należy, że lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 złotych, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 złotych. Z kolei lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 złotych. Natomiast lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną 100 złotych, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną 250 zł, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną 350 złotych. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli drogowej oraz danych cyfrowych pobranych z kart kierowców oraz tachografów, szczegółowo opisany na wstępie niniejszego uzasadnienia wykazał, że kierowca R.T. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty. Za to naruszenia organy błędnie wymierzył skarżącej karę w łącznej wysokości 300 zł, sumując kary wymienione w lp. 5.5 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d., podczas gdy wskazane naruszenie winno podlegać wyłącznie karze z lp. 5.5. pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. (skrócenie regularnego okresu odpoczynku dziennego o 1 godzinę i 2 minuty), tj. karze w wysokości 200 zł. Odnosząc się następnie do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego wskazać trzeba, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż kierowca K.B. skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 27 minut. Za powyższe naruszenie organy błędnie wymierzyły skarżącej karę w łącznej wysokości 500, sumując kary wymienione w lp. 5.7 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu omawiane naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. karze w wysokości 350 zł. Z kolei odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu stwierdzić należy, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż kierowca M.D. przekroczył w powyższym zakresie normę o 1 godzinę i 40 minut. Za powyższe naruszenie organy błędnie wymierzyły skarżącej karę w łącznej wysokości 700, sumując kary wymienione w lp. 5.11 pkt 1, 2 i pkt 3 zł załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu omawiane naruszenie podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 3 lp.5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. karze w wysokości 350 zł. Podkreślić trzeba, że wymienione wyżej naruszenia ujawnione w toku kontroli drogowej miały miejsce w 2019 r., a zatem już pod rządami znowelizowanej w tym zakresie ustawy o transporcie drogowym, która stanowiła podstawę prawną wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Treść naruszeń określonych w lp. 5.5., 5.7 i 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w znowelizowanym brzmieniu istotnie różni się od brzmienia obowiązującego przed dokonaniem nowelizacji na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. Wskazana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym w załączniku nr 3 zmodyfikowała sposób opisu poszczególnych naruszeń i wysokość kar za poszczególne naruszenia, a ponadto wysokość kar powiązano bezpośrednio (w większości przypadków) z wagą danego naruszenia. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zastosowały sposób wyliczenia kary pieniężnej, jaki przewidywał załącznik nr 3 w brzmieniu sprzed nowelizacji, tj. przed 3 września 2018 r. Zgodnie z jego ówczesnym brzmieniem za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny kara wynosiła 100 zł (lp. 5.3.1) i za każdą następną rozpoczętą godzinę - 200 zł (lp.5.3.2). W świetle takiego brzmienia załącznika nr 3 nie budził wątpliwości fakt, że za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu sumowało się kary z lp. 5.3.1 i z lp. 5.3.2. Za sumowaniem kar z lp. 5.3.1 i z lp. 5.3.2 przemawiała konstrukcja tej regulacji i okoliczność, iż w jej treści użyto zwrotu i "za każdą następną rozpoczętą", co wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.3.2. z sankcją z lp. 5.3.1. Tymczasem treść lp. 5.5., 5.7 i 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018 r. jest odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania, czego nie dostrzegły organy orzekające w sprawie. W ocenie Sądu wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, wedle której dopuszczalne było sumowanie kar za poszczególne naruszenia dotyczące skrócenia czasu odpoczynku dziennego kierowców, jest obecnie nieprawidłowa. W lp. 5.5 w aktualnym brzmieniu załącznika nr 3 wyraźnie określono, ile wynosi kara pieniężna za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku, w lp. 5.7 - ile wynosi kara za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego w określonych przedziałach czasowych, a w lp. 5.11 – ile wynosi kara za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów za przekroczenie określonych przedziałów czasowych. Przy tym w treści lp. 5.5 pkt 3 i lp. 5.7 pkt 3 i lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. nie ma zwrotu nawiązującego do następującego po sobie sumowania kar z punktów 1, 2 i 3, gdyż ustawodawca pominął wyraz "następną" i zastąpił go zwrotami "za każdą rozpoczętą", "za każde rozpoczęte". Lp. 5.5 pkt 3, lp. 5.7 pkt 3 i lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. stanowią samodzielną i wyłączną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w każdym przypadku odpowiednio, gdy skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku wyniesie powyżej 2 godzin i 30 minut, gdy skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku wyniesienie powyżej 2 godzin, albo gdy przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów wyniesie powyżej 1 godziny i 30 minut. Brzmienie aktualnie obowiązujących lp. 5.5, lp. 5.7 i lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala zatem na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu. Tym samym Sąd podziela stanowisko, że niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia przepisów transportu drogowego. Przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej. W przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyroki WSA: w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 1106/19, w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1386/19, w Opolu z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20, w Łodzi z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20 i 11 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 154/20 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zatem organy administracji błędnie wyliczyły kary pieniężne w opisanych wyżej kilku przypadkach skrócenia wymaganego regularnego, skrócenia okresu odpoczynku dziennego oraz przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu. W tych przypadkach organy sumując kary przewidziane w lp. 5.5 pkt 1 i lp. 5.5 pkt 2 oraz lp. 5.7 pkt 1, lp. 5.7 pkt 2 i lp. 5.7 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. za te same naruszenia, dokonały bowiem nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania tego samego naruszenia przepisów u.t.d. Zdaniem Sądu uwzględnienie w powyższym kontekście zarzutów strony skarżącej nie mogło spowodować uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla taki akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego nie miało takiego waloru, aby uznać, że jego zaistnienie wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Trzeba wskazać, że suma kar orzeczonych przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji wyniosła 41.900,00 zł, lecz stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. została zredukowana do kwoty 20.000,00 zł. Pierwsza z wymienionych kwot jest błędna, ponieważ uwzględnia zawyżone kary wynikające z sumowania kar za opisane wcześniej naruszenia. Rzecz w tym, że w sytuacji prawidłowego określenia wymiaru kar za te naruszenia, tj. w kwocie łącznej 900 zł zamiast orzeczonych 1500 zł, łączna ostateczna kwota orzeczonych kar pieniężnych powinna wynosić 41.300 zł. W tej sytuacji, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt związania organu oceną prawną wyrażoną przez Sąd w wydanym orzeczeniu, organ musiałby de facto, ze względu na treści art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., orzec dokładnie w ten sam sposób, co w zaskarżonej decyzji, tj. wymierzyć karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł. Kłóci się to z elementarnymi zasadami logiki i ekonomiki procesowej, a co za tym idzie nie pozwala na przyjęcie, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko wówczas uzasadniałoby to wyeliminowanie spornych rozstrzygnięć z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 3896/16, LEX nr 2673833). Zważywszy zatem na to, że Sąd nie dopatrzył się wskazanych przez stronę skarżącą zarzutów naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zakwestionowanych decyzji, jak również innych tego rodzaju naruszeń nie stwierdził z urzędu, działając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu zgodnie z art. 151 p.p.s.a. d.cz.