II GSK 2590/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 862/21 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 grudnia 2020 r. nr BP.702.2072.2020.2012.BEPO.5002 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę kasacyjną. I Wyrokiem z 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 862/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w sprawie ze skargi M. W. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 17 grudnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 września 2020 r. oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 września 2020 r. na skarżącego nałożono karę pieniężną w wysokości 1500 złotych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem w dniu 12 listopada 2019 r. Na skutek rozpoznania odwołania, decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 17 grudnia 2020 r. utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzję z 8 września 2020 r. podpisała z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego I. K. , Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań II BKOE, a decyzję z 17 grudnia 2020 r. podpisał z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. M. , Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych. Na wezwanie Sądu Główny Inspektor Transportu Drogowego przedłożył upoważnienie dla I. K., które zostało podpisane przez p.o. Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego A. O. Obejmowało ono m. in. załatwianie w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego w ramach jego kompetencji spraw administracyjnych pozostających w zakresie właściwości Biura Kontroli Opłaty Elektronicznej. Z kolei upoważnienie dla P. M. zostało podpisane przez Ł. B. , Zastępcę Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Obejmowało ono m.in. podpisywanie w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji administracyjnych o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a). Następnie Główny Inspektor Transportu Drogowego przedłożył Sądowi upoważnienia dla Ł. B. i A. O. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 września 2020 r. oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że obie zaskarżone decyzje wydane w sprawie obarczone były wadą nieważności, albowiem zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa poprzez podpisanie ich przez osoby nieposiadające do tego stosownego upoważnienia. Ponadto decyzja z 17 grudnia 2020 r., jako utrzymująca w mocy decyzję rażąco naruszającą prawo, sama to prawo narusza w sposób rażący. Sąd wyjaśnił, że organ administracji może upoważniać swoich pracowników do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, o czym stanowi art. 268a k.p.a. W niniejszej sprawie jednak upoważnienia nie zostały udzielone przez organ, tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a dokładnie nie zostały podpisane przez piastuna organu, lecz odpowiednio pracownika organu pełniącego obowiązki Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego (decyzja nakładająca karę) lub pracownika - Zastępcę Głównego Inspektora Transportu Drogowego (decyzja utrzymująca w mocy decyzję nakładającą karę, wydana po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), którzy nie posiadają w świetle przepisów ustawy samoistnej kompetencji do załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Do tego sami potrzebują niezbędnego upoważnienia (także w trybie art. 268a k.p.a.). Podkreślić należy przy tym, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, ze zm., dalej: "u.t.d.") kwestii udzielania upoważnień odrębnie nie regulują. Z dokumentów nadesłanych do Sądu przez organ wynika, że A. O., pełniącej obowiązki Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego udzielono upoważnienia, jednakże to nie jej podpis widnieje pod decyzją, lecz osoby, której pełniąca obowiązki Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego udzieliła dalszego upoważnienia. Analogicznie jest z upoważnieniem dla Ł. B., Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Sąd podkreślił, że Zastępca Głównego Inspektora Transportu Drogowego należy do katalogu pracowników obsługujących ten organ i zakres działania zastępcy zależy od tego, w jakim zakresie dysponuje on upoważnieniem do działania w imieniu organu. Przepisy ustawy, w odróżnieniu od bardziej szczegółowych regulacji obowiązujących w odniesieniu do innych kategorii organów, nie wyposażają Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego w samoistne kompetencje. Oceny tej nie mogła zmienić także treść Statutu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, bo ten - jako akt wewnętrzny niebędący powszechnie obowiązującym źródłem prawa (zarządzenie) - nie może determinować sytuacji prawnej jednostki, a także zmieniać treści art. 268a k.p.a. Ponadto statut Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego nadany przez Prezesa Rady Ministrów w formie zarządzenia na podstawie art. 52 ust. 2 u.t.d., określać może jedynie organizację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego i jego delegatur, w tym terytorialny zasięg działania delegatur oraz wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami. Taką też treść ma zarządzenie Prezesa Rady Ministrów nr 92 z 26 października 2012 r. w sprawie nadania statutu Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego (Monitor Polski z 5 listopada 2012 r., poz. 820; dalej: zarządzenie Prezesa Rady Ministrów nr 92 z 26 października 2012 r. w sprawie nadania statutu Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego). Sąd wskazał, że w powyższym statucie przewidziano jedynie możliwość udzielania upoważnień podpisanych przez piastuna organu (GITD) pracownikom Głównego Inspektoratu (§ 2 pkt 3 statutu), a nie same upoważnienia. W istocie § 2 pkt 3 statutu jest powtórzeniem normy wynikającej z art. 268a k.p.a. Podobnie ocenił Sąd charakter przepisów zawartych w obowiązującym w dniu wydania decyzji pierwszej instancji zarządzeniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 3/2018 z 5 lutego 2018 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego (obwieszczenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 7 listopada 2019 r., poz. 57; dalej: zarządzenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 3/2018 z 5 lutego 2018 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego), sporządzonego na podstawie art. 39 ust. 6-8 ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1171; dalej jako: ustawa z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów). Wskazane przepisy ustawowe upoważniają bowiem ministra oraz kierownika urzędu centralnego do nadania ministerstwu bądź urzędowi centralnemu regulaminu organizacyjnego, określającego zakres zadań i tryb komórek ministerstwa (urzędu). Sąd wyjaśnił, że upoważnienie ustawowe ogranicza się do określenia reguł funkcjonowania urzędu obsługującego organ administracji publicznej (czyli organizacji wewnętrznej urzędu), nie zaś kompetencji tego organu "na zewnątrz". II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł organ, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 268a w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezasadnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja z 8 września 2020 r. wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, bowiem zostały podpisane przez osoby nieposiadające stosownego upoważnienia, w sytuacji gdy tak P. M. jak i I. K. posiadali upoważnienia wydane na podstawie art. 268a k.p.a. podpisane przez osoby sprawujące funkcje odpowiednio Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego/p.o. Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego, przy czym upoważnienie dla Zastępców Głównego Inspektora Transportu Drogowego do udzielania dalszych upoważnień wynikało z istoty pełnionej funkcji zastępcy piastuna organu, a ponadto, wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, wynikało z § 2 Statutu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (Zarządzenie nr 92 Prezesa Rady Ministrów w sprawie nadania statutu Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego z 26 października 2012 r. M.P. z 2012 r. poz. 820, M.P. z 2018 r. poz. 150) oraz § 2 ust. 5 pkt 1 i 2 regulaminu organizacyjnego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (Zarządzenie z 21 marca 2016 r. nr 12/2016, Zarządzenie 5 lutego 2018 r. 3/2018), które to akty prawa wewnętrznego regulują zasady organizacji w tym podział kompetencji i reprezentację przyjętą w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego, zatem wskazane akty prawa wewnętrznego, wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, zastępują upoważnienie wydane na podstawie art. 268a k.p.a. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że nie może on we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować, gdyż jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą, ograniczając swoje rozważania do oceny prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni lub zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, NSA uznał, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2, art. 268a k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że w sprawie upoważnienie do wydawania decyzji nie zostało udzielone przez organ – Głównego Inspektora Transportu Drogowego, lecz osobę zatrudnioną na stanowisku zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który nie posiada w świetle przepisów ustawy samoistnej kompetencji do załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Przepisy u.t.d kwestii tej odrębnie nie regulują, wymagane jest zatem do tego upoważnienie na zasadach ogólnych (art. 268a k.p.a.). Na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że zastępcy organu udzielono upoważnienia, jednakże to nie podpis zastępcy widnieje pod decyzją, lecz osoby, której zastępca udzielił dalszego upoważnienia. NSA podziela pogląd, że nie jest dopuszczalne udzielenie dalszego upoważnienia przez pracownika upoważnionego (por. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 268a; także wyroki NSA m.in.: z 20 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 348/06, LEX nr 321249; z 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 374/06, LEX nr 322769; wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2091/06, LEX nr 338271). Przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie przyznają zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego żadnych samodzielnych kompetencji w zakresie upoważniania pracowników Inspekcji Transportu Drogowego do wydawania decyzji administracyjnych. Poprzez powierzenie określonej osobie funkcji zastępcy piastuna funkcji organu, osoba ta nie staje się organem (piastunem organu). Także piastun funkcji organu może mu przydzielić określone zadania jedynie zgodne z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 822/14; wyrok NSA z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 2815/21; wyrok NSA z 15 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 1072/18). Pogląd skarżącego kasacyjnie, że zastępcę organu należy traktować analogicznie jak organ, gdyż "z istoty zastępstwa wynika, iż jest to zarządzanie wiedzą i kompetencjami podległych pracowników w taki sposób, aby zapewnić ciągłość realizacji zadań (zastępowalność)", nie jest zatem zasadny. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie oczywiste jest, że art. 268a k.p.a. nie można traktować jako jedynego, powszechnie i bezwzględnie obowiązującego wzorca udzielania upoważnień do działania w imieniu organu administracji publicznej. Dopuszczalne są bowiem i istnieją w tym zakresie różne rozwiązania, pozwalające na dekoncentrację wykonywania kompetencji organów, szczególnie potrzebną w rozbudowanych strukturach administracji publicznej. Ta dekoncentracja, mniej lub bardziej zinstytucjonalizowana, albo nawet oparta na doraźnych i jednostkowych aktach upoważniających, musi jednak mieć odpowiednie podstawy normatywne (zob. np. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II GSK 264/06). Akty wewnętrze określające organizację i zasady funkcjonowania danej jednostki organizacyjnej mogą zawierać upoważnienie do załatwiania spraw w imieniu organu, jeżeli wynika z nich w sposób jednoznaczny który imiennie wskazany pracownik jest upoważniony, jakiej kategorii spraw dotyczy upoważnienie oraz jakie są ramy czasowe tego upoważnienia (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 268a). Udzielone upoważnienie ma mieć charakter wyraźny. Takiego upoważnienia dla zastępcy organu tj. p.o. Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego A. O. ani zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego Ł. B. do udzielania dalszych upoważnień do działania w imieniu w tej sprawie nie było, co zasadnie stwierdził WSA. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że oceny tej nie może zmienić treść statutu Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Należy mieć tu bowiem na uwadze, że statut, nadany na podstawie art. 52 ust. 2 u.t.d. przez Prezesa Rady Ministrów w formie zarządzenia z 26 października 2012 r. nr 92, określał jedynie organizację Głównego Inspektora Transportu Drogowego i jego delegatur, w tym terytorialny zasięg działania delegatur oraz wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej analiza treści tego statutu jednoznacznie wskazuje, iż nie zawiera on unormowania, które można by uznać za wyraźne umocowanie Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego do udzielania dalszego upoważniania przez niego pracowników Inspekcji Transportu Drogowego do wydawania decyzji administracyjnych. W § 2 pkt 3 statutu powtórzono jedynie treść art. 268a k.p.a., przewidując możliwość udzielania upoważnień podpisanych przez piastuna organu (GITD) pracownikom Głównego Inspektoratu, a nie samo upoważnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie przyjął również, że tak samo ocenić należy charakter przepisów zawartych w obowiązującym w dniu wydania decyzji pierwszej instancji zarządzeniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 3/2018 z 5 lutego 2018 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego. Regulamin ten został nadany na podstawie zawartego w art. 39 ust. 6 - 8 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów upoważnienia ministra oraz kierownika urzędu centralnego do nadania ministerstwu bądź urzędowi centralnemu regulaminu organizacyjnego, określającego zakres zadań i tryb komórek ministerstwa (urzędu). W § 1 ust. 5 pkt 1-2 załącznika nr 1 do zarządzenia wymieniono te czynności, które powierzono zastępcom. W punkcie 1 wskazano wprawdzie, że zastępca może zastępować Głównego Inspektora Transportu Drogowego, lecz to ogólne sformułowanie nie może stanowić samoistnej podstawy do przeniesienia kompetencji organu do załatwiania spraw indywidualnych. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji przedstawił trafny wywód, który zasługuje w zupełności na akceptację. W związku z powyższym, nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i art. 268a k.p.a., ponieważ obie objęte przez WSA kontrolą decyzje wydane i podpisane były przez osobę nieuprawnioną, bez upoważnienia piastuna organu, a zatem były podjęte z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (L. Klat-Wertelecka, Podpis jako element decyzji administracyjnej, NZS 2007, nr 5, s. 73; B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, AUWr. nr 955, Prawo CLVI, Wrocław 1986, s. 45-50; B. Adamiak, Zagadnienie decyzji nie istniejących w postępowaniu administracyjnym, AUWr. nr 1022, Prawo CLXVIII, Wrocław 1990, s. 9-13). Nie sposób też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 135 p.p.s.a. Należy zaznaczyć, że art. 135 p.p.s.a. uszczegółowia zasadę niezwiązania wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi. Z postanowień art. 135 p.p.s.a. wynika, że zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi w zakresie merytorycznego elementu wniosku skarżącego (zakresu zaskarżenia), determinująca granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, dotyczy również następnej fazy postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie fazy orzekania przez ten sąd (T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, s. 500). Określenie "we wszystkich postępowaniach", użyte w art. 135 p.p.s.a. wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Ponadto, z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że warunkiem zastosowania trybu określonego w tym przepisie jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. W doktrynie wskazuje się, że spełnienie przesłanki "niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w komentowanym przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione" (Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 39). Podkreślenia jednak wymaga, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że przepis ten ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi (por. A. Kabat. Komentarz do art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX nr 2011; wyroki NSA z: 22 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1366/06, LEX nr 438671; 20 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1310/06, LEX nr 519506; 8 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1499/06 oraz II FSK 1500/06; 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 215/07). W niniejszej sprawie ten warunek skorzystania przez sąd z trybu przewidzianego przepisem art. 135 p.p.s.a. został spełniony, gdyż zaskarżona decyzja była niezgodna z prawem z powodu wady nieważności. Nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia przez Sąd art. 135 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.