III SA/Kr 1311/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszonym w dniu 20 sierpnia 2020 r sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie wniesione przez J. C. (dalej: "skarżący") od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...] o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzja Starosty z dnia [...] 2016r. nr [...] o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 czerwca 2016 r. (w trybie doręczenia zastępczego). Natomiast odwołanie od tej decyzji zostało złożone w dniu 27 lipca 2016 r., więc po terminie, ponieważ odwołanie od powyższej decyzji powinno zostać wniesione najpóźniej w dniu 14 lipca 2016 r. Pismem datowanym na dzień 27 lipca 2016 r., (wysłanym w tym samym dniu) pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od ww. decyzji Starosty. Zaskarżonym postanowieniem SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 43, art. 43i art. 44 K.p.a. organ odwoławczy wskazał, że z adnotacji operatora pocztowego wynika, że przedmiotowa decyzja organu I instancji została awizowana po raz pierwszy w dniu 16 czerwca 2016 r., a następnie, wobec nie podjęcia w terminie 7 dni, powtórnie przesyłkę awizowano w dniu 24 czerwca 2016 r., zatem mając na uwadze przepisy K.p.a., dotyczące doręczeń 14-ty dzień od pozostawienia pisma w palcówce operatora upłynął w dniu 30 czerwca 2016 r. i dzień ten organ uznał, za dzień doręczenia decyzji. Tym samym od następnego dnia, tj. od dnia 1 lipca 2016 r. rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, a który upłynął w dniu 14 lipca 2016 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. Tym samym 14- dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji ustanowiony w K.p.a. nie został dotrzymany. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wyraził niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Z uwagi na fakt, iż do akt administracyjnych nie zostało dołączone zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego (lub jego pełnomocnika) postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2017 r., pomimo dwukrotnego wezwania (k.27, 34) Sąd uznał, że skarga w przedmiotowej sprawie przez skarżącego została wniesiona w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2329 ze zm.) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Orzekając w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie natomiast z art. 134 zdanie pierwsze K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi, przewidzianego w art. 134 K.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 40/19, Lex nr 2636082). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z akt administracyjnych nadesłanych przez organ, bezsprzecznie wynika, że decyzja Starosty z dnia [...] 2016 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie została wysłana do pełnomocnika skarżącego. Ponieważ pełnomocnik skarżącego decyzji ten nie odebrał, przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 16 czerwca 2016 r., a następnie, wobec nie podjęcia jej w terminie 7 dni, powtórnie przesyłkę awizowano w dniu 24 czerwca 2016 r. Organ odwoławczy prawidłowo zatem wskazując na art. 42, 43 i 44 K.p.a., uznał, że 14-ty dzień od pozostawienia pisma w palcówce operatora upłynął w dniu 30 czerwca 2016 r. i dzień ten organ uznał, za dzień doręczenia decyzji. Tym samym od następnego dnia, tj. od dnia 1 lipca 2016 r. rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Termin ten upłynął w dniu 14 lipca 2016 r. A skoro odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu 27 lipca 2016 r., to oczywistym jest, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem 14- dniowego termin do jego wniesienia. W konsekwencji organ nie miał innej możliwości, aniżeli wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 134 K.p.a. Organ odwoławczy związany jest treścią powołanego przepisu i nie może nawet w najmniejszym zakresie działać w ramach uznania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2217/12, z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1768/15 oraz z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2673/17). Mając powyższe rozważania na uwadze w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania było prawidłowe, a skarga jest niezasadna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.