II OSK 15/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 22/20 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 22/20 oddalił skargę R. S. (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2019 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] - wydaną po wznowieniu postępowania - stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] i [...] małż. [...] (dalej jako inwestorzy), pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego, ze zmianą przeznaczenia na lokal małej gastronomii, na działce nr [...], położonej we [...], przy ul. [...], została wydana z naruszeniem prawa (z uwagi na niezapewnienie stronie udziału w tym postępowaniu) oraz odstąpił od jej uchylenia, uznając, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Starosta ocenił, że przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/141/05 Rady Miasta Frampola z dnia 23 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 185, poz. 31280) oraz przepisów techniczno-budowlanych, wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.; zwanego dalej rozporządzeniem). Zdaniem Starosty projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestorzy złożyli oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym, w ocenie Starosty, zostały spełnione warunki określone w art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz.1186, ze zm.; dalej jako p.b.) uzasadniające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując art. 149 § 2 k.p.a. Starosta wskazał, że na etapie prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę organ dopuścił się naruszenia prawa wskutek pominięcia właścicieli działki nr [...] jako stron postępowaniu, jednak w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Dlatego też, na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. ograniczył się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa i wskazał okoliczności, z powodu których nie mógł uchylić tej decyzji. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania od tej decyzji, Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Zdaniem Wojewody, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają umocowania prawnego do kwestionowania przyjętych w projekcie architektoniczno- budowlanym rozwiązań konstrukcyjnych i użytkowych, tym bardzie że projektant dołączył do projektu oświadczenie z dnia 14 maja 2008 r. o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda zwrócił również uwagę, że decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. była przedmiotem kontroli GINB, który decyzją z dnia [...] września 2018 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skarga R. S. na tę decyzję GINB została oddalona prawomocnie wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt SAAA/a 2604/18. Z wyroku tego wynika zaś, że decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. nie narusza przepisów rozporządzenia. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł skarżący. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że skarga jest niezasadna z tej przyczyny, że w przedmiotowej sprawie zachodziła określona w art. 146 § 1 k.p.a. podstawa uniemożliwiająca uchylenie - w wyniku wznowienia postępowania - kwestionowanej przez skarżącego decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że kwestionowana decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. o pozwoleniu na budowę została doręczona stronom biorącym udział w tym postępowaniu najpóźniej w dniu 18 sierpnia 2008 r. W związku z tym pięcioletni termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a., upłynął w dniu 18 sierpnia 2013 r., co wykluczało obecnie możliwość uchylenia kwestionowanej decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Zdaniem Sądu oznacza to, że co do zasady organy obu instancji prawidłowo postąpiły wydając swe decyzje na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Wprawdzie organy te wskazały inną argumentację dla przyjęcia takiego rozstrzygnięcia, albowiem uznały, że w sprawie zachodzą okoliczności z art. 146 § 2 k.p.a., które także uzasadniają wydanie decyzji określonej w art. 151 § 2 k.p.a. jednakże to uchybienie w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Oczywiste jest bowiem, że uchylenie w takiej sytuacji decyzji organów obu instancji wraz ze wskazaniem na konieczność podjęcia zasadniczo takiego samego rozstrzygnięcia, jednakże odmiennie uzasadnionego, byłoby bezcelowe, gdyż prowadziłoby do nieracjonalnego wydłużenia postępowania administracyjnego, prawidłowo zakończonego decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że nie były usprawiedliwione powołane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego, skoro z powodu upływu terminu przedawnienia zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd nie mogli skutecznie podważyć kwestionowanej przez skarżącego decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. Ponadto prawidłowa była argumentacja organów obu instancji, że pomimo wydania tej decyzji z naruszeniem prawa (z powodu niezapewnienia udziału w postępowaniu właścicielom działki nr [...]), brak było podstaw do jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Sąd podkreślił, że jest dla niego prawnie wiążące stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt SA/Wa 2604/18 w zakresie, w jakim oceniono w nim jako zgodne z prawem rozstrzygnięcia organów administracji, uznających, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r., z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W konsekwencji prawnie wiążące dla Sądu w przedmiotowej sprawie jest wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku przez WSA w Warszawie stanowisko, że rozwiązania projektowe zatwierdzone kwestionowaną decyzją Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. nie naruszały w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dacie realizacji robót budowlanych. Nie budziło również wątpliwości Sądu, że kwestionowana decyzja nie narusza przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia. Sąd podkreślił, że § 13 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Zdaniem Sądu oczywiste jest, że przepis ten nie może mieć zastosowania, gdyż komin w budynku skarżącego nie jest obiektem przesłaniającym, lecz jest nim budynek inwestorów. Skargę kasacyjną wniósł R. S., zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego: - § 13 ust. 3 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy spornego budynku) - poprzez błędną jego wykładnię, polegająca na przyjęciu, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do badania przedmiotu przesłaniania komina. 2. naruszenie przepisów postępowania: - art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie daty, od której rozpoczął się bieg pięcioletniego terminu przedawnienia w zakresie możliwości uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w konsekwencji czego niezasadnie odmówiono uchylenia decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2019 r., znak [...] i poprzedzającej decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] października 2019 r. stwierdzając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, podczas gdy w momencie wydania decyzji nie minęło od dnia jej doręczenia skarżącemu pięciu lat, wobec czego nie było przeszkód do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; - art. 145 § 1 ust. 1 lit. c). p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że uwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie doprowadziłoby do uchylenia decyzji organu I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pomimo istnienia przesłanki negatywnej upływu czasu pięciu lat określonego w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. od dnia doręczenia decyzji; - art. 145 § 1 ust. 1 c). p.p.s.a w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odstąpieniu od uchylenia decyzji wydanej przez Starostę [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej p. [...] i [...] małż. [...], pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego, w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na lokal małej gastronomii (kategoria ob. XVII), z lokalizacją na działce nr [...] położonej we [...] przy ul. [...]. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Niezasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe ustalenie daty od której rozpoczął bieg pięcioletni termin określony w powołanym przepisie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie termin ten powinien być liczony od dnia doręczenia decyzji skarżącemu. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić, bowiem uregulowanie objęte art. 146 § 1 k.p.a. posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia. Przyjąć więc należy, iż w rozumieniu tego przepisu chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony. Doręczenie decyzji, o jakim mowa w tym przepisie to skierowanie zatem decyzji do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji, a termin 5-letni wymieniony w tym przepisie biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. Zgodnie z tym przepisem datą doręczenia jest data doręczenia decyzji stronie biorącej udział w postępowaniu, nie zaś osobie, która na podstawie przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. domaga się wznowienia postępowania, a której decyzja w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania nie była doręczona. Odmienne w tej mierze stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej jest całkowicie nietrafne. Upływ terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. jest negatywną przesłanką do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania i po jego upływie decyzja w tym trybie nie może zostać wzruszona niezależnie od przyczyn, które wywołały nierozstrzygnięcie sprawy przed upływem tego terminu. Kierując się właściwą interpretacją art. 146 § 1 k.p.a., Sąd I instancji wywiódł trafnie, że termin pięcioletni upłynął 18 sierpnia 2013 r., bowiem doręczenie decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę miało miejsce najpóźniej w dniu 18 sierpnia 2008 r. podmiotom uczestniczącym wówczas w tym postępowaniu. Podkreślić należy, że Sąd I instancji odnosząc się do tego zagadnienia wyjaśnił w sposób wyczerpujący, że dla rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., wystarczające było skuteczne doręczenie decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. stronom biorącym udział w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku. Natomiast skarżący mający status strony, której decyzji nie doręczono, mógł wystąpić o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co w niniejszej sprawie nastąpiło. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji powołał się na stanowisko ukształtowane w orzecznictwie, zgodnie z którym do rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., wystarczające jest skuteczne doręczenie decyzji co najmniej jednej ze stron postępowania, przy czym w przypadku większej liczby stron postępowania termin ten należy liczyć od daty ostatniego doręczenia (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1776/07; z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt II OSK 2903/14). Jednocześnie w skardze kasacyjnej brak jest argumentacji mogącej podważyć przedstawioną wykładnię art. 146 § 1 k.p.a. Ponadto całkowicie nieuprawnione jest przekonanie skarżącego, że upływ terminu 5-letniego nie powinien być w niniejszej sprawie uwzględniony z uwagi na pominięciem interesów skarżącego kasacyjnie. Oczywiście skarżący ma podstawy być niezadowolonym z takiego zakończenia postępowania, jednak należy zaakcentować, że zarówno organy jaki sąd miały obowiązek uwzględnić przy rozpoznaniu sprawy upływ terminu 5-letniego przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. W orzecznictwie i piśmiennictwie wielokrotnie wskazywano, że upływ terminów kreślonych w art. 146 § 1, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ i jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Dlatego upływ okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. stanowi bezwzględny zakaz uchylenia decyzji. Utrwalone jest również stanowisko, że upływ terminu z art. 146 § 1 k.p.a. ma obowiązek uwzględnić organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. W ramach postępowania odwoławczego organ drugiej instancji ma obowiązek ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Co ważne, organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydawania przez ten organ decyzji. Organ odwoławczy musi zatem badać, czy w sprawie nastąpił upływ terminu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 561/09; z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 107/18; z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1521/11; A.Jaśkowska, M. Wilbrand - Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex 2020, Komentarz do art. 146 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). W takim przypadku, gdy nie jest możliwe uchylenie decyzji z uwagi na upływ terminu wynikającego z art. 146 § 1 k.p.a. zgodnie z treścią art. 151 § 2 k.p.a. właściwy w sprawie organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Bez znaczenia w związku z tym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji były wskazywane w skardze kasacyjnej okoliczności związane z niewłaściwym wykonaniem nadbudowy i rozbudowy budynku, skutkujące naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stąd stanowisko Sądu I instancji w tej mierze należy w pełni zaaprobować. Zasadnie bowiem Sąd I instancji wskazał, że prawidłowe było rozstrzygnięcie organów stwierdzające wydanie decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. z naruszeniem prawa oraz odstąpienie od jej uchylenia. Wprawdzie argumentacja organu dotyczyła braku podstaw do wydania decyzji innej treści, a nie upływu terminu z art. 146 § 1 k.p.a. to jednak konsekwencje decyzji wywołują identyczne skutki prawne. To oznacza jak słusznie zauważył Sąd I instancji, że uznać należy, iż co do zasady organy obu instancji prawidłowo postąpiły wydając decyzje na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., a stwierdzone uchybienie w zakresie treści uzasadnienia kwestionowanych decyzji pozostają bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Podzielić należy pogląd, że uchylenie w takiej sytuacji decyzji organów obu instancji wraz ze wskazaniem na konieczność podjęcia takiego samego rozstrzygnięcia z innym uzasadnieniem byłoby bezcelowe. Niezrozumiały jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a., którego to naruszenia skarżący kasacyjnie upatruje w błędnym przyjęciu, że uwzględnienie skargi przez Sąd I instancji doprowadziłoby do uchylenia decyzji organów pierwszej i drugiej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pomimo istnienia przesłanki negatywnej z art.. 146 § 1 k.p.a. Pomijając wadliwą konstrukcję tego zarzutu należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest tak sformułowanego stanowiska tego sądu. Wbrew twierdzeniom skargi Sąd I instancji nie odwoływał się w ogóle do treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., stąd nie mógł go również naruszyć. Nadto brak jakiegokolwiek uzasadnienia tego zarzutu uniemożliwia jego prawidłową ocenę. Jako chybiony należało również uznać zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji przepis art. 146 § 2 k.p.a. nie znajduje w sprawie zastosowania, bowiem podstawą odmowy uchylenia decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2008 r. jest upływ 5-letniego terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. Istnienie tej okoliczności wyłącza możliwość rozstrzygnięcia przez organ co do istoty sprawy, jak i w ogóle możliwość merytorycznego rozpatrywania sprawy, natomiast nie stanowi przeszkody do stwierdzenia, że zakwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Nie mają przy tym prawnego znaczenia okoliczności, z powodu których do wznowienia postępowania doszło po upływie terminów określonych w powołanym przepisie (T. Kiełkowski [w:] Komentarz, 2019c, s. 1018). Podobne stanowisko zajmuje judykatura (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1783/15, LEX nr 2301631). Jako niezasadny tym samym należało uznać również zarzut naruszenia § 13 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze, że w sprawie nie było możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji udzielającej pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku z uwagi na upływ 5-letniego terminu, okoliczność dotycząca ewentualnego naruszenia przepisów technicznych przy wydaniu kwestionowanej decyzji pozostawała bez wpływu na prawidłowość wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego należy zauważyć, że powołany § 13 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Stąd też nie znajduje zastosowania do sytuacji, gdy to budynek zasłania nie okno, a komin sąsiedniego budynku. Dlatego też prawidłowe było w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.