II SAB/Rz 66/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 września 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Prezesa Zakładu Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w [....] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Prezes Zakładu Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w [...] dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezesa Zakładu Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 maja 2021 r. do [...] Sp. z o. o. w [....] wpłynęła skarga P. K. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanego przez r. pr. K. B. na bezczynność Prezesa [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej w skrócie: "Prezes Zarządu Spółki") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że w dniu 23 grudnia 2020 r. do [...] Sp. z o.o. w [...] za pośrednictwem poczty elektronicznej wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, czy w związku z nadejściem świąt Bożego Narodzenia osoby niższego personelu (sprzątacze, konserwatorzy) zatrudnione w jednostce otrzymały na jakiejkolwiek podstawie dodatki do wynagrodzenia, a jeśli tak to ile osób, i w jakiej wysokości każda z nich. W skardze na bezczynność organu skarżący zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. w terminie 14 dni; 2) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w judykaturze nakazuje się za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Skarżący podniósł, że żądał udostępnienia przez organ jedynie informacji prostej, a więc takiej, która jest już w posiadaniu zobowiązanego i może zostać od razu udzielona wnioskodawcy, a jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 98/14 skarżący stwierdził, że Prezes Zarządu Spółki jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego Spółka ta jest spółką gminną, w której całość udziałów posiada gmina. Pismem z dnia 24 maja 2021 r. doręczonym skarżącemu na adres elektroniczny Prezes Zarządu Spółki poinformował, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej. Ponadto w [...] Sp. z o.o. w [...] zgodnie z Regulaminem organizacyjnym nie są zatrudnione osoby na stanowiskach sprzątacz i konserwator. W odpowiedzi na skargę z dnia 24 maja 2021 r. Prezes Zarządu Spółki wniósł o jej oddalenie oraz o obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Prezes Zarządu Spółki wyjaśnił, że w swojej działalności po raz pierwszy spotkał się z tego typu pytaniem. W treści wniosku skarżący nie powołał się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co spowodowało, że odpowiedzialni pracownicy nie udzielili stosownej odpowiedzi uznając, że informacja, której udostępnienia żąda skarżący, nie jest informacją publiczną, ponieważ pytanie dotyczyło wynagradzania pracowników, którzy nie są w Spółce zatrudnieni, a ich stanowiska nie są wymienione w regulaminie organizacyjnym zakładu. Dlatego też błędnie uznano, że sprawie nie trzeba nadawać dalszego biegu w postaci udzielenia stosownej odpowiedzi. Prezes Zarządu Spółki podkreślił, że uchybienia wynikały z nieznajomości powyższej problematyki i nie miały na celu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Skuteczność prawna wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w swych zasadniczych zrębach, uzależniona jest od ustalenia, że żądana informacja faktycznie jest informacją publiczną, a podmiot, do którego zwrócono się o jej udostępnienie jest podmiotem władzy publicznej, albo innym podmiotem wykonującym zadania publiczne – art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 in principio u.d.i.p. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że Prezes Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. [...] Sp. z o.o. w [...] jest spółką komunalną, w której wszystkie udziały należą do Gminy [...] W tym stanie rzeczy niewątpliwie Prezes [...] sp. z o.o. w [....] jest "podmiotem reprezentującym osobę prawną, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów." – art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Nie ulega również wątpliwości, że sformułowane żądanie dotyczy informacji publicznej. W skierowanym do Prezesa [...] mailowym wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący wyartykułował następujące żądanie: "proszę o informację czy w związku z nadejściem Świąt Bożego Narodzenia osoby niższego szczebla (sprzątacze, konserwatorzy) zatrudnione w Państwa jednostce otrzymały na jakiejkolwiek podstawie dodatki do wynagrodzenia, a jeśli tak to ile osób i w jakiej wysokości każda z nich." Informacje dotyczące kwot dodatków do wynagrodzeń osób zatrudnionych w samorządowej osobie prawnej – [...] - zajmujących określone stanowiska finansowane są ze środków publicznych, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Stąd informacja o wydatkach organu, w tym wydatkach na wynagrodzenia jest informacją o majątku publicznym, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrażono go w wyrokach NSA z dnia: 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19; 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 240/19; 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3451/18; 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2929/17; 14 października 2019 r., sygn. akt I OSK 4205/18; 5 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 840/17. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące dodatku do wynagrodzenia przyznanego w okresie świątecznym - jako stanowiące informacje o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych, są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Mieszczą się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do majątku, którym dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). Odnotować również należy, że skarżący nie domagał się ujawnienia elementów wynagrodzenia konkretnych pracowników, identyfikowanych imieniem i nazwiskiem. Skarżący skonkretyzował swój wniosek podmiotowo poprzez wskazanie stanowiska pracy: "osoby niższego szczebla (sprzątacze, konserwatorzy)" oraz przedmiotowo: domagał się uzyskania informacji odnośnie tego, czy dodatek do wynagrodzenia został przyznany, na jakiej podstawie, ilu pracownikom go przyznano i w jakiej wysokości każdemu z nich. W takim skonfigurowaniu nie zachodzi konieczność ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej – art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – szerzej w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 12 maja 2021 r., sygn. III OSK 930/21. Jest niekwestionowane, że skarżący zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w dniu 23 grudnia 2020 roku. Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Prezes [...] zareagował na wniosek skarżącego dopiero w dniu 27 maja 2021 roku, a więc znacząco po upływie 14 dni od otrzymania wniosku. W wystosowanej w tym dniu do skarżącego informacji Prezes [...] podał, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, a nadto że w [...] sp z o.o. w [...] nie są zatrudnione osoby na stanowiskach sprzątacz i konserwator. Z podanych wyżej powodów Sąd nie podziela stanowiska Prezesa [...], że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną. Zawrócić jednak należy uwagę na fakt, że Prezes [...] wyjaśnił skarżącemu, że w zakładzie pracy nie ma osób zatrudnionych na stanowiskach "sprzątacz" i "konserwator". W istocie więc Prezes [...] w dniu 27 maja 2021 roku poinformował skarżącego, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną i podał przyczyny, dlaczego tak jest. Należy odnotować, że skarżący w swoim wniosku domagał się udzielenia odpowiedzi w stosunku do "osób niższego personelu", ale jednocześnie w nawiasie wskazano, iż chodzi o "sprzątaczy" i "konserwatorów". Skarżący nie skonkretyzował zajmowanego przez pracownika stanowiska w sposób egzemplaryczny, nie użył słów: "przykładowo", "takich jak", etc. Przyjąć wobec tego trzeba, iż we wniosku chodziło o pracowników niższego szczebla zatrudnionych na dwóch, wskazanych we wniosku stanowiskach: "sprzątacza" i "konserwatora". Ponieważ w [...] sp. z o.o. w [...] nie ma osób zatrudnionych na takich stanowiskach, Prezes [...] nie posiadał żądanej przez skarżącego informacji. Obowiązkiem Prezesa [...] było jednak poinformować skarżącego o tym fakcie w terminie zakreślonym dyspozycją art. 13 ust. 1 u.d.i.p. – w ciągu 14 dni od otrzymania wniosku. Ponieważ Prezes [...] uczynił to dopiero w maju 2021 roku należało przyjąć, iż pozostawał w bezczynności. Zobowiązywanie Prezesa do rozpoznania wniosku skarżącego jest bezprzedmiotowe, albowiem został on załatwiony pismem z dnia 27 maja 2021 roku poprzez wyjaśnienie, że Prezes [...] nie posiada żądanych informacji publicznej. Z uwagi na charakter żądanej informacji oraz niezwłoczną reakcję Prezesa [...] na wniesioną skargę, Sąd nie uznał, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I i II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.