III OSK 433/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1349/21 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję PKP Polskich Linii Kolejowych S. A. z siedzibą w Warszawie z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od A.S. na rzecz PKP Polskich Linii Kolejowych S. A. z siedzibą w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 3 września 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1349/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.S. (dalej: "Skarżący") na decyzję PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: "Spółka") z [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddalił skargę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Skarżący zwrócił się do Spółki pismem z [...] stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie studium wykonalności, kart informacyjnych oraz kopii wniosków, na podstawie których zakwalifikowano do wsparcia w ramach Dokumentu Implementacyjnego, a następnie zatwierdzono do finansowania w Krajowym Programie Kolejowym projekty: - "Prace na alternatywnym ciągu transportowym B. – T., obejmującym linie [...] i [...], etap I" oraz - "Prace na alternatywnym ciągu transportowym B. – T., obejmującym linie [...] i [...], etap II - wraz z elektryfikacją". Spółka pismem z [...] stycznia 2021 r. wystąpiła do Skarżącego o wskazanie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji. Skarżący w dniu [...] stycznia 2021 r. przesłał pismo Spółce, w którym nie uczynił jednak zadość wezwaniu. Decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] Spółka odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Spółka stwierdziła, że żądane przez Skarżącego informacje wypełniają znamiona informacji przetworzonej, wystąpił on bowiem o udostępnienie dokumentacji wymagającej m. in. przygotowania, przetworzenia oraz anonimizacji. Przeprowadzenie tych czynności wymagałoby zaangażowania znacznych zasobów czasowych i pracowniczych, żądane dane i dokumenty nie istniały w takiej formie, aby było możliwe ich udostępnienie w momencie składania wniosku, a liczba stron wnioskowanej dokumentacji wynosi ponad 2 tysiące. Ponadto część z wnioskowanych dokumentów stanowią studia wykonalności projektów wraz z załącznikami. Dokumenty te zawierają m.in. pełny opis i zakres rzeczowy przedsięwzięcia oraz analizy ekonomiczne i finansowe. Projekt zawiera pełny opis technologii, obiektów i urządzeń, jak również porównanie rozważanych opcji technologicznych pod kątem nakładów inwestycyjnych i ich przyszłych kosztów eksploatacyjnych. Znajdują się tam również m.in. szczegółowe informacje dotyczące planów inwestycyjnych, informacje know-how, itp. Spółka dochodziła do nich w wyniku wieloletniego badania rynku, co świadczy o tym, że informacje tego rodzaju stanowią dla niej wartość gospodarczą, a ich ujawnienie może naruszać ważne interesy przedsiębiorcy. W skardze do WSA na powyższą decyzję Skarżący zarzucił błędną wykładnię pojęć: "informacji przetworzonej" i "informacji publicznej", a w konsekwencji przyjęcie, że żądał udostępnienia informacji przetworzonej, gdy była to nieprzetworzona informacja publiczna, oraz naruszenie art. 14 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm. – dalej: "u.d.i.p.") poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, a także naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji uznanie jakoby to na wnioskującym o udostępnienie informacji publicznej spoczywał ciężar udowodnienia interesu prawnego do uzyskania informacji, tymczasem to uchylający się od obowiązku udzielenia informacji organ winien wykazać brak interesu po stronie wnioskującego. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku WSA podzielił stanowisko Spółki, że przesłanką zakwalifikowania żądanej przez Skarżącego informacji jako przetworzonej była potrzeba dostosowania znacznego zbioru dokumentów (około 2 tys.) dla potrzeb ich udostępnienia. Jednocześnie przekonywająco uprawdopodobniła, że w dokumentacji znajdują się stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa dane - czego w skardze ogólnie nie kwestionowano. Nie sposób też a priori wykluczyć znajdowania się tam wymagających anonimizacji danych osobowych. WSA uznał więc, że kwestią kluczową w sprawie jest ustalenie, czy proces opracowania żądanej dokumentacji, polegający na potrzebie jej przygotowania do udostępnienia - w tym usunięcia pewnego rodzaju danych - należy uznać za przetwarzanie informacji. WSA wyjaśnił, że wprawdzie pojedyncze czynności anonimizacji w obrębie pojedynczych dokumentów mogą nie być uważane za przetwarzanie informacji, to jednak potrzeba opracowania pod kątem usunięcia informacji wrażliwych obszernej dokumentacji prowadzi do opracowania w istocie nowej informacji - określanej mianem przetworzonej. Tak bowiem jak wymagająca większego nakładu pracy kompilacja szeregu informacji prostych prowadzi do powstania nowej informacji, to również pracochłonny proces przeglądania i usuwania wybranych danych musi być traktowany analogicznie, zwłaszcza zważywszy na cel ograniczenia powszechnego dostępu do informacji przetworzonej. Chodzi mianowicie o uniknięcie sytuacji, gdy związane z udostępnieniem informacji czynności znacznie utrudniają obowiązanym podmiotom realizacje ich podstawowych zadań. Z tej perspektywy jest bez znaczenia, czy przeszkodą będzie tu czasochłonne opracowanie nowych dokumentów (bądź gromadzenie danych na innych nośnikach), czy też – równie absorbująca personel zobowiązanego - analiza dokumentacji (lub innych baz) pod kątem usunięcia danych w niezbędnym zakresie. WSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że dokumentacja ma znaczną objętość. Uprawdopodobniono też, że zawiera dane wymagające anonimizacji. W takiej sytuacji Spółka trafnie skonstatowała, że żądana informacja może być udostępniona jedynie w razie występowania szczególnie istotnego interesu publicznego. Chybione są natomiast wywody skargi, jakoby błędnie wyłożono pojęcie informacji przetworzonej bądź bezpodstawnie zakwalifikowano stan faktyczny jako przypadek żądania udostępnienia takiej informacji. WSA uznał również za bezzasadne zarzuty skargi, jakoby Spółka uchybiła obowiązkowi wyjaśnienia, czy - w kwestii udostępnienia żądanej informacji przetworzonej - występuje szczególny istotny interes publiczny. Trafnie wprawdzie odnotowano, że z treści u.d.i.p. nie wynika bezpośrednio powinność wykazania takiego interesu przez samego wnioskodawcę, wobec tego jego ewentualne występowanie powinien wziąć z urzędu pod uwagę obowiązany do udostępnienia informacji podmiot. Mylnie natomiast wywodzi Skarżący, jakoby przesłanką niezbędną dla odmowy udostępnienia informacji przetworzonej było wykazanie przez organ braku wystąpienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Takie wyłożenie znaczenia przepisu jest oczywiście sprzeczne z jego brzmieniem. Stąd regule art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. uchybiałaby wyłącznie odmowa udostępnienia informacji przetworzonej, pomimo faktycznego istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. WSA stwierdził, że sytuacja tego rodzaju nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Jak słusznie wywiodła Spółka, na etapie procedowania przed wydaniem skarżonej decyzji nie ustalono - także wobec twierdzeń Skarżącego - aby tego rodzaju interes występował. Z treści uzasadnienia wnosić można także, że sama Spółka nie dopatrzyła się takowego z urzędu. Jednocześnie - nawet na etapie skargi - Skarżący nie przywołał argumentacji, które przemawiałaby za wystąpieniem szczególnego szczególnie istotnego interesu publicznego warunkującego udostępnienie żądanych informacji. Nie sposób wobec tego uznać, aby sprawy właściwie nie wyjaśniono w danym zakresie i mogło to mieć wpływ na jej wynik. WSA uznał również za niezasadne zarzuty, jakoby orzekając w sprawie naruszono art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Skoro cała dokumentacja, której udostępnienia żądał Skarżący, ma znaczne rozmiary i wymagałaby opracowania przed jej udostępnieniem - analizy, usunięcia stosownej części danych a następnie skopiowania, w takiej sytuacji nie sposób przypisać Spółce powinności sporządzenia dla Skarżącego informacji, jaki zestaw dokumentów i w jakiej formie może być udostępniony bezzwłocznie - bez potrzeby przetwarzania. Taka informacja stanowiłoby bowiem także informację przetworzoną, a równocześnie nie prowadziła do realizacji wniosku, z którego wynika jednoznacznie intencja strony - zapoznanie się właśnie z całą dokumentacją. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Spółki pomimo naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię pojęcia "informacji przetworzonej" i nieprawidłowe uznanie, że w sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Spółki pomimo naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niesłuszne uznanie, że na Spółce spoczywa ciężar udowodnienia interesu prawnego do uzyskania informacji. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Spółki pomimo naruszenia przepisu art. 14 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niezastosowanie powyższego przepisu przez Spółkę i niewskazanie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec oświadczenia Skarżącego o zrzeczeniu się rozprawy, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do postanowień art. 182 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Czytelność argumentacji odnoszącej się do poszczególnych zarzutów kasacyjnych wymaga wstępnego zastrzeżenia, że Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował ustaleń faktycznych przyjętych tak przez WSA, jak i przez Spółkę, a które stanowiły trzon argumentacyjny dla oceny, że żądane do udostępnienia informacje, stanowią informacje publiczną przetworzoną. Wszystkie ustalenia dotyczące charakteru wnioskowanej informacji, jej ilości oraz formatu, podobnie jak czynności wymaganych do przygotowania jej do udostępnienia pozostają wiążące. Mając na uwadze przedstawione uwarunkowania Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 3 ust. pkt 1 u.d.i.p. Formuła dostępu do informacji publicznej przetworzonej została ukształtowana odmiennie od tej, jaką przewidziano wobec informacji publicznej prostej. Informację publiczną prostą udostępnia się wnioskującemu bez konieczności weryfikacji jego interesu faktycznego lub prawnego - art. 2 ust. 2 u.d.i.p. Dostęp do informacji publicznej przetworzonej uzależniono natomiast od uprzedniego wykazania przez wnioskującego szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu tej informacji. Jest to rozwiązania zrozumiałe, albowiem informacja przetworzona nie jest informacją, którą podmiot zobowiązany do jej udostępnienia posiada w postaci gotowej. Przetworzenie informacji publicznej, bez względu na charakter działań wymaganych do tego procesu w danych okolicznościach faktycznych, zawsze wiąże się zaangażowaniem czasowym, a niejednokrotnie również infrastrukturalnym i finansowym. Ustawodawca wyszedł więc z założenia, że w sytuacji, gdy udostępnienie informacji publicznej wymaga wyłącznie przekazania jej wnioskującemu, nie mają znaczenia motywy i cel, jakimi kierował się wnioskujący zwracając się tę informację. Jeżeli jednak wnioskowana informacja, aby uzyskać postać zgodną z wnioskiem dostępowym musi zostać przetworzona (przygotowana), co z założenia wiąże się z zaangażowaniem pracowników i środków, a więc z reorganizacją i destabilizacją rytmu pracy w danej jednostce, wnioskujący musi wykazać, że dostęp do tej informacji ma szczególne znaczenia dla realizacji, utrwalenia lub ochrony wartości o charakterze publicznym, czyli takich, które w założeniu mają służyć społeczeństwu. Ustawodawca tym samym konfrontuje ze sobą dwie wartości konstytucyjne: z jednej strony, powszechne prawo do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP), z drugiej zaś, zobowiązanie organów władzy publicznej i innych podmiotów realizujących zadania publiczne i gospodarujące majątkiem publicznym do działania w sposób sprawny i w najwyższym stopniu skuteczny na rzecz dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP), sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), wolności i praw człowieka i obywatela (art. 5 Konstytucji RP). Z normatywnej architektury przepisów u.d.i.p., a w szczególności z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że prawo do informacji publicznej przetworzonej nie jest wyłączone, przysługuje one jednak tylko wówczas, gdy jest realizowane w szczególnie uzasadnionym interesie publicznym. Tym samym interes, który realizuje podmiot wnioskujący o dostęp do informacji publicznej przetworzonej, musi posiadać wyższą wartość w aksjologii publicznej, od interesu podmiotu, który w celu przetworzenia i udostępnienia tej informacji zmniejsza wydajność realizacji przypisanych mu zadań. W przedstawionej optyce dokonuje się interpretacji pojęcia "informacji przetworzonej". W uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2018 r. I OSK 915/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego daje podstawę do odkodowania opisowej definicji tego pojęcia stanowiącej wynik wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacja publiczna przetworzona to zatem między innymi taka informacja publiczna, której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów - "informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej - por. wyroki NSA z: 2 października 2014 r., I OSK 140/14, 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, 17 października 2006 r., I OSK 1347/05. Jak z powyższego wynika, w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania - zob. wyrok NSA z 6 października 2011 r., I OSK 1199/11; podobnie wyrok NSA z 17 maja 2012 r., I OSK 416/12. W referowanym tu nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc - ogólnie rzecz ujmując - że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11; z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12; z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; z 25 listopada 2016 r., I OSK 1513/15; z 14 kwietnia 2017 r., I OSK 2791/16; z 26 marca 2018 r., I OSK 2349/17; z 27 marca 2018 r., I OSK 1526/16. W uzasadnieniu swojej decyzji Spółka podała, a Skarżący tych twierdzeń nie kwestionował, że żądana do udostępnienia informacja składa się z ponad 2 tysięcy stron dokumentacji, którą trzeba zgromadzić, a następnie przenalizować pod kątem anonimizacji danych chronionych - dane osobowe oraz tajemnica przedsiębiorcy i końcowo skopiować lub zeskanować, aby nadać jej formę zgodną z wnioskiem. Analiza i przygotowanie tak obszernej dokumentacji niewątpliwie wymaga działań ponadstandardowych, z jednej strony angażujących w znacznym stopniu zasoby osobowe, czasowe i finansowe Spółki, a z drugiej, dezorganizujących jej normalne funkcjonowanie. Nie ma więc wątpliwości, że wnioskowana do udostepnienia informacja jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie można podzielić tez skargi kasacyjnej w kontekście zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie do treści powołanego przepisu "[j]eżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się." Cytowany przepis nie odnosi się do przetworzenia informacji publicznej, lecz do samego sposobu jej udostępnienia lub przekształcenia jej w żądaną formę. Czynności "przetwarzające" polegające na wytworzeniu informacji publicznej poprzez zebranie wszystkich składających się na nią nośników (dokumentów), analizie jej treści i usunięciu danych prawnie chronionych poprzez anonimizację nie mogą być zastąpione działaniem podjętym w trybie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przetworzenie informacji publicznej odnosi się bowiem explicite do jej treści, a nie do sposobu, czy formy udostępnienia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że to na Spółce ciążył obowiązek oceny, czy Skarżący wykazał szczególnie uzasadniony interes publiczny w udostępnieniu żądanej informacji publicznej przetworzonej. Skarżący nie zauważa jednak, że Spółka ma bardzo ograniczone możliwości czynienia ustaleń i ocen, które pozwalałyby na pozytywną weryfikację tego wymogu. Dlatego też Spółka zwróciła się do Skarżącego pismem z [...] stycznia 2021 roku o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. W odpowiedzi Skarżący pismem z [...] stycznia 2021 roku wszedł w polemikę co do charakteru wnioskowanych informacji, nie wskazał natomiast żadnych danych pozwalających stwierdzić, że uzyskanie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W konsekwencji Spółka zasadnie przyjęła, że wymóg przewidziany treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie został spełniony. W układzie faktycznym sprawy nie można było wymagać, aby Spółka czyniła dalsze starania, aby ustalić, czy Skarżący posiada interes publiczny w uzyskaniu dostępu do wnioskowanych informacji, jeżeli sam Skarżący nie wykazał w tym zakresie żadnej aktywności. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r. poz. 265 ze zm.).