II SA/Lu 1257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. P.kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 27 sierpnia 2015r. M. M. powiadomiła Urząd Gminy w M. o rozpoczęciu i prowadzeniu nielegalnej działalności gospodarczej przez M. P. pod firmą "C. M. P. na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w N. K. Kolonii. Stwierdziła, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na teren zabudowy zagrodowej, tymczasem na działce znajdują się duże ilości węgla, piachu, kruszyw i drewna. Przy budynku usługowo – handlowym usytuowano wagę samochodową, na nieruchomości znajduje się samochód dostawczy oraz koparko- ładowarka. Decyzją z dnia 28 lipca 2017r. Wójt Gminy M. nakazał M. P. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze rolnym. Zdaniem organu przeprowadzone w latach 2015 i 2017 wizje terenowe potwierdzają prowadzenie na przedmiotowej działce działalności gospodarczej, polegającą na składowaniu oraz handlu węglem, drewnem opałowym oraz materiałami sypkimi, takimi jak piasek, kruszywo, przy czym porównywanie ilości składowanych materiałów wskazuje na jej wzrost. Mimo przedstawionej przez stronę "Opinii Ekologiczną" sporządzonej przez firmę "[...] L., z której wynika, iż nie odnotowano przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, sama zaś działalność po zastosowaniu natomiast środków minimalizujących miała nie stwarzać zagrożenia dla środowiska, nie pogorszać stanu terenów przyległych, negatywnie oddziaływać negatywnie na środowisko poza terenem, do którego posiada tytuł prawny i nie będzie tym samym negatywnie oddziaływała na ludzi oraz wyników kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. zawierającej podobne wnioski, organ uznał, że istota sprawy sprowadza się do ustalenia zgodności działalności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr XXI/47/87 Rady Gminy [...] z dnia 29 grudnia 1987 r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Lub. z 1988 r. Nr 3, poz. 26), zmienioną Uchwałą Nr XXV/133/01 Rady Gminy [...] z dnia 27 lutego 2001 r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 23, poz. 403 z dnia 26 kwietnia 2001 r.), działka nr ew. [...] położona w obrębie 15 - N. K. K. znajduje się w obszarach oznaczonych symbolami: U 11 MR - przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe (MR) oraz U 22 RP – pod uprawy polowe Ustalenia realizacyjne dopuszczają w istniejących niezabudowanych enklawach lokalizowanie pojedynczych domów jednorodzinnych oraz obiektów usług i rzemiosła nieuciążliwego dla otoczenia (§ 2 pkt 1 ppkt 3 "Zasady polityki lokalizacyjnej"). W świetle tych zapisów wykluczona jest możliwość urządzenia na nieruchomości składu węgła i materiałów sypkich oraz prowadzenie handlu tymi materiałami. Stan ten potwierdza także "Opinia urbanistyczna", sporządzona przez uprawnionego urbanistę, z której wynika, że funkcjonowanie składu węgla na działce przeznaczonej w planie pod funkcję siedliskową jest rażąco sprzeczne z jego ustaleniami. Organ nie podzielił natomiast wniosków zawartych w sporządzonej na wniosek strony "Opinii Urbanistycznej", według której organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, skoro znajdująca się na działce waga samochodowa została wybudowana w oparciu o pozwolenie na budowę. Jego zdaniem zainstalowanie na działce wagi samochodowej zgodnie z pozwoleniem na budowę nie przesądza o zmianie sposobu wykorzystywania terenu. Dla omawianego rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej plan miejscowy powinien określać funkcje terenu jako składy i magazyny, co przewidują także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) Po rozpoznaniu odwołania M. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 20 października 2017r. rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymało w mocy. Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany w zagospodarowaniu terenu, trwającej do roku (ust. 2). Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Organ wskazał, że wspomniany przepis art. 59 ust. 3 ustawy znajduje zastosowanie w przypadku zmiany sposobu zagospodarowania określonego terenu w inny sposób, niż wykonywanie robót budowalnych, np. w wyniku urządzenia na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej bez realizacji obiektów budowlanych. Powołując się na wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r. ( II OSK 49/14 Lex nr 1918767), stwierdził, ze przepis ten odnosi się do każdej ze zmian zagospodarowania terenu wskazanych w ust. 2. Składowanie i dystrybucja materiałów sypkich (węgiel, kruszywo, piasek) oraz drewna, zainstalowanie wagi samochodowej i praca ciężkiego sprzętu typu koparko-ładowarka, należą do tego rodzaju robót, które nie wymagają pozwolenia na budowę, ale też ze względu na to, iż zmieniają dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu, mieszczą się w dyspozycji przepisów art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjmuje się ponadto, że przepis art. 59 ust. 3 może mieć zastosowanie również do terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stwierdza się bowiem, iż bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem miejscowym, czy też na terenie, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to takie zdarzenie prawne należy ocenić jako bezprawne, zatem wymagające w państwie prawa, jakim jest Rzeczypospolita Polska (art. 2 Konstytucji RP), odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów. Także Kolegium uznało, że urządzenie na wymienionej nieruchomości składowiska nie powinno mieć miejsca, gdyż jest całkowicie sprzeczne tak z prawem powszechnie obowiązującym, jak i z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaistniały zaś stan wymaga przywrócenia do poprzedniego sposobu zagospodarowania, do czego zobowiązuje kwestionowana decyzja. Zdaniem organu nie ma zatem znaczenia dla rozstrzyganej sprawy, iż Starosta Ś. decyzją z dnia 22 grudnia 2014r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę w zakresie fundamentów pod wagę samochodową wraz z podniesieniem i utwardzeniem terenu na przedmiotowej działce oraz decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. którą udzielił zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego o powierzchni 0,1274 ha w klasie bonitacyjnej Ilia, oznaczonego symbolem RIIIa, stanowiącego jej część, w związku ze zmianą przeznaczenia utwardzonej części działki wyposażonej w wagę samochodową na nieuciążliwą dla otoczenia działalność rolniczą. Decyzje te nie są bowiem sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego dopuszczającymi w terenach na wskroś rolnych lokalizowanie pojedyńczych domów jednorodzinnych oraz obiektów usług i rzemiosła nieuciążliwego dla otoczenia, gdyż jako takie nie przesądzają o charakterze planowanej działalności gospodarczej, w tym pozarolniczej. W ocenie Kolegium wydanie decyzji budowlanej dla wagi samochodowej i podniesienia terenu wraz z jego utwardzeniem budzi wprawdzie wątpliwości, jednakże istotę omawianej sprawy stanowi sprzeczność prowadzonej działalności gospodarczej z funkcją wyznaczoną obszarowi, na którym położona jest przedmiotowa działka, nie zaś jej uciążliwe oddziaływanie na otoczenie. Trudno wobec tego nie przyjąć, iż działalność składowiska materiałów sypkich oraz ich rozładunek i załadunek przy użyciu ciężkiego sprzętu mechanicznego nie wywołuje negatywnych zjawisk, jak np. hałas, kurz, stanowiąc o jej uciążliwym charakterze dla otoczenia. Jest zatem sprzeczna nie tylko z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale też jest odczuwana jako uciążliwa dla otoczenia, a uciążliwość ta wykracza poza granice jego nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie zapisów części II ust. 5 Uchwały nr XXI [...] Rady Gminy [...] z dnia 29 grudnia 1987 r., zmienionej Uchwałą nr XXV /133/01 Rady Gminy [...] z dnia 27 lutego 2001 r. ( Dz.Urz. Woj. Lubelskiego nr 23, poz. 403 z dnia 26.04.2001 r. ) obowiązujących dla terenów wsi N. K., obszaru MR poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że użyte pojęcie "usług" nie obejmuje prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży węgla, drewna opałowego oraz materiałów sypkich, w sytuacji, gdy plan, ani przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają definicji usług, zaś powszechna definicja zawarta m.in. w Encyklopedii PWN przewiduje, iż usługi to, działalność gospodarcza, która nie polega na wytwarzaniu dóbr materialnych, ale ma charakter świadczeń osób fizycznych i prawnych na rzecz innych osób; stanowią one trzeci, obok rolnictwa i przemysłu, sektor gospodarki narodowej; obejmujący następujące działy: transport, łączność, handel, gospodarkę komunalną, ochronę zdrowia, oświatę, administrację. Wadliwie zdaniem skarżącego przyjęto ponadto, że zapisy planu dopuszczają na terenach wyznaczonych pod budownictwo zagrodowe lokalizowanie obiektów usług pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otocznia, w sytuacji gdy wykładnia językowa wskazanych zapisów (w tym zwłaszcza użyte przez organ przypadki " oraz obiektów usług i rzemiosła nieuciążliwego dla otoczenia.") wskazują, iż przesłanka nieuciążliwości dla otoczenia dotyczy wyłącznie lokalizowania na tych terenach obiektów rzemiosła. Nieprawidłowo przyjęto również, że użyte we wskazanych zapisach pojęcie "uciążliwości" należy oceniać poprzez subiektywną odczuwalność uciążliwości dla otoczenia, bez odwołania się do norm, zawartych w przepisach odrębnych, regulujących dopuszczalne w środowisku poziomy oddziaływania konkretnej działalności na otoczenie środowisko, w sytuacji, gdy akt prawa miejscowego nie definiuje pojęcia "uciążliwości", zaś wykładnia tego pojęcia winna odwoływać się w sposób adekwatny do używanego w przepisach z zakresu ochrony środowiska pojęcia przedsięwzięć znacząco oddziaływujących lub mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzji Kolegium zarzucono ponadto naruszenie art. 7, 77 §, 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ żadnego dowodu mogącego świadczyć o uciążliwości działalności gospodarczej prowadzonej na przedmiotowej nieruchomości oraz niewzięcie pod uwagę "Opinii Ekologicznej" sporządzonej przez firmę "[...]. w L., której wnioski wykluczają możliwość powodowania przez działalność oddziaływania na środowisko, przekraczającego normy dopuszczalne na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a także niewyjaśnienie przez organ, czy pozostała działalność pozarolnicza prowadzona na nieruchomości poza handlem węglem oraz kruszywem i materiałami sypkimi, polegająca na świadczeniu usług wypożyczania samochodów oraz usług wodno-kanalizacyjnych, handlu samochodami osobowymi, świadczeniu usług transportu drogowego, stanowi działalność dopuszczalną stosownie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w związku z tym, czy możliwe jest w tym zakresie zastosowanie art. 59 ust. 2 i 3 wspomnianej stawy. Zdaniem skarżącego Kolegium naruszyło ponadto ten przepis poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy sposób obecnego zagospodarowania działki, w tym prowadzenie na jej terenie działalności gospodarczej jest zgodny z ustaleniami planu, co w zakresie wykonania fundamentów pod wagę samochodową wraz z podniesieniem i utwardzeniem terenu zbadane zostało w toku postępowania o pozwolenie na budowę, zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 22 grudnia 2014 r. i potwierdzone w decyzji Starosty [...] udzielającej zezwolenia na trwałe wyłącznie z produkcji rolniczej części działki o nr ewid.[...], w związku ze zmianą przeznaczenia utwardzonej części działki wyposażonej w wagę samochodową na nieuciążliwą dla otoczenia działalność pozarolniczą; co jednocześnie uznać można także za próbę pominięcia przez organy administracji I i II instancji nadzwyczajnych trybów postępowania przewidzianych dla uchylenia decyzji ostatecznych. W efekcie w ocenie skarżącego doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 i 5 kpa poprzez wydanie decyzji w przedmiocie rozstrzygniętym inną decyzją ostateczną (decyzja o wyłączeniu z produkcji rolnej), której pozostawanie w obrocie prawnym czyni decyzję zaskarżoną niewykonalną. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasową argumentacje i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Trafnie przede wszystkim uważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że przepis art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), znajduje zastosowanie nie tylko w sytuacji zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a zatem na terenie nieobjętym planem miejscowym, ale także na terenie objętym planem. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 21 stycznia 2009r. ( II OSK 6/08 także w wyroku z 18 lipca 2017r. II OSK 2882/15 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) zwrócił uwagę, że bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to takie zdarzenie prawne należy ocenić jako bezprawne, zatem wymagające w państwie prawa, jakim jest Rzeczpospolita Polska (art. 2 Konstytucji RP), odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa. Interpretując zatem przepis art. 59 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy w myśl konstytucyjnych zasad państwa prawnego (art. 2) i równości wobec prawa (art. 31 ust. 1) należy uznać, że przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku dokonanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie może jednak być wątpliwości, że również w przypadku zmiany sposobu zagospodarowania terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak w rozpoznawanej sprawie, gdzie przedmiotowa działka znajduje się w obszarze objętym Uchwałą nr XXI /47/87 Rady Gminy [...] z dnia 29 grudnia 1987 r., zmieniona Uchwałą nr XXV /133/01 Rady Gminy [...] z dnia 27 lutego 2001 r. ( Dz.Urz. Woj. Lubelskiego nr 23, poz. 403 z dnia 26 kwietnia 2001 r. ) wspomniany przepis obejmuje inne przypadki zmiany zagospodarowania terenu, których nie dotyczy ust. 1 art. 59. Z pewnością do tego rodzaju zmiany zagospodarowania terenu należy zaliczyć składowanie materiałów budowlanych, piasku, drewna, czy węgla. Nie mają przy tym znaczenia powody, dla których materiały są składowane. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie można podzielić opinii, zgodnie z którą zmiana sposobu zagospodarowania terenu odpowiada zapisom wspomnianego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, według którego działka nr ew. [...] położona jest na obszarach oznaczonym symbolami: U 11 MR przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe (MR) oraz U 22 RP – pod uprawy polowe. Ustalenia realizacyjne dla terenów budownictwa zagrodowego dopuszczają w istniejących niezabudowanych enklawach na lokalizowanie pojedynczych domów jednorodzinnych oraz obiektów usług i rzemiosła nieuciążliwego dla otoczenia (§ 2 pkt 1 ppkt 3 "Zasady polityki lokalizacyjnej"). Zapis ten nie przewiduje jednak możliwość lokalizacji jakichkolwiek składowisk oraz prowadzenia działalności handlowej, która nie może zostać zakwalifikowana jako tożsama z działalnością usługową. W tej sytuacji bez znaczenia pozostają eksponowane w skardze dywagacje dotyczące istoty uciążliwości działalności usługowej, chociaż nie można zgodzić się z twierdzeniem, że uciążliwość, wobec braku definicji w uchwale, związana jest jedynie z przekroczeniem określonych norm określonych konkretnymi przepisami. Nietrudno sobie przecież wyobrazić uciążliwości związane z oddziaływaniem zapachowym, mimo, że nie obowiązują w tym zakresie jakiekolwiek normy. Co więcej, określona inwestycja może być uciążliwa dla sąsiednich nieruchomości, nie będąc jednocześnie wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U z 2016r. poz. 71 ), chociaż bez wątpliwości każde z wymienionych w niej przedsięwzięć za takie należy uznać. Trzeba także zauważyć, że skoro w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zdefiniowano zabudowy zagrodowej, to należy to pojęcie rozumieć tak, jak jest ono rozumiane w języku powszechnym, czyli jako zabudowę związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Nie ma żadnych podstaw, aby uznać, że tego rodzaju działalność gospodarcza jest związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a przynajmniej żadnego takiego związku skarżący nie wskazał. Przyjęcie założenia, że art. 59 ust.3 ustawy obejmuje inne przypadki zmiany zagospodarowania terenu, których nie dotyczy ust. 1 art. 59, pozwala na wniosek, że nie obejmuje robót budowlanych, podlegających regulacji Prawa budowlanego, ale dotyczy takiej zmiany zagospodarowania terenu, która polega na zmianie sposobu zagospodarowania terenu, rozumianego jako nieruchomość gruntowa i nie jest związana z wykonaniem obiektu budowlanego. Jest to wynikiem założenia, że w przypadku budowy obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, zasadne jest podjęcie działań przez organ nadzoru budowlanego. Nie ma zatem zastosowania do robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę i co oczywiste, nie ma także zastosowania do już zrealizowanych inwestycji na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę. Wydaje się to klarowne, skoro nałożenie na inwestora nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości w sytuacji wykonania robót budowlanych podlegających konieczności uzyskania pozwolenia na budowę sprowadzałby się do nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wbrew zatem przekonaniu Kolegium kwestia ta ma znaczenie dla rozstrzygnięcia. W sprawie nie jest dyskutowane, że decyzją z dnia 22 grudnia 2014r. Starosta Ś. zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącemu pozwolenia na wykonanie fundamentów pod wagę samochodową wraz z podniesieniem i utwardzeniem terenu na działce nr [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że inwestycja jest zgodna ze zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy M.. Nakazując zatem przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze rolniczym organ ignoruje wcześniejsze rozstrzygnięcia oraz w istocie nakazuje rozbiórkę wzniesionych na podstawie pozwolenia na budowę obiektów budowlanych. Takie rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje Wójta Gminy M., jako, że jak już wcześniej wskazano, należy do materii uregulowanej przepisami ustawy Prawo budowlane i zastrzeżonej do wyłącznej kompetencji organów nadzoru budowlanego. Co więcej, decyzją z dnia 20 sierpnia 2015r. Starosta Ś. udzielił skarżącemu zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej użytku rolnego o powierzchni 0,1274ha, stanowiącego część działki nr [...] o powierzchni 1,1091ha w związku ze zmianą przeznaczenia utwardzonej części działki wyposażonej w wagę samochodową na nieuciążliwą dla otoczenia działalność pozarolniczą. Z uzasadnienia decyzji wynika, że według oświadczenia wnioskodawcy z 12 sierpnia 2015r. inwestycja została zrealizowana na potrzeby prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. Nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, jako nieruchomości o charakterze rolniczym, jest w tej sytuacji całkowicie nieuprawniony. Wspomniany nakaz nie może zatem obejmować tej części działki, na której zostały wykonane roboty budowlane i która została wyłączona z produkcji rolniczej. Nie są też znane powody dla których nie zastosowano rozwiązania przewidzianego w art. 59 ust.3 pkt.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warto przy tym wskazać, że stosowanie tego przepisu także w odniesieniu do zmiany sposobu zagospodarowania terenu objętego planem miejscowym musi być odpowiednie, a zatem wójt, burmistrz albo prezydent miasta orzekając o wstrzymaniu użytkowania terenu nie wyznacza terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, skoro dla terenu dla którego uchwalono plan miejscowy nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni przedstawione wyżej uwagi. Z tych powodów na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 wspomnianej ustawy oraz §14 ust.1 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U z 2015r. poz. 1800 ze zmianami ). Obejmują one zwrot wpisu w kwocie 500 zł, stawkę zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i 17zl opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.