II SA/Gl 904/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu praktycznego na prawo jazdy oddala skargę. Marszałek Województwa [...] (dalej jako Marszałek) decyzją nr [...] z dnia [...]r. unieważnił państwowy egzamin praktyczny na kategorię "B" prawa jazdy przeprowadzony w dniu 21 sierpnia 2019 r. wobec R. R. (dalej jako egzaminowana) w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. Oddziale Terenowym w B. przez egzaminatora K. W. (dalej też jako skarżący). Jako podstawę prawną tej decyzji Marszałek wskazał art. 67 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm., zwanej też dalej ustawą lub u.k.p.). W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku ze skargą egzaminowanej dotyczącą przebiegu i oceny egzaminu i wniesioną przez nią od wyniku egzaminu odwołania. Powołał się organ na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawierający skargę osoby egzaminowanej, wyjaśnienia egzaminatora przeprowadzającego egzamin, wyjaśnienia egzaminatora nadzorującego, arkusz części praktycznej przebiegu egzaminu, historię egzaminowania kandydata oraz kserokopie pism WORD w K. Ponadto załączona dokumentacja sprawy zawierała płytę DVD z zarejestrowanym przebiegiem egzaminu. Dalej podał, że zasady przeprowadzania egzaminów praktycznych na prawo jazdy określone są w załączniku nr 2 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r., poz. 1206, dalej jako Rozporządzenie). Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia: "Egzaminator przerywa egzamin państwowy jeżeli zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia". Zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy: "Część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego". Zgodnie z § 23 ust. 1 lit. a Rozporządzenia: ,,Część praktyczna egzaminu państwowego polega na wykonaniu na placu manewrowym zadań określonych dla prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1 lub B - w tabeli nr 2 załącznika nr 2 do Rozporządzenia - zgodnie z techniką kierowania pojazdem i kryteriami określonymi w tabeli nr 4 załącznika nr 2 do Rozporządzenia". Zadaniem egzaminacyjnym w pozycji nr 2 tabeli nr 2 załącznika nr 6 Rozporządzenia jest: ,,Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu" (dotyczy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D, T, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E,)", które to zadanie, wedle dokumentacji, zostało nieprawidłowo wykonane. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu sprawdzenie czy nie zachodzą ustawowe przesłanki do unieważnienia przedmiotowego egzaminu. Zdaniem organu analiza dokumentacji sprawy związanej z egzaminowaniem daje podstawę do stwierdzenia nieprawidłowości świadczących, iż egzaminator naruszył zasady egzaminowania. Jak wynika z dokumentów oraz na podstawie przeglądu zarejestrowanego przebiegu egzaminu, egzamin został przerwany osobie egzaminowanej, gdyż nieprawidłowo wykonała zadanie nr 6 ,,Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu". Z zarejestrowanego przebiegu egzaminu nagranego na płycie DVD wynika, że po pozytywnym zaliczeniu zadania nr 1 "Przygotowanie do jazdy, sprawdzenie stanu technicznego podstawowych elementów pojazdu odpowiedzialnych bezpośrednio za bezpieczeństwo jazdy" oraz zadania nr 2 "Ruszanie z miejsca oraz jazda pasem do ruchu przodu i tyłu", egzaminator poprzez wskazanie ręką nakazał osobie egzaminowanej, by podjechała w jego kierunku. Osoba egzaminowana dojechała do miejsca, w którym wykonuje się zadanie ,,Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu". Egzaminator stojąc blisko pojazdu egzaminacyjnego wskazał ręką miejsce zatrzymania pojazdu. Po zatrzymaniu pojazdu egzaminacyjnego egzaminator stwierdził, że osoba egzaminowana uderzyła w jego nogi. Osoba egzaminowana miała zastrzeżenia do egzaminatora, że stał za blisko pojazdu. Kąt jaki ukazuje kamera nie obrazuje, czy osoba egzaminowana uderzyła egzaminatora w nogi. W wyniku tej sytuacji egzamin został przerwany. Zdaniem Marszałka egzaminator nierzetelnie wypełnił swoje obowiązki, swoim postępowaniem naruszył § 27 pkt 3 Rozporządzenia, zgodnie z którym "Podczas części praktycznej egzaminu państwowego egzaminator przekazuje osobie egzaminowanej polecenia dotyczące kierunku jazdy lub wykonania określonego zadania egzaminacyjnego; polecenia te nie mogą być sprzeczne z obowiązującymi na drodze zasadami ruchu drogowego lub stwarzać możliwości zagrożenia jego bezpieczeństwa". Egzaminator swoim postępowaniem negatywnie wpłynął bowiem na sposób jazdy oraz zachowanie osoby egzaminowanej. Stojąc bardzo blisko pojazdu egzaminacyjnego egzaminator stworzył osobie egzaminowanej dodatkowe utrudnienie. Osoba egzaminowana musiała uważać nie tylko na przeszkody i ograniczenia na placu manewrowym, ale także na egzaminatora. Egzaminator nie poinformował osoby egzaminowanej, jakie zadanie ma wykonać po wykonaniu zadaniu egzaminacyjnego nr 2 "Ruszanie z miejsca oraz jazda pasem do ruchu przodu i tyłu". Winą za niewykonanie kolejnego zadania egzaminacyjnego można zaś obarczyć osobę egzaminowaną, gdyby została poinformowana przez egzaminatora, jakie zadanie ma wykonać i zadania tego nie wykonała. Egzaminator pełniąc obowiązki funkcjonariusza publicznego sprawdzając kwalifikację kandydata na kierowcę winien prawidłowo ocenić wykonywanie zadań przez osobę egzaminowaną adekwatnie do stanu jaki powstaje w toku przeprowadzania egzaminu. W rozpoznawanej sprawie egzaminator swoim postępowaniem wobec osoby egzaminowanej doprowadził do sytuacji, w której nie miał możliwości oceny poprawności wykonania zadania nr 6 "Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu". Nie można bowiem obarczać winą osoby egzaminowanej za niepoinformowanie oraz doprowadzenie do stworzenia zagrożenia przez egzaminatora, gdyż stał bardzo blisko pojazdu egzaminacyjnego, a które to doprowadziło do "rzekomego" najechania na nogi egzaminatora przez pojazd egzaminacyjny prowadzony przez osobę egzaminowaną, a zatem decyzja egzaminatora była niezgodna z prawem. Powstała sytuacja obciąża przede wszystkim egzaminatora, gdyż to na nim ciąży obowiązek zapewnienia w maksymalnym stopniu bezpieczeństwa podczas trwania egzaminu. W tej ocenie Marszałek powołał się również na stanowisko egzaminatora nadzorującego, który w swoim piśmie z dnia 12 września 2019 r., skierowanym do Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w K., stwierdził, iż "(...) egzaminator podczas egzaminu porusza lub znajduję się bardzo blisko pojazdu egzaminacyjnego, co stanowi dla osoby egzaminowanej dodatkowe utrudnienie (...)". W konsekwencji Marszałek powołując się na zarejestrowany przebieg egzaminu oraz dokumentację sprawy stwierdził, że egzaminator naruszył zasady egzaminowania, egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu. Brak było zatem podstaw do przerwania egzaminu z powołaniem się na treść § 16 pkt 1 Rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 u.k.p. Dawało to podstawę do unieważnienia egzaminu na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. W odwołaniu od tej decyzji egzaminator zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. 1) art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa poprzez wydanie decyzji pomimo braku wszechstronnego zbadania stanu faktycznego; 2) art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący oczywiste wątpliwości co do rzetelności i bezstronności postępowania organu, a także prowadzenie postępowania w sposób sugerujący chęć wykazania z góry założonej tezy; 3) art. 12 Kpa bez wnikliwego i szybkiego wyjaśnienia przez organ sprawy oraz naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez błędne zastosowanie w sytuacji nieistnienia przesłanek do unieważnienia egzaminu. W obszernym uzasadnieniu opisał sytuację będąca powodem unieważnienia egzaminu, tj. błędne, zdaniem egzaminatora, przygotowanie do wykonania przez egzaminowaną zadania "Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu". Zwrócił ponadto uwagę na negatywne nastawienie organu I instancji do jego osoby. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzję Marszałka utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, powołując się na zgromadzony w prawie materiał dowodowy, w szczególności na zarejestrowany na płycie DVD przebieg części praktycznej egzaminu na placu manewrowym, a także zawarte w odwołaniu obszerne wyjaśnienia egzaminatora, stwierdziło istnienie podstaw do unieważnienia objętego oceną egzaminu na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Również zdaniem Kolegium z nagrania egzaminu na płycie DVD wynika, że podczas przygotowania do wykonywania zadania "Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu" egzaminator wskazując osobie egzaminowanej miejsce, z którego ma być wykonywane zadanie, nie zachował należytej ostrożności, to znaczy nie odsunął się na bezpieczną odległość od pojazdu egzaminacyjnego, czym dodatkowo zestresował osobę egzaminowaną. W konsekwencji sposobu pokazywania przez egzaminatora miejsca do wykonania kolejnego zadania nie należy uznać za prawidłowy. Egzaminowana zwracając uwagę na gesty wykonywane przez egzaminatora mogła odnieść wrażenie, że chodzi o podjechanie do przodu. Skład orzekający Kolegium zgodził się tym samym ze stwierdzeniem organu I instancji, iż jakkolwiek nie widać na nagraniu, czy egzaminator został uderzony w nogi przez pojazd kierowany przez osobę egzaminowaną, to nie można obarczać jej winą za dodatkowe utrudnienie jakie swoją postawą stworzył egzaminator. Zachowanie egzaminatora narusza zaś § 27 pkt 3 Rozporządzenia. SKO zgodziło się także, że egzaminator powinien był poinformować osobę egzaminowaną po prawidłowym wykonaniu poprzedniego zadania i o tym, jakie zadanie będzie następnie wykonywała, choć taka informacja mogła zostać podana po ustawieniu pojazdu przez osobę egzaminowaną w miejscu wskazanym w prawidłowy sposób przez egzaminatora. Zwróciło jednakże uwagę, że egzamin, jak wskazał egzaminator, na arkuszu przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy został zakończony z wynikiem negatywnym na podstawie art. 52 § 2 ustawy o kierujących pojazdami i tym samym nie zgodziło się z organem I instancji, iż wedle dokumentacji zadanie "Ruszanie do przodu na wzniesieniu" zostało nieprawidłowo wykonane. Sposób jego wykonania nie był powodem do przerwania egzaminu przez egzaminowego bowiem ten nie wydał jeszcze żadnego polecenia stronie, a zatem samo zadanie nie było jeszcze wykonywane. Zdaniem Kolegium przedmiotowa rozbieżność w ocenie nie daje jednak podstaw do zakwestionowania ustalenia, iż egzamin został przeprowadzony w sposób nieprawidłowy, zaś egzaminator swoim zachowaniem stworzył sytuację zagrażającą zdrowiu, a także wprowadził w błąd osobę egzaminowaną, która działając w stresie, jakim bezsprzecznie jest przypadek zdawania egzaminu praktycznego na prawo jazdy, powinna otrzymywać proste i czytelne komunikaty od osoby egzaminującej. W konsekwencji również SKO przyjęło, że egzaminator nieprawidłowo zakończył egzamin opierając się na przepisie art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami - zachowanie osoby zdającej nie zagrażało bowiem bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego, niebezpieczna sytuacja została wykreowana zaś przez samego egzaminatora. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - naruszenia art. 77, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa przez nieobiektywne i jednostronne interpretowanie zapisu przebiegu egzaminu oraz pominięcie wpływu zachowań osoby egzaminowanej na wynik egzaminu, - naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami przez nierzetelną analizę przebiegu egzaminu i wydanie decyzji unieważniającej egzamin. W uzasadnieniu skargi, po opisaniu przebiegu zdarzenia, którego efektem było przerwanie egzaminu z wynikiem negatywnym, skarżący stwierdził, że organy w zasadzie nie oceniły zachowania egzaminowanej opisując głównie jego zachowanie. Nie zgodził się z ustaleniem, że to on swoim zachowaniem stworzył sytuację zagrażającą zdrowiu. Zarzut taki byłby zasadny, gdyby to on "przemieszczał się w stronę pojazdu w czasie jazdy, lub po jego zatrzymaniu w niewłaściwym do wykonania zadania miejscu, podszedł do pojazdu", co w sprawie nie miało miejsca. Zdaniem skarżącego stanowisko organów jest wzajemnie sprzeczne, gdyż z jednej strony przyjmują, że podczas egzaminu doszło do sytuacji zagrażającej życiu lub zdrowia, a jednocześnie stwierdzają "niezasadność zastosowania art. 52 ust. 2 ustawy dowodząc, że wina leży po stronie egzaminatora". Ustalenie organów, że w czasie egzaminu egzaminator naruszył § 27 pkt 3 Rozporządzenia dlatego, że stał obok stanowiska przeznaczonego do wykonania zadania egzaminacyjnego zostało oparte na jednostronnej ocenie przebiegu egzaminu. Brak było bowiem postaw do przyjęcia, że zachowanie egzaminatora stworzyło możliwość wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa, w sytuacji gdy polecenie egzaminatora dotyczyło wyłącznie zajęcia pozycji w wyznaczonym do wykonania zadania miejscu, zaś decyzję o sposobie wykonania tego polecenia, w tym o kierunku jazdy, podjęła samodzielnie egzaminowana. Fakt ten został całkowicie zignorowany przez organy obu instancji i usprawiedliwiony stresem. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o kompletny materiał dowodowy sprawy, po wyjaśnieniu jej wszystkich istotnych okoliczności. Po przeanalizowaniu materiału, w tym nagrania uwidocznionego na nośniku CD "skład orzekający Kolegium nie miał wątpliwości, że to egzaminator swoim nieprawidłowym zachowaniem podczas wykonywania zadania "Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu" stworzył sytuację zagrażającą zdrowiu, a także wprowadził w błąd osobę egzaminowaną, czym doprowadził do sytuacji, w której przedmiotowy egzamin należało uznać za przeprowadzony niezgodnie z przepisami". Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, dającym podstawy do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a. Na wstępie należy podnieść, że skarżący zarzucając naruszenie przez organy obu instancji treści art. 7, art. 77 § 1 Kpa nie wskazał przy tym na konkretne braki w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie wniósł też o jego jakiekolwiek uzupełnienie. W konsekwencji ocena zasadności skargi i legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny prawidłowości dokonanych przez organy w oparciu o materiał dowodowy ustaleń faktycznych oraz ich kwalifikacji w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawa materialnego. W tym względzie należy przede wszystkim podnieść, że zgodnie z treścią art. 80 Kpa prawo oceny dowodów przysługuje organom orzekającym. Jakkolwiek przyjmuje się, że zgodnie z tym przepisem organy mają prawo swobodnej oceny dowodów, to jednocześnie nie ulega wątpliwości, że nie może to być ocena dowolna. Ograniczenia w tym zakresie wynikają wprost z treści art. 107 § 3 Kpa, zgodnie z którym organ powinien wskazać dowody, na których oparł poczynione w sprawie istotne ustalenia faktyczne i jednocześnie powinien wskazać, dlaczego innym dowodowym (jeżeli takie zostały zgromadzone) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W niniejszej sprawie wobec nagrania przebiegu egzaminu na płycie DVD zasadnie organy obu instancji przy czynieniu ustaleń faktycznych oparły się na tym dowodzie jako mającym niewątpliwie obiektywny charakter, w odróżnieniu od mogących nosić subiektywne cechy, oświadczeń skarżącego i egzaminowanej, jako zainteresowanych wynikiem sprawy. Ocenę takiego zachowania organów należy uznać za prawidłową, w sytuacji gdy ich zdaniem dowód z nagrania DVD, z uwagi na jego treść, mógł stanowić podstawę przesądzającą w sprawie ustaleń co do przebiegu ocenianego egzaminu. Opierając się na tym dowodzie organy uznały, że do uderzenia podczas egzaminu samochodem w nogi skarżącego przez egzaminowaną doszło w następstwie jego niewłaściwego zachowania się i w konsekwencji naruszenia treści § 27 pkt 3 Rozporządzenia. Skarżący w niewłaściwy sposób pokazywał bowiem egzaminowanej miejsce do wykonania kolejnego zadania egzaminacyjnego – "Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu". Nie zachował wówczas należytej ostrożności, gdyż nie odsunął się na bezpieczną odległość od pojazdu egzaminacyjnego, czym dodatkowo zestresował osobę egzaminowaną. Zwracając uwagę na gesty skarżącego mogła ona odnieść w takiej sytuacji wrażenie, że chodzi mu o podjechanie do przodu. Również zatem zdaniem Sądu, należało przyjąć, że przy tych dodatkowych utrudnieniach nie ponosi ona winy za niegroźne w okolicznościach sprawy uderzenie w nogi skarżącego, które to uderzenie stanowiło podstawę przerwania przez niego egzaminu z oceną negatywną na podstawie art. 52 § 2 ustawy o kierujących pojazdami. Dokonana w tym względzie ocena organów, wynikająca z nagrania na płycie DVD znajduje też co do jej trafności pośrednie potwierdzenie w stanowisku egzaminatora nadzorującego, zawartym w jego piśmie z dnia 12 września 2019 r., jako osoby posiadającej niewątpliwie kwalifikacje do oceny tego typu zdarzeń. W konsekwencji nie można przyjąć, aby ustaleń w tym zakresie organy orzekające dokonały z naruszeniem art. 80 Kpa. Nawet gdyby jednak przyjąć, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego istnieją pewne wątpliwości co do oceny zachowania się skarżącego w odniesieniu do treści § 27 pkt 3 Rozporządzenia, to zdaniem Sądu nie powinny być one interpretowane na niekorzyść egzaminowanej, pozostającej niewątpliwie w czasie egzaminu pod dodatkową presją sytuacji. Zgodzić, się zatem trzeba ze stanowiskiem SKO, że co najmniej niejednoznaczne, gdy chodzi o realizację obowiązku określonego w w/w przepisie Rozporządzenia, zachowanie się skarżącego mogło stres egzaminowanej spotęgować, co w konsekwencji mogło doprowadzić do zaistnienia zdarzenia, które skarżący oceniał jako dające podstawę do zakończenia egzaminu z wynikiem negatywnym na podstawie art. 52 § 2 ustawy. W tym względzie Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że na taki ewentualny dodatkowy stres egzaminowany powinien być podczas egzaminu przygotowany, skoro nie wynika to z obowiązujących przepisów i tym samym działanie w takim dodatkowym stresie nie może być uznane za normę, gdy chodzi o wymogi przeprowadzenia egzaminu we właściwych warunkach. Wobec powyższego Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw do zanegowania poczynionych przez organy orzekające ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej w odniesieniu do treści § 27 pkt 3 Rozporządzenia oraz art. 52 § 2 i art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. W tym względzie Sąd oparł się na dokonanych przez organy obu instancji oraz egzaminatora nadzorującego ocenach przebiegu egzaminu zarejestrowanego na płycie DVD, uznając je za wiarygodne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny prawnej. Z uwagi na uszkodzenie tej płyty, która znajdowała się w aktach administracyjnych, co zostało stwierdzone na posiedzeniu przed wydaniem niniejszego wyroku, Sąd nie był bowiem w stanie odtworzyć zarejestrowanego na niej nagrania i naocznie się z nim zapoznać. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mr