IV SA/Po 512/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 08 września 2021 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] listopada 2020 r. nr RG. [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na funkcję magazynu płodów rolnych wraz z rozbudową budynku o część inwentarską do 39,9 DJP, na działce nr [...], obręb M., gmina D.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r., zmodyfikowanym pismem z dnia [...] września 2020 r. (k. 19 akt adm.) M. N. (dalej również jako: "Inwestor") zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy D. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na funkcję magazynu płodów rolnych wraz z rozbudową budynku o część inwentarską do 39,9 DJP, na działce nr [...], obręb M., gmina D.. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy D. ustalił warunki zabudowy dla tego zamierzenia. W ustawowym terminie pismem z dnia [...] listopada 2020 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. S., A. P., T. P., K. S. i W. S., reprezentowani przez pełnomocnika fachowego, podnosząc zarzuty: 1. naruszenia art. 9 k.p.a. i art.10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., w szczególności poprzez przyjęcie, że planowana zabudowa ma charakter zabudowy zagrodowej, ale wolą inwestora jest zapewne obejście prawa w zakresie uzyskiwania decyzji środowiskowej; 2. naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z wynikającą z treści tego przepisu zasadą zaufania obywateli do organów Państwa, poprzez ogólnikowe, nie odnoszące się do konkretnych wskaźników i faktów, wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji zasadności co do przesłanek formalnych, którymi się kierowano przy załatwianiu sprawy, w tym abstrahowaniem od podnoszonych przez stronę zarzutów i zajętych stanowisk; 3. naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte zebranie, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, bez rozważenia w tym wszystkich okoliczności, mających wpływ na jej rozstrzygnięcie (nieuwzględnienie wskazań wynikających m.in. z wydanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. IV SA/Po 8/20, w tym co do przyjętych przez inwestora założeń i planów, brak odniesienia się do uwag i zarzutów składanych zarówno w toku niniejszego postępowania jak i wyżej wskazanego, nadto poprzez brak uzasadnienia faktycznego w tej mierze; 4. naruszenie art. 96 § 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, abstrahując przy tym od tego, że w nieznacznej odległości od planowanej inwestycji przepływa m.in. Kanał O. , przepływający przez obszar [...]. Jednocześnie, w odwołaniu sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Zdaniem Kolegium, przesłanki do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa art. 61 ust. 1 u.p.z.p. a ich uszczegółowienie znajduje się w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wydanym w oparciu o art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Kolegium uznało, że obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w minimalnym zakresie, obejmuje on tereny zabudowane centrum M.. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, Kolegium zwróciło uwagę na to, że to tylko wola wnioskodawcy określa treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a nie "odczucia", przypuszczenia, czy też inne "podejrzenia" osób trzecich. Zdaniem Kolegium, Burmistrz przeprowadza postępowanie tylko i wyłącznie przyjmując treść wniosku określoną i podpisana przez wnioskodawcę, a w konsekwencji, skoro obowiązujące przepisy prawne określiły tak a nie inaczej próg tak zwanych Dużych Jednostek Przeliczeniowych (DJP), od którego zaczyna się obowiązek opracowania decyzji środowiskowej, to wszystko poniżej tej wielkości granicznej jest zwolnione z takiego dodatkowego postępowania, jak w przedmiotowej sprawie. Kolegium uznało także, że przywołany w odwołaniu wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż wyrok ten dotyczył inaczej określonego zamierzenia sformułowanego w odrębnym wniosku M. N. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nie ma znaczenia, zdaniem Kolegium, w sprawie o ustalenie warunków zabudowy także oddziaływanie inwestycji, w tym hałasu, immisji, wibracji, zakłóceń elektrycznych, promieniowania oraz zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby, gdyż kwestie te będą mogły być badane wyłącznie na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, zmierzającego do udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie w przedmiocie warunków zabudowy bada się, zdaniem Kolegium, tylko to, czy wnioskowane zamierzenie nie jest sprzeczne z zastanym ładem przestrzennym, a w niniejszej sprawie niewątpliwie zarówno magazynowanie płodów rolnych jak i produkcja zwierzęca na terenach rolnych wsi z charakterem tej jednostki osadniczej w sprzeczności nie stoi. Kolegium uznało zatem, że Burmistrz nie naruszał ani art. 6 k.p.a. ani art. 7 k.p.a., gdyż w postępowaniu podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli w oparciu o wszechstronnie rozpatrzony materiał dowodowy, który zebrano w sposób wyczerpujący, stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. K. S. (zwana dalej także "Skarżącą"), zastępowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Kolegium zarzucając: 1. naruszenie art. 82 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 76 ust. 1 i 2, art. 142, art. 143 i art. 144 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232) przez błędne ich zastosowanie wynikające z przyjęcia, iż organ administracji wykazał, iż realizacja inwestycji w kształcie zaproponowanym przez inwestora będzie zgodna z wymaganiami prawa ochrony środowiska w tym zachowaniem standardów emisyjnych; 2. naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko poprzez: a) przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie musiało być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z tego powodu, iżby planowana inwestycja potencjalnie znacząco nie oddziaływała na środowisko, i abstrahowanie przy tym od materiału dowodowego zebranego w sprawie [...] prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy D., a co prowadzi do wniosku, iż działania inwestorów w postaci uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji nieprzekraczającej 40DJP stanowi próbę obejścia przepisów prawa; b) niezbadanie, czy planowana inwestycja może zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu nie tylko o przepis § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, lecz również na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1, 2, 3 tegoż rozporządzenia. 3. naruszenie art. 96 w zw. z art. 61 ust 4 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nierozważenie czy inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a w konsekwencji nie sporządzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 4. naruszenie art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 12 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez: a) niepodjęcie w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jej załatwienia, a także brak wnikliwości w jej załatwieniu, wyrażające się w pominięciu w uzasadnieniu decyzji wyjaśnień szeregu istotnych dla sprawy okoliczności; b) niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całego wymaganego materiału dowodowego oraz niezweryfikowanie i abstrahowanie od informacji przekazywanych przez Skarżącą. c) niedokładne wyjaśnienie sprawy i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie odnoszące się do części podniesionych przez skarżącego zarzutów, zarówno na etapie postępowania przed organem I Instancji, jak i w toku postępowania odwoławczego. Jednocześnie w skardze sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] listopada 2020 r. W motywach uzasadnienia Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędnie poczynione ustalenia i nierozpatrzenie wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organy obu instancji nieodpowiednio zweryfikowały zarzuty i informacje zgłaszane w toku prowadzonego postępowania, jak i nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności wskazywanych przez Skarżącą. Zdaniem Skarżącej, organy niezasadnie oceniły, że w sprawie nie ma znaczenia fakt, iż uprzednio, przy okazji inaczej sformułowanego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, inwestorzy starali się o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie/przebudowie budynku inwentarskiego do 58,8 DJP, co w kontekście złożenia wniosku o warunki zabudowy dla inwestycji charakteryzowanej przez 39,9 DJP miałoby nasuwać wniosek o próbę obejścia prawa przez inwestora. W istocie, zdaniem Skarżącej, w oparciu o wcześniejsze wnioski inwestora o ustalenie warunków zabudowy uznać należy, że inwestor planuje hodowlę o wielkości znacznie przekraczającej 40 DJP. Skarżąca ponownie zwróciła uwagę na zapadły wyrok przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 8/20. W tym kontekście Skarżąca zwróciła także uwagę na § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podnosząc, że organy nie zweryfikowały czy na obszarze planowanego przedsięwzięcia nie istnieją inne budynki czy inne obiekty budowlane, które prowadziłyby do przekroczenia progu [...] Tak samo zdaniem Skarżącej, organy nie dostrzegły, iż równolegle w dalszym ciągu Burmistrz Miasta i Gminy D. prowadzi postępowanie w sprawie [...], gdzie inwestorzy planują przedsięwzięcie polegające na przebudowie/rozbudowie/rozbiórce i budowie budynku do chowu trzody chlewnej na tej samej działce, która występuje w niniejszej sprawie, przy czym sprawa ta dotyczy przebudowy/rozbudowy/budowy do wielkości 58,8 DJP. Zdaniem Skarżącej, z tego wynika, że w niniejszej sprawie zamierzona inwestycja powinna zostać uznana za potencjalnie znacząco może oddziaływać na środowisko, co obligowało do przeprowadzenia postępowania środowiskowego przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca podniosła także, że organy nie dostrzegły potrzeby zbadania czy planowane przedsięwzięcie może oddziaływać znacząco lub potencjalnie znacząco na obszar [...]. Powyższa kwestia wynika zdaniem Skarżącej chociażby z akt postępowania w sprawie [...] prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy D., gdzie podnoszony był i w dalszym ciągu aktualny pozostaje zarzut w zakresie wpływu nawożenia pól gnojowicą na zlewnię Kanału O. (obszar [...]), a w toku postępowania organy nie wypowiedziały się w tym zakresie. Biorąc to pod uwagę, zdaniem Skarżącej, organy dopuściły się naruszeń art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 12 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., gdyż nie pochyliły się dostatecznie nad poszczególnymi zagadnieniami, części z nich nawet nie badając. Kolegium nie odniosło się także do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Ostatecznie, Skarżąca zarzuciła uchybienia przepisom postępowania, skutkujące nieważnością decyzji, ze względu na niepodjęcie przez organy czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. W badanej sprawie pełnomocnik Skarżącej, organ oraz uczestnicy postępowania zostali poinformowani o skierowaniu przez Przewodniczącego Wydziału sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym i wyznaczeniu 7-dniowego terminu do złożenia na piśmie ewentualnych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miały być podnoszone na rozprawie. Pełnomocnik Skarżącej zawiadomienie to otrzymał dnia 06 lipca 2021 r. (k. 59 akt sąd.).Po skutecznym doręczeniu informacji o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, do akt sprawy nie nadesłano żadnej korespondencji. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021, poz. 741 – dalej jako: u.p.z.p) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – dalej jako: Rozporządzenie z 2003 r.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy - opisana przez inwestora we wniosku - zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach Rozporządzenia z 2003 r. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (por. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd/el). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego" (patrz: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06, publ. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten nie znajduje jednak zastosowania do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Problematyka zabudowy zagrodowej i rozumienia związanej z tą zabudową działalności rolniczej była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie tym wskazywano, że na zabudowę zagrodową składają się budynki o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego pojmowanego funkcjonalnie, w znaczeniu cywilistycznym, jako pewna całość produkcyjna, stanowiąca zaplecze mieszkaniowo-gospodarcze dla gospodarstwa rolnego (np. wyroki NSA z 11.05.2018 r., II OSK 1089/18; z 8.11.2017 r., II OSK 2860/16, LEX nr 2392745). Zaakcentować trzeba, że w ostatnich latach zaczęto przyjmować, że nie sposób postrzegać współczesnego gospodarstwa rolnego jako archaicznej zagrody, w której budynek mieszkalny otoczony jest budynkami gospodarczymi zlokalizowanymi na jednym podwórzu. Jak przyjmuje się w judykaturze, takie tradycyjne rozumienie stanowiłoby barierę dla rozbudowy polskich gospodarstw rolnych o obiekty zapewniające nowoczesną produkcję rolną, w tym te wielkogabarytowe, jak silosy czy budynki inwentarskie o dużej obsadzie służące hodowli zwierząt na skalę przemysłową. Dlatego za zabudowę zagrodową uznaje się wszelkie obiekty pozostające w funkcjonalnym związku z gospodarstwem rolnym w znaczeniu określonym w art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, w którym mowa w szczególności o gruntach rolnych wraz z budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem stanowiącymi lub mogącymi stanowić zorganizowaną całość gospodarczą (wyrok NSA z 18.04.2018 r., II OSK 2674/17, LEX nr 2504657). W większych, współczesnych gospodarstwach rolnych gospodarcza część zaplecza będącego częścią zabudowy zagrodowej może swoimi gabarytami i ilością obiektów znacznie przewyższać część mieszkalną (wyrok NSA z dnia 21.05.2020 r., sygn. II OSK 593/19, wyrok NSA z dnia 14.11.2019 r., II OSK 3415/18). W okolicznościach badanej sprawy kwestią bezsporną pozostaje, że wnioskodawczyni złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej, w rozumieniu przepisów u.p.z.p., polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na funkcję magazynu płodów rolnych wraz z rozbudową budynku o część inwentarską do 39.9 DJP na działce nr [...], obręb M., gm. D., powiat średzki, województwo w. . Jak wynika z akt sprawy, Inwestor posiada na terenie gminy D. grunty o pow. [...], a ich powierzchnia przekracza średnią (która wynosi [...]) powierzchnię gospodarstwa rolnego w tej gminie. Ustalenia te dokumentuje notatka służbowa sporządzona [...] września 2020 r. przez inspektora ds. gospodarki przestrzennej oraz "Informacja" Urzędu i Gminy D. (k. 25 i k. 27 akt adm.). Trafnie zatem organy przyjęły, że w tym przypadku nie obowiązuje zasada dobrego sąsiedztwa. Z treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wynika bowiem, że przepisów art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zatem tego rodzaju zabudowa nie wymaga zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, czyli dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Omawiany przepis znajduje zastosowanie w razie łącznego spełnienia następujących przesłanek: planowana zabudowa musi mieć charakter zabudowy zagrodowej, zabudowa ta musi być związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym, a gospodarstwo to musi przekraczać średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Złożony wniosek Inwestora dotyczył zmiany sposobu użytkowania i rozbudowy istniejącego już budynku znajdującego się na terenie, który ma dostęp do drogi publicznej (ustalono, że obsługa komunikacyjna wnioskowanego zamierzenia będzie odbywać się istniejącym zjazdem na drogę gminną, oznaczoną na załączniku graficznym do decyzji symbolem KDG – pkt 7 decyzji organu I instancji). Teren posiada natomiast wystarczające uzbrojenie : - zaopatrzenie w wodę – ustalono zaopatrzenie w wodę z istniejącej sieci wodociągowej; - odprowadzanie ścieków: a) w zakresie odprowadzenie ścieków pochodzenia rolniczego ustalono odprowadzanie ich do projektowanych zbiorników podrusztowych pod budynkiem; b) w zakresie wód opadowych i roztopowych - ustalono odprowadzanie ich na własny teren nieutwardzony, - energia elektryczna - ustalono zaopatrzenie w energię elektryczną z dotychczasowego przyłącza do sieci elektroenergetycznej; - w zakresie gospodarowania odpadami – ustalono gromadzenie odpadów w odpowiednich pojemnikach na terenie posesji i wywóz przez jednostki uprawnione, zgodnie z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku. Ustalono, że teren objęty decyzją nie znajduje się na obszarach ochronnych objętych przepisami ustawy o chroni przyrody, a przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska. Projekt decyzji został uzgodniony bez uwag postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Natomiast Starosta Ś., Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie oraz W. Zarząd Dróg Wojewódzkich dokonali uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Na podstawie art. 63 ust. 2 u.p.z.p. wskazano w pkt 11 decyzji organu I instancji, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że żądanie wniosku M. N. zostało jasno zdefiniowane. W piśmie z [...] września 2020 r. stanowiącym zmianę wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. , jednoznacznie wskazano, że wniosek dotyczy rozbudowy zabudowy na działce nr [...] "do [...]". Tak zdefiniowane żądanie wniosku zostało rozpatrzone przez Burmistrza Miasta i Gminy D. i załatwione decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Oznacza to, że decyzja organu I instancji i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji dotyczą ustalenia warunków zabudowy - zgodnie z wnioskiem - dla obsady zwierząt na dz. nr [...] w liczbie nie większej niż [...]. Podkreślić trzeba, że organy są związane żądaniem wniosku inwestora, który jest dysponentem wniosku. Organ administracji publicznej wydaje decyzję o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia o takich parametrach i charakterze, jaki zgłasza inwestor. To inwestor określa, jaki rodzaj przedsięwzięcia zamierza realizować, a organ ocenia jedynie przedsięwzięcie - wskazane we wniosku - inwestora. Jeżeli inwestor dokona zmiany przedsięwzięcia, w tym będzie zamierzał realizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż wskazywane w rozpatrzonym wniosku, wówczas będzie zobligowany uzyskać dla tego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem obawy strony Skarżącej w tym względzie są nieuzasadnione, a w a każdym razie nie mogły podlegać uwzględnieniu w toku zakończonego zaskarżoną decyzją postępowania w sprawie warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja dotyczy przedsięwzięcia opisanego przez Inwestora i na podstawie wydanej decyzji - tylko takie przedsięwzięcie - tj. o maksymalnej obsadzie na dz. nr [...] "do [...]" będzie mogło - zgodnie z prawem - zostać zrealizowane. Należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy ma służyć - zgodnemu z prawem - prowadzeniu procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi jednak zabezpieczenia przed ewentualnymi niezgodnymi z prawem działaniami inwestora w toku procesu inwestycyjnego, czy też po jego zakończeniu. W przypadku niezgodnego z prawem prowadzenia procesu inwestycyjnego, czy też niezgodnego z przeznaczeniem użytkowania obiektów budowlanych, ustawodawca przewidział odrębne instrumenty prawne, którymi można się posłużyć w przypadku naruszenia prawa. Na etapie prowadzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy organy opierają się natomiast - wyłącznie - na treści wniosku inwestora, który wskazuje jakiego zamierzenia wniosek ten dotyczy i który do realizacji danego przedsięwzięcia może nigdy nie przystąpić. W okolicznościach badanej sprawy M. N. zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy budynku do [...]. Na podstawie § 3 ust. 2 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019, poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w pkt 103: w liczbie nie mniejszej niż [...] i mniejszej niż [...] - jeżeli ta działalność będzie prowadzona: w odległości mniejszej niż [...] m od: terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone, zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż [...], na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Spełnienie powyżej opisanych warunków zostało udokumentowane w aktach sprawy i zweryfikowane przez organy. Ustalenia te pozostają niekwestionowane, a potwierdza je dokumentacja akt sprawy, w szczególności mapa zasadnicza sporządzona w skali 1:1000, znajdująca się na k. 23 akt adm. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania określone w cytowanych przepisach niezbędne do ustalenia warunków zabudowy zagrodowej - zgodnie z wnioskiem - M. N., tj. dla obsady zwierząt na dz. nr [...] w liczbie nie większej niż [...] oraz dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na funkcję magazynu płodów rolnych zostały przez Inwestora spełnione. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.