VI SA/Wa 1241/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 1241/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją [...] z dnia [...] marca 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekł o cofnięciu zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego przez N. z siedzibą w P., ul. [...] [....] (dalej jako: skarżący, strona, Stowarzyszenie). Powyższą decyzję podjęto na podstawie art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1482 z późn.zm.). Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., sygn. akt [...], minister właściwy do spraw wewnętrznych wyraził zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego przez N. z siedzibą w P., ul. [...] [....]. Stowarzyszenie jest wpisane do rejestru jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym. N. uzyskało zatem status podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego, stosownie do wymogów zawartych w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Wyniki kontroli wykonywania ratownictwa wodnego przez N. przeprowadzonej na zasadach określonych w ustawie o bezpieczeństwie pływających na obszarach wodnych - w Rozdziale 5 pt. Nadzór i kontrola nad ratownictwem wodnym wykazały, iż N. nie realizuje obowiązków ustawowych w ratownictwie wodnym oraz nie spełnia aktualnie przesłanek określonych w art. 12 ust. 2 tej ustawy. Na podstawie przepisów ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym , w dniach 8 i 9 lipca 2019 r. przeprowadzono czynności kontrolne zmierzające do kontroli wykonywania ratownictwa wodnego przez N. Kontrolą został objęty okres wykonywania ratownictwa wodnego od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 9 lipca 2019 r. Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, w ramach nadzoru nad wykonywaniem ratownictwa wodnego minister właściwy do spraw wewnętrznych ma prawo: 1) żądać od podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa wodnego udostępnienia dokumentów oraz udzielania pisemnych wyjaśnień dotyczących ich działalności związanej z wykonywaniem ratownictwa wodnego; 2) dokonywać kontroli podmiotów uprawionych do wykonywania ratownictwa wodnego dotyczącej prawidłowości realizacji zadań, o których mowa w art. 13 i art. 14 ust. 1. Oceny kontrolowanej działalności dokonuje się pod względem legalności, gospodarności, celowości i rzetelności. W myśl art. 12 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej: 1) cofa zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy, 2) może cofnąć zgodę, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, nie usunął w wymaganym terminie nieprawidłowości mających istotny wpływ na wykonywanie ratownictwa wodnego, stwierdzonych protokołem kontroli. Przepis art. 12 ust 5 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych nakłada zatem na ministra właściwego do spraw wewnętrznych obowiązek cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 12 ust. 2 tej ustawy, tj. wobec braku: 1) zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych; 2) dysponowania kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego; 3) posiadania siedziby; 4) posiadania niezbędnego do wykonywania ratownictwa wodnego sprzętu specjalistycznego oraz środków transportu i łączności. Według organu z powyższego, wynika, iż brak spełnienia któregokolwiek z warunków ustawowych obliguje ministra właściwego do spraw wewnętrznych do cofnięcia zgody na wykonywania ratownictwa wodnego. W wyniku przeprowadzonej kontroli wykonywania ratownictwa wodnego przez N. w dniu 2 sierpnia 2019 r. sporządzono - w trybie art. 27 ust. 1 ustawy - Protokół kontroli, sygn. [...]. Protokół nie został podpisany przez podmiot kontrolowany; Stowarzyszenie zgłosiło zastrzeżenia w trybie art. 27 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W toku kontroli kontrolerzy nie zostali wpuszczeni do jakiegokolwiek obiektu lub pomieszczenia Stowarzyszenia, przeznaczonego do wykonywania ratownictwa wodnego (siedziby, jednostki terenowej, bazy całorocznej, bazy sezonowej), nie otrzymali żadnych dokumentów związanych z działalnością w zakresie ratownictwa wodnego, nie okazano im żadnego majątku (sprzętu specjalistycznego do wykonywania ratownictwa wodnego, środków transportu i łączności) celem przeprowadzenia oględzin, nie umożliwiono im sprawdzenia jakichkolwiek czynności podejmowanych w ratownictwie wodnym i zabezpieczenia dowodów, a także nie złożono żadnych wyjaśnień wskazanych w piśmie kontrolerów z dnia 5 lipca 2019 r. W związku z powyższym stwierdzono, iż Stowarzyszenie nie wykonuje ratownictwa wodnego i nie spełnia obowiązków ustawowych. Wskazano, iż dokumenty i wyjaśnienia, do przedłożenia których zostało wezwane Stowarzyszenie - tj. między innymi w zakresie obszaru wykonywania ratownictwa wodnego, listy ratowników wodnych wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie przesłanek wymaganych dla ratownika wodnego w świetle art. 2 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, sposobu utrzymywania dyżuru stałego i jego udokumentowania (grafiki dyżurów, listy obecności), wykazu sprzętu specjalistycznego, środków transportu i łączności wraz ze wskazaniem miejsca przechowywania i podstawy dysponowania tym sprzętem (faktury, rachunki, umowy użyczenia, umowy najmu), dokumentacji działań ratowniczych w tym rejestru działań ratowniczych - składają się na podstawową dokumentację dotyczącą ratownictwa wodnego, która stanowi własność Stowarzyszenia i powinna być dostępna w każdym czasie, celem okazania w trakcie kontroli. Zgodnie zatem z pkt III sporządzonego Protokołu kontroli pt. "Ocena ogólna, wnioski i zalecenia", na podstawie ustaleń znajdujących się w Protokole kontroli, negatywnie oceniono wykonywanie ratownictwa wodnego przez N. Jak wskazał organ, ocena podmiotu kontrolowanego została dokonana na podstawie stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli. W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono także, iż podany we wniosku o wyrażenie zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego adres całorocznej bazy ratowniczej w P., ul [...] [...], a także ujawniony w KRS adres jednostki terenowej w S., ul. [...] [...], są fałszywe, gdyż stanowią mieszkania prywatne osób niezwiązanych ze Stowarzyszeniem. W takiej sytuacji podmiot kontrolujący uznając za swój obowiązek zawiadomienie właściwego organu o podejrzeniu składania nieprawdziwych informacji instytucjom państwowym, pismem z dnia 27 lutego 2020 r. zawiadomił Starostę Powiatu P. jako organ nadzoru nad Stowarzyszeniem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 713 z późn.zm.) - Prawo o stowarzyszeniach, o konieczności podjęcia działań nadzorczych zmierzających do zbadania legalności powołania jednostek terenowych przez N. oraz wystąpienia z wnioskiem do właściwego sądu rejestrowego o wykreślenie jednostki terenowej pod adresem S., powiat [...], gmina [...], ul. [...] nr [...] (kod [...]) z uwagi na fakt, że pod tym adresem jednostka terenowa nie istnieje. Ponadto zgodnie z treścią Protokołu kontroli: 1) nie udowodniono prowadzenia stałych dyżurów i zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego; 2) nie udowodniono dysponowanie kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego; 3) nie udowodniono prowadzenia dokumentacji uprawnień ratowników wodnych, w sposób pozwalający na bieżące dokonywanie weryfikacji w zakresie spełnienia przesłanek wynikających z art. 2 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, dotyczących uprawnień ratowników wodnych; 4) nie udowodniono posiadania i swobodnego dysponowania sprzętem ratowniczym, środkami transportu i łączności; 5) nie przedstawiono dokumentacji działań ratowniczych, w tym rejestru działań ratowniczych; 6) nie udowodniono ujawniania zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa osób przebywających na obszarach wodnych oraz przekazywania informacji w tym zakresie właściwym organom, pomimo obowiązku ustawowego wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych; 7) nie udowodniono prowadzenia działalności profilaktycznej i edukacyjnej w zakresie bezpieczeństwa na obszarach wodnych. Organ wskazał, iż w sytuacji, gdy podmiot kontrolowany nie spełnia wszystkich przesłanek wynikających z art. 12 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, w Protokole kontroli zawarto wniosek, iż zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych jest zobowiązany do cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Dyspozycja wynikająca z artykułu 12 ust. 5 pkt 1 ustawy wyklucza w takiej sytuacji postawienie zaleceń pokontrolnych, stosownie do art. 27 ust. 1 tej ustawy, które umożliwiałyby działania naprawcze. Pismem z dnia 20 grudnia 2019 r. zawiadomiono Stowarzyszenie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Stowarzyszenie zostało poinformowane, iż postępowanie wszczęto na podstawie ustaleń zawartych w Protokole kontroli, zaś w świetle ustaleń kontroli, N. nie udowodniło spełnienia przesłanek wynikających z art. 12 ust 2 ustawy, tj. zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego (art. 12 ust 2 pkt 1 ustawy), dysponowania ratownikami wodnymi w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego (art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy) oraz posiadania niezbędnego do wykonywania ratownictwa wodnego sprzętu specjalistycznego, środków transportu i łączności (art. 12 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym). Z uwagi na to organ administracji powiadomił Stowarzyszenie, iż, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy jest zobowiązany do cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Stowarzyszenie zostało także wezwane do przedstawienia swojego stanowiska w tej sprawie oraz pouczone o prawach strony przysługujących w postępowaniu administracyjnym, w tym o treści art. 10 k.p.a. W dniu 17 stycznia 2020 r. wpłynęła do akt postępowania odpowiedź Stowarzyszenia, kwestionujące sposób zawiadomienia o kontroli, wykonywania czynności kontrolnych przez kontrolerów, brak stosownych upoważnień do kontroli oraz wyznaczony termin kontroli. Organ pismem z dnia 24 września 2019 r. ustosunkował się do powyższych zarzutów, wskazując, iż kontrola w ratownictwie wodnym odbywa się na podstawie przepisów Ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W Rozdziale 5 tej ustawy zawarto przepisy szczególne odnoszące do trybu kontroli prowadzonych w ratownictwie wodnym, przy czym ustawa nie przewiduje w zakresie kontroli stosowania przepisów ustawy k.p.a. Zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 1 ustawy, zawiadomienie o kontroli następuje najpóźniej w dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych. Według organu, przekazanie podmiotowi kontrolowanemu zawiadomienia o rozpoczęciu czynności kontrolnych może nastąpić zatem w każdej formie, np. za pośrednictwem faxu lub wiadomości e-mail lub poprzez kontakt telefoniczny oraz nawet osobiście podczas spotkania z przedstawicielami podmiotu kontrolowanego, przy czym musi to nastąpić najpóźniej w dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych. Zawiadomienia o kontroli nie wysyła się za pośrednictwem operatora pocztowego - zgodnie z żądaniem Stowarzyszenia, ponieważ ta forma zawiadomienia, z uwagi na możliwość awizowania pisma, nie gwarantuje dostarczenia przesyłki w terminie wymaganym ustawą. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie pismo zawiadamiające stronę o kontroli zaplanowanej w dniach 8-9 lipca 2019 r. zostało przesłane na adres mailowy Stowarzyszenia w dniu 5 lipca 2019 r. W tym samym dniu przestano także wezwanie do przygotowania konkretnych dokumentów na potrzeby kontroli, stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy. W dniu 8 lipca 2019 r. o godzinie 8.37 Stowarzyszenie wysłało na adres mailowy Ministerstwa prośbę o przełożenie terminu kontroli, tłumacząc, iż w dniach 8-14 lipca żadne dokumenty nie będą dostępne, ponadto osoba upoważniona przez Zarząd również nie będzie dostępna. Organ w odniesieniu do tej kwestii zaznaczył, że ustawodawca nie przewidział możliwości uzgadniania z podmiotem kontrolowanym terminu kontroli zwłaszcza, że - zgodnie z założeniami ustawy - podmiot ten jest zobowiązany do prowadzenia stałej, nieprzerwanej działalności w zakresie ratownictwa wodnego, a także ma obowiązek udokumentowania - na każde wezwanie organu, iż spełnia przesłanki o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy. Podstawą działalności podmiotów uprawnionych w zakresie ratownictwa wodnego jest stałe pozostawanie w gotowości ratowniczej: 24 godziny na dobę/7 dni w tygodniu/365 dni w roku. Tym samym, dokumentacja dotycząca działań ratowniczych (np. grafiki dyżurów, dzienniki pracy ratowników oraz inne dokumenty służące dokumentowaniu działań ratowniczych), w tym także rejestr działań ratowniczych oraz dokumenty potwierdzające kwalifikacje ratowników wodnych, przy pomocy których podmiot zapewnia stan gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, powinna być prowadzona na bieżąco w siedzibie podmiotu i dostępna na każde wezwanie organu. Stowarzyszenie nie wyznaczyło żadnej osoby do wykonywania czynności w trakcie kontroli, pomimo, iż stosownie do art. 25 ust. 3 ustawy wszystkie czynności w imieniu podmiotu kontrolowanego wykonuje jego kierownik lub osoba przez niego wyznaczona. Organ uznał, że w dniach kontroli nikt nie realizował ustawowych zadań w zakresie ratownictwa wodnego w imieniu Stowarzyszenia. W ocenie organu niezasadny jest zarzut braku stosownych upoważnień do kontroli, bowiem wszystkie osoby, które uczestniczyły w czynnościach kontrolnych legitymowały się ważnymi upoważnieniami do działania w imieniu Ministra. Zakreślając ramy prawne kontrolowanego postępowania, MSW i A podał na wstępie, iż zgodnie z ustawą o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór na wykonywaniem ratownictwa wodnego. Istotnym narzędziem sprawowanego nadzoru jest możliwość dokonywania kontroli podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa wodnego w zakresie realizacji działań ratowniczych, o których mowa w art. 13 ustawy oraz realizacji zadań wynikających z art. 14 ust. 1 ustawy, w tym organizowania, kierowania, koordynowania i bezpośredniego prowadzenia działań ratowniczych, zgodnie z brzmieniem pkt 1 ww. artykułu. Zgodnie z art. 12 ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych udziela, w drodze decyzji administracyjnej, zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego, po spełnieniu warunków, o których mowa w ustawie oraz - w świetle art. 12 ust. 5 pkt 1 minister cofa, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego, jeżeli podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego przestał spełniać warunki ustawowe lub został wykreślony z rejestru jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym mowa w art. 17 ust 1 ustawy z dnia 8 września o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Organ konkludował, iż istotą posiadania uprawnienia do wykonywania ratownictwa wodnego jest spełnianie w sposób ciągły, nieprzerwany warunków, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy. Warunki te dotyczą: utrzymywania stałych dyżurów ratowników wodnych, co zapewnia nieprzerwany stan gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego; dysponowania odpowiednio wykwalifikowaną kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia tego stanu gotowości; posiadania siedziby oraz posiadania sprzętu specjalistycznego niezbędnego do wykonywania ratownictwa wodnego, środków transportu i łączności. Zatem ustawodawca określił w ten sposób wszystkie elementy niezbędne do organizowania, kierowania, koordynowania i bezpośredniego prowadzenia działań ratowniczych, które są podstawowym zadaniem podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa wodnego, wymienionym w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy. Warunki z art. 12 ust. 2 ustawy muszą także zostać spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków ustawowych obliguje ministra właściwego do spraw wewnętrznych do cofnięcia zgody na wykonywania ratownictwa wodnego na podstawie art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy. Minister stanął na stanowisku, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy, tj. podmiot przestał spełniać łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 12 ust. 2 ustawy, co było podstawa wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zgody na podstawie 12 ust. 5 pkt 1 ustawy. Organ na podstawie ustaleń kontrolnych przyjął, iż strona nie wykonuje ratownictwa wodnego i nie spełnia aktualnie warunków wskazanych w ustawie, tj. nie prowadzi stałych dyżurów ratowników wodnych, pomimo obowiązku ustawowego, nie dysponuje ratownikami wodnymi na jakiejkolwiek podstawie, nie posiada sprzętu specjalistycznego niezbędnego do wykonywania ratownictwa wodnego, środków transportu i łączności. Gotowość do wykonywania ratownictwa wodnego nie została przez podmiot zapewniona. Wskazał, iż jak wykazała kontrola, Stowarzyszenie nie wyznaczyło żadnej osoby do realizacji czynności kontrolnych i zmierzało do uniknięcia kontroli oraz przełożenia jej terminu. W rezultacie w dniach kontroli nie prowadziło żadnej działalności. Zgodnie z Protokołem kontroli (strona 3 akapit 6) kontrolerzy kontaktowali się telefonicznie z przedstawicielem Stowarzyszenia, uzyskując sugestię odstąpienia od czynności kontrolnych. Ponadto zgodnie z Protokołem kontroli (strona 4 akapit 5 i strona 5 akapit 1) przedstawiciel Stowarzyszenia odmówił podania nazwisk osób rzekomo przebywających na dyżurze ratowniczym oraz miejsca przechowywania sprzętu specjalistycznego gotowego do użycia w ramach ratownictwa wodnego. Zdaniem organu jest to niedopuszczalne, biorąc pod uwagę brzmienie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, mając dodatkowo na uwadze fakt, iż czynności kontrolne zaplanowano na sezon letni i szczyt sezonu kąpielowego Polsce, w dniach powszednich i normalnych godzinach pracy. Organ wskazał, iż działalność podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa wodnego jest w okresie letnim - w lipcu i sierpniu najbardziej intensywna z uwagi na najwyższe ryzyko wystąpienia wypadku na obszarze wodnym. Tym bardziej zadziwiające - w ocenie organu - są twierdzenia Stowarzyszenia, iż termin kontroli wyznaczono na okres urlopowy, co w konsekwencji oznaczało nieobecność kogokolwiek z członków Stowarzyszenia w trakcie kontroli. Organ przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt. II GSK 148/15, iż "Pozostawanie w stanie gotowości oznacza, że wnioskodawca liczy się tym, iż wezwanie do wykonywania ratownictwa wodnego może zostać złożone w każdym czasie. W dyspozycji podmiotu, który uzyskał zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego musi być zatem m. in. kadra ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości i odpowiednie środki techniczne. Gotowość do wykonywania ratownictwa wodnego oznacza bowiem m. in., że odpowiednio wykwalifikowany ratownik lub ratownicy w ramach dyżuru stale znajdują się w takim stanie psychicznym i fizycznym, który wskazuje na chęć i możliwość wykonywania należących do nich zadań i jednocześnie dysponują oni niezbędnym do wykonywania ratownictwa wodnego sprzętem specjalistycznym oraz środkami transportu i łączności. W konsekwencji umożliwia to faktyczne świadczenie ratownictwa wodnego w sposób ciągły (stały). Podmiot, który uzyskał zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego uczestniczy bowiem w systemie ratownictwa wodnego". Organ stwierdził więc, że Stowarzyszenie aktualnie nie spełnia warunków stawianych podmiotom uprawnionym do ratownictwa wodnego, tym samym nie spełnia warunków do posiadania zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Następnie organ przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 431/15 stwierdzające, iż "decyzja w sprawie udzielenia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego kształtuje szczególne uprawnienie w sferze związanej z bezpieczeństwie powszechnym. Każdy bowiem, kto znajduje się na obszarze wodnym, oczekuje, iż ochroną jego życia i zdrowia zajmie się profesjonalny podmiot, spełniający najwyższe standardy w dziedzinie ratownictwa wodnego. Słuszny interes obywateli, kwalifikowany w tym przypadku w kategorii interesu społecznego, wymusza więc na organie administracji szczególną dbałość o zachowanie owego profesjonalizmu i gwarancji jakości wykonywanych zadań przez podmiot ubiegający się o wyrażenie zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego". Organ wskazał końcowo, iż skoro podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa wodnego jest zobowiązany do wypełniania warunków, które spełniał w dniu wyrażenia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego w sposób ciągły, tj. bez przerwy, zatem zaniedbanie powyższych obowiązków, tj. przerwanie ciągłości spełniania przesłanek ustawowych, jak ustalono w sprawie N., obliguje organ administracji do cofnięcia tej zgody w trybie art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Od powyższej decyzji Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając w całości decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2020 r. zarzuciło: A. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7. 77 §1 i 107 §3 k.p.a. - poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy skarżący spełnia określone w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych wymogi dla podmiotu wykonującego ratownictwo wodne, co doprowadziło do przedwczesnego ustalenia, że organ posiada w niniejszym stanie faktycznym obowiązek cofnięcia skarżącemu zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego; 2. art. 7. 77 §1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy - poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego, tj. nieuprawnione przedstawiciela skarżącego w dniu wyznaczonej kontroli, mimo uprzedniego wystosowania prośby o przełożenie jej terminu, świadczy o braku stałej (trwającej 7 dni w tygodniu i 24 godziny na dobę) gotowości skarżącego do wykonywania ratownictwa wodnego w rozumieniu ustawy; 3. art. 39 ind.1 §1 k.p.a. w zw. z art. 8 §1 k.p.a, poprzez doręczenie zawiadomienia o kontroli w sposób nieprzewidziany przepisami prawa, co spowodowało prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestnika do organu władzy publicznej, 4. art. 8 §1 k.p.a. - poprzez odmowę przesunięcia terminu kontroli, mimo złożonego przez Skarżącego przed jej rozpoczęciem stosownego i umotywowanego wniosku, co doprowadziło do prowadzenia postępowania bez udziału Skarżącego i w warunkach, w których nie miał on możliwości wykazania spełniania warunków wykonywania ratownictwa wodnego. B. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 12 ust. 5 ustawy - poprzez cofnięcie zgody na wykonywanie przez Skarżącego ratownictwa wodnego, mimo że nie wykazano w sposób prawidłowy, że Skarżący nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy, 2. art. 24 ust. 1 ustawy - poprzez sporządzenie zawiadomienia przez osobę, która nie legitymowała się upoważnieniem do działania w imieniu Ministra, jedynego podmiotu uprawnionego do zawiadamiania o kontroli w rozumieniu przepisów ustawy, 3. art. 25 ust. 5 ustawy - poprzez przeprowadzenie oględzin bez obecności Skarżącego, co jest jawnie sprzeczne z bezwzględnie obowiązującą dyspozycją tego przepisu. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2020 roku - na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a."). oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację przytoczone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem żaden z zawartych w niej zarzutów nie może być uznany za zasadny. Sąd nie dopatrzył się też istotnych wad decyzji, mogących rzutować na ocenę jej zgodności z obowiązującym prawem. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 12 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej: 1) cofa zgodę na wykonywanie ratownictwa wodnego, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy, 2) może cofnąć zgodę, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, nie usunął w wymaganym terminie nieprawidłowości mających istotny wpływ na wykonywanie ratownictwa wodnego, stwierdzonych protokołem kontroli. Zdaniem Sądu, z powyższego unormowania wynika, iż art. 12 ust 5 pkt 1 wskazanej ustawy nakłada zatem na ministra właściwego do spraw wewnętrznych obowiązek cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 12 ust. 2 tej ustawy, a zatem w sytuacji stwierdzenia braku: 1) zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych; 2) dysponowania kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego; 3) posiadania siedziby; 4) posiadania niezbędnego do wykonywania ratownictwa wodnego sprzętu specjalistycznego oraz środków transportu i łączności. Podstawą faktyczną ustaleń, które posłużyły jako stan faktyczny przywołany w zaskarżonej decyzji, były wyniki kontroli wykonywania ratownictwa wodnego przez N., przeprowadzonej na zasadach określonych w ustawie o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych w Rozdziale 5 pt. Nadzór i kontrola nad ratownictwem wodnym Na podstawie ustaleń kontrolnych organ przyjął, iż N. nie realizuje obowiązków ustawowych w ratownictwie wodnym oraz nie spełnia aktualnie przesłanek określonych w art. 12 ust. 2 tej ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, należy wskazać, iż koncentrują się one na - niewłaściwym w ocenie strony - trybie wykonania czynności kontrolnych w podmiocie uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego. Zaznaczenia wymaga, iż strona nie podjęła się wykazania spełnienia obowiązków ustawowych, przez co nie można stwierdzić, aby nawet w sensie hipotetycznym, uznanie zasadności któregokolwiek zarzutu proceduralnego podnoszonego przez stronę, mogło rzutować na prawidłowość podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Należy zaaprobować ustalenia organu co do tego, iż wyniki kontroli pozwalają bezsprzecznie stwierdzić, iż N. nie wykonuje ratownictwa wodnego i nie spełnia przesłanek wynikających z przepisów ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Wbrew uprawnieniom wynikającym z art. 25 ust. 2 tej ustawy kontrolerzy nie zostali wpuszczeni do jakiekolwiek obiektu lub pomieszczenia N. przeznaczonego do wykonywania ratownictwa wodnego (siedziby, jednostki terenowej, bazy całorocznej, bazy sezonowej), nie otrzymali żadnych dokumentów związanych z działalnością w zakresie ratownictwa wodnego, nie okazano im żadnego majątku (sprzętu specjalistycznego do wykonywania ratownictwa wodnego, środków transportu i łączności) celem przeprowadzenia oględzin, nie umożliwiono im sprawdzenia jakichkolwiek czynności podejmowanych w ratownictwie wodnym i zabezpieczenia dowodów, a także nie złożono żadnych wyjaśnień dotyczących wykonywania ratownictwa wodnego. Stowarzyszenie nie zrealizowało zatem żadnego z obowiązków wynikających z art. 25 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, związanych z kontrolą. W punkcie III sporządzonego Protokołu kontroli pt. "Ocena ogólna, wnioski i zalecenia", na podstawie ustaleń znajdujących się w Protokole kontroli negatywnie oceniono wykonywanie ratownictwa wodnego przez N.. Zgodnie z treścią Protokołu kontroli: 1) nie udowodniono prowadzenia stałych dyżurów i zapewnienia stanu gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego; 2) nie udowodniono dysponowania kadrą ratowników wodnych w liczbie niezbędnej do zapewnienia gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego; 3) nie udowodniono prowadzenia dokumentacji uprawnień ratowników wodnych, w sposób pozwalający na bieżące dokonywanie weryfikacji w zakresie spełnienia przesłanek wynikających z art. 2 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, dotyczących uprawnień ratowników wodnych; 4} nie udowodniono posiadania i swobodnego dysponowania sprzętem ratowniczym, środkami transportu i łączności; 5) nie przedstawiono dokumentacji działań ratowniczych, w tym rejestru działań ratowniczych; 6) nie udowodniono ujawniania zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa osób przebywających na obszarach wodnych oraz przekazywania informacji w tym zakresie właściwym organom, pomimo obowiązku ustawowego wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych ; 7) nie udowodniono prowadzenia działalności profilaktycznej i edukacyjnej w zakresie bezpieczeństwa na obszarach wodnych. Wyniki kontroli wskazane w punktach 1, 2 i 4 wprost wskazują na brak spełnienia przesłanek wynikających odpowiednio z art. 12 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Za uprawnione w tej sytuacji należy uznać stanowisko organu co do niespełniania przez podmiot kontrolowany wszystkich przesłanek wynikających z art. 12 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W tej sytuacji, w myśl art. 12 ust. 5 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, minister właściwy do spraw wewnętrznych jest zobowiązany do cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Należy zgodzić się z organem, iż dyspozycja art. 12 ust. 5 pkt 1 tej ustawy wyklucza w takiej sytuacji postawienie zaleceń pokontrolnych, stosownie do art. 27 ust. 1, które umożliwiałyby działania naprawcze. Nie jest, w ocenie Sądu, zasadny zarzut naruszenia art. 7,77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Wbrew twierdzeniom strony, organ administracji podjął w sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zgodnie z dyspozycją wynikającą z 7 k.p.a. Organ administracji wykonał w tej sprawie wszystkie obowiązki wynikające z przepisów procedury administracyjnej i wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, do czego jest zobowiązany zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., tj. zarówno włączył w poczet materiałów dowodowych w sprawie dowody, które posiadał z urzędu (Protokół kontroli oraz Zastrzeżenia do protokołu kontroli złożone przez Stowarzyszenie w dniu 16.08.2019 r.), jak również wezwał N. do przedłożenia swojego stanowiska w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a następnie włączył je do materiału dowodowego w sprawie. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, w celu uzupełnienia stanu faktycznego w sprawie lub obalenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji. W swoim stanowisku z dnia 17 stycznia 2020 r. podniosła wyłącznie zarzuty charakteru polemicznego odnośnie sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych: sposobu zawiadomienia o kontroli, braku oznakowania siedziby Stowarzyszenia, która pozostawała zamknięta w trakcie czynności kontrolnych, posiadania stosownych upoważnień do przeprowadzenia kontroli, oględzin, braku obecności przedstawicieli Stowarzyszenia z powodu sezonu urlopowego i odmowy przeniesienia kontroli na inny termin. Natomiast Strona skarżąca nie wyjaśniła w żadnym zakresie, w jaki sposób wypełnia przesłanki ustawowe wynikające z art. 12 ust. 2 ustawy i nie przedłożyła na tą okoliczność żadnych dokumentów. Organ prawidłowo skompletował, a następnie ocenił materiał dowodowy sprawy, uznając okoliczności przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia za udowodnione stosownie do art. 80 k.p.a. Ustalenia organu znalazły właściwe odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 107 § 3 k.p.a. Wzięto przy tym pod uwagę twierdzenia strony skarżącej zawarte w Zastrzeżeniach do protokołu kontroli złożonych w dniu 16 sierpnia 2019 r. oraz w stanowisku złożonym do akt postępowania w dniu 17 stycznia 2020 r. uznając, ze nie przeczą one ustaleniom faktycznym dokonanym przez kontrolerów na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Przeciwnie – strona potwierdza w nich, że żaden z przedstawicieli Stowarzyszenia nie spotkał się z kontrolerami, nie przedłożono kontrolerom żadnych dokumentów dotyczących wykonywania ratownictwa wodnego oraz nie okazano siedziby, żadnej bazy ratowniczej, żadnego sprzętu specjalistycznego, środków transportu i łączności. Z uwagi na powyższe, zarzuty zawarte w skardze należało uznać za bezzasadne. Zdaniem Sądu, uprawniona w tej sytuacji jest konkluzja, iż w wyżej zakreślonym stanie faktycznym sprawy organ był zobowiązany do cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego. Za bezpodstawny należy więc uznać zarzut naruszenia art. 12 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Także zarzuty dotyczące naruszenia: art. 39 ind. 1 § 1 k.p.a. w związku z artykułem 8 § 1 k.p.a (w zakresie doręczenia zawiadomienia o kontroli w sposób - zdaniem Strony skarżącej - nie budzący zaufania uczestnika do organu władzy publicznej), art. 8 § 1 k.p.a (w zakresie odmowy przesunięcia terminu kontroli), art. 24 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (w zakresie braku - zdaniem strony skarżącej - stosownych upoważnień do kontroli) oraz art. 25 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (w zakresie przeprowadzenie oględzin w trakcie kontroli bez udziału Stowarzyszenia) ukierunkowane są wobec sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych, a nie wobec ustaleń podjętych w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia zgody na wykonywania ratownictwa wodnego i wydanego rozstrzygnięcia. Stanowisko strony skarżącej co do przebiegu kontroli zostało już wcześniej sformułowane w Zastrzeżeniach do Protokołu kontroli. Należy wskazać, iż na ówczesnym etapie Stowarzyszenie zostało poinformowane, iż kontrola w ratownictwie wodnym odbywa się na podstawie przepisów szczególnych, tj. przepisów ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W Rozdziale 5 tej ustawy zawarto przepisy odnoszące do trybu kontroli prowadzonych w ratownictwie wodnym, przy czym w zakresie kontroli nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, zawiadomienie o kontroli następuje najpóźniej w dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych. Słusznie organ zatem uznał, iż przekazanie podmiotowi kontrolowanemu zawiadomienia o rozpoczęciu czynności kontrolnych może nastąpić w każdej formie, np. za pośrednictwem faxu lub wiadomości e-mail lub poprzez kontakt telefoniczny oraz nawet osobiście podczas spotkania z przedstawicielami podmiotu kontrolowanego, przy czym musi to nastąpić najpóźniej w dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych. Zasadnie organ zanegował jako niezasadną w opisanym stanie prawnym możliwość wysyłania pism informujących o dacie wszczęcia kontroli za pośrednictwem operatora pocztowego, gdyż ta forma zawiadomienia nie gwarantuje dostarczenia przesyłki w określonym terminie, co pozwoliłoby wypełnić kontrolerom swoje uprawnienia, w tym do przeprowadzenia kontroli niezwłocznie po powiadomieniu podmiotu kontrolowanego, w myśl art. 24 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, m.in. z uwagi na możliwość awizowania pisma. Wbrew twierdzeniom Strony skarżącej, nie mogło dojść do naruszenia art. 39 ind. 1 § 1 k.p.a., gdyż przepis ten w sprawach prowadzenia kontroli wykonywania ratownictwa wodnego nie ma zastosowania. Należy w tej sytuacji uznać, że pismo zawiadamiające N. o kontroli zaplanowanej w dniach 8-9 lipca 2019 r. zostało więc prawidłowo przesłane na adres mailowy Stowarzyszenia w dniu 5 lipca 2019 r.; w tym samym dniu przesłano także wezwanie do przygotowania konkretnych dokumentów na potrzeby kontroli, stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. W dniu 8 lipca 2019 r. Stowarzyszenie wysłało na adres mailowy ministerstwa prośbę o przełożenie terminu kontroli, tłumacząc, iż w dniach 8-14 lipca żadne dokumenty nie będą dostępne, ponadto osoba upoważniona przez Zarząd również nie będzie dostępna. Powyższe potwierdza zatem, iż Stowarzyszenie zostało zawiadomione o kontroli w terminie wymaganym w przepisach ustawy. Brak jest podstawy prawnej dla uzgadniania z podmiotem kontrolowanym terminu kontroli. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Stowarzyszenie na mocy przywołanych przepisów ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych zobowiązane było do prowadzenia stałej, nieprzerwanej działalności w zakresie ratownictwa wodnego, a także miało obowiązek udokumentowania - na każde wezwanie organu, iż spełnia przesłanki, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy. Nie można w tej sytuacji uznać, iż zawiadomienie o terminie kontroli w drodze informacji email nastąpiło z naruszeniem art. 8 k.p.a. ( w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej). Zasadne jest stanowisko organu, który wskazał, że obowiązujące przepisy prawa nakazują, by podmioty uprawnione w zakresie ratownictwa wodnego pozostawały w gotowości ratowniczej: 24 godziny na dobę/7 dni w tygodniu/365 dni w roku. Podmioty te bowiem w myśl art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, zapewniają stan gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego, poprzez utrzymywanie stałych dyżurów ratowników wodnych. Także dokumentacja dotycząca prowadzonej działalności w zakresie wykonywania ratownictwa wodnego powinna być prowadzona na bieżąco w siedzibie podmiotu i dostępna na każde wezwanie. Stowarzyszenie nie wyznaczyło żadnej osoby do wykonywania czynności w trakcie kontroli, pomimo, iż stosownie do art. 25 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, wszystkie czynności w imieniu podmiotu kontrolowanego wykonuje jego kierownik lub osoba przez niego wyznaczona. Zatem należało stwierdzić, iż we wskazanych dniach kontroli nie były realizowane działania w zakresie ratownictwa wodnego. Jak wynika z Protokołu kontroli, ustawowych zadań w ratownictwie wodnym skarżące Stowarzyszenie nie wykonywało w całym okresie objętym kontrolą – a zatem w tymże okresie nie spełniano przesłanek ustawowych. N. nie udostępniło bowiem żadnych dokumentów za okres objęty kontrolą, które wskazywałby na fakt prowadzenia jakiejkolwiek działalności w ratownictwie wodnym, w tym utrzymywania obowiązkowej gotowości do wykonywania ratownictwa wodnego. Należy podzielić pogląd organu, iż zarzut naruszenia art. 25 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych skierowany pod adresem kontrolerów, nie jest zrozumiały, bowiem w trakcie czynności kontrolnych nie mogło dojść do naruszenia tego przepisu, tj. dokonania oględzin majątku i obiektów bez udziału przedstawiciela N., skoro kontrolerzy nie zostali wpuszczeni do żadnego obiektu, a zatem oględzin nie dokonali, w związku z czym nie zidentyfikowali żadnego majątku N.. Nie może być uznany za zasadny zarzut także braku stosownych upoważnień do kontroli, co nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wszystkie osoby, które uczestniczyły w czynnościach kontrolnych legitymowały się ważnymi upoważnieniami do działania w imieniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych (vide – k - 6, 7 akt administracyjnych). Tak więc zasadna jest konkluzja organu, iż Stowarzyszenie, które nie wyznaczyło żadnej osoby do realizacji czynności kontrolnych i zmierzało do uniknięcia kontroli oraz przełożenia jej terminu, w rezultacie w dniach kontroli nie prowadziło żadnej działalności. Zaznaczenia wymaga, iż czynności kontrolne zaplanowano na sezon letni i szczyt sezonu kąpielowego w Polsce, w dniach powszednich i normalnych godzinach pracy. Działalność podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa wodnego jest w okresie letnim - w lipcu i sierpniu najbardziej intensywna z uwagi na najwyższe ryzyko wystąpienia wypadku na obszarze wodnym (notorium). Obrona przed stawianymi zarzutami opierająca się na stwierdzeniu, iż fakt wyznaczenia terminu kontroli na okres urlopowy mógł uzasadniać nieobecność jakiejkolwiek osoby upoważnionej w siedzibie Stowarzyszenia, nie może spotkać się z aprobatą ze strony Sądu. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Uznając skargę za niezasadną, a także nie stwierdzając naruszeń prawa, które winny być stwierdzone z urzędu, a które mogłyby rzutować na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.