I SA/Bk 147/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Gminy Gródek z dnia 29 listopada 2019 r. nr XII/109/19 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu 29 listopada 2019 r. Rada Gminy Gródek podjęła uchwałę nr XII/109/19 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z 2019 r. poz. 5880. Podstawę prawną podjęcia ww. uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm., dalej powoływanej jako: "u.s.g.") oraz art. 6j ust. 2 i 2a, art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010, dalej powoływanej jako: "u.c.p.g."). Na mocy § 1 ust. 1 uchwały dokonano wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - od gospodarstwa domowego. W § 2 i § 3 uchwały ustalono odpowiednio miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny i nieselektywny, przy czym wysokość miesięcznej stawki zróżnicowano w zależności od liczby osób pozostających w gospodarstwie domowym. W § 2 uchwały wskazano, że miesięczna stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny wynosi: 1) w przypadku gospodarstwa domowego 1 osobowego - 21 zł; 2) w przypadku gospodarstwa domowego 2 osobowego - 42 zł; 3) w przypadku gospodarstwa domowego 3 osobowego - 53 zł; 4) w przypadku gospodarstwa domowego 4 osobowego - 63 zł; 5) w przypadku gospodarstwa domowego 5 osobowego - 74 zł; 6) w przypadku gospodarstwa domowego 6 osobowego i więcej - 84 zł. W § 3 uchwały wskazano natomiast, że miesięczna stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi w sposób nieselektywny wynosi: 1) w przypadku gospodarstwa domowego 1 osobowego - 63 zł; 2) w przypadku gospodarstwa domowego 2 osobowego - 126 zł; 3) w przypadku gospodarstwa domowego 3 osobowego - 159 zł; 4) w przypadku gospodarstwa domowego 4 osobowego - 189 zł; 5) w przypadku gospodarstwa domowego 5 osobowego - 222 zł; 6) w przypadku gospodarstwa domowego 6 osobowego i więcej - 252 zł. 2. Nie zgadzając się z zapisami ww. uchwały Prokurator Rejonowy w B. (dalej powoływany również jako: "Prokurator") wywiódł skargę do tutejszego sądu zarzucając im naruszenie art. 6j ust. 2a w zw. z art. 6j ust. 2 u.c.p.g. polegające na zróżnicowaniu stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalonej metodą od gospodarstwa domowego, według nieprzewidzianego w ustawie kryterium liczby osób w gospodarstwie domowym. Z uwagi na powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały z uwagi na treść § 2 i § 3 dot. ustalenia miesięcznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny oraz nieselektywny. W uzasadnieniu zaznaczył, że przedmiotowa uchwała zaliczana jest do katalogu aktów prawa miejscowego, które zgodnie z art. 87 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., poz. 78.483) ustanawiane są przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, stanowiących źródła prawa Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie obowiązujące na obszarze działania tych organów, przy czym zasady i tryb wydawania aktów określa ustawa. Również art. 40 ust. 1 u.s.g. wskazuje, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Dalej Prokurator wskazał, że na podstawie rozdziału 3a u.c.p.g. gmina upoważniona jest do określania metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki. W art. 6j-6k u.c.p.g. ustawodawca przewidział metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podniósł, że akty prawa miejscowego wydawane przez właściwe organy gminy w określonym wyżej zakresie muszą odpowiadać regulacjom zawartym w u.c.p.g. Analiza zaskarżonej uchwały prowadzi natomiast do wniosku, że Rada Gminy Gródek wybrała metodę ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 2 u.c.p.g., tj. od gospodarstwa domowego. Jednakże w uchwale tej ustalono po sześć stawek tej opłaty - w zależności od wielkości gospodarstwa domowego, podczas gdy zgodnie z przepisami u.c.p.g. Rada Gminy może uchwalić jedną stawkę od gospodarstwa domowego. W ocenie skarżącego przepis art. 6j ust. 2a u.c.p.g. nie mógł stanowić podstawy do różnicowania stawki opłaty przy wyborze metody, o której mowa w art. 6j ust. 2 u.c.p.g., ponieważ że katalog w nim zawarty, upoważniający gminę do różnicowania stawek opłaty, nie zawiera przesłanki różnicowania stawki opłaty w zależności od wielkości (liczebności) gospodarstwa domowego, gdyż liczba mieszkańców odnosi się do liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, a nie do liczby mieszkańców tworzących czy zamieszkujących gospodarstwo domowe. W konsekwencji, w przypadku wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 2 u.c.p.g., Rada Gminy powinna ustalić jedną stawkę opłaty od gospodarstwa domowego, bez jej różnicowania w zależności od wielkości (liczebności) gospodarstwa. Prokurator wskazał, że co prawda w stanie prawnym obowiązującym do 1 lutego 2015 r. dopuszczalne było różnicowanie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonych od gospodarstwa domowego ze względu na liczbę osób w gospodarstwie domowym, w oparciu o upoważnienie wynikające z art. 6k ust. 4 u.c.p.g., jednak w aktualnie obowiązującym stanie prawnym podstawą różnicowania stawek opłat przez Radę Gminy jest wyłącznie upoważnienie wynikające z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., zawierające zamknięty katalog przesłanek (kryteriów) różnicowania opłat. 3. Rada Gminy Gródek wywiodła odpowiedź na skargę wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że przepis art. 6k ust. 1 u.c.p.g. przyznaje radzie gminy kompetencję do dokonania wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustalenia stawkę takiej opłaty, dopuszczając stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Metodami ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród których rada gminy może wybierać są: 1) liczba mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość (art. 6j ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.); 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości (art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.); 3) powierzchnia lokalu mieszkalnego (art. 6j ust. 1 pkt 3 u.c.p.g.); 4) gospodarstwo domowe (art. 6j ust. 2 u.c.p.g.) - metoda ta ma zastosowanie do nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Dalej podniosła, że już sama konstrukcja przepisu art. 6j u.c.p.g. wskazuje na możliwość różnicowania stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi bez względu na wybraną metodę ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kryteria różnicowania stawek opłaty nie zostały przypisane konkretnym metodom ustalenia tej opłaty. Zamieszczenie analizowanej normy bezpośrednio po przepisach odnoszących się do metody ustalenia opłaty od gospodarstwa domowego, a nie przed tymi przepisami, stanowi istotną wskazówkę nakazującą uznać, że art. 6j ust. 2a u.c.p.g. ma zastosowanie również do metody opisanej w art. 6j ust. 2 u.c.p.g. Rada Gminy Gródek zaprezentowała swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie konkludując, że różnicowanie stawki opłaty przy metodzie jej obliczania od gospodarstwa domowego jest rozwiązaniem powszechnie wykorzystywanym w gminach. Ponadto wskazała, że organ nadzoru nie kwestionował legalności zaskarżonej uchwały Rady Gminy Gródek. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, określana dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt sąd stwierdza nieważność uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Z powyższego wynika, że nie każde naruszenie prawa skutkować będzie stwierdzeniem nieważności aktu lub zarządzenia, a jedynie takie, które po pierwsze będzie oczywiste i wprost wynikające z normy prawa i po drugie, będzie nosiło cechę istotności. 2. Kwestią sporną w sprawie pozostaje, czy zaskarżona uchwała jest sprzeczna z treścią art. 6 k ust. 1 pkt 1 i art. 6 j. ust. 2 i 2 a u.c.p.g. w zakresie zróżnicowania stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi metodą od gospodarstwa domowego, według nieprzewidzianego w ustawie kryteriom liczby osób w gospodarstwie domowymi czy naruszenie to ma cechę "istotności", uzasadniające stwierdzenie nieważności przepisu prawa miejscowego na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. 3. Kompetencję gmin do wydawania aktów prawa miejscowego określa Konstytucja RP oraz przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. Klauzula kompetencyjna zobowiązuje organy stanowiące gmin do wydawania aktów prawa miejscowego wyłącznie na podstawie upoważnień ustawowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Potwierdza to treść § 143 w zw. z § 115 ZTP, z których wynika, że w akcie prawa miejscowego umieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, upoważnieniu ustawowym. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała nr XII/109/19 Rady Gminy Gródek z dnia 29 listopada 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty. Upoważnienie ustawowe dla tego rodzaju uchwały przewiduje przepis art. 6 k u.c.p.g. i na tej podstawie została ona podjęta. Przepis art. 6 k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. zawiera ustawowe upoważnienia dla rady gminy do podjęcia uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6 j ust. 1 i 2 oraz do ustalenia stawki takiej opłaty. Dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Z brzmienia art. 6k ust. 2 wynika, że rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi bierze pod uwagę: 1) liczbę mieszkańców zamieszkujących dana gminę, 2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych, 3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2 d, 4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo. W art. 6k ust. 2a u.c.p.g. ustawodawca określił maksymalne stawki za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny, a w art. 6k ust. 3 – w sposób nieselektywny. Przywołane regulacje w żadnym przypadku nie przewidywały możliwości różnicowania stawek opłat w sytuacji wyboru metody, o której mowa w art. 6j ust. 2 u.c.p.g. w zależności od liczby osób w gospodarstwie domowym. 4. Konieczne wydaje się w tym miejscu poddanie analizie zmian art. 6k u.c.p.g. W ustawie z dnia 25 marca 2013 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 228) dodano ust. 4 do art. 6k. Stanowił on, że rada gminy określając warunki opłat zgodnie z metodą, o której mowa w art. 6j ust. 1 i 2, może różnicować stawki opłat, wprowadzać zwolnienia przedmiotowe, ustanawiać dopłaty dla właścicieli nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, spełniających ustalone przez nią kryteria lub określić szczegółowo zasady ustalania tych opłat. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 87) znowelizowała brzmienie przepisu art. 6k ust. 4 stanowiąc, że rada gminy w drodze uchwały może zwolnić w całości lub części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (...) Mocą ustawy z dnia 11 września 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1793), art. 6k ust. 4 otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały, może zwolnić w całości lub części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (...) lub rodziny wielodzietne o których mowa w ustawie o Karcie Dużej Rodziny (...). Przedstawione powyżej brzmienie przepisy pozwala na konstatację, iż w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2015 r., ale także w stanie prawnym obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, niezależnie od przyjętej metody ustalania opłat, brak jest podstaw do różnicowania stawki w zależności od liczby osób w gospodarstwie domowym. Metoda "od gospodarstwa domowego" dopuszcza zróżnicowanie stawek uzależniając je od przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem. Jest więc zróżnicowaniem dochodowym, a nie liczbowym, pod którym kryje się liczba osób składających się na dane gospodarstwo domowe. Pomimo częściowej zmiany przepisu art. 6k ust. 4 u.c.p.g. nadal zachowuje aktualność w swej istocie pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 16/16, zgodnie z którym: "z żadnej regulacji u.c.p.g., nie wynika również upoważnienie dla rady gminy do wprowadzenia w ramach metody wymienionej w art. 6j ust. 2 u.c.p.g., dodatkowego kryterium, jakim jest podział gospodarstw domowych na kategorie zależne od liczby osób w nich zamieszkujących i zróżnicowanie na tej podstawie wysokości stawki opłaty." Sąd w tut. składzie stanowisko to podziela. 5. Ocena zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że uchwała ta narusza wskazane powyżej przepisy prawa, tj. art. 6k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6j ust. 2 i ust. 2a u.c.p.g. Rada Gminy zdecydowała, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi będzie ustalana na podstawie metody określonej w art. 6j ust. 2, 2a i 3b oraz art. 6k ust. 1 , 3 i 4 a ustawy. Wobec tego obowiązana była do ustalenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego z uwzględnieniem miesięcznego przeciętnego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem przy uwzględnieniu okoliczności, czy odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny. W zaskarżonej uchwale Rada wprawdzie uzależniła stawki opłaty od okoliczności, czy odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, ale ponadto wprowadziła zróżnicowanie tej opłaty od ilości osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego (jednoosobowe i wieloosobowe gospodarstwo domowe), pomimo braku już w art. 6k ust. 4 ustawy prawa do "różnicowania" stawek. Tymczasem żadna z metod nie przewidywała zróżnicowania opłat od ilości osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego, tak jak uczynił to organ Gminy. Zmiana dokonana przez ustawodawcę w art. 6k ust. 4 wyeliminowała możliwość różnicowania stawek z uwzględnieniem liczby osób w gospodarstwie domowym począwszy od 1 lutego 2015 r. 6. Zdaniem tut. Sądu, regulowanie metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami w sposób odmienny niż uczynił to ustawodawca stanowi naruszenie ustawowego upoważnienia zawartego w art. 6k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6j ust. 2 i ust. 2a u.c.p.g. Podnieść należy, że w wyroku z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 16/16 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się m.in. do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II FSK 1797/15 oraz z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. II FSK 3231/15, a na które w niniejszej sprawie powołał się także Organ. W tym kontekście podać trzeba, że w szczególności w wyroku o sygn. akt II FSK 1797/15 Naczelny Sąd Administracyjny analizował treść art. 6k ust. 4 ustawy, "w którym wprost wskazano, że rada gminy, określając warunki opłat zgodnie z metodą o której mowa w art. 6j ust.1 i 2 może m.in. różnicować stawki opłat" i wywiódł, że "powołany art. 6k ust. 4 u.c.p.g. wyraźnie przewiduje takie uprawnienie także w przypadku wyboru metody, o której mowa w art. 6j ust. 2 tej ustawy". Następnie, po przeprowadzeniu wykładni powołanych regulacji, Sąd zwrócił uwagę na argumenty natury funkcjonalnej i celowościowej, których dostarcza ocena treści materiałów przygotowanych w toku procesu legislacyjnego. NSA przyjął, że uchwały różnicujące stawki, w przypadku wyboru metody ustalania opłaty "od gospodarstwa domowego" - podejmowane w 2013 r. - miały oparcie w art. 6k ust. 4 u.c.p.g. Natomiast w dniu podejmowania uchwały w sprawie II FSK 16/16, przepis art. 6k ust. 4 u.c.p.g. miał nowe brzmienie. Z kolei w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2016 r. w sprawach o sygn. II FSK 3231/15 i II FSK 3232/15, nie przeprowadzono analizy zmiany art. 6k ust. 4 u.c.p.g, albowiem rozpoznawane w tamtych postępowaniach skargi kasacyjne nie zawierały takiego zarzutu, jak zauważył NSA w wyroku sygn. akt II FSK 16/16. Uwagi te są także adekwatne do argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie, w której wskazano na diametralnie przeciwstawne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślić należy, że w wyroku z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II FSK 1797/15 Naczelny Sąd Administracyjny dokonywał oceny uchwały podjętej dnia 13 marca 2013 r., zaś sprawa o sygn. akt II FSK 16/16 dotyczyła uchwały podjętej 5 maja 2015 r., a zatem w różnych stanach prawnych. Zdaniem tut. Sądu wobec podjętych uchwał w innych datach i na podstawie różnych regulacji prawnych, zapadłe wyroki są odmienne, ale nie oznaczają rozbieżności w orzecznictwie. 7. Sąd zauważa, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego - tak wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego – w kwestii po pierwsze możliwości i zakresu różnicowania stawek, ale też niemożności posługiwania się stawkami nieznanymi ustawie i w zakresie przez prawo nieprzewidzianym, rozważania zawarte w odpowiedzi na skargę, dotyczące wykładni art. 6j ustawy, pozbawione są racji i nie mogą zyskać akceptacji Sądu. W konsekwencji powyższego uprawnione są zarzuty skargi wniesionej przez Prokuratora, bowiem zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, które tut. Sąd ocenił jako istotne, bo wykraczające poza ustawowe umocowanie. Co prawda brak jest stanowiska Prokuratora co do "istotności" naruszenia tym niemniej Sąd uznał, że wykroczenie organu gminy poza ustawowe umocowanie jest oczywiste i nie budzi wątpliwości w drodze wykładni literalnej. Jasno wskazane kryteria różnicowania nie mogą być uzupełniane przez kryteria nieznane ustawie, wyprowadzone w drodze dowolnej interpretacji przepisów obowiązującego prawa, a dodatkowo sprzeczne w z obowiązującą wykładnią dokonywaną tak przez sądy wojewódzkie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. 8. W ocenie Sądu absolutnie chybionym argumentem jest okoliczność, że Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nie zakwestionowało uchwały w zakresie w jakim uczynił to Prokurator. Sąd stwierdza w tym miejscu, że niedostrzeżenie oczywistości i istotności naruszenia prawa przez organ nadzoru jakim jest Kolegium RIO nie oznacza, że uchwała Gminy takich naruszeń prawa nie zawiera. Oznacza jedynie, że na wcześniejszym etapie jej kontroli wady uchwały nie zostały dostrzeżone. 9. Biorąc powyższe pod uwagą Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.