I SA/Po 520/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi P.B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania oddala skargę. Wnioskiem z 2 grudnia 2020 r. (data wpływu do organu) P. B. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej. Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że z ulotki Ministra Finansów z lat 2018 i 2019 wynika, że podstawą skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej jest poniesienie wydatku przez osobę niepełnosprawną. Wnioskodawca zwrócił uwagę na problem rozliczenia tej ulgi. Konkretnie chodzi mu o posiadanie samochodu i udokumentowanie wydatków na utrzymanie samochodu (tj. ubezpieczenie, przegląd techniczny, zakup opon, wymiana oleju, koszty napraw) oraz inne wydatki eksploatacyjne (zakup paliwa, oleju). Zdaniem wnioskodawcy wydatki udokumentowane fakturą nijak się mają do maksymalnej kwoty rozliczenia w roku podatkowym (2.280 zł), która jest wielokrotnie niższa niż całkowite koszty udokumentowane fakturami. Wnioskodawca wskazał, że na stronie 8 ulotki Minister Finansów stwierdził, że przedstawiony katalog wydatków (zarówno limitowanych jak i nielimitowanych) ma charakter zamknięty. Oznacza to, że odliczeniu podlegają tylko te wydatki, które zostały w nim wymienione. Nie dotyczy to wypłaty ze świadczeń socjalnych, z PFRON-u, z zakładu pracy lub zwróconych podatnikowi w jakiejkolwiek formie. I tutaj, zdaniem wnioskodawcy, pojawia się problem braku transparentności ww. odliczeń. Pismem z 12 stycznia 2021 r., organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że wniosek powinien być uzupełniony m.in. poprzez: 1. wyczerpujące i kompletne przedstawienie stanu faktycznego bądź stanów faktycznych, zawierających wskazanie wszelkich faktów i okoliczności niezbędnych do dokonania oceny tych stanów przez organ i wydania interpretacji, w szczególności, jeśli wniosek ma dotyczyć możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w zakresie odliczenia wydatków poniesionych z tytułu używania samochodu osobowego wskazać należało: a) w odniesieniu, do którego roku/lat podatkowych wnioskodawca ma zamiar skorzystać z ulgi, b) czy wnioskodawca ma lub miał w latach, w których zamierza skorzystać z ulgi status osoby niepełnosprawnej, która posiada/posiadała: - orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach lub - decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo - orzeczenie o niepełnosprawności, wydane na podstawie odrębnych przepisów, w przypadku gdy osoba ta nie ukończyła 16. roku życia, albo - orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r., bądź też: c) czy wnioskodawca ma na utrzymaniu osobę niepełnosprawną: współmałżonka, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbów, rodziców, rodziców współmałżonka, rodzeństwo, ojczyma, macochę, zięciów, synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają dwunastokrotności kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego, d) czy samochód osobowy, z tytułu używania którego wnioskodawca ma zamiar skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej stanowi jego własność lub współwłasność, e) czy w roku podatkowym, którego ma dotyczyć przedmiotowa interpretacja wnioskodawca uzyskał przychody (dochody) opodatkowane skalą podatkową i/lub ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, f) czy wnioskodawca poniósł wydatki kwalifikujące się do wydatków na cele rehabilitacyjne z tytułu używania samochodu osobowego, a wydatki te nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków: Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (ZFRON), Zakładowego Funduszu Aktywności (ZFA), Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON), Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ), Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS) ani zwrócone w jakiejkolwiek formie; 2. sformułowanie pytania bądź pytań podatkowych pod kątem przepisów ustawy będącej przedmiotem interpretacji w taki sposób, aby dotyczyło opisanego stanu faktycznego bądź stanów faktycznych i zaprezentowanego własnego stanowiska; 3. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego/stanów faktycznych w odniesieniu do sformułowanego pytania/sformułowanych pytań w taki sposób, aby własne stanowisko korespondowało z treścią zadanego pytania/zadanych pytań. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, przy piśmie z 20 stycznia 2021 r., wnioskodawca przesłał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 2008 r., umowę dofinansowania z [...] listopada 2008 r. na zakup pojazdu w ramach programu "Sprawny pojazd", fakturę VAT z [...] kwietnia 2009 r. na zakup samochodu schodowego [...]. Ponadto wnioskodawca wskazał, że w 2020 r. oraz we wcześniejszych latach osiągał dochód z tytułu renty/emerytury. Wyjaśnił, że we wniosku wskazał, że ze względu na to, że nie może rozliczyć ulgi podatkowej w bieżącym roku, 5 lat do tyłu i nadchodzącym roku – podał liczbę 7 w określeniu stanu faktycznego, bo zaistniałe zdarzenia są identyczne w kolejnych (siedmiu) latach. Wnioskodawca ponownie odniósł się do ulotki Ministra Finansów z lat 2018 i 1019, w której stwierdzono, że wydatki na samochód można odliczyć pomimo, że przekraczają one kwotę ulgi, tj. 2.280 zł. W związku z tym wnioskodawca zapytał, jak pogodzić odliczenie 2.280 zł z wydatkami poniesionymi na zakup i eksploatację samochodu, których suma jest wielokrotnie wyższa od kwoty odliczenia w roku podatkowym. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] lutego 2021 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – w skrócie: "o.p."), pozostawił wniosek z 2 grudnia 2020 r. bez rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem z 12 stycznia 2021 r. wezwał wnioskodawcę do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków wniosku poprzez: 1) wyczerpujące i kompletne przedstawienie stanu faktycznego, 2) sformułowanie pytania lub pytań pod kątem przepisów ustawy będącej przedmiotem interpretacji w taki sposób by dotyczyło opisanego stanu faktycznego, 3) przedstawienie własnego stanowiska w sprawie. Zdaniem organu, wnioskodawca w piśmie z 20 stycznia 2021 r. nie usunął wszystkich wskazanych w wezwaniu braków. W tym kontekście organ stwierdził, że z pisma stanowiącego uzupełnienie wynika wyłącznie, że wnioskodawca posiada orzeczenie o niepełnosprawności z [...] kwietnia 2008 r., umowę na dofinansowanie zakupu pojazdu w ramach programu "Sprawny pojazd" oraz fakturę na zakup samochodu. W odpowiedzi na wezwanie nie zostały natomiast sprecyzowane wszelkie istotne elementy wskazane w wezwaniu, które są niezbędne do wydania interpretacji w konkretnej sprawie podatkowej wnioskodawcy. Organ stwierdził, że sformułowane w piśmie z 20 stycznia 2021 r. pytanie nie stanowi pytania odnoszącego się do indywidualnej sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy. Ponadto organ uznał, że wnioskodawca w piśmie z 20 stycznia 2021 r. nie przestawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego w odniesieniu do zadanego pytania. W zażaleniu z [...] lutego 2021 r. wnioskodawca stwierdził, że wszystkie żądane przez organ informacje dostarczył w piśmie z 20 stycznia 2021 r. i w związku z tym organ powinien był wydać interpretację. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podkreślił, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego składa się z trzech elementów: 1) opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, 2) pytania podatkowego (pytań podatkowych), 3) własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, korespondującego z zadanym pytaniem (zadanymi pytaniami). Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem wnioskodawcy, że własne stanowisko przedstawione zostało pierwotnym wniosku. Organ uznał, że wprawdzie wnioskodawca uzupełnił rubrykę w części H. formularza ORD-IN - Własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Jednocześnie jednak stwierdził, że wnioskodawca zawarł tam rozważania dotyczące ulotek Ministerstwa Finansów w odniesieniu do ulgi rehabilitacyjnej za 2018 r. i 2019 r., swoje spostrzeżenia co do pewnych aspektów tam wymienionych, a nie przedstawił swojego własnego stanowiska w odniesieniu do konkretnego pytania podatkowego dotyczącego indywidualnej sytuacji prawno-podatkowej. W związku z tym organ zanegował twierdzenia wnioskodawcy, że treści zawarte w części H wniosku stanowiły odpowiedź na pytanie dotyczące konkretnej sytuacji prawno-podatkowej w odniesieniu do jego osoby. W ocenie organu, informacje wskazane w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku nie stanowią jednoznacznej odpowiedzi na wszystkie przedstawione w wezwaniu zagadnienia. Niemożliwe zatem było wydanie w sprawie interpretacji indywidualnej, gdyż złożony wniosek oraz pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie organu nie spełniały wymogów art. 14b § 3 o.p. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że miał podstawy do uznania, że wnioskodawca nie dokonał skutecznego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Tym samym organ zasadnie zastosował art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14g § 1 o.p. W skardze z [...] maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zażądał uchylenia powyższego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu w skarżącego bez rozpatrzenia i niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w wyniku uznania, że wniosek skarżącego nie spełnia wymogów formalnych określonych przepisami prawa z uwagi na rzekome nieuzupełnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, co nie pozwoliło organowi na merytoryczne rozpatrzenie części wniosku w sytuacji, w której wnioskodawca wyczerpująco przedstawił stan faktyczny i przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 o.p. W argumentacji skargi skarżący stwierdził, że w piśmie z 20 stycznia 2021 r. uzupełnił wymagane braki, a następnie w zażaleniu odniósł się do zarzutów stanowiących podstawę pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W pismach tych skarżący jednoznacznie wskazał o jaki stan faktyczny chodziło, załączył niezbędne dokumenty potwierdzające okoliczność uprawniającą go do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w postaci orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...] kwietnia 2008 r. Podto skarżący wskazał z jakiego względu pominął odpowiedź na punkt C formularza. Skarżący przedstawił dowody potwierdzające, że jest właścicielem wskazanego we wniosku pojazdu oraz sformułował organowi administracji zapytanie o wydanie interpretacji podatkowej w przedmiocie ulgi rehabilitacyjnej. Zapytanie to było jasne, a wątpliwości stanowiące podstawę wniosku wynikały z treści broszur wydawanych przez Ministerstwo Finansów z lat 2018, 2019 i 2020, dotyczących ulgi rehabilitacyjnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."). W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena, czy organy podatkowe właściwie zastosowały w sprawie przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14g § 1 o.p. i w konsekwencji zasadnie pozostawiły bez rozpoznania wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Zdaniem organu interpretacyjnego, udzielona przez skarżącego odpowiedź na wezwanie organu do usunięcia braków wniosku nie była wyczerpująca i w związku z tym brak było możliwości wydania interpretacji. Organ uznał, że sformułowane przez skarżącego w piśmie z 20 stycznia 2021 r. pytanie nie stanowi pytania odnoszącego się do indywidualnej sytuacji prawno podatkowej skarżącego. Ponadto organ stwierdził, że skarżący w piśmie z 20 stycznia 2021 r. nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego w odniesieniu do zadanego pytania. W związku z powyższymi uchybieniami organ uznał, że brak było możliwości do merytorycznego rozpoznania wniosku. Według przeciwnego poglądu skarżącego, złożony przez niego wniosek, uzupełniony pismem z 20 stycznia 2021 r., spełniał wszelkie wymogi formalne, o których mowa w art. 14b § 3 o.p., a zatem brak było podstaw do wydania postanowienia pozostawiającego ten wniosek bez rozpoznania. Mając na uwadze tak nakreśloną płaszczyznę sporu na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1550/12, wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się natomiast do charakteru postępowania interpretacyjnego z punktu widzenia podatnika, zwrócić należy uwagę, że w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Dlatego w orzecznictwie akcentuje się także, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.: 1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz 2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. Ponadto wskazuje się też, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 tej ustawy, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 o.p.). Podkreśla się ponadto, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy o.p., nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej, jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. Ponadto należy zaznaczyć, że choć w art. 14b § 1 o.p. mowa jest o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 14b § 3 o.p. nakłada na składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu o.p. i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 994/17). W realiach rozpoznawanej sprawy należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 14g § 1 o.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub § 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. W myśl art. 14h o.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Stosownie zaś do art. 169 § 1 o.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowanym jest pogląd, że celem wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnej było stworzenie mechanizmu, polegającego na tym, aby podatnik mógł uzyskać od organu interpretacyjnego wyjaśnienie oraz określenie swojej sytuacji prawnopodatkowej. Chodziło również o uświadomienie, jakie konsekwencje prawne spowoduje jego zachowanie przedstawione we wniosku o interpretację indywidualną. Założeniem jest więc działanie organu interpretacyjnego skierowane na wydanie aktu, a nie na unikaniu tego tak istotnego obowiązku, dla którego został on m.in. powołany (por. wyrok WSA w Lublinie z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 648/20). Jego działania powinny być więc skierowane na realizację przyporządkowanego mu zadania, a pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia stanowić ostateczność. Temu założeniu służy m.in. instytucja wezwania do uzupełnienia braków przewidziana przez art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Daje ona gwarancję podatnikowi, że przepis art. 14b § 3 o.p., zawierający niedookreślone sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego" nie będzie nadużywany, a w jego kontekście organ interpretacyjny nie pozostawi wniosku bez rozpatrzenia (por. wyrok NSA z 17 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/14). Dzięki niemu wnioskodawca, co do zasady, otrzymuje również szansę naprawienia błędów i uzupełnienia braków w złożonym podaniu. Dopiero więc niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki, o których jest mowa w art. 14g § 1 o.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 774/20, wyrok NSA z 17 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/14). Wychodząc z powyższych założeń Sąd wskazuje, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu uznał, że skarżący we wniosku, ani w piśmie z 20 stycznia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, nie przedstawił własnego stanowiska w odniesieniu do konkretnego pytania podatkowego dotyczącego indywidualnej sytuacji prawnopodatkowej. Zdaniem Sądu, organ zasadnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, albowiem skarżący nie usunął wszystkich braków wniosku wymienionych przez organ w wezwaniu z 14 stycznia 2021 r. Przede wszystkim należy wskazać, że organ trafnie stwierdził, że skarżący we wniosku oraz w piśmie z 20 stycznia 2021 r. zawarł rozważania w głównej mierze dotyczące ulotek Ministra Finansów dotyczących ulgi rehabilitacyjnej za 2018 r. i 2019 r. i podał swoje spostrzeżenia, co do pewnych aspektów tam wymienionych (katalogu wydatków wskazanych w tych ulotkach oraz stwierdzenia, że wydatki na samochód można odliczyć pomimo, że przekraczają one kwotę ulgi, tj. 2.280 zł). W piśmie z 20 stycznia 2021 r. skarżący sformułował następujące pytanie: "Jak pogodzić odliczenie 2.280 zł z wydatkami poniesionymi na zakup i eksploatację samochodu, których suma jest wielokrotnie wyższa od kwoty odliczenia w roku podatkowym?". Organ słusznie stwierdził, że skarżący nie przedstawił jednak własnego stanowiska w sprawie w odniesieniu do ww. pytania. W tym kontekście należy zaznaczyć, że skarżący w żaden sposób nie powiązał wątpliwości, jakie jego zdaniem rodzi treść ulotek Ministra Finansów dotyczących ulgi rehabilitacyjnej za lata 2018 i 2019, z jego indywidualną sytuacją podatkowoprawną. Skarżący we wniosku oraz w piśmie z 20 stycznia 2021 r. wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną (posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] kwietnia 2008 r.), a w dniu [...] kwietnia 2009 r. zakupił samochód osobowy. Ponadto podał, że ponoszone przez niego wydatki na utrzymanie samochodu są wielokrotnie wyższe niż kwota ulgi rehabilitacyjnej. Sąd stwierdza, że w tak lakonicznie zakreślonym stanie faktycznym organ nie mógł wydać żądanej interpretacji. W szczególności należy stwierdzić, że organ nie mógł dokonać merytorycznej oceny sytuacji prawnopodatkowej skarżącego, albowiem ta nie została w sposób kompletny nakreślona we wniosku oraz w piśmie z 20 stycznia 2021 r. Ponadto sformułowane w piśmie z 20 stycznia 2021 r. pytanie nie odnosiło się wprost do konkretnego przepisu ustawy podatkowej. Godzi się także zauważyć, że skarżący nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zasadnie organ interpretacyjny uchylił się od wydania oczekiwanej przez skarżącego interpretacji. W tym miejscu należy podkreślić, że rola organu interpretacyjnego sprowadza się do oceny prawidłowości przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanowiska. Organ nie może natomiast działać w sferze domysłów i przypuszczeń jakie intencje przyświecały występującemu z wnioskiem podmiotowi. W sytuacji gdy organ uzna, że podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji nie spełnił wszystkich wymogów, o których mowa w przepisach o.p. (co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) to wówczas powinien wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie dostrzeżonych braków, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wywiązał się w pełni z nałożonych na niego przez organ w wezwaniu obowiązków to organ zasadnie pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że w realiach rozpoznawanej sprawy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej prawidłowo odstąpił od wydania oczekiwanej przez skarżącego interpretacji. W związku z tym zarzut naruszenia przepisów art. 14b § 1oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. należy uznać za niezasadny. Na marginesie Sąd wskazuje, że pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania nie zamyka skarżącemu drogi do wystąpienia do organu z kolejnym wnioskiem o wydanie oczekiwanej interpretacji. W przypadku takiej sytuacji skarżący winien precyzyjniej opisać stan faktyczny sprawy, następnie powinien należycie sformułować pytanie (z treści którego będzie jednoznacznie wynikać o wykładnię jakiego przepisu prawa podatkowego występuje) oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie, tj. wskazać jak on sam rozumie wykładnię tego przepisu w swojej sytuacji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.