II SA/Gd 10/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg A. S.-C. i G. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z użytkowania części obiektu budowlanego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części nakazującej E. K. wyłączenie z użytkowania lokali mieszkalnych nr 2 i 3 w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w J. oraz uchyla zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie, 2. uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie z dnia 4 czerwca 2016 r. nr [...] 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego G. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. S.-C. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. S.-C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB") z dnia 5 listopada 2019 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "PINB") z dnia 4 czerwca 2016 r. i nakazano współwłaścicielom, E. i G. K. oraz A. S.-C., wyłącznie z użytkowania lokali mieszkalnych nr 2 i 3 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. R. w J. na dz. nr [..], gm. P.; zarządzono umieszczenie na ww. budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie użytkowania ww. części budynku oraz nakazano wykonanie doraźnych zabezpieczeń zgodnie z uzupełnieniem Orzeczenia technicznego z dnia 16 sierpnia 2019 r. autorstwa inż. K. K., tj. istniejące podparcia należy zastąpić nową tarcicą o analogicznym przekroju, dla belem B2, B3 i B5 należy zastosować dodatkowe wzmocnienie poprzez nakładki drewniane lub stalowe. Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym: PINB prowadził z urzędu postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego części budynku mieszkalnego w zakresie lokali mieszkalnych nr 2 i 3, wraz z pomieszczeniem piwnicznym znajdującym się bezpośrednio pod lokalem nr 2. Jak bowiem stwierdził organ podczas oględzin w dniu 3 czerwca 2016 r., w lokalu mieszkalnym nr 2 prowadzone są roboty budowlane polegające na rozbiórce ścianek działowych, podbitki i wypełnienia stropu nad parterem o konstrukcji drewnianej oraz innych prac remontowych, a ich inwestorem jest A. S.-C. W trakcie wykonywanych robót usunięte zostały wszystkie ścianki działowe, w związku z czym w części południowej budynku ugięciu uległ strop nad parterem. W toku oględzin organ stwierdził, że zaistniała bezpośrednia groźba zawalenia się przedmiotowej części stropu pomiędzy lokalami 2 i 3 z uwagi na katastrofalny stan techniczny stropu oraz brak odpowiedniego podparcia. Ponadto organ stwierdził, że w lokalu mieszkalnym nr 3, znajdującym się na piętrze budynku bezpośrednio nad lokalem nr 2, należącym do P. i B. Z. w pomieszczeniu kuchni, łazienki i pokoju dziennym zapadła się podłoga, zaś w łazience i kuchni występują pionowe i ukośne pęknięcia glazury. Stwierdzono także pęknięcia w ścianie pomiędzy pokojem a łazienką. Ponadto, w toku postępowania pozyskano orzeczenie techniczne z czerwca 2016 r. autorstwa R. J., wykonane na zlecenie właścicielki lokalu nr 2 Decyzją z dnia 4 czerwca 2016 r., na podstawie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, PINB nakazał właścicielom lokali mieszkalnych nr 2 (A. S.-C.) i nr 3 (P. i B. Z.) wyłączenie ich z użytkowania w terminie natychmiastowym oraz zarządził umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie użytkowania tej części budynku. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją kasacyjną WINB z dnia 29 lipca 2016 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi nadzoru budowlanego pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt. II SA/Gd 535/16 WSA w Gdańsku uchylił decyzję kasacyjną WINB uznając, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które uzasadniałyby twierdzenie o potrzebie wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zakres postępowania wyjaśniającego, który zdaniem organu odwoławczego uzasadniał rozstrzygnięcie kasacyjne, według sądu nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, dla której zasadnicze znaczenie ma nieprzerwanie istniejący i udokumentowany stan niebezpieczeństwa zawalenia się budynku mieszkalnego. Decyzja organu pierwszej instancji bowiem w sposób prawidłowy, zgodnie z celem przepisu art. 68 Prawa budowlanego, zmierzała do usunięcia skutków zagrożenia życia, zdrowia i mienia wskutek niebezpieczeństwa zawalenia się budynku, co stanowi remedium na zaistniały stan zagrożenia bezpieczeństwa. Natomiast określenie rodzaju i ilości ugiętych belek w stropie oraz rodzaju i ilości belek, których zły stan techniczny spowodował, że nie dają już one odpowiedniego podparcia, mogło się odbywać w ramach podjętych bezpośrednio przez organ odwoławczy bądź zleconych organowi pierwszej instancji dodatkowych czynności dowodowych, bez potrzeby uchylania prawidłowego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze WINB w trybie art. 136 k.p.a. zlecił organowi pierwszej instancji uzupełnienie materiału dowodowego. W związku z tym w dniu 13 grudnia 2017 r. odbyły się kolejne oględziny nieruchomości, a także przygotowano na zlecenie organu Orzeczenie techniczne z grudnia 2017 r. inż. K. K. Kolejne oględziny odbyły się w dniu 14 listopada 2018 r. kiedy to pozyskano stanowiska autorów dwóch przedłożonych w sprawie opracowań technicznych. Przy czym kwestią sporną okazało się stwierdzenie K. K., że demontaż podsufitki wpłynął pośrednio na lokalne zwiększenie ugięć belek stropowych z uwagi na utratę sztywności. Ponadto, w związku z brakiem jednoznacznej odpowiedzi, czy według K. K. część przedmiotowego obiektu grozi zawaleniem, organ odwoławczy wezwał biegłego do wyjaśnienia tej kwestii. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2019 r. biegły oświadczył, że uwzględniając obciążenia zamienne równomiernie rozłożone określone w normie PN-82/B-02003 strop lub jego część grozi bezpośrednim zawaleniem, a ponadto, że istniejące podparcie należy zastąpić nowa tarcicą o analogicznym przekroju, dla belek B2. B3 i B5 należy zastosować dodatkowe wzmocnienie przez nakładki drewniane lub stalowe. Zauważył także, że istniejący strop nad lokalem nr 2 stanowi strop poddaszy nieużytkowych, nieprzystosowany do obciążenia wg. Tab. 1A Lp. 4 normy PN-82/B-02003. Mając na uwadze tak zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, że ustalone w sprawie okoliczności powodują realne zagrożenie zawalenia się części budynku, co uzasadnia podjęcie działań zmierzających do usunięcia stanu zagrożenia życia i zdrowia ludzi w trybie art. 68 Prawa budowalnego. W ponownym rozpatrzeniu sprawy organ dokonał analizy wszystkich złożonych w toku postępowania ekspertyz, w tym Orzeczenia Technicznego z czerwca 2016 r. autorstwa mgr inż. R. J., w którym autor stwierdził, że stan zagrożenia nie istnieje, zaś wykonane roboty budowlane nie miały żadnego wpływu na pracę elementów nośnych stropu nad lokalem nr 2. Natomiast ze sporządzonego na zlecenie organu odwoławczego uzupełnienia z dnia 16 sierpnia 2019 r. inż. K. K. do Orzeczenia technicznego z grudnia 2017 r., wynika że strop lub jego część grozi bezpośrednim zawaleniem. W oświadczeniu tym inż. K. K. odniósł się również do kwestii doraźnych zabezpieczeń stwierdzając, że są one konieczne i określił sposób ich wykonania. Jak wskazał organ, K. K. jest biegłym niezależnym powołanym przez organ, nie zaś przez stronę postępowania – inwestora samowolnych robót, co ma miejsce w przypadku R. J. Co więcej, biegły powołany przez organ dokonał uzupełnienia swojego Orzeczenia technicznego, gdzie dokonał oceny zagrożenia stropu zawaleniem, uwzględniając w tych obliczeniach dodatkowe obciążenie wynikające z użytkowania (normatywnego obciążenia) tej części obiektu. W ocenie organu odwoławczego takiej analizy nie dokonał biegły działający na zlecenie inwestora robót, dokonał on jedynie oceny stanu faktycznego, w sytuacji kiedy ta kondygnacja nie była użytkowana i stwierdził, że zagrożenia zawaleniem nie występuje. Natomiast powyższe nie świadczy o tym, że kondygnacja nad parterem może być użytkowana. Dlatego organ nie kwestionując oceny strony przeciwnej, stwierdził że orzeczenie inż. J. nie uwzględniło wszystkich obciążeń. Samo bowiem stwierdzenie, że strop w chwili dokonywania obliczeń nie grozi zawaleniem nie zapewnia, że w momencie rozpoczęcia jego użytkowania zawalenie nie nastąpi. Ponadto WINB wskazał, że w toku postępowania zmienił się krąg stron, gdyż małżonkowie Z. aktem notarialnym z dnia 14 lutego 2019 r., Rep. A [..] zbyli lokal mieszkalny nr 3 na rzecz małżonków K. Nowym stronom zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenie uwag. W skardze A. S.-C. zarzuciła naruszenie art. 12 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą analizę orzeczenia technicznego z czerwca 2016 r. inż. J. i uznanie, że nie uwzględnia ona obciążenia wynikającego z użytkowania lokalu nr 3 znajdującego się na poddaszu, podczas gdy biegły ten dokonał analizy statycznej stropu. Organ dokonał też niewłaściwej analizy orzeczenia technicznego autorstwa K. K. poprzez uznanie, że autor ten uwzględnił w swoich obliczeniach obciążenia wynikające z użytkowania lokalu nr 3, podczas gdy z orzeczenia i jego uzupełnień nie wynika, aby biegły dokonał analizy statycznej stropu. Ponadto organ pominął jako dowód w sprawie nagranie z oględzin z dnia 14 listopada 2018 r., załączone przez skarżącą przy piśmie z dnia 24 września 2019 r., z którego wynika, że inżynier K. K. dwukrotnie oświadczył, iż istniejący stan nie grozi bezpośrednio zawaleniem. Uchybienia w tym zakresie doprowadziły zdaniem skarżącej do naruszenia art. 68 Prawa budowlanego przez uznanie, że istnieją podstawy do wyłączenia z użytkowania lokali mieszkalnych nr 2 i 3, gdyż zebrany materiał dowodowy nie potwierdzał zagrożenia zawalenia się części budynku, w szczególności twierdzeń takich nie wysuwał K. K. Co więcej, organ z naruszeniem art. 28 k.p.a. przyznał E. K. status strony postępowania, podczas gdy wyłącznym właścicielem lokalu nr 3 jest G. K., co wynika z działu II księgi wieczystej o nr [..] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości lokalowej. W ocenie skarżącej nie można mówić o tym, że budynek lub jego część znajduje się w stanie bezpośrednio grożącym jego zawaleniem, jeżeli biegły R. J., który jako jedyny dokonał analizy statycznej stropu stwierdził, że przeprowadzone w lokalu nr 2 roboty nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Brak jest jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, aby istniało bezpośrednie zagrożenie zawaleniem się stropu. Ponadto, R. J. wykonał także obliczenia odnośnie desek podłogowych znajdujących się w lokalu nr 3, z których wynika, że zastosowane deski w lokalu nr 3 nie spełniają dopuszczalnych norm dla obciążeń użytkowych poddasza zaadaptowanego dla stałego pobytu ludzi. Jak stwierdził ten biegły, zarysowania występujące w lokalu nr 3 są spowodowanie niewystarczającą nośnością zbyt cienkich desek oraz przez przekroczenie obciążeń dopuszczalnych przewidzianych dla istniejącego stropu. Są one bez związku z robotami, które wykonywała skarżąca. Powyższe potwierdza także K.K. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2019 r., gdzie stwierdził, że strop nad lokalem nr 2 stanowi strop poddaszy nieużytkowych, nie przystosowany do obciążeń wg normy PN-82/B-02003. Także podczas oględzin w dniu 14 listopada 2018 r. obaj autorzy orzeczeń technicznych przyznali, że istniejący stan techniczny budynku wynika z naturalnej degradacji obiektu i nie jest spowodowany robotami prowadzonymi przez skarżącą. Zdaniem skarżącej organ opiera więc swoje rozstrzygnięcie na orzeczeniu wydanym przez K.K., w sytuacji gdy jego twierdzenia są wzajemnie sprzeczne. Co więcej, na uwagę zasługuje fakt, że prace zostały rozpoczęte w maju 2016 r., czyli przeszło 3,5 roku temu. Pomimo braku ścianek nie doszło do jakiegokolwiek ugięcia belek stropowych od czasu wstrzymania prac. Skoro przez okres ponad 3 lat nie doszło do dalszych ugięć belek pomimo tego, że wstrzymano prace i nie dokonano żadnych dodatkowych zabezpieczeń, to stwierdzić należy, że nie istniały jakiekolwiek podstawy do zastosowania przepisu art. 68 Prawa budowlanego, gdyż nie sposób w takiej sytuacji mówić o realnej groźbie zawalenia się budynku. W ocenie skarżącej, w opisywanej sytuacji można mówić o stanie budynku (stropu), który nadaje się do remontu, ale jest to stan niegrożący bezpośrednio zawaleniem. Przy czym, za zły stan techniczny nie odpowiada skarżąca, która stała się właścicielem lokalu nr 2 na krótko przed rozpoczęciem prac, lecz jest konsekwencją wieloletnich zaniedbań ze strony byłych właścicieli budynku, a także "przekształceniem" poddasza użytkowego w lokal mieszkalny nr 3 bez przeprowadzenia jakiejkolwiek oceny stropu. W związku z tym właściwym problemem w sprawie jest to, czy lokal nr 3 znajdujący się nad lokalem nr 2, może być użytkowany w dotychczasowy sposób, tj. jako lokal mieszkalny. W ocenie skarżącej ma to istotne znaczenie, gdyż obaj autorzy opracowań technicznych wskazali, że podłoga, która znajduje się w lokalu nr 3 nie jest przystosowana do obciążeń dla lokali mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, w szczególności podkreślił, że biegły K. K. dokonał oceny zagrożenia stropu zawaleniem, uwzględniając w tych obliczeniach dodatkowe obciążenie wynikające z użytkowania (normatywnego obciążenia) tej części budynku). Jednocześnie organ przyznał, że z uwagi na fakt, że G. K. nabył lokal nr 3 do majątku osobistego, obowiązek wynikający z decyzji powinien został nałożony wyłącznie na niego a nie również na małżonkę. W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania, G. K., zgodził się z argumentami dotyczącymi nałożenia obowiązku na osobę niebędącą stroną i zakwestionował pozostałe argumenty skarżącej. Uczestnik wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi istota niniejszego postępowania nie jest to, czy lokal nr 3 nadaje się do użytkowania jako lokal mieszkalny. Skarżąca pomija bowiem, że to na skutek jej działań, dokonanych bez wymaganych zgód i pozwoleń, doszło do usunięcia fragmentu części wspólnej budynku, tj. stropu między lokalami 2 i 3, co w konsekwencji doprowadziło do obecnej sytuacji faktycznej i prawnej. Do pisma strona załączyła inwentaryzację budowlaną lokalu mieszkalnego nr 3 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w J. przy ul. R. z kwietnia 2014 r. Skargę na decyzję WINB wniósł także G. K., a skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 649/20 W skardze zarzucono naruszenie art. 68 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz poprzez nałożenie obowiązku na osobę nieuprawnioną, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a., albowiem organ w decyzji nie powołał się na podstawę prawną orzeczenia, tj. art. 68 Prawa budowlanego, lecz przepisy kompetencyjne i postępowania procesowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z aktem notarialnym kupna-sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 3, jego wyłącznym właścicielem jest skarżący, zatem nałożony również na jego żonę nakaz jest nieuprawniony. Odnosząc się zaś do meritum sprawy strona stwierdziła, że trybem mogącym mieć zastosowanie w sprawie powinien być raczej tryb art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie art. 68 tej ustawy. Od czasu przeprowadzenia oględzin z 3 czerwca 2016 r. upłynął znaczny czas, natomiast budynek (lub jego część) nie uległ zawaleniu, ani pogorszeniu stanu technicznego. Jedynie zaś bezsporne stwierdzenie bezpośredniego zagrożenia zawalenia się budynku (lub jego część) może uzasadniać wydanie tak restrykcyjnej i daleko idącej w skutkach decyzji, przy czym ową "bezpośredniość" należy rozumieć jako niebezpieczeństwo faktycznie grożące, które musi zaistnieć w najbliższej przyszłości, zaś orzeczenie o nakazaniu opróżnienia budynku może być wydane jedynie w przypadku rzeczywistego zagrożenia dla życia ludzi. Natomiast w sytuacji, gdy z przedstawionej oceny technicznej budynku i protokołu oględzin wynika, że wprawdzie budynek jest w złym stanie technicznym i wymaga remontu, ale nie jest w stanie bezpośrednio grożącym zawaleniem, to organy nie mogą wydać nakazu w trybie art. 68 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie autor orzeczenia technicznego sporządzonego na zlecenie organu pierwszej instancji wielokrotnie oświadczał, że stan techniczny budynku nie grozi zawaleniem i jest wynikiem jego naturalnej degradacji, przy czym wskazał on również na nieodpowiedzialny sposób prowadzenia robót budowlanych przez właścicielkę lokalu nr 2 (co nie jest na tym etapie postępowania przedmiotem sporu). Przy czym stwierdzenia K. K., na których opiera się organ odwoławczy zostały wydane pod wpływem i zgodnie z sugestiami WINB, choć biegły w zasadzie nie zmienił swojej poprzedniej oceny stanu technicznego, nie dokonał ponownych obliczeń, ani też nie przeprowadził żadnej nowej oceny stanu technicznego, czy wizji w terenie, a jedynie dopasował sformułowanie odnośnie istniejącego budynku do oczekiwań organu odwoławczego. Skoro więc z obu orzeczeń technicznych wynikają te same wnioski, że nie wystąpił stan bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa, pomimo odmiennego stanowiska autorów opracowań co do przyczyn zaistniałej konieczności naprawy stropu, to nie było podstaw do zastosowania art. 68 Prawa budowlanego. Natomiast z uwagi na zlecenie przez organ wykonania orzeczenia technicznego, drugorzędne znaczenie mają stwierdzenie tego organu zawarte w protokołach z oględzin, gdyż delegowanie na biegłego sporządzenia oceny stanu technicznego budynku, świadczy o braku posiadania przez ten organ wystarczającej wiedzy specjalistycznej dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym WINB przekroczył swoje kompetencje, podważając wnioski zawarte w obu ocenach technicznych i pomimo posiadania wystarczającego materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem skarżącego, ujawniony w toku sprawy zły stan techniczny budynku, prawdopodobnie całego, a nie tylko jego części, jak również nieprzystosowania stropu między kondygnacyjnego, tj. między parterem i poddaszem, do przeniesienia obciążeń użytkowych, daje raczej podstawę prawną organowi nadzoru budowlanego do prowadzenia, w stosunku do lokalu mieszkalnego nr 3 stanowiącego własność skarżącego, postępowania w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, w toku którego organ byłby uprawniony także do zakazania użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 2 tej ustawy. Skarżący zwrócił też uwagę, że zgodnie z art. 68 pkt 2 Prawa budowlanego organ nadzoru zobowiązany był przesłać przedmiotową decyzję obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów. To oznacza, że w przedmiotowej sprawie Gmina P. winna zostać poinformowana o swoim obowiązku jako organ zobowiązany do ewentualnego zapewnienia lokalu zastępczego. Co prawda decyzja została doręczona Gminie, ale nie jako podmiotowi zobowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów, lecz jako stronie postępowania – właścicielowi mieszkania komunalnego w budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, w szczególności podkreślił, że biegły K. K. dokonał oceny zagrożenia stropu zawaleniem, uwzględniając w tych obliczeniach dodatkowe obciążenie wynikające z użytkowania (normatywnego obciążenia) tej części budynku). Jednocześnie organ przyznał, że z uwagi na fakt, że G. K. nabył lokal nr 3 do majątku osobistego, obowiązek wynikający z decyzji powinien został nałożony wyłącznie na niego a nie również na małżonkę. Na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączyć sprawy o sygnaturach II SA/Gd 10/20 i II SA/Gd 649/20 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić pod sygnaturą akt II SA/Gd 10/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargi okazały się zasadne. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Natomiast zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a, stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c). Ponadto, sąd może stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (§ 1 pkt 2). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że skargi zasługują na uwzględnienie, albowiem wydane w sprawie decyzje naruszają prawo. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest kontrola legalności decyzji w sprawie wyłączenia z użytkowania lokali mieszkalnych nr 2 i 3 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. R. w J., gmina P. oraz nakazu wykonania doraźnych zabezpieczeń zgodnie z uzupełnionym orzeczeniem technicznym z dnia 16 sierpnia 2019 r. inż. K. K., a także zamieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie użytkowania. Adresatami ww. obowiązków byli współwłaściciele wskazanych lokali mieszkalnych, zgodnie z ustaleniami orzekających w sprawie organów. Podstawą prawną wydanych rozstrzygnięć był art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), dalej jako Prawo budowlane, stanowiący, że w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany: 1) nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania; 2) przesłać decyzję, o której mowa w pkt 1, obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów; 3) zarządzić: a) umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania, b) wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania. Powołany przepis, umieszczony w Rozdziale 6 ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", odnosi się do obowiązków nałożonych na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, określonych w art. 61 ustawy, a obejmujących 1) utrzymywanie i użytkowanie obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnienie, dochowując należytej staranności, bezpiecznego użytkowania obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Na wstępie rozważań należy wskazać, że co do zasady krąg stron postępowania administracyjnego, a takim jest postępowanie prowadzone w trybie art. 68 Prawa budowlanego, jest wyznaczony przez art. 28 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym ustalenie owego interesu prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego, a więc normy prawnej, która stanowi podstawę uprawnienia lub obowiązku. Jedynie podmiot posiadający interes prawny w danej sprawie może być adresatem decyzji organu administracji. Natomiast sytuacja, w której władczy akt organu zostanie skierowany do osoby niebędącej stroną w sprawie, stanowi zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłankę do stwierdzenia jego nieważności. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. "Skierowanie decyzji" w rozumieniu przywołanego przepisu należy rozumieć jako określenie w decyzji praw i obowiązków konkretnego podmiotu, czyli ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Jeżeli zatem decyzja rozstrzyga sytuację prawną jednostki, która w świetle norm prawa materialnego nie ma ani interesu prawnego, ani obowiązku prawnego w danej sprawie należy uznać, że została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 4034/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2019 r., sygn. akr I NSK 12/19, LEX nr 2767338). Z taką sytuacją, w ocenie sądu mamy do czynienia w rozważanym wypadku. Normą prawa materialnego stanowiąca podstawę praw lub obowiązków egzekwowanych w trybie art. 68 Prawa budowlanego jest przywołany już art. 61 tej ustawy, który mówi o właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego (jego części). W związku z tym, w okolicznościach sprawy, adresatami decyzji wydawanej w omawianym trybie mogą być wyłącznie właściciele mieszkań wyłączonych z użytkowania, albowiem to oni są zobowiązani do użytkowania lokali w sposób bezpieczny, zgodny z ich przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz do ich utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym. Tylko więc do tych podmiotów organ nadzoru uprawniony jest kierować nakazy wynikające z art. 68 ustawy i tylko im przysługuje prawo do wniesienia odwołania do organu wyższej instancji (vide: wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt II OSK 1048/12, dostępny w CBOSA). Nie ulega bowiem wątpliwości, że charakter prawny i skutki decyzji zapadłej na podstawie art. 68 ustawy mogą mieć bezpośredni wpływ na ograniczenie konstytucyjnie chronionego prawa własności (art. 21 Konstytucji RP), a więc niewątpliwie kształtują sytuację prawną właścicieli lokali mających podlegać wyłączeniu z użytkowania. Z akt niniejszej sprawy decyzja nakazująca wyłączenie z użytkowania lokali mieszkalnych nr 2 i 3 została skierowana do współwłaścicieli tych mieszkań. W dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji właścicielami lokalu nr 3 byli P. i B. Z. i na nich PINB nałożył omawiane obowiązki. Jednakże, na etapie postępowania odwoławczego doszło do zmian właścicielskich tego lokalu, co skutkowało koniecznością uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i nałożenia przez WINB obowiązków z art. 68 Prawa budowlanego na aktualnych właścicieli. Przy czym, zdaniem sądu, prawidłowo podniesiono w skargach, że decyzja organu odwoławczego została skierowana do osoby niebędącej stroną. Z dostarczonego organowi aktu notarialnego sprzedaży lokalu nr 3 wynika bowiem, że małżonkowie Z. dokonali sprzedaży tego lokalu na rzecz wyłącznie G. K. Co więcej, kupujący oświadczył, że nabycia dokonuje do majątku osobistego, za środki stanowiące ten majątek, co zostało potwierdzone przez E. K. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że wyłącznym właścicielem lokalu nr 3, a więc podmiotem, na którym spoczywają obowiązki określone w art. 61 Prawa budowlanego, jest G. K. W konsekwencji tego, tylko ten podmiot mógł być adresatem decyzji wydanej w trybie art. 68 Prawa budowlanego w odniesieniu do lokalu nr 3. Nałożenie w zaskarżonej decyzji z dnia 5 listopada 2019 r. obowiązku wyłączenia z użytkowania lokalu nr 3, umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania części budynku, a także wykonanie doraźnych zabezpieczeń, na E. K. stanowi o skierowaniu tej decyzji do osoby niebędącej stroną w niniejszej sprawie. Z tych względów konieczne stało się stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji WINB w zakresie, w jakim decyzja ta odnosi się do E. K., o czym sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Niezależnie od powyższego sąd uznał, że zaskarżona decyzja WINB w pozostałym zakresie, jak i decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w sposób uzasadniający ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Jak wskazano, podstawą prawną działań organów był art. 68 Prawa budowlanego, a kluczową przesłaną zastosowania tego trybu jest stwierdzenie, że budynek lub jego część bezpośrednio grozi zawaleniem. Przy czym istotne jest, że ww. przepis został umieszczony w Rozdziale 6 ustawy dotyczącym utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie przez właścicieli lub zarządcę obiektu. Zatem należy przyjąć, że owo zagrożenie winno wynikać ze złego stanu budynku (jego części) ze względu na nienależyte wykonywanie przez właścicieli, zarządców obowiązków, o których mowa w art. 61 Prawa budowlanego. Tryb ten nie dotyczy zatem sytuacji, gdy zły stan obiektu jest konsekwencją np. robót budowlanych prowadzonych w tym obiekcie. Zatem dla zastosowania art. 68 omawianej ustawy konieczne jest nie tylko stwierdzenie bezpośredniego zagrożenia zawalenia się obiektu (jego części), ale także ustalenie, że zły stan techniczny obiektu grożący zawaleniem wynika z użytkowania obiektu przez właścicieli, zarządcę w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska, nieutrzymywaniem go w należytym stanie technicznym i estetycznym i dopuszczanie przez te podmiotu do pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 Prawa budowalnego. Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły należycie żadnej z ww. przesłanek. W pierwszej kolejności należy wskazać, że orzekające w sprawie organy uznały, iż stan stropu lokalu nr 2 i podłogi lokalu nr 3 grozi bezpośrednim zawaleniem. Swoje ustalenia organy oparły w szczególności na przeprowadzonych oględzinach, zaś organ odwoławczy dodatkowo uwzględnił wyjaśnienia złożone na jego wezwanie przez inż. K. K. Działanie takie co do zasady należałoby uznać za prawidłowe, albowiem z art. 68 Prawa budowlanego wynika, że koniecznym elementem postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji jest przeprowadzenie kontroli budynku, który grozi zawaleniem, i sporządzenie z tej czynności protokołu odzwierciedlającego rzeczywisty stan obiektu (por. wyrok NSA z 1 października 2002 r., sygn. akt II SA/Łd 2390/98, dostępny w CBOSA). Oznacza to, że czynność dowodowa polegająca na dokonaniu kontroli oraz sporządzeniu z niej odpowiedniego protokołu stanowi główny dowód w sprawie opróżnienia budynku czy wyłączeniu go z użytkowania. Przy czym, z uwagi na konsekwencje takiej decyzji, z protokołu takich oględzin musi jednoznacznie wynikać przesłanka wydania nakazów określonych w art. 68, tj. stan bezpośredniego zagrożenia zawaleniem budynku (por. wyroki NSA z 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1390/16; NSA w Białymstoku z dnia 16 września 1999 r., sygn. akt SA/Bk 1876/98, dostępne w CBOSA). Zdaniem sądu kontrolowane postępowanie wymogu tego nie spełnia. Oględziny, które stały się podstawą rozstrzygnięcia organu odwoławczego, zostały przeprowadzone w trybie art. 136 k.p.a. w dniu 14 listopada 2018 r. Uczestnikami oględzin byli m.in. dwaj biegli, którzy w toku postępowania sporządzili orzeczenia techniczne. Pracownicy organu pierwszej instancji przeprowadzający oględziny, wykonując wskazania WINB, zadawali biegłym pytania. Inż. J. stwierdził, że istniejący stan nie zagraża bezpieczeństwu, a inż. K. stwierdził, że stan belek jest awaryjny, lecz nie grozi bezpośrednio zawaleniem. W związku z takimi oświadczeniami organ zwrócił się do inż. K. do jednoznacznego stwierdzenia, czy w chwili obecnej, uwzględniając normatywne obciążenia wynikające z możliwości użytkowania lokali mieszkalnych, w tym zwłaszcza lokalu nr 3, przedmiotowy budynek, jego część grozi bezpośrednio zawaleniem. W wyjaśnieniach z dnia 16 sierpnia 2019 r. na tak sformułowane pytanie biegły ten odpowiedział, że uwzględniając obciążania zmienne równomiernie rozłożone określone w normie PN-82/B-02003 strop lub jego część grozi bezpośrednio zawaleniem. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że z protokołu ww. oględzin nie wynika, aby którykolwiek z biorących w nich udział biegłych stwierdził zagrożenie bezpośredniego zawalenia się badanej części budynku. W trakcie oględzin nie stwierdzono zatem wystąpienia kluczowej przesłanki dla zastosowania nakazów z art. 68 Prawa budowlanego. Swoje ustalenia w omawianym zakresie WINB oparł więc na piśmie inż. K. z dnia 16 sierpnia 2019 r., w którym biegły jednoznacznie odpowiedział na pytanie o zagrożenie zawalenia się budynku, jego części. Wprawdzie zatem organ uzyskał potwierdzenie spełnienia przesłanki wynikającej z art. 68 Prawa budowlanego, lecz zdaniem sądu złożone na żądanie WINB wyjaśnienia nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu. Jak już bowiem wskazano, okoliczność istnienia bezpośredniego zagrożenia zawaleniem musi wynikać z protokołu, gdyż to ten dokument ujawnia istotne dla sprawy fakty niezbędne dla jej rozstrzygnięcia i stanowi podstawę decyzji organu nadzoru. Skoro więc wprost z protokołu z dnia 14 listopada 2018 r. nie wynikało, że budynek, czy jego część bezpośrednio grozi zawaleniem, a działający w trybie art. 136 k.p.a. organ pierwszej instancji mógł w toku oględzin zadawać pytania zmierzające do wyjaśnienia tej kwestii i żądać od biegłych jednoznacznych odpowiedzi, za niedopuszczalne należy uznać oparcie rozstrzygnięcia z pominięciem okoliczności wynikających z tego protokołu, a uwzględnienie dodatkowych, pozaprotokołowych wyjaśnień jednego z biegłych, do których nie mogły odnieść się pozostałe strony postępowania w trakcie ich składania. Takie działanie organu nadzoru stanowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało co najmniej przedwczesnym przyjęciem spełnienia przesłanki zagrożenia bezpośrednim zawaleniem się budynku, jego części, uzasadniającym zastosowanie art. 68 Prawa budowlanego. Przechodząc do kwestii przesłanki powiązania złego stanu budynku z naruszeniem obowiązków wskazanych w art. 61 Prawa budowlanego przez wskazane w tym przepisie podmioty należy wskazać, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane w związku ze stwierdzeniem przez PINB, że w lokalu mieszkalnym nr 2 budynku przy ul. R. w J., gmina P., przeprowadzono roboty budowlane polegające na rozbiórce ścianek działowych, podbitki i wypełnienia stropu nad parterem o konstrukcji drewnianej oraz inne prace remontowe. Jak wskazano w protokole oględzin z 3 czerwca 2016 r. "w wyniku ww. robót ugięciu uległ strop o konstrukcji drewnianej nad parterem w części budynku od strony południowej". Z akt sprawy wynika, że opisane roboty w lokalu nr 2 były prowadzone bez wymaganego pozwolenia, w związku z czym postanowieniem z dnia 4 czerwca 2016 r., nr [..], wstrzymano prowadzone roboty i nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni oceny technicznej odnoszącej się do przebudowy lokalu mieszkalnego nr 2 oraz sposobu podparcia i zabezpieczenia stropu and parterem, określającej jednocześnie zakres robót budowlanych w celu doprowadzenia ww. części budynku do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji tego skarżąca A. S.-C. przedłożyła orzeczenie techniczne inż. R. J., w którym stwierdzono, że roboty wykonane w lokalu nie mają żadnego wpływu na występujące uszkodzenia w mieszkaniu znajdującym się wyżej (lokal nr 3) i wyłączną przyczyną uszkodzeń w lokalu nr 3 jest zła konstrukcja podłogi, niedostosowana do pomieszczeń mieszkalnych. Natomiast w niniejszym postępowaniu ujawniono, że podłoga lokalu mieszkalnego nr 3 na poddaszu (nad lokalem nr 2) nie jest przystosowana do obciążeń związanych z zamieszkaniem, zaś powołany przez organ biegły, inż. w orzeczeniu technicznym z grudnia 2017 r. wskazał, że demontaż podsufitki wraz z warstwami wypełniającymi pomimo zmniejszenia ciężaru własnego stropu, wpłynął pośrednio na lokalne zwiększenie ugięć belek stropowych z uwagi na utratę sztywności. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że jednocześnie z niniejszym postępowaniem PINB prowadził postępowanie w sprawie samowolnych robót budowlanych, w toku którego wydano nakaz wstrzymania robót, zwracając uwagę na konieczność przedstawienia rozwiązań mających na celu zabezpieczenie stropu nad parterem. Powyższe wskazuje nie tylko na to, że sporne roboty zostały wykonane bez dopełnienia wymaganych prawem formalności, lecz także, że spowodowały konieczność zastosowania rozwiązań zabezpieczających w obrębie stropu, który – jak stwierdzono w niniejszym postępowaniu – grozi bezpośrednim zawaleniem. Także inż. w swoim orzeczeniu zwrócił uwagę na to, że na skutek robót w lokalu nr 2 strop utracił podparcie. W związku z tym, w ocenie sądu, przed wydaniem rozstrzygnięcia w trybie art. 68 Prawa budowlanego należało jednoznacznie ustalić, czy stwierdzone zagrożenia są efektem naruszeń w zakresie obowiązków właścicieli określonych w art. 61 ustawy, czy też są konsekwencją nieprawidłowego wykonania przez właścicielkę lokalu nr 2 robót budowlanych. W drugiej bowiem sytuacji tryby przewidziane w art. 61 i nast. Prawa budowanego nie znajduje zastosowania, a konieczne jest rozważenie wdrożenia innego trybu procedowania przez organy nadzoru. W szczególności należy zauważyć, że postępowanie oparte na treści art. 68 jest wszczynane w związku z utrzymywaniem i użytkowaniem obiektów budowlanych, a nie w związku z powstałymi w czasie budowy i wykonywania robót budowlanych niezgodnościami obiektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi czy z w związku z samowolną realizacją obiektu budowlanego. Gdy nieprawidłowość i wadliwy stan obiektu wynika z wykonania robót budowlanych samowolnie lub niezgodnie z przepisami, to wówczas skutki tych naruszeń usuwa się w postępowaniu dotyczącym źródeł ich powstania - art. 48-51 ustawy, natomiast gdy nieodpowiedni stan techniczny wynika z nieprawidłowego użytkowania i utrzymywania obiektu, to wówczas usuwa się stwierdzone nieprawidłowości w trybie określonym w art. 68 Prawa budowlanego. W sprawie nie ulega wątpliwości, że stan przedmiotowych lokali (stropu między nimi i podłogi lokalu nr 3) może zagrażać zdrowiu lub życiu ludzi i został oceniony jako zły zarówno w orzeczeniu technicznym sporządzonym na zlecenie skarżącej A. S.-C., jak i na zlecenie organu, jednakże mając na uwadze, że okoliczności te zostały ujawnione w związku z prowadzonymi w lokalu nr 2 robotami budowlanymi, dla prawidłowego zastosowania art. 68 Prawa budowlanego konieczne jest również ustalenie źródła złego stanu technicznego, tj. czy wynika on z nieprawidłowego użytkowania budynku i utrzymywania go przez właścicieli w nienależytym stanie technicznym, czy też stan ten i zagrożenie zawaleniem powstały w czasie robót budowlanych prowadzanych samowolnie lub z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Mając to wszystko na uwadze sąd uznał, że przeprowadzone przez organy postępowanie nie pozwala w sposób niewątpliwy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 68 Prawa budowlanego. W szczególności ustalenie, że przedmiotowa część budynku grozi bezpośrednio zawaleniem, nie wynikało z podstawowego w tego typu sprawach dowodu, jakim jest protokół oględzin budynku. Ponadto nie wyjaśniono, że zły stan techniczny analizowanych części budynku wynika z nieprawidłowego użytkowania i utrzymywania obiektu. Ustalenia takie mają zaś znaczenie dla przyjęcia prawidłowego trybu procedowania w niniejszej sprawie. W konsekwencji, dokonana przez organy ocena zaistnienia przesłanki niebezpieczeństwa zawalenia budynku i powiązania złego stanu budynku z naruszeniem przez właścicieli obowiązków związanych z użytkowaniem i utrzymywaniem w należytym stanie budynku nie jest na tyle jednoznaczna, aby uprawniała do wydania zaskarżonej decyzji. Wskazane uchybienia stanowią zatem zarówno o niedostatkach postępowania wyjaśniającego jak i niedostatecznie przekonywującej ocenie materiału dowodowego, a więc naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące przedwczesnym zastosowaniu art. 68 Prawa budowlanego. Opisane uchybienia procesowe spowodowały konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji PINB, albowiem wyjaśnienie wskazanych kwestii może spowodować zmianę trybu procedowania organu, który determinować będzie czynności dowodowe w postępowaniu i ich ocenę w kontekście przesłanek istotnych dla przyjętego trybu. W związku z tym konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania przez dwie instancje administracyjne. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy nadzoru budowlanego uwzględnią przedstawioną ocenę prawną, w szczególności przeprowadzą postępowanie wyjaśniające, które pozwoli stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 68 Prawa budowlanego mając na uwadze, że istotne okoliczności powinny wynikać wprost z protokołu oględzin, bądź też, że właściwy jest inny tryb usunięcia stwierdzonych naruszeń i zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia i życia mieszkańców budynku przy ul. R. w J. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając na rzecz G. K. kwotę 997 zł (pkt 3 wyroku) i na rzecz A. S.-C. kwotę 997 zł (pkt 4 wyroku) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzone na rzecz każdego ze skarżących kwoty oprócz uiszczonych przez nich wpisów od skarg w wysokości 500 zł składają się także opłaty sądowe od udzielonych pełnomocnictw w kwocie 17 zł i wynagrodzenie reprezentujących skarżących pełnomocników w wysokości 480 zł.