III OSK 2545/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1753/19 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 10 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1753/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (skarżący) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2019 r. [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się skarżące Stowarzyszenie zaskarżając je w całości w skardze kasacyjnej zarzuciło mu: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 108 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w następstwie odniesienia pojęcia interesu społecznego do pojęcia celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podczas gdy oba przytoczone pojęcia nie są tożsame a pojęcie interesu społecznego winno podlegać ścisłej wykładni i być oceniane stricte w odniesieniu do niniejszej sprawy, przy jednoczesnym zaniechaniu odniesienia się do powołanego zarzutu w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sadu I instancji; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wydanego postanowienia w następstwie przytoczenia okoliczności świadczących o spełnieniu na gruncie tej sprawy przesłanki interesu społecznego i ważnego interesu strony w uzyskaniu przez inwestora w ogóle decyzji środowiskowej i w następstwie tego koncesji na wydobywanie węgla kamiennego, nie zaś w kontekście samego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji środowiskowej, przy jednoczesnym zaniechaniu odniesienia się do powołanego zarzutu w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji; c) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 108 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie uznania, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 108 § 1 k.p.a., w szczególności ważny interes społeczny i wyjątkowo ważny interes strony, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że samo wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach naruszało interes społeczny, bezpośrednio związany z planowanym przedsięwzięciem, a tym bardziej interes ten sprzeciwia się nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; d) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na orzekaniu w sprawie dotyczącej wniosku o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wyłącznie w oparciu o okoliczności przedstawione przez inwestora we wniosku, w braku uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów poniesionych przed Sądem I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organ I instancji uzasadniając słuszność nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności odwołał się do przesłanki interesu społecznego i ważnego interesu strony, który wyrażał się w uzyskaniu przez inwestora decyzji środowiskowej i co za tym idzie koncesji na wydobywanie węgla kamiennego, a nie odniósł się do samego rozstrzygnięcia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż instytucja przewidziana w art. 108 k.p.a. ma charakter wyjątku od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych, zatem przesłanki uzasadniające taki rygor muszą być poddawane ścisłej wykładni. Zauważył, iż rygor ten może być nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie przypomniał, że Sąd I instancji, podobnie jak organ II instancji, powołał się m.in. na słuszność prowadzonego planowanego przedsięwzięcia - wydobywania węgla koksującego, a także ważnego interesu strony - wydobywania przez J. S.A, węgla, jednak, w jego ocenie, okoliczności te są relewantne z punktu widzenia podjęcia rozstrzygnięcia co do decyzji środowiskowej i decyzji o przyznaniu koncesji, nie zaś z punktu widzenia rozstrzygnięcia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie skarżącego dla rozstrzygnięcia wniosku inwestora o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności należało rozważyć, czy brak oczekiwania na prawomocność decyzji środowiskowej jest słuszne z punktu widzenia interesu społecznego i ważnego interesu strony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono także Sądowi I instancji, iż nie odniósł się w ogóle do sformułowanego w skardze zarzutu dotyczącego tego, że organ II instancji powołał się na art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przywołując pojęcie celu publicznego jako uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Stowarzyszenia przywoływanie przez Sąd argumentacji związanej z tą ustawą świadczy o nieprawidłowej wykładni pojęcia interesu społecznego w rozumieniu art. 108 § 1 k.p.a. Ponadto wskazał, że Sąd oraz organ II instancji uzasadnili przyjęcie stanowiska o istnieniu interesu społecznego w nadaniu decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o środowiskowych uwarunkowaniach rygoru natychmiastowej wykonalności, przywołując okoliczności dotyczące zapotrzebowania na węgiel koksujący, całkowicie pomijając, że jest to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która ma zapewnić ochronę środowiska przy planowanych przedsięwzięciach, które mogą mieć na niego negatywny wpływ. W piśmie z [...] stycznia 2020 r. skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że pojęcie interesu społecznego stanowiące przesłankę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wyczerpująco omówione i odniesione do realiów sprawy przez organy i Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Przypomnienia wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzuty, może je oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Stawiając zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Oznacza to, że podstawą skargi kasacyjnej nie może być każde uchybienie przepisom postępowania, a jedynie takie, które miało znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Mając na uwadze przedstawione powyżej wywody, w odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., stwierdzić należy, że nie są one oparte na usprawiedliwionych podstawach. Po pierwsze autorka skargi kasacyjnej nie wykazała jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć ewentualne zaistnienie tych uchybień, co ważniejsze jednak takich uchybień nie można stwierdzić kontrolując zaskarżony wyrok. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do kwestii związanych z interpretacją pojęcia "interesu społecznego" i jego powiązania z pojęciem "celu publicznego" (str. 5 uzasadnienia). Sąd I instancji ocenił także prawidłowość sporządzonego przez organ administracji uzasadnienia, wskazując, że w jego ocenie zostały spełnione przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (a nie tylko uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia). Inną zaś kwestią jest merytoryczna ocena stanowiska przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podkreślić należy, że polemika z merytorycznym stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem poprzez ten zarzut nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (zob. np. wyrok NSA z: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Odnosząc się do powyższego zarzutu dodać jedynie należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoim uzasadnieniu nie przywołał art. 124 § 1 i 2 k.p.a., to jest przepisu określającego elementy składowe postanowienia wydanego przez organ administracji. Przy czym, co należy podkreślić, ani skarga do Sądu I instancji, ani skarga kasacyjna nie kwestionują braku spełnienia warunków formalnych postanowienia, o których mowa w art. 124 k.p.a., lecz kwestionują merytoryczną treść uzasadnienia sporządzonego przez organ administracji. To właśnie do treści merytorycznej tego uzasadnienia odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny. Biorąc pod uwagę powyższe za nietrafny należało uznać zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 108 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 124 § 1 i 2 k.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 108 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 108 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie uznania, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 108 § 1 k.p.a., w szczególności ważny interes społeczny i wyjątkowo ważny interes strony, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że samo wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach naruszało interes społeczny, bezpośrednio związany z planowanym przedsięwzięciem, a tym bardziej interes ten sprzeciwia się nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pomimo, że powyższy zarzut skargi kasacyjnej został sformułowany jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, to z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zmierza on do wykazania naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest nieprawidłowej wykładni art. 108 § 1 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy w realiach sprawy zaistniały przesłanki do nadania nieostatecznej decyzji środowiskowej, rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy czym skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie kwestionuje, co do zasady, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności takiemu rodzajowi decyzji, jakim jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a ponadto jako podstawę odmowy wskazuje, że samo wydanie decyzji środowiskowej narusza interes społeczny. Zauważyć należy, że uzyskanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem szeregu innych decyzji i pozwoleń. Decyzja ta pełni rolę swoistej promesy względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację przedsięwzięcia, a określone w niej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Decyzja środowiskowa określa przy zachowaniu jakich warunków może zostać zrealizowana inwestycja, aby nie stanowiła nadmiernego zagrożenia dla środowiska i aby takie zagrożenia zminimalizować. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia to akt administracyjny konstytutywny o charakterze związanym, choć posiadający pewne cechy uznaniowości, nakładający na adresata zarówno uprawnienia, jak i obowiązki, niewywołujący skutków w innych dziedzinach prawa, niewykonalny, o osobowo-rzeczowym charakterze. Przy tym, mimo jej niewykonalnego charakteru, może jej zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Okoliczności uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności muszą być co najmniej uprawdopodobnione. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna pomimo tego, że nie jest ostateczna. Instytucja ta dotyczy zatem wykonalności decyzji nieostatecznych. W przypadku gdy decyzja natychmiast wykonalna staje się ostateczna, nie obowiązują już żadne ograniczenia w jej wykonaniu. Tym samym nadanie rygoru na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji i w takiej też sferze pozostaje aktualne kontestowanie prawidłowości zastosowania owego rygoru (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1134/09, LEX nr 597140). Generalnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że co do zasady nie ma przeszkód by nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nadać rygor natychmiastowej wykonalności (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2169/11, LEX nr 1152144; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 851/13, LEX nr 1568457). Stanowisko to w pełni akceptuje skład orzekający w tej sprawie. Podkreślić należy, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest uzależnione od prawidłowości decyzji, której rygor ma zostać nadany. Innymi słowy, ani GDOŚ ani tym bardziej Sąd I instancji, nie były uprawnione do dokonania oceny, czy decyzja organu I instancji jest decyzją prawidłową, która powinna ostać się w toku postępowania instancyjnego. Co więcej, samo postępowanie w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności z natury rzeczy nie jest postępowaniem, w którym prowadzi się wyczerpujące postępowanie wyjaśniające. Wydane rozstrzygnięcie opierało się przy tym na argumentacji przedstawionej zarówno przez inwestora, jak i przez skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie, co pozwalało, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważyć zasadność nadania decyzji środowiskowej rygoru natychmiastowej wykonalność. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej, że organ I instancji uzasadniając zasadność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności odwołał się do przesłanki interesu społecznego i ważnego interesu strony, który wyraża się w uzyskaniu przez inwestora decyzji środowiskowej nie odniósł się do przesłanek dotyczących samego rozstrzygnięcia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ I instancji wskazał bowiem na okoliczności związane z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, to jest zapewnienie stabilności innym gałęziom przemysłu powiązanych z przemysłem wydobywczym, utrzymanie terminowych dostaw węgla koksowego. Poza tym organ I instancji wskazał, że opóźnienie w realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia może mieć istotne negatywne skutki gospodarcze wykraczające zdecydowanie poza ramy branży górniczej polegające na niewykorzystaniu mocy produkcyjnej koksowni oraz uzależnionych od dostaw węgla koksującego. Może to mieć negatywne skutki dla gospodarki polskiej w postaci niedostatków stali i innych wyrobów przemysłu hutniczego, które negatywnie odbija się na branży budowlanej. Może to pociągnąć za sobą straty finansowe dla wielu przedsiębiorstw, a w konsekwencji przełożyć się na indywidualną sytuację gospodarczą tych podmiotów, ich pracowników oraz budżet państwa. Organ I instancji wskazał także, że ewentualne opóźnienie realizacji przedsięwzięcia może negatywnie odbić się na perspektywach rozwoju spółki, co może spowodować konieczność wstrzymania nowego zatrudnienia lub nawet ograniczyć istniejące i tym samym pozbawić region istotnych korzyści gospodarczych. Organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia odnosił się stricte do zagadnień związanych z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na orzekaniu w sprawie dotyczącej wniosku o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wyłącznie w oparciu o okoliczności przedstawione przez inwestora we wniosku, w braku uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie przemawiają przeciwko nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie można więc wywodzić, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Organ dodał ponadto, że za zasadnością twierdzeń Stowarzyszenia nie przemawia fakt wniesienia odwołań od decyzji. W skardze kasacyjnej nie wskazano zaś jakich konkretnych dokumentów organ nie uwzględnił i jaki mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni powyższy zarzut skargi kasacyjnej niezasadnym. Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19". Jak wynika natomiast z wyżej poczynionych rozważań biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Biorąc zatem pod uwagę, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie należało przyjąć, iż standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.