I SA/Łd 380/21

Dnia 22 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2021 roku sprawy ze skargi B. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt SA/Łd 436/20 w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. B. P. – dalej: "Skarżąca" lub "Strona", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 436/20. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] 2020 r. Burmistrza Miasta T. ustalił P. P. właścicielowi niezabudowanej nieruchomości położonej w Z. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 w kwocie 59 zł. Decyzja została odebrana przez jego partnerkę, tj. Skarżącą i następnie została przez nią zaskarżona. Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2020 r. poz. 1325, z późn. zm.) - dalej: "O.p.", stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jedynym podatnikiem wskazanym w zaskarżonej decyzji jest P. P. i jak wynika z dokonanych ustaleń nie żyje on od 2016 r. Doręczenie rozstrzygnięcia osobie zmarłej jest w sposób oczywisty niemożliwe z punktu widzenia art. 144-154c O.p. Przyjęcie korespondencji przez skarżącą, która nie poinformowała listonosza o śmierci adresata, nie jest skutecznym prawnie doręczeniem. Wobec powyższego w sprawie zaszła przesłanka z art. 228 § 1 pkt 1 O.p., postanowienie wydane wobec osoby zmarłej należy uznać za nieistniejące, ponieważ osoba taka nie może być stroną postępowania, zatem rozstrzygnięcie nie zostało skutecznie doręczone, nie weszło do obrotu prawnego i nie biegnie termin do jego zaskarżenia. W skardze na ww. postanowienie skarżąca podniosła, że wniesione odwołanie jest skuteczne. W uzasadnieniu wskazała, że ona, P. P. i R. P. są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej w Z., nr działki 59/1 i 59/4. W 2010 r. P. P. wnioskował do Sądu Rejonowego w P. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości przez skarżącą i R. P.. Natomiast w lipcu 2015 r. P. P. przed notariuszem ustanowił prawo dożywocia, co potwierdzają stosowne akty notarialne. Tym samym skarżąca uważa się za osobę uprawnioną do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, argumentując że rozstrzygnięcie nie dotyczy oceny, czy skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, ponieważ decyzja nie była do niej skierowana. W związku z uzyskaniem informacji o śmierci podatnika, do którego kierowana była decyzja podatkowa, podjęte zostaną działania celem ustalenia właściwych podatników podatku od nieruchomości, w tym czy skarżąca jest właścicielem albo posiadaczem samoistnym nieruchomości i podlega obowiązkowi podatkowemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 436/20 oddalił skargę Strony. Sąd powołując się na treść art. 228 § 1 pkt 1 oraz art. 133 O.p. stwierdził, że SKO w Łodzi prawidłowo oceniło, że skarżąca nie była uprawniona do wniesienia odwołania od decyzji skierowanej do P. P.. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że jest właścicielem, współwłaścicielem, czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której dotyczy decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżąca nie została ujawniona w księdze wieczystej nieruchomości, nie przedstawiła również żadnej umowy z dotychczasowym właścicielem tej nieruchomości. Z przedstawionych dokumentów wynika, że wprawdzie skarżąca starała się dokonać zmian w treści księgi wieczystej, jednak starania te nie przyniosły rezultatu. Skarżąca ani jej syn, nie zostali również ujawnieni w ewidencji gruntów i budynków. Z akt sprawy oraz z wyjaśnień skarżącej nie wynika również, że jest następcą prawnym P. P., który zmarł przed wydaniem decyzji wymiarowej (29 września 2016 r. – odpis aktu zgonu w aktach). Z uwagi na śmierć P. P. bez znaczenia dla uprawnień skarżącej jest również pełnomocnictwo udzielone jej przez dotychczasowego właściciela nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie zatem uznało, że Skarżąca była osobą nieuprawnioną do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] 2020 r. i w konsekwencji — powołując się na art. 228 § 1 pkt 1 O.p. — zasadnie stwierdziło niedopuszczalność wniesionego przez nią odwołania. Strona pismem z dnia 19 kwietnia 2021 r. (uzupełnionym pismami z dnia 11 i 18 maja 2021 r.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 436/20. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie zgadza się z postanowieniem SKO w Ł. stwierdzającym niedopuszczalność odwołania Strony od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] 2020 r. ustalającego P. P. właścicielowi niezabudowanej nieruchomości położonej w Z. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020. Skarżąca wskazała, że ona oraz R. P. "zasiedzają" samoistnie działkę 59/1 plus droga 59/4 w Z., ul. A 46 od 1985-1986 r., co potwierdził P. P. pozwem w sprawie I Ns 1497/10 – od 2015 r. przenosząc na ich własność przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca oraz R. P. kontaktowali się telefonicznie od stycznia 2020 r. z Urzędem Miasta T. w sprawie naliczenia podatku od nieruchomości, gdyż płacą oni od wielu lat podatek w kwotach zawyżonych. Strona wyjaśniła, ze przedmiotowa działka jako grunt klasy VI jest zwolniona z podatku od nieruchomości. Ponadto Organ podaje od wielu lat zaniżoną powierzchnię gruntu zwolnioną z opodatkowania oraz nieprawidłowo wskazuje właściciela gruntu. Strona podkreśliła, że działka nr 59/1 o powierzchni 0,61 ha posiada dowolnie zmienione wpisy (podane sprzecznie ze stanem faktycznym) dotyczące powierzchni gruntu "bez opodatkowania" oraz fałszywe wpisy dotyczące właścicieli przedmiotowego gruntu. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem w przypadkach przewidzianych w dziale VII. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Wznowienie postępowania nie jest natomiast kolejnym środkiem zaskarżenia. Aby zatem doszło do ponownego rozpatrzenia sprawy muszą zaistnieć przesłanki wznowieniowe. Rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania odbywa się w kilku etapach. W pierwszej kolejności sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy braku spełnienia jednej z tych przesłanek sad odrzuca skargę. W ocenie Sądu w badanej sprawie nie występują przesłanki do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. W skardze zawarto oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podano i uzasadniono podstawę wznowienia, a skarga została wniesiona w terminie określonym w art. 277 P.p.s.a. W związku z tym Sąd zbadał, czy zaistniały podstawy do wznowienia postepowania. Strona wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 436/20 oddalającym skargę Strony na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalność odwołania. Wskazując podstawy wznowienia postepowania Strona podniosła, że Urząd Miasta i Gminy T., Starostwo Powiatu Ł. oraz SKO w Ł. posiada sprzecznie ze stanem faktycznym wpisy dotyczące powierzchni gruntu "bez opodatkowania" oraz fałszywe wpisy dotyczące właścicieli działki nr 59/1 o powierzchni 0,61 ha. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że którakolwiek z powyższych okoliczności miała miejsca. Zgodnie z art. 273 § 1 P.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. W myśl art. 273 § 2 P.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosownie do art. 273 § 3 P.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Artykuł 274 P.p.s.a. stanowi, że z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Sąd zwraca uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2008 r. o sygn. akt I OSK 1984/06 (LEX nr 453473) stwierdził, że z treści art. 273 § 1 w zw. z art. 274 P.p.s.a. wynika, iż wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego można żądać wyłącznie wtedy, gdy wystąpienie przesłanek z pierwszego z wymienionych przepisów zostało ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Podstawą żądania musi być dokument podrobiony lub przerobiony, a fakt ten musi być w chwili składania skargi o wznowienie prawomocnie stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 90/05 (LEX nr 1324377) wskazując, że nie stanowi podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 273 § 1 P.p.s.a., subiektywne przekonanie strony o podrobieniu czy przerobieniu dokumentu. W niniejszej sprawie Skarżąca powołała się na fałszywe wpisy dotyczące właścicieli działki nr 59/1 o powierzchni 0,61 ha oraz sprzeczne ze stanem faktycznym wpisy dotyczące powierzchni gruntu "bez opodatkowania", lecz nie przedstawiła żadnych orzeczeń sądowym na tę okoliczność. Skarżąca powołała się co prawda na wyrok o sygnaturze I Ns 1497/10, jednak do skargi nie dołączyła odpisu tego orzeczenia oraz nie wskazała, czy wyrok ten jest prawomocny. Sąd zatem nie jest w stanie ocenić czy wskazany przez Skarżącą wyrok spełnia przesłanki z wymienione w art. 273 P.p.s.a., będące przyczyną uzasadniającą uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 436/20. Sąd podkreśla, że przyczyny wznowienia postępowania określone w art. 273 P.p.s.a. mogą stać się podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego tylko wówczas, gdy odnoszą się do zdarzeń powstałych w tym postępowaniu, a nie w postępowaniu administracyjnym, w którym została rozstrzygnięta sprawa administracyjna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2007 r., I SA/Wa 555/07, LEX nr 352775, i wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014 r., II GSK 690/13, LEX nr 1519183). Powoływanie się zatem na tę podstawę wznowieniową nie znajduje uzasadnienia. Natomiast okoliczność, że zdaniem Strony WSA w Łodzi orzekający w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 436/20 nieprawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy, czy też nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, nie stanowi podstawy wznowieniowej. Przy czym wyjaśnić Skarżącej należy, że jak wynika z akt sprawy o sygn. akt I SA/Łd 436/20, przywołana przez Skarżącą argumentacja była przedmiotem oceny przez WSA w Łodzi orzekający w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania sądowego. Jak jednak wskazano wyżej skarga o wznowienie postępowania nie stanowi kolejnego środka zaskarżenia. Zatem Sąd nie jest uprawniony do ponownego rozpoznania sprawy w przypadku, gdy nie zaszły podstawy wznowieniowe. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 436/20, jako bezzasadną. aj