II SA/Gd 794/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Marek Kraus Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg L. G., K. S. i T. C. na decyzję Wojewody z dnia 18 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Skargi L.G., K. S. i T. C. na decyzję Wojewody z 18 września 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 23 lipca 2020 r. o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z 26 czerwca 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [..] obejmującej: wieżę stalową rurową typu MONOBOT H-48 o wysokości całkowitej 49,30 m n.p.t., 2 anteny sektorowe, i antenę radioliniową, urządzenia zasilające i sterujące oraz linię zasilania energetycznego, na terenie działki nr [..] w obrębie ewid. nr [.]. przy ul. [..] w S., wydanej na rzecz A. zostały wniesione w następującym stanie sprawy: Decyzją z 26 czerwca 2019 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [..] obejmującej: wieżę stalową rurową typu MONOBOT H-48 o wysokości całkowitej 49,30 m n.p.t., 2 anteny sektorowe, 1 antenę radioliniową, urządzenia zasilające i sterujące oraz linię zasilania energetycznego, na działce nr [..] w obrębie ewid. nr [..] przy ul. [..] w S. Decyzja stała się ostateczna i prawomocna 10 lipca 2019 r. Wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z powodu braku udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę złożyli K. S., T. C., L. G., K. W., Wspólnota Mieszkaniowa [..] i "[..]" reprezentowane przez Zarządy Wspólnoty, A. M., I. S., B.M., M. L., W. M., E. J., H. i L. K., M. S. W treści wniosków skarżący zarzucili, że organ wydający pozwolenie na budowę nie uznał mieszkańców okolicznych bloków za strony postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie zawiadomił ich o wszczęciu postępowania, nie zapewnił im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - w myśl art. 10 § 1 i 61 § 4 Kpa; planowana inwestycja jest realnym zagrożeniem dla zdrowia ludności, niejonizujące promieniowanie elektromagnetyczne jest szkodliwe dla ludzi i środowiska, czego skutkami są: uszkodzenie DNA, nowotwory, zaburzenia neurologiczne, neuropsychiatryczne, problemy kardiologiczne, zaburzenia układu hormonalnego, bezpłodność, poronienia, nadwrażliwość elektromagnetyczna i inne; przyjmuje się, że bezpieczna odległość ludzkich domostw od nadajnika wynosi 500 m, tymczasem osoby zainteresowane, które nie zostały powiadomione jako strony postępowania mieszkają ok. 50 m od budowanej stacji; takie inwestycje powinny być usytuowane na obrzeżach miasta, gdzie nie ma skupisk ludzi; budowa wieży przekaźnikowej w środku osiedla w znacznym stopniu obniży wartość ich nieruchomości. Prezydent Miasta, po wznowieniu postępowania w sprawie, decyzją z 23 lipca 2020 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z 26 czerwca 2019 r. obejmującej zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [..] w obrębie ewid. nr [..] przy ul. [..] w S., wydanej na rzecz A. Odwołanie od tej decyzji złożyli skarżący zarzucając naruszenie szeregu przepisów formalnych, jak i materialnych. Wnieśli również o wyłączenie pracowników Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego, ponieważ "między pracownikami Oddziału Zamiejscowego a Prezydentem... istnieją takie stosunki prawne: relacje zawodowe lub towarzyskie, że wynik sprawy może mieć wpływ na ich prawa i obowiązki, co mogłoby się przełożyć na brak bezstronności w wydaniu decyzji oraz brak gwarancji zgodnego z prawem rozpoznania odwołania i zażalenia". Po dokonaniu analizy materiałów sprawy Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta jest prawidłowa, zaś odwołania skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśniając podstawy takiego stanowiska Wojewoda wskazał, iż decyzje ostateczne na mocy art. 16 Kpa korzystają ze ścisłej ochrony proceduralnej. Wznowienie postępowania w sprawie takich rozstrzygnięć administracyjnych stanowi nadzwyczajny środek ich wzruszenia i jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w powołanym przepisie. Z tego względu kontrola decyzji administracyjnej może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie oraz w ramach prawnych opisanych w art. 145 - 151 Kpa. Skarżący zarzucili, że Prezydent nie rozpatrzył ich wniosku o wznowienie na podstawie art. 145 § i pkt 1, pkt 2, pkt 5 i pkt 6 Kpa, a jedynie na podstawie 145 § 1 pkt 4 Kpa. Jednakże z akt sprawy wynika, że po wezwaniu przez organ wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych wniosków, wnioskodawcy nie uzasadnili i nie wykazali, na czym konkretnie te przestanki w niniejszej sprawie miałyby polegać. W związku z tym, organ pierwszej instancji słusznie rozpatrywał złożone wnioski wyłącznie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Zgodnie z art. 145 § i pkt 4 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 147 Kpa wznowienie postępowania z powyższej przyczyny może nastąpić tylko na żądanie strony, które powinno być zgłoszone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała sic o decyzji (art. 148 § 2 Kpa). Wszyscy w/w zachowali formalny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z powodu nie uwzględnienia ich jako strony postępowania. Przechodząc do zasadniczej oceny decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji zajął się organ odwoławczy ustaleniem czy skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z 23 lipca 2020r. Sporną inwestycją objęto działkę nr [..], obręb [..] przy ul. [..] w S. Stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, jak również w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym w tym przedmiocie, są podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 Kpa. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stąd też organ administracji architektoniczno -budowlanej ustalając zakres podmiotowy postępowania, poza inwestorem ustala właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z przepisu tego wynika, że konieczna jest analiza, czy inwestycja będzie oddziaływała na sąsiednią nieruchomość, tak by można było uznać, że właścicielowi działki przysługuje bądź nie przysługuje interes prawny jako strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę bądź w postępowaniu o wznowienie postępowania w tym przedmiocie. W związku z tym, iż inwestycja dotyczy stacji bazowej telefonii komórkowej, przepisami odrębnymi, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, są dla przedmiotowej inwestycji w szczególności przepisy z zakresu ochrony środowiska (obowiązujące w dacie wydania decyzji), tj.: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Istotą tego postępowania jest więc ocena czy zgodnie z ww. rozporządzeniami rozpatrywana stacja bazowa może zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i czy nieruchomości wnioskujących o wznowienie postępowania znajdują się w obszarze jej oddziaływania. W praktyce kwalifikacja przedsięwzięcia sprowadza się do sprawdzenia, czy oś głównej wiązki promieniowania anten nie będzie znajdowała się w miejscach dostępnych, dla ludności, stąd konieczność analizy otoczenia stacji bazowej, tym większego obszaru, im większa jest moc EIRP jej anten sektorowych (dłuższa oś główna wiązki). Miejsca dostępne dla ludności to zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - obowiązującej w dacie wydania decyzji, wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Wiązka główna nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2.0 m nad powierzchnią dostępną dla ludności. Wysokość ta wynika z rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Punkt 11 załącznika nr 2 do wymienionego rozporządzenia określa, że pomiary promieniowania elektromagnetycznego, wykonywane po uruchomieniu stacji bazowej, dokonywane są maksymalnie na wysokości właśnie 2,0 m nad powierzchnią, na której mogą przebywać ludzie. Jak wynika z projektu budowlanego w skład planowanej stacji bazowej wejdą: wieża stalowa rurowa typu MONOBOT H-48 o wysokości całkowitej 49.30 mn.p.t., 2 anteny sektorowe, 1 antena radioliniowa, urządzenia zasilające i sterujące oraz linia zasilania energetycznego. Z "Analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2" (str. 98-106 projektu) i "Kwalifikacji przedsięwzięcia" (str. 107-116) wynika, że w przypadku analizowanej stacji bazowej jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowanej do otoczenia, mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla środowiska, są anteny sektorowe nadawcze (anteny radioliniowe nie podlegają analizie stosownie do treści ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Zaprojektowano dwie anteny sektorowe typu ADU4518R7, pracujące w paśmie częstotliwości UMTS 2100 MHz, o równoważnej mocy promieniowanej izotropowe (EIRP) w przedziale od 1000 W do 2000 W dla pojedynczej anteny, zawieszone na wysokości 47,5 mm.p.t. (środek elektryczny) w dwóch azymutach: 120° i 220°. Biorąc pod uwagę moc promieniowania w/w anten obszar oddziaływania obiektu należało wyznaczyć na długości 70m od środka stacji bazowej we wskazanych azymutach. Zasięgi obszarów pól o poziomie gęstości mocy równej 0,1 W/m2 - przedstawiono w tabeli nr 2 (str. 103 projektu) zestawiającej parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowe dla anten stacji bazowej A. nr [..], które dla poszczególnych anten wynoszą w płaszczyźnie poziomej: antena ADU4518R7, azymut 120°, EIRP 1978 W, dla pasma i sektora 39,7 m, antena ADU4518R7, azymut 220°, EIRP 1978 W, dla pasma i sektora 39,7 m. Z analizy tej wynika, że najbardziej niekorzystne w płaszczyźnie pionowej przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych występują dla poziomego zasięgu sumarycznego wynoszącego 39,7 m w położeniu pochylenia maksymalnego anten. Na widokach w płaszczyźnie pionowej przewidywanego obszaru występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, oznaczono poziom terenu 0 m n.p.t., naniesiono istniejące budynki z określeniem ich wysokości, linią przerywaną naniesiono potencjalną zabudowę wynikającą z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zwymiarowano metrycznie odległości od ww. pola do ww. obiektów i terenu (zgodnie z zapisem autora analizy - ukształtowanie terenu i jego zabudowa ujęte w opracowaniu odzwierciedlają stan na dzień jej opracowania). W azymucie 120° najmniejsze zbliżenie do istniejącej zabudowy występuje na wysokości - 36,5 m, w azymucie 220° najmniejsze zbliżenie występuje na wysokości – 34,6 m. Odległość od obiektów budowlanych mogących potencjalnie powstać zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w płaszczyźnie pionowej przewidywanego obszaru występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, występującego dla poziomego zasięgu sumarycznego wynoszącego 39,7 m, uzależniona jest od ustaleń planu i tak: dla azymutu 120°: - występują obszary określone planem "[..]" (uchwała Nr XLIV/625/l3 Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2013 r): 14.15. U - tereny zabudowy usługowej, wysokość projektowanej zabudowy maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne; najmniejsze zbliżenie do projektowanej zabudowy wystąpi na wysokości 38,1 m, - występują obszary określone planem "[..]" (uchwała Nr LX1I/S42106 Rady Miejskiej z dnia 27 września 2006 r.): 10.66.KDG - teren dróg publicznych - droga główna, wysokość projektowanej zabudowy nie określona, dopuszcza się lokalizację tymczasowych obiektów usługowo-handlowych jedynie w powiązaniu z przystankami komunikacji publicznej (zgodnie z definicją zawartą w § 4 ust. 3 pkt 16 planu tymczasowe obiekty usługowo-handlowe to obiekty typu kiosk do sprzedaży prasy, nie związane trwale z gruntem, o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 10m2); najmniejsze zbliżenie do projektowanej zabudowy wystąpi na wysokości ok. 37 m; oś główna wiązki promieniowania anteny przy maksymalnym pochyleniu 6° znajduje się na wysokości 40,6 mn.p.t. dla azymutu 220°: - występują obszary określone planem "[..]": 14.15.U - tereny zabudowy usługowej, wysokość projektowanej zabudowy maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne; najmniejsze zbliżenie do projektowanej zabudowy wystąpi na wysokości 31,7 m. - oś główna wiązki promieniowania anteny przy maksymalnym pochyleniu 6° znajduje się na wysokości 38,7 m n.p.t.. Z powyższego wynika, iż zarówno istniejąca zabudowa, jak i potencjalna zabudowa mogąca powstać na tym obszarze zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, znajdują się znacznie poniżej zobrazowanych obszarów występowania pól elektromagnetycznych o wartościach gęstości mocy większej lub równej 0,1 W/m2 od projektowanych anten sektorowych. Miejsca dostępne dla ludności występują wyłącznie poza osiami głównych wiązek promieniowania anten. Wobec powyższego, spełnione zostały również warunki określone w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dla wytyczonych maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania, miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. W związku z powyższym planowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wobec nieosiągnięcia progów wymaganych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - obowiązującej na dzień wydania decyzji, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w konsekwencji nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji, będące podstawą określenia interesu prawnego osób trzecich w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i innych cechy charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, z uwzględnieniem treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Analizując złożone wnioski o wznowienie postępowania i położenie nieruchomości wnioskujących, Wojewoda wskazał, że: budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. B. (działka nr [..]) znajduje się w odległości ok. 110 m (w linii prostej) od projektowanej stacji bazowej, na azymucie 220° osi głównej wiązki promieniowania anteny, • budynki mieszkalne wielorodzinne przy ul. O. (działka nr [..]) i ul. W. (działka nr [..]) znajdują się w odległości odpowiednio ok. 165 m, 200 m i 260 m (w linii prostej) od projektowanej stacji bazowej, poza osiami głównych wiązek promieniowania anten, budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. B. (działka nr [..]) znajduje się w odległości ok. 600 m (w linii prostej) od projektowanej stacji bazowej, poza osiami głównych wiązek promieniowania anten, budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. B. (działka nr [..]) znajduje się w odległości ok. 200 m (w linii prostej) od projektowanej stacji bazowej, poza osiami głównych wiązek promieniowania anten, budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. B. (działka nr [..]) znajduje się w odległości ok. 75 m (w linii prostej) od projektowanej stacji bazowej, poza osiami głównych wiązek promieniowania anten, budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. B. (działka nr [..]) znajduje się w odległości ok. 265 m (w linii prostej) od projektowanej stacji bazowej, poza osiami głównych wiązek promieniowania anten. budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. B. (działka nr [..]) znajduje się w odległości ok. 145 m (w linii prostej) od projektowanej stacji bazowej, poza osiami głównych wiązek promieniowania anten. Z przeprowadzonej analizy wynika, że żadna z nieruchomości wnioskujących o wznowienie postępowania nie znajduje się w obszarze oddziaływania pola elektromagnetycznego o gęstości mocy równej lub większej od normatywnej wielkości 0,1 W/m2, w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, a tym samym nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Na gruncie niniejszej sprawy, na podstawie samych hipotetycznych twierdzeń skarżących nie popartych żadnymi dowodami brak jest podstaw w ocenie Wojewody do przyjęcia, że takie oddziaływanie rzeczywiście będzie miało miejsce w wyniku realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki jej przysługuje (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1721/12). Aby uznać właściciela danej nieruchomości za stronę postępowania w konkretnej sprawie pozwolenia na budowę (czy też we wznowieniu tego postępowania) należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ponadto należy rozróżnić dwa pojęcia, a mianowicie: "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Podkreślił organ, że tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt Viii SA/Wa 507/14). Wykazanie zaś kwestii oddziaływania na sąsiednią nieruchomość wymaga przedstawienia konkretnych argumentów, które wskazywałyby, że takie oddziaływanie rzeczywiście będzie miało miejsce. Przy czym przepisy ustawy Prawo budowlane nie wykluczają powiązania kwestii oddziaływania obiektu budowlanego z ponadnormatywnym oddziaływaniem na sąsiednią nieruchomość oraz z naruszeniem przysługującemu właścicielowi prawa własności nieruchomości. Nawet wystąpienie nieponadnormatywnego oddziaływania może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności na sąsiedniej nieruchomości, ale przy uwzględnieniu konkretnych parametrów planowanej inwestycji. W system ochrony praw właścicielskich wpisuje się bowiem wyrażona w ustawie Prawo budowlane zasada wolności budowlanej, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z. przepisami. Na gruncie tej ustawy nie można też uciec od tego, że pozwolenie na budowę nie może naruszać obowiązującego porządku prawnego, w tym przepisów prawa cywilnego. Tym bardziej, że art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wprost uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W kontrolowanej sprawie według Wojewody, Prezydent Miasta przeprowadził obszerną analizę przepisów odrębnych, z której wyciągnął prawidłowy wniosek co do tego, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie wprowadzi jakichkolwiek ograniczeń dla działek skarżących. Powyższą analizę organ przeprowadził uwzględniając indywidulane, konkretne parametry inwestycji, w tym przewidziane w projekcie budowlanym rozwiązania. Prawidłowo ustalono, że projektowana inwestycja nie narusza wymaganych przepisów techniczno-budowlanych, nie narusza również przepisów odrębnych do których należą przepisy z zakresu ochrony przyrody, ochrony środowiska, nie wpływa na pogorszenie stanu środowiska i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko lub wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W tym świetle nic można przychylić się do twierdzenia skarżących, według których obszar oddziaływania inwestycji obejmuje swym zakresem ich nieruchomości. Wobec tego nie zaistniały warunki do podważenia ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w trybie wznowienia postępowania, a zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta podjęta została prawidłowo na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, po ustaleniu, ze nie zaistniała podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W związku z uznaniem, że wnoszący o wznowienie nie posiadają przymiotu stron w postępowaniu dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta z 26 czerwca 2019 r. nie było również podstaw do merytorycznego badania zgodności z prawem tejże decyzji. W odwołaniu od kontrolowanej decyzji zostało również złożone zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta z 22 lipca 2020 r., odmawiające wyłączenia Prezydenta Miasta, Zastępcy Prezydenta Miasta, Zastępcy Prezydenta Miasta oraz pracowników Wydziału Budownictwa Urzędu Miejskiego od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta o pozwolenie na budowę z 26 czerwca 2019 r.. Wnioskodawcy zażądali wyłączenia w/w osób od prowadzenia postępowania na podstawie 24 § 1 pkt 1, 5 i 6 kpa oraz 24 § 3 i 4 kpa. W sytuacji wyłączenia na podstawie art. 24 § 1 kpa, ewentualne wyłączenie następuje z mocy prawa i zbędne jest wydawanie w tej sprawie odrębnego postanowienia. Natomiast w przedmiocie wyłączenia pracownika w przypadku wskazanym w art. 24 § 3 kpa rozstrzyga bezpośredni przełożony pracownika w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Takie postanowieni natomiast zgodnie z art. 142 kpa można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji - i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzenie zatem istnienia jednej z okoliczności wymienionych w art. 24 § 1 jest wystarczającą przyczyną wyłączenia pracownika z mocy prawa, nie jest więc konieczne wykazanie, że istnienie takiej przyczyny rzeczywiście spowodowało stronniczość pracownika przy rozpatrywaniu sprawy, natomiast wyłączenie pracownika na podstawie art. 24 § 3 wymaga przynajmniej uprawdopodobnienia, że istnieją okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu może zgodnie z art. 24 § 3 kpa nastąpić jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności (niewymienionych w § 1), które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Chodzi tu przy tym o okoliczności natury obiektywnej. Wyłączenia pracownika nie może uzasadniać samo subiektywne przekonanie skarżącego o braku jego bezstronności (wyrok WSA we Wrocławiu, z dnia 09.12.2016r., sygn. akt lI SA/Wr 612/16). Zarzuty wobec w/w osób zostały oparte na przesłankach z art. 24 § 1 kpa z powołaniem się również na § 3 tego artykułu, nie wskazano jednak, a tym bardziej nie uprawdopodobniono istnienia okoliczności niewymienionych w § 1 które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracowników. Okoliczności opisane we wnioskach dotyczące prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia, w tym brak reakcji na wcześniejsze wnioski o wyłączenie ww. pracowników organu, odmowę spotkań z mieszkańcami Osiedla, brak reakcji na protesty mieszkańców, czy toczące się w Prokuraturze Rejonowej postępowanie nie dają podstaw do zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności pracowników prowadzących postępowanie w przedmiotowej sprawie. W niniejszej sprawie od udziału w niej, niezależnie od żądań wnioskodawców, zostały wyłączone dwie osoby na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa, które brały udział w wydaniu decyzji, co do której nastąpiło wznowienie przedmiotowego postępowania. Wyłączenie dotyczyło dyrektora Wydziału Budownictwa Urzędu Miejskiego i zastępcy dyrektora Wydziału Budownictwa Urzędu Miejskiego. Prawidłowa wykładnia art. 24 § 1 pkt 5 kpa nakazuje bowiem przyjąć, że pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji w postępowaniu zwyczajnym, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym ta decyzja ma być weryfikowana. Dotyczy to także czynności związanych z badaniem i rozstrzyganiem o dopuszczalności uruchomienia postępowania nadzwyczajnego -wznowienia postępowania. Na koniec Wojewoda odniósł się do wniosku skarżących o wyłączenie na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 oraz art. 27 § 1 i § 2 kpa pracowników Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego od prowadzenia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 1 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Żaden z pracowników Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego nie był stroną w postępowaniu Prezydenta Miasta zarówno w postępowaniu dotyczącym decyzji z 26 czerwca 2019r., jak i decyzji z 23 lipca 2020r. Żadnego z pracowników nie łączą ze stronami przedmiotowego postępowania stosunki prawne, które skutkowałyby obowiązkiem ich wyłączenia od prowadzenia niniejszej sprawy. Na mocy zaś art. 27 § 1 kpa członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 o wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Zapis § 2 tego artykułu stanowi, że jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny do podjęcia uchwały z braku wymaganego kworum, stosuje się odpowiednio przepisy art. 26 § 2. Organ kolegialny to instytucja składająca się z grupy osób, które wspólnie podejmują decyzje. Pojęcie kolegialności odnosi się do dwóch podstawowych kwestii. Jedna z nich dotyczy budowy danego organu (jak wspomniano jest to organ z założenia wieloosobowy, wszyscy jego członkowie mają równe prawa i kompetencje do wspólnego decydowania o różnorodnych kwestiach - do których dany organ został powołany), natomiast druga wiąże się ze sposobami działania organu. Kolegialność postępowania polega na współpracy kilku osób. Dla ważności działania danego organu kolegialnego potrzebne jest zebranie się określonego kworum, czyli minimalnej liczby członków organu, przy obecności której podejmowane działania są uznawane za ważne. Kworum powinno być opisane w akcie prawnym charakteryzującym działanie danego organu kolegialnego - zwykłe wynosi ono połowę całkowitej liczby członków. Przykładami organów kolegialnych są np. Sejm, Senat, rady gmin, rady nadzorcze różnych przedsiębiorstw. Pracownicy Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego nie tworzą organu kolegialnego, a zatem wskazany przepis nie może mieć zastosowania w sprawie. We wniesionej skardze skarżący ponieśli, że Wojewoda nie uwzględniając wniesionego odwołania od decyzji Prezydenta z 23 lipca 2020 r. nie rozpatrzył wniesionego jednocześnie zażalenia na podstawie art.142 kpa zw. z art.138 §1 pkt 2 kpa oraz w zw. z art. art. 24 § 1 pkt 5 kpa i 27 § 1 § 2 kpa na postanowienie Prezydenta z 22 lipca 2020 r. o odmowie wyłączenia: Prezydenta, Zastępców Prezydenta oraz dyrektora Wydziału Budownictwa, Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska oraz niektórych pracowników Urzędu Miasta w postępowaniu wznowieniowym na podstawie prawomocnego postanowienia Prezydenta z 25 maja 2020 r. w/s wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 26 czerwca 2019 r. Prezydenta w/s zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia budowlanego na budowę stacji telefonii komórkowej w S. Pominięto, że pomiędzy wymienionymi osobami istnieją takie stosunki prawne, relacje zawodowe lub towarzyskie, że wynik sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki, co mogłoby się przełożyć na brak bezstronności w wydaniu decyzji oraz brak gwarancji zgodnego z prawem rozpoznania odwołania i zażalenia. Podali, skarżący, że w dniu 10 kwietnia 2020 r. złożono pierwszy wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 4 kpa. Prezydent z rażącym naruszeniem zasady niezwłocznego działania na podstawie art. 35 § 1, § 2 i § 3 kpa wznowił postępowanie dopiero w dniu 25 maja 2020 r. pod wpływem protestu Mieszkańców Osiedla. Zdaniem skarżących w sprawie zachodzi nieważność decyzji, ponieważ wystąpiły przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa, a mianowicie wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie: art.24 § 1, art.27§ 1 i § 2, art. 28, art.107 § 1 pkt 3, 4 i 5 kpa w zw. z art.77 § 1 kpa, :art.28 ust.2 i 4 oraz art. 34 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem właściwości z art. 156 § 1 pkt 1 kpa w zw. art.24 § 1 kpa i art.27 § 1 § 2 kpa, ponieważ zarówno Prezydent wraz z pracownikami Urzędu Miasta oraz pracownicy Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego wyłączeni są z mocy przywołanych przepisów. Zarzucono także wydane decyzji z naruszeniem art. 107 kpa w zw. z art.77 § 1 kpa, ponieważ decyzja nie zawiera zgodnego z prawem uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, ponieważ decyzja nie wyczerpuje dyspozycji powołanych przepisów przy braku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego. Podnieśli skarżący również naruszenie własnego interesu prawnego jako stron postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. i art.28 ust.2 ust.4 prawa budowlanego, bowiem wykazali interes prawny w postępowaniu wznowieniowym o uchylenie ostatecznej decyzji. Wyjaśnili skarżący, że mieszkają w pobliżu stacji telefonii komórkowej wybudowanej na przystanku autobusowym, wokół bloków mieszkalnych, wokół lokali użytkowych, wokół terenów rekreacyjnych dla dorosłych i dzieci, wokół terenów sportowych, wokół szkól , wokół przedszkoli, wokół żłobków, wokół ogródków działkowych. Inwestor nie załączyła do wniosku o pozwolenie budowlane żadnej ekspertyzy, w tym lekarza odpowiedniej specjalności w/s oddziaływania na zdrowie i życie mieszkańców Osiedla w przypadku ewentualnego uruchomienia stacji telefonii komórkowej. Pozbawiono mieszkańców Osiedla udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności wydanego pozwolenia budowlanego. A w konsekwencji uwzględnienia skargi o uchylenie pozwolenia budowlanego, ponieważ stacja telefonii komórkowej zagraża życiu i zdrowiu skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia oceny, czy skarżącym (domagającym się wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą) przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja planowana jest na działce nr ewid. [..] w obrębie ewid. nr [..] przy ul. [..] w S. Skarżący są natomiast właścicielami mieszkań w budynkach wielorodzinnych sąsiadujących z terenem inwestycji, ale – zdaniem organów obu instancji – obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje nieruchomości skarżących. Wskazać należy, że wznowienie postępowania jest środkiem nadzwyczajnej kontroli, stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, faktycznie było dotknięte jedną z wad wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia – przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Inaczej rzecz ujmując, przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Związek trybu kontrolnego z postępowaniem rozpoznawczym powoduje, że punktem wyjścia dla ustalenia kręgu stron postępowania wznowieniowego jest przedmiot postępowania, w którym wydano decyzję ostateczną. Status stron mogących żądać wznowienia posiadają wszystkie te podmioty, które należały do kręgu stron postępowania jurysdykcyjnego zwyczajnego. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo wskazały na szczególną normę prawną w sprawach o pozwolenie na budowę obowiązującą nie tylko w trybie zwykłym, ale i wznowieniowym, wynikającą z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są przepisy powszechnie obowiązującego prawa o charakterze materialnym wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W tym kontekście trafnie podniosły organy, że aby skutecznie powołać się argument braku udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że we wznowionym postępowaniu organy zasadnie orzekły o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Wskazana przez skarżących przesłanka wznowieniowa nie zaistniała, bowiem – wbrew ich stanowisku – w dacie wydawania decyzji ostatecznej nie było podstaw do stwierdzenia, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zgodnie z zaś z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Stąd też stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, że wnioskodawca żądający wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie posiadał w rzeczywistości i nie powinien posiadać przymiotu strony w postępowaniu zwyczajnym, w przypadku podjęcia tego postępowania (jego wznowienia), obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej (por.: wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 roku, sygn. II OSK 1286/09; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo wykazały, że tego typu ograniczeń praw skarżących w odniesieniu do swoich nieruchomości w związku z realizowaną inwestycją na podstawie pozwolenia na budowę na sąsiadującej nieruchomości, skarżący nie doznają. Przeprowadzona przez organy w toku postępowania wznowieniowego analiza projektu budowlanego (w tym stanowiącej jej element analizy środowiskowej), doprowadziła do uzasadnionego wniosku, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki stanowiącej własność skarżących, tak w rozumieniu Prawa budowlanego, jak i przepisów wykonawczych do tej ustawy, w szczególności obowiązujących na dzień wydania omawianego pozwolenia na budowę przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów, jak i rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organy w tym zakresie przytoczyły konkretną argumentację wynikającą z danych zawartych w projekcie budowlanym oraz projekcie zagospodarowania działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Wynika z niej, że teren wyznaczony w otoczeniu planowanego obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu, zamyka się w granicach działki nr ewid. [..] w obrębie ewid. nr [..] przy ul. [..] w S., czyli działki inwestycyjnej, która pozostaje w dyspozycji na cele budowlane Spółki. Jak dostrzegły organy, z analizy środowiskowej stanowiącej element projektu budowlanego wynika, że anteny sektorowe wchodzące w skład stacji bazowej emitujące pole elektromagnetyczne o poziomach wyższych od poziomów dopuszczalnych w środowisku znajdują się na wysokości powyżej 37 m n.p.t., tj. znacznie wyżej niż miejsca dostępne dla ludności (w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji dominuje zabudowa wielorodzinna), a przede wszystkim obszar ten nie wykracza poza granice działki. Stacja bazowa obejmuje dwie anteny sektorowe typu ADU4518R7, pracujące w paśmie częstotliwości UMTS 2100 MHz, o równoważnej mocy promieniowanej izotropowe (EIRP) w przedziale od 1000 W do 2000 W dla pojedynczej anteny, zawieszone na wysokości 47,5 m n.p.t (środek elektryczny) w dwóch azymutach: 120° i 220°. Zważywszy na moc promieniowania w/w anten obszar oddziaływania obiektu należało wyznaczyć na długości 70m od środka stacji bazowej we wskazanych azymutach. W azymucie 120° najmniejsze zbliżenie do istniejącej zabudowy występuje na wysokości - 36,5 m, w azymucie 220° najmniejsze zbliżenie występuje na wysokości - 34.6 m. Powoduje to, że obszar oddziaływania (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wynikający z przepisu prawa materialnego (§ 314 rozporządzenia) ogranicza się do działki inwestora, bowiem anteny sektorowe emitujące pole elektromagnetyczne, których wartości natężenia ograniczające lokalizację pomieszczeń przeznaczonych na pobyt mieszczą się w granicach działki inwestora. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że samo subiektywne odczucie skarżących, że powinni oni brać udział w postępowaniu nie pozwala jeszcze wnioskować, że mogą oni być uznany za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżących obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego to tylko teren, gdzie występuje ponadnormatywne natężenie pola elektromagnetycznego. Obszar oddziaływania w rozumieniu przywołanego przepis to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2019 roku, sygn. VII SA/Wa 449/19). Dla potrzeby oceny interesu prawnego sąsiadów w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie chodzi o negatywne czy ponadnormatywne oddziaływanie obiektu, gdyż to nie ono decyduje o statusie strony postępowania, ale o to, ażeby stwierdzić wyłącznie fakt takiego oddziaływania, które mogłoby wpływać na sposób wykonywania prawa na działkach sąsiednich (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2019 roku, sygn. II SA/Gd 166/19). Tylko bowiem osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 roku, sygn. II OSK 338/10). W tej sytuacji argumenty, zastrzeżenia i zarzuty skarżących odnoszące się do planowanej inwestycji, należy traktować jako potwierdzające ich interes faktyczny w odniesieniu do tej inwestycji, ale nie interes prawny. W związku z tym organy obu instancji prawidłowo wywiodły, że w realiach niniejszej sprawy skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji, gdyż nieruchomości, których właścicielami pozostają skarżący nie leżą w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie przysługiwał im przymiot strony w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Reasumując organy przyjęły, że z analizy przedłożonej dokumentacji budowlanej wynika, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a inwestycja nie powoduje żadnego ograniczenia w zabudowie czy korzystaniu z ich nieruchomości. Oddziaływanie spornej inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie odpowiadają prawu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 w zw. z art. 140 k.p.a., jak i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem – wbrew twierdzeniom autorów skargi – zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która odpowiada wymaganiom prawa. Dokumenty, którymi dysponował organ to przede wszystkim projekt budowlany, jak i dokumenty złożone przez inwestora w toku postępowania. Warto zaznaczyć, że skarżący w toku postępowania nie przedstawili, ani nie powołali się na żadne dokumenty wskazujące, że przysługuje im przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wniosków o dopuszczenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze zauważyć należy, że dokumenty odnoszące się do procedury udzielenia pozwolenia na budowę stanowią akta sprawy i zostały przekazane sądowi wraz ze skargą. Sąd zapoznał się z całością dokumentacji. Natomiast akta sprawy dotyczące postępowań przed organami nadzoru budowlanego nie mieszczą się w granicach ocenianej sprawy, zatem nie mogą mieć tutaj znaczenia. W sytuacji, gdy ewentualnie podjęte tam rozstrzygnięcie zostanie zakwestionowane skargą to wówczas Sąd się z tymi aktami zapozna. Natomiast na chwilę obecną tematyka poddawana ocenie organów nadzoru budowlanego pozostaje poza granicami ocenianej sprawy. Kwestia prawidłowości postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej obejmującej: wieżę stalową rurową typu MONOBOT H-48 o wysokości całkowitej 49,30 m n.p.t., 2 anteny sektorowe, i antenę radioliniową, urządzenia zasilające i sterujące oraz linię zasilania energetycznego, na terenie działki nr [..] w obrębie ewid. nr [..] przy ul. [..] w S. została rozstrzygnięta w sprawie sygn. akt II SA/Gd 800/20. W niniejszej sprawie podstawą orzekania jest przepis art. 145 k.p.a., a to oznacza, że Sąd nie posiada możliwości oceny decyzji ostatecznej pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., gdyż podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia wyznacza zakres kontroli Sądu. A tą podstawą są przepisy odnoszące się do wznowienia postępowania, a nie procedury nieważnościowej. Nie leży także w kompetencjach sądu nadzór na działaniem bądź brakiem działania prokuratur. W ramach niniejszego postępowania Sąd nie ma podstaw do objęcia kontrolą także postanowienia o odmowie wyłączenia organu w postaci Prezydenta Miasta i pozostałych pracowników Urzędu Miasta oraz pracowników Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego od orzekania w przedmiotowej sprawie. Wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia następuje przez wydanie postanowienia, przy czym żądanie wyłączenia wniesione przez pracownika lub stronę musi zawierać wywód uprawdopodobniający okoliczności wskazujące na istnienie wątpliwości co do bezstronności pracownika, a zatem pozostanie w aktach sprawy w formie oświadczenia pisemnego lub zgłoszonego do protokołu. Wyłączenia nie może uzasadniać samo subiektywne przekonanie skarżącego o braku bezstronności danego pracownika, czy też o istnieniu takiego typu relacji koleżeńskich pomiędzy pracownikami, że uniemożliwiają one rzetelne prowadzenie postepowania, a wydawane rozstrzygnięcia nie są zgodne z prawem. A na tego typu podstawach skarżący opierają swoje żądania. Natomiast w ocenie składu orzekającego działania organów w kontrolowanej sprawie w całości znajdują operacie w przepisach prawa procesowego i materialnego. Bezzasadny jest wniosek o wyłączenie pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz o nakazanie rozbiórki opisanej stacji telefonii komórkowej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż ta materia nie mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy. Granicami kontroli objęta jest tylko i wyłącznie materia podstawy wznowieniowej w stosunku do ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej obejmującej: wieżę stalową rurową typu MONOBOT H-48 o wysokości całkowitej 49,30 m n.p.t., 2 anteny sektorowe, i antenę radioliniową, urządzenia zasilające i sterujące oraz linię zasilania energetycznego, na terenie działki nr [..] w obrębie ewid. nr [..] przy ul. [..] w S. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku o oddaleniu skargi w całości.