II SA/Wa 1155/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi L. P. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (zwana dalej CWKL) orzeczeniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860) oraz przepisów § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013 z poźn. zm.), a także § 7 pkt 1 i § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761 z poźn. zm.), utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie zdolności L.P. do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenia powyższe wydane zostały w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dowódca [...] w dniu [...] maja 2020 r. wystawił skierowanie dla L. P. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w celu ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], po przeprowadzeniu postępowania orzeczniczego, wydała w dniu [...] czerwca 2020 r. orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u orzekanego: 1) Przewlekły zespół bólowy ograniczający sprawność stawu barkowego lewego z osłabieniem siły mięśniowej u osoby z dyskopatią C6-C7 - § 62 pkt 1, § 34 pkt 1, § 77 pkt 2. W związku z powyższym rozpoznaniem orzekanego uznano za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – Kat. Z. Jednocześnie ustalono, że schorzenie wymienione w rozpoznaniu pozostaje bez związku ze służbą. Orzekanego nie zaliczono do żadnej grupy inwalidztwa. Na skutego złożonego przez L.P. odwołania powyższe orzeczenie zostało uchylone przez CWKL orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. celem ponownego rozpatrzenia sprawy przez RWKL i wydania orzeczenia zgodnego ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu tego orzeczenia CWKL wskazała, iż z posiadanej dokumentacji wynika, że orzekany w dniu [...] października 2015 r. doznał wypadku pozostającego w związku ze służba wojskową, skutkiem czego były dyskretne zaniki mięśniowe, osłabienie siły mięśniowej oraz powysiłkowy zespół bólowy barku lewego po przebytej ranie odłamkowej z pozostawieniem ciał obcych metalicznych w świetle rany, w wyniku czego orzeczono 7% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Analiza całokształtu dokumentacji orzeczniczej wykazała, że RWKL w ramach obecnego procesu orzeczniczego przeprowadziła stosowne badania i konsultacje wymagane do określenia stanu zdrowia i zdolności orzekanego do zawodowej służby wojskowej. Jednak na podstawie wyników badań i konsultacji rozpoznano nieprawidłowo treść schorzenia w punkcie 8.1, pomijając przy tym rozpoznane w trakcie badań i konsultacji specjalistycznych schorzenia kręgosłupa odcinka szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego z towarzyszącymi im dolegliwościami. Wobec powyższego RWKL ponownie wezwie L. P. celem wykonania badania usg stawu barkowego lewego zakończonej konsultacją ortopedyczną i neurologiczną z określeniem ewentualnego stopnia upośledzenia funkcji kończyny górnej lewej przeprowadzoną przez innego doświadczonego ortopedę i neurologa. W związku z powyższym orzeczenie RWKL należało uchylić, ponieważ pojawiły się błędy merytoryczne mające wpływ na treść ustalonych rozpoznań, stopień nasilenia ustalonych schorzeń oraz ich związki ze służbą wojskową. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], po przeprowadzeniu ponownego postępowania orzeczniczego, w trakcie którego poddano orzekanego dodatkowym badaniom oraz konsultacjom specjalistycznym, wydała w dniu [...] grudnia 2020 r. orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u orzekanego: 1) Przewlekły zespół bólowy, pourazowy stawu barkowo-obojczykowego lewego z niewielkim ograniczeniem ruchu rotacji wewnętrznej oraz niewielkimi zanikami mięśni obręczy barkowej do dalszego leczenia usprawniającego - § 77 pkt 5; 2) Okresowo nawracający zespół bólowy o typie rwy ramiennej lewej u osoby z dyskopatią C5-C6 oraz zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi kręgosłupa odcinka szyjnego - § 62 pkt 1, § 34 pkt 5; 3) Powysiłkowy zespól bólowy kręgosłupa odcinka lędźwiowo-krzyżowego u osoby ze zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi oraz dyskopatycznymi - § 62 pkt 1, § 34 pkt 5; 4) Astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu - § 13 pkt 2, 5) Niedoczynność tarczycy leczona substytucyjnie - § 53 pkt 1, 6) Tatuaż obrazowy ramienia prawego - § 2 pkt 8 W związku z powyższymi uznała orzekanego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej (kat. Z), nie zaliczając go do żadnej grupy inwalidztwa. Jednocześnie stwierdziła, że schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służba wojskową jako następstwo wypadku pozostającego w związku ze służbą. Natomiast pozostałe schorzenia nie pozostają w związku ze służbą. W uzasadnieniu orzeczenia RWKL wskazała, że stwierdzone w wyniku wykonanych badan rozpoznania nie stanowią przeciwwskazania do pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach Odwołując się od powyższego orzeczenia w części dotyczącej określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej L. P. podniósł, że po wypadku, który miał podczas rzutu granatem, nie jest w stanie wykonywać dalej zawodu żołnierza zawodowego. Mimo bowiem prowadzonego procesu leczniczego jego stan zdrowia nie polepszył się, a wprost przeciwnie uległ pogorszeniu, z uwagi na rozpoznane współistniejące schorzenie kręgosłupa. Od wypadku minęło już 5 lat, a stan jego zdrowia nie polepszył się na tyle, aby mógł wykonywać szereg wymagających czynności służbowych jakie spoczywają na żołnierzu zawodowym, szczególnie, że zajmuje stanowisko dowódcze. Podkreślił, że jako żołnierz zawodowy, zgodnie z art. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ciążą na nim również inne obowiązki służbowe, jak obowiązek podejścia do corocznego egzaminu ze sprawności fizycznej. Zaznaczył jednocześnie, że gdy nie stosuje się sztywno do zaleceń lekarskich, to odczuwa dolegliwości bólowe barku, stąd też ciągle zażywa leki. Wobec powyższego wniósł o ponowną ocenę stanu jego zdrowia i uznanie go za niezdolnego do zawodowe służby wojskowej z powodu schorzenia barku w związku z wypadkiem na służbie. Jednocześnie zwrócił się o przeprowadzenie procedury orzeczniczej w oparciu o dotychczas przedłożone dokumenty medyczne. CWKL, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, orzeczeniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone RWKL z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie zdolności L. P. do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu orzeczenia CWKL wskazała, iż z analizy dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej wynika, że L. P. po doznanym urazie barku lewego podczas wypadku z dnia [...] października 2015 r. otrzymał orzeczenie RWKL nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., w którym rozpoznano następstwa wypadku jako dyskretny zanik mięśni, osłabienie siły mięśniowej oraz powysiłkowy zespół bólowy barku lewego po przebytej ranie odłamkowej z pozostawieniem ciał obcych metalowych w światle rany i ustalono 7 % uszczerbku na zdrowiu według wykazu norm 104. Następnie badany w 2016 r. otrzymał orzeczenie RWKL, w którym uznano go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. W ostatnim okresie badany przebywał na zwolnieniach lekarskich z powodu zaostrzenia dolegliwości, a następnie został skierowany do RWKL w celu określenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Otrzymał wówczas orzeczenie RWKL z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], w którym rozpoznano tylko przewlekły zespół bólowy ograniczający sprawność stawu barkowego lewego z osłabieniem siły mięśniowej u osoby z dyskopatią C6-C7 i uznano go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Ww. orzeczenie L.P. zaskarżył do CWKL, która orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uchyliła orzeczenie RWKL z dnia [...] czerwca 2020 r. ze względu na brak w tym orzeczeniu rozpoznań dotyczących kręgosłupa lędźwiowego. W zaleceniach CWKL wskazała, konieczność wykonania usg barku lewego. W aktach sprawy znajduje się badanie usg barku lewego z dnia [...] października 2020 r. w którym wpisano: staw barkowo- obojczykowy bez uszkodzeń, kaletka podbarkowa z prawidłową ilością płynu, ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego bez uszkodzeń, pochewka tego ścięgna z nieprawidłową ilością płynu. Ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego o zachowanej ciągłości - zmiany przeciążeniowe przyczepu dalszego. Ścięgno mięśnia podgrzebieniowego bez uszkodzeń. Obrysy kości guzka większego kości ramiennej prawidłowe. Ścięgno mięśnia podłopatkowego z ogniskiem o podwyższonej echogeniczności w okolicy przyczepu do guzka mniejszego. W opisie tego dodatkowo wykonanego badania nie stwierdzono zatem istotnych zmian anatomicznych, które upośledzałyby sprawność ustroju. Natomiast w dołączonych badaniach rtg kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo- krzyżowego występują zmiany zwyrodnieniowe pod postacią dyskopatii. Lekarz neurolog konsultujący orzekanego na zlecenie RWKL nie stwierdził jednak zaników mięśniowych barku, ani też znaczącego ograniczenia ruchów kręgosłupa. W związku z powyższym CWKL uznała, że brak jest podstaw do uznania orzekanego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W skardze na powyższe orzeczenie CWKL, zaskarżone w części dotyczącej określenia zdolności do służby, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz powodują, że orzeczenie komisji lekarskiej w zakresie, w jakim uznaje skarżącego jako zdolnego do służby nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej, tj.: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia RWKL z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] pomimo tego, że orzeczenie to w sposób rażący naruszało dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ nie zawierało w zasadzie żadnego uzasadnienia w zakresie wytłumaczenia osobie nie posiadającej wiadomości specjalnych, dlaczego komisja lekarska uznała skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej; 2. naruszenie przez CWKL dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., poprzez powielenie naruszenia tego przepisu w postępowaniu odwoławczym, a które to uzasadnienie nie zawiera odniesienia się do zarzutów postawionych przez skarżącego, jak również nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego w zakresie wytłumaczenia, na jakich przesłankach komisja lekarska drugiej instancji uznała, że orzeczenie komisji lekarskiej pierwszej instancji jest prawidłowe, skoro nie zawierało one praktycznie żadnego uzasadnienia. Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o: 1. rozpoznanie sprawy na rozprawie, 2. przekazanie niniejszej skargi do właściwego sądu administracyjnego wraz z kompletem akt postępowania orzeczniczego, 3. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a - uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego je orzeczenia komisji pierwszej instancji - w części dotyczącej orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej, 4. ujęcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania w sprawie, które będą wiążące dla organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - art. 153 P.p.s.a. 5. na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.) - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 480,00 złotych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera elementów, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a., jak również odniesienia się do zarzutów, jakie postawił w swoim odwołaniu. W ocenie skarżącego CWKL powinna uchylić orzeczenie RWKL, ponieważ nie posiadała wiedzy na temat argumentów jakimi kierowała się RWKL wydając swoje orzeczenie, a próba konwalidowania tak istotnych braków prowadziłaby do naruszenia art. 15 K.p.a. W konsekwencji, niemożliwa jest kontrola sądowa prawidłowości przeprowadzonego procesu orzeczniczego na każdym jego etapie, skoro nie jest znana kontrola prawidłowości procesu orzeczniczego dokonana na etapie postępowania odwoławczego. Skarżący podniósł również, że komisje orzecznicze obowiązane są do przestrzegania podstawowych przepisów K.p.a., a więc do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, co oznacza, że organ nie może pominąć milczeniem niektórych twierdzeń lub nie odnieść się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Natomiast obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji było ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania - również tych w zakresie braku uzasadnienia orzeczenia komisji lekarskiej pierwszej instancji. CWKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się do zarzutu skargi podkreślono, że komisje obydwu instancji rozpoznały sprawę zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i zastosowane przyporządkowanie rozpoznanych u skarżącego schorzeń do odpowiednich paragrafów załącznika nr 1 grupa II jest w pełni uzasadnione (według grupy II rozporządzenia (kolumna V) rozpatruje się żołnierzy zawodowych, a taki status w dacie orzekania posiadał skarżący). Podkreślono przy tym, że żadne z rozpoznanych przez RWKL schorzeń, które to rozpoznanie zostało w pełni podzielone przez CWKL, ani też dokonana kwalifikacja tych schorzeń, nie zostały przez skarżącego zakwestionowane. Zaznaczono jednocześnie, że orzeczenie wydane przez RWKL odpowiada w pełni wymogom określonym w zapisie § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. co do treści orzeczenia: orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności: 1) rozpoznanie; 2) ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z zawodową służbą wojskową. Orzeczenie to spełnia również wymogi zawarte we wzorze orzeczenia - zgodnie z zapisem § 19 ust. 5 pkt 1 - określonym w załączniku nr 5. Rozpoznania schorzeń dokonano natomiast w oparciu o zgromadzone dokumenty orzecznicze i badania specjalistyczne - uzupełnione przez RWKL o badania zalecone przez CWKL w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]. Natomiast w przypadkach rozpoznania ww. schorzeń u żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową prawodawca jednoznacznie określił w zapisach rozporządzenia, że nie stanowią one przeszkody do pełnienia zawodowej służby wojskowej i przyporządkował im kategorię zdrowia Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej. CWKL za chybiony uznała również zarzut skarżącego, że zobowiązana była do przeprowadzenia ponownego, dodatkowego badania skarżącego. Wskazała przy tym, że zgodnie z § 20 ust. 4 oraz § 23 ust. 2 ww. rozporządzenia CWKL zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji i tylko w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę kompletność i rzetelność zgromadzonej w sprawie dokumentacji orzeczniczej - w opinii zespołu orzeczniczego CWKL - nie istniała potrzeba przeprowadzenia dodatkowych badań specjalistycznych, czy obserwacji szpitalnej dla celów orzeczniczych, wobec czego odwołanie rozpatrzono na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie W postępowaniu odwoławczym została też zrealizowana zasada dwuinstancyjności, ponieważ organ drugiej instancji wydał orzeczenie w zgodzie z zapisami § 23 rozporządzenia i z poszanowaniem zapisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., oceniając merytorycznie i prawnie orzeczenie RWKL i utrzymując to orzeczenie w mocy. Organ odwoławczy orzekał też w oparciu o ten sam przepis prawa materialnego, co organ pierwszej instancji. CWKL zaznaczyła jednocześnie, że istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia orzekanego, czy jego zdolności do pracy - tak jak jest to w typowym badaniu lekarskim lekarza z NFZ, czy też medycyny pracy - ale rozstrzygnięcie o zdolności orzekanego do służby wojskowej, a w omawianym przypadku stwierdzono, że stopień nasilenia rozpoznanego schorzenia nie czyni skarżącego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżone rozstrzygniecie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia organów administracji podlegają uchyleniu, czy też stwierdzeniu ich nieważności. W ramach tak pojętej kontroli sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń wojskowych komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie. Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności do służby wojskowej była zgodna z przepisami określającymi zasady orzekania o zdolności do służby wojskowej oraz tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu było orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2021 r. stwierdzające, że L. P. jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej - kategoria Z. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia w świetle powyższej wskazanych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Szczegółowe warunki orzekania przez wojskowe komisje lekarskie o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz wykaz chorób lub ułomności uwzględnianych przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej określa rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 5 ust. 8 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1131.) . Przepisy regulujące postępowanie wojskowych komisji lekarskich zawarte w tym rozporządzeniu stanowią lex specialis w stosunku do ogólnych regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego i w myśl ogólnie przyjętej zasady lex specialis derogat legi generali mają pierwszeństwo przed tymi, ogólnymi regulacjami K.p.a. Uznanie skarżącego L. P. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej i przyznanie kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej "Z" nastąpiło w oparciu o rozpoznane u orzekanego schorzenia: przewlekły zespół bólowy, pourazowy stawu barkowo-obojczykowego lewego z niewielkim ograniczeniem ruchu rotacji wewnętrznej oraz niewielkimi zanikami mięśni obręczy barkowej do dalszego leczenia usprawniającego - § 77 pkt 5 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r.; okresowo nawracający zespół bólowy o typie rwy ramiennej lewej u osoby z dyskopatią C5-C6 oraz zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi kręgosłupa odcinka szyjnego - § 62 pkt 1, § 34 pkt 5 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia; powysiłkowy zespól bólowy kręgosłupa odcinka lędźwiowo-krzyżowego u osoby ze zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi oraz dyskopatycznymi - § 62 pkt 1, § 34 pkt 5 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia; astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu - § 13 pkt 2 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia; niedoczynność tarczycy leczona substytucyjnie - § 53 pkt 1 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia; tatuaż obrazowy ramienia prawego - § 2 pkt 8 załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia. Rozpoznania powyższe zostały oparte na zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wynikach przeprowadzonych badań, w tym przeprowadzonych przez RWKL w ramach ponownego postępowania orzeczniczego, dodatkowych badaniach oraz konsultacjach neurologicznej i ortopedycznej. Rozpoznane schorzenia, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. dawały podstawę do przyznania skarżącemu wyłącznie kategorii zdolności do służby Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej. W oparciu o powyższe rozpoznania Komisje Lekarskie obu instancji nie mogły przyznać skarżącemu innej kategorii zdolności do służby. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zwrócić uwagę, że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska rozpoznając odwołanie nie miała obowiązku poddawania skarżącego na tym etapie postępowania kolejnym badaniom, zgodnie bowiem z przepisem § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatrując odwołanie, orzeka co do zasady na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a tylko w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Ponadto, skarżący na etapie postępowania odwoławczego nie kwestionował wyników przeprowadzonych u niego badań i konsultacji specjalistycznych, nie przedstawił też jakichkolwiek dowodów, które podważałyby prawidłowość tych badań, lecz wnioskował w odwołaniu o przeprowadzenie odwoławczej procedury orzeczniczej w oparciu o dotychczas przedłożone dokumenty medyczne. Wbrew zarzutom skargi, orzeczenie wydane przez RWKL zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz jest zgodne z wzorem orzeczenia określonym w załączniku nr 5 do tego rozporządzenia. W uzasadnieniu tego orzeczenia RWKL wyjaśniła zaś, że stwierdzone w wyniku wykonanych badań rozpoznania nie stanowią przeciwwskazania do pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. Wbrew też zarzutom skargi, CWKL w uzasadnieniu swojego orzeczenia, odnosząc się do zarzutów odwołania, dokonała ponownej analizy wyników przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych uznając w konkluzji, że brak jest podstaw do uznania skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Należy jeszcze raz podkreślić, że sąd administracyjny nie jest władny aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, w zakresie przyznania skarżącemu kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej - Z, odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.