II GSK 294/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1662/21 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 23 września 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1662/21, oddalił skargę P. M. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ, organ II instancji) z (...) marca 2021 r., nr (...), w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za przejazd bez uiszczenia opłaty po drodze krajowej, na której pobiera się opłatę elektroniczną. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zrzekł się rozprawy. Skarżący wyrokowi sądu I instancji zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13k ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.; dalej: u.d.p.) polegającą na przyjęciu, że dla możliwości przypisania odpowiedzialności za naruszenie obowiązku opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. oraz art. 13ha ust. 1 u.d.p. wystarczające jest ujęcie odcinka drogi płatnej w załączniku nr 1 pkt 3 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 32; dalej: rozporządzenie z 2011 r.) wydanego na podstawie art. 13ha ust. 6 u.d.p. oraz oznakowanie odcinka drogi znakiem T-34 (bez konieczności analizowania, gdzie konkretnie się on znajdował i czy jego usytuowanie umożliwiało podjęcie decyzji o wyborze bezpłatnej, alternatywnej drogi) - podczas gdy wykładnia systemowa wyżej określonych przepisów w połączeniu z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483; dalej: Konstytucja RP) prowadzi do wniosku, że możliwość nałożenia kary za przejazd bez opłaty elektronicznej nie powstaje, jeśli wjeżdżając na drogę kierowca nie miał świadomości przejazdu podlegającego opłacie elektronicznej, a po powzięciu tej informacji nie miał możliwości zjechania z tej drogi lub niewjechania na nią w ogóle; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi - w sytuacji gdy zaskarżona decyzja z (...) marca 2021 roku została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), wyrażającym się w: a. pominięciu podnoszonych przez skarżącego okoliczności faktycznych i zaniechaniu prowadzenia postępowania dowodowego co do tego, że skarżący: i. po dostrzeżeniu znaku T-34 nie miał możliwości wyboru alternatywnej, bezpłatnej drogi bez spowodowania ryzyka katastrofy w ruchu drogowym, ii. zjechał on z drogi płatnej na najbliższym zjeździe - a nie miał możliwości zjechania przed kontrolą, podczas gdy okoliczności te, przy prawidłowej analizie normy prawa materialnego stanowiącej podstawę nałożenia kary, miały istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy (art. 7 k.p.a.) i winny być przez organ przeanalizowane (art. 77 § 1 k.p.a.); b. uznaniu wbrew treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a., że w sprawie wystarczające jest poprzestanie na stwierdzeniu zawartym w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z (...) czerwca 2020 roku, że oznakowanie drogi było prawidłowe - podczas gdy pismo to nie określało, gdzie konkretnie znak się znajdował i czy po jego dostrzeżeniu kierowca miał możliwość wyboru bezpłatnej, alternatywnej drogi, a skarżący pismem z (...) października 2020 r. wniósł o ponowne zwrócenie się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w celu ustalenia dokładnego umieszczenia znaków T-34 na autostradzie A4 na dzień (...) lutego 2020 r. oraz wskazywał w piśmie z (...) października 2020 r., że na autostradzie A4 (na dwóch innych węzłach) znaki T-34 umieszczone są już na pasie rozbiegowym, podczas gdy w sprawie nie można było poprzestać na stwierdzeniu, że ustawienie znaku było prawidłowe i zaniechać zbadania, czy istotnie usytuowanie znaku umożliwiało wybór bezpłatnej, alternatywnej drogi, których to uchybień sąd pierwszej instancji nie dostrzegł i nie nakazał ich usunięcia, a które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem na skutek niezbadania okoliczności wskazujących na brak niemożności wyboru przez skarżącego alternatywnej, bezpłatnej drogi, sąd ograniczył się jedynie do ustalenia faktu, iż skarżący poruszał się po odcinku drogi płatnej bez uiszczenia opłaty (co nie było w sprawie sporne) i nie wziął pod uwagę okoliczności, które mają istotne znaczenie z punktu widzenia art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. i w konsekwencji nie znalazł podstaw do nienakładania kary za przejazd odcinkiem drogi płatnej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta sytuacja w rozpatrywanym przypadku miała miejsce, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podane przez skarżącego, naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, NSA stwierdza, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została uwzględniona. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według Sądu I instancji przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie i zaakceptowanie sformułowanego na ich podstawie poglądu o popełnieniu przez skarżącego deliktu polegającego na naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej, a w konsekwencji nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Nie jest zasadny podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni przepisów art. 13k ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13 ha ust. 1 i 6 u.d.p. w związku z art. 2 Konstytucji RP. Skarżący sformułował ten zarzut oparty na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. nie jako zarzut wadliwego zastosowania, lecz błędnej wykładni, której w odniesieniu do wskazanych przepisów prawa materialnego Sąd I instancji nie dokonał w sposób zarzucany skargą kasacyjną. W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż odpowiedzialność administracyjna związana z brakiem uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyroki NSA z dnia: 25 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 705/15; 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3521/15; 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 839/17; 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 67/15; 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2406/14). Podstawę nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej A4 Zgorzelec – węzeł Murckowska bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej stanowił art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Ustalając prawną przesłankę wymierzenia kary pieniężnej należy wskazać, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego. To bowiem normy prawa materialnego wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia ustaleń w tym postępowaniu, albowiem to one stanowią podstawę ustalenia sytuacji prawnej strony (ustalenia praw lub obowiązków), wyznaczając tym samym zbiór prawnie relewantnych faktów, których ustalenie jest konieczne do rozstrzygnięcia sprawy. Art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. przewiduje, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Naruszenie tego obowiązku, a więc przejazd określonym pojazdem samochodowym, określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty, stanowi wynikającą z art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. prawną przesłanką wymierzenia kary pieniężnej. Czyn podlegający karze administracyjnej stanowi zatem wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia za ten przejazd wymaganej opłaty. Podkreślenia wymaga, że z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., ani też z innych przepisów ustawy o drogach publicznych nie wynika, aby w sprawie o nałożenie kary pieniężnej ustawodawca uzależnił możliwość i dopuszczalność nałożenia omawianej kary od potrzeby wykazania przez organ innych okoliczności, niż okoliczność przejazdu bez uiszczenia opłaty po drodze podlegającej opłacie. Realizacja tego wymogu przez organ administracji publicznej orzekający w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na podstawie określonej w art. 13k ust. 1 u.d.p., stanowi zatem podstawowe kryterium oceny zgodności z prawem decyzji o wymierzeniu tej kary. Oczywiste więc jest, że nałożenie na podstawie tego przepisu kary pieniężnej może być uzasadnione tylko takimi ustaleniami, które znajdując odzwierciedlenie w okolicznościach sprawy i zebranych w niej dowodach, jednoznacznie wskazują, że dany podmiot zrealizował swoim działaniem/zaniechaniem znamiona deliktu administracyjnego, o którym mowa w przywołanym przepisie prawa, a mianowicie, że wykonywał przejazd pojazdem samochodowym po drodze krajowej lub jej odcinku, za który pobierana jest opłata elektroniczna, bez uiszczenia tej opłaty. Z punktu widzenia przedmiotu rozpatrywanej sprawy, dla rekonstrukcji znamion deliktu przypisanego skarżącemu, zasadnicze znaczenie miało zatem przeprowadzenie ustaleń odnoszących się do jego zachowania (działania) w stosunku do adresowanego do niego nakazanego wzoru zachowania, który ustanowiony został w sankcjonowanym przepisie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Z przyjętych za podstawę wyrokowania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu (...) lutego 2020r. na odcinku drogi krajowej A4 Zgorzelec - węzeł Murckowska, został zatrzymany do kontroli mobilnej należący do skarżącego zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego oraz przyczepy ciężarowej o masie całkowitej powyżej 3,5 tony, którego przejazd bez wymaganej opłaty (bez urządzenia rejestrującego umieszczonego w pojeździe) na wymienionym odcinku drogi krajowej został zarejestrowany przez urządzenie kontrolne kilkukrotnie, tj. w dniu (...) lutego 2020 r. o godz. (...) (w kierunku Wrocławia) i o godz. (...) (w kierunku Zgorzelca) oraz w dniu (...) lutego 2020 r. o godz. (...) (kontrola bezpośrednia na w/w odcinku drogi płatnej w miejscowości W.). Odcinek drogi krajowej A4, na którym zarejestrowany został przejazd wykonywany przez skarżącego, znajduje się w wykazie zawartym w załączniku nr 1 (pkt 3 lit. a) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Przywołane, na etapie postępowania kasacyjnego niesporne w tej sprawie okoliczności faktyczne, zdaniem NSA stanowiły dostateczną podstawę nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej. Mając na uwadze dotychczas przedstawione argumenty trzeba stwierdzić, że nie ma usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji zarzutu błędnej wykładni przepisów art. 13k ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13 ha ust. 1 i 6 u.d.p. w związku z art. 2 Konstytucji RP (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Nie jest też zasadny podniesiony w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób, w jaki zarzuca to skarżący, tj. poprzez nałożenie na niego kary pieniężnej mimo braku prawidłowego oznaczenia odcinka drogi, na której wykonywany był przejazd. W kontekście konsekwencji wynikających z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. podkreślenia wymaga, że to na wykonującym przejazd spoczywa obowiązek dołożenia należytej staranności w spełnieniu prawnych wymogów wykonywania tego przejazdu tak, aby zapewnić efektywne uiszczenie opłaty należnej za ten przejazd. W rozpatrywanej sprawie nie był to obowiązek nieproporcjonalny, niemożliwy ani też nadmiernie utrudniony. Ponownie odwołując się do znaczenia argumentu, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, zdaniem NSA nie ma podstaw by twierdzić, że stan faktyczny przyjęty za podstawę wyrokowania w tej sprawie zawiera zarzucane przez skarżącego braki, które w konsekwencji – wobec niedostrzeżenia przez Sąd I instancji – miałyby skutkować błędną wykładnią przywołanych przepisów prawa materialnego. Wbrew stanowisku skarżącego podnoszona i eksponowana przez niego kwestia prawidłowości oznakowania drogi znakiem T-34 stanowiła przedmiot oceny Sądu I instancji (zob. s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zakres oceny Sądu obejmował prawidłowość umieszczenia znaku T-34 na drodze, którą poruszał się skarżący. Sąd powołał się na znajdujące się w aktach sprawy pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z (...) czerwca 2020 r. Z przepisów regulujących zasady umieszczenia znaku T-34 wynika, że tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady Ε-15c, drogi ekspresowej Ε-15d lub innej drogi krajowej E-15a, występującym samodzielnie – co prowadzi do wniosku, że nie umieszcza się jej na drogach innej kategorii, w tym również w sposób, w jaki zdaje się tego oczekiwać skarżący. Wymieniona tabliczka T-34 umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c, E-15d, E-15f albo E-15g oznacza, że za przejazd tak oznaczonym odcinkiem drogi publicznej pobiera się opłatę elektroniczną, co z kolei uzasadnia wniosek o informacyjnym charakterze tabliczki T-34 w relacji do oznaczenia (kategorii) drogi, która jest drogą płatną, a tym samym i wniosek, że wynikający z niej przekaz ustanawia zakaz poruszania się po oznaczonej w powyższy sposób drodze bez uiszczenia opłaty. W konsekwencji zatem należy uznać, że istnieje ścisłe funkcjonalne powiązanie wszystkich wymienionych oznaczeń (zob. odpowiednio załącznik nr 1, część 6 pkt 6.3.7.9. do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach oraz § 65 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych). Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu odwoławczym organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe co do umieszczenia znaku T-34, dopuszczając postanowieniem z (...) września 2020 r. dowód z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W. z (...) czerwca 2020 r. na okoliczność istnienia prawidłowego oznakowania spornego odcinka drogi. Z treści tego pisma, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że na odcinku A4 od granicy aż do węzła Brzeg ustawione są prawidłowo znaki T-34. W piśmie tych wskazano szczegółowo w jakich datach wprowadzona została stała organizacja ruchu obejmująca oznakowanie poszczególnych odcinków tej drogi, a także wskazano daty przeprowadzanych systematycznie kontroli oznakowania, zgodnie z § 13 ust. 3 oraz ust. 5 rozporządzenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 177, poz. 1729) . W piśmie wskazano, że wszystkie te daty kontroli zostały potwierdzone protokołami objazdu lub stosownymi wpisami w dziennikach objazdu i w wyniku tych kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek informacyjnych T – 34. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika również (s. 3-4), że w relacji do opisu trasy pokonywanej przez skarżącego oraz zasad umieszczania w pasie drogi znaku T-34, organ dokonał także analizy twierdzeń skarżącego zmierzających do wykazania braku zasadności nałożenia na niego kary pieniężnej, w tym zwłaszcza twierdzeń odnoszących się do znaku T-34, co zostało zrekapitulowane stosowymi wnioskami oraz krytyczną oceną stanu wiedzy skarżącego odnośnie do obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie z dróg publicznych. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że przeprowadzone w tej sprawie postępowanie administracyjne było prawidłowe i nie zawiera braków, które zarzuca skarżący kasacyjnie. Zdaniem NSA, wobec ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, nie było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego wnioskowanego przez stronę. Należy ze szczególną mocą podkreślić, że z okoliczności stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby skarżący nie mógł, zachowując minimum wymaganej staranności, posiąść niezbędnych informacji oraz wiedzy odnośnie do istnienia obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz odnośnie do funkcji i przekazu znaku T-34 – zwłaszcza, że nie jest nowym użytkownikiem dróg publicznych – a w konsekwencji by nie mógł zorientować się, że przejeżdża drogą, za przejazd którą należna jest opłata elektroniczna. To zaś jest wystarczające dla nałożenia na niego sankcji za przejazd drogą płatną bez dopełnienia obowiązku uiszczenia wymaganej opłaty. Skarga kasacyjna nie przeciwstawia żadnych argumentów, w świetle których można byłoby uznać za nieprawidłową ocenę Sądu I instancji odnośnie do zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie faktycznych i prawnych przesłanek nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej. Ponad wszelką wątpliwość ustalony został bowiem fakt główny tj. fakt braku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej A4, skoro pojazd w ogóle nie był wyposażony w urządzenie pokładowe viaBOX do uiszczania opłaty elektronicznej. Nie ma też w tej sprawie zasadnych podstaw do kwestionowania okoliczności prawidłowego oznaczenia drogi krajowej A4 tabliczką T-34. Jakkolwiek bowiem – jak słusznie podnosi skarżący – prawidłowość oznaczenia drogi wymienioną tabliczką – zważywszy na funkcje zawartego w niej przekazu – nie jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości, a co za tym idzie, zasadności nałożenia kary pieniężnej za delikt, o którym mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., to jednak podważając zgodność z prawem zaskarżonego wyroku argumentem o braku wyjaśnienia w toku postępowania zagadnienia odnoszącego się do oznaczenia drogi, czy też wręcz przyjęcia w tym zakresie błędnych – bo niezgodnych z rzeczywistych stanem rzeczy – ustaleń, strona skarżąca swoje stanowisko powinna uzasadnić w sposób, o którym mowa w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. Powinna zatem przeprowadzić krytyczną analizę stanowiska Sądu I instancji i podjąć z nim merytoryczną polemikę osadzoną na gruncie konkretnych argumentów odnoszących się do akt sprawy, przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz ocen i wniosków formułowanych na ich podstawie, a następnie je podważyć poprzez wykazanie (lub co najmniej uprawdopodobnienie) ich wadliwości wynikającej czy to z deficytów ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, których źródłem jest brak przeprowadzenia konkretnych dowodów, czy to z błędnej oceny dowodów stanowiących podstawę tychże ustaleń. Tych wymogów skarga kasacyjna oraz jej uzasadnienie nie spełnia, koncentrując się na wykazaniu zasadności niekwestionowanego przez Sąd w tej sprawie poglądu o konieczności oznakowania drogi znakiem T-34 oraz na twierdzeniu o niewystarczającym postępowaniu dowodowym z tego powodu, że niewyjaśnione zostało, czy w dacie przejazdu po płatnym odcinku drogi znajdowała się na niej tabliczka T-34 w miejscu umożliwiającym wybór między wjazdem na drogę płatną a kontynuowaniem jazdy po drodze bezpłatnej. Twierdzenia te nie zostały poparte żadną stosowną argumentacją, o której mowa powyżej, w tym zwłaszcza argumentacją, która miałaby podważać źródła ustaleń oraz ocen odnoszących się do prawidłowości oznakowania spornego odcinka drogi krajowej tabliczką T-34. W świetle wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że Sąd I instancji zasadnie ocenił, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z tych powodów, wobec wykazanych deficytów zarówno samego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak i argumentacji powołanej w jej uzasadnieniu, nie ma podstaw aby twierdzić, że przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie ustalenia faktyczne były wadliwe z powodu braku ich zupełności, a w konsekwencji, że nie były wystarczające dla przypisania skarżącemu deliktu, o którym mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych i nałożenia kary pieniężnej. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.