II SA/Gl 611/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi G. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wglądu w akta sprawy w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 123 § 1 oraz art. 74 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a. Wójt Gminy Z. odmówił G. C. (dalej zwanemu "skarżącym") wglądu w akta sprawy w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn.: Budowa hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr 1, 2, obręb S., gmina Z., powiat [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2020 r. wpłynął wniosek skarżącego o wgląd w akta opisanej na wstępie sprawy wraz ze wskazaniem na posiadany status strony postępowania w tej sprawie. Wniosek ten spotkał się z odmową organu I instancji. Jednak wydane przez ten organ odmowne postanowienie z dnia [...] r., na skutek zażalenia skarżącego, zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w drodze postanowienia z dnia [...] r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło m.in. że organ I instancji nie zbadał prawidłowo interesu prawnego skarżącego do wystąpienia z wnioskiem w kontekście art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn Dz. U z 2020 poz. 283 ze zm) - zwanej dalej "ustawą". Według organu odwoławczego pominięte również zostało przez organ I instancji zagadnienie dotyczące wzmożonego ruchu pojazdów samochodowych, potencjalnego wzrostu emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza oraz pominięto kwestię ewentualnej kumulacji oddziaływań zrealizowanego przedsięwzięcia i planowanego - w zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych. W ramach ponownie prowadzonego postępowania inwestor przedłożył zaktualizowaną Kartę Informacyjną przedmiotowego przedsięwzięcia. Zawiera ona informacje o zmianie sposobu zagospodarowania wód opadowych i roztopowych wskazując, iż realizacja planowanej inwestycji zakłada budowę naziemnego, otwartego zbiornika retencyjno-odparowującego o powierzchni około 3.993 m2 i pojemności ok 3.906 m3 przeznaczonego do gromadzenia i odparowywania wód opadowych i roztopowych. Wody opadowe i roztopowe zgromadzone w zbiorniku będą wykorzystane w całości na potrzeby własne obiektu podczas eksploatacji inwestycji np. do zraszania terenów zielonych. Według obliczeń zawartych w zaktualizowanej Karcie Informacyjnej przeprowadzonych przy uwzględnieniu maksymalnych i średnich spływów z powierzchni terenu inwestycyjnego oraz przy uwzględnieniu średniorocznego opadu deszczu dla przedmiotowego obszaru, pojemność zbiornika będzie wystarczająca dla zakładanej do odprowadzenia ilości wody i nie spowoduje zalania terenów sąsiednich. Natomiast w przypadku zapełnienia zbiornika wody opadowe i roztopowe w nim zgromadzone będą wywożone wozami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków. W związku z powyższym nie nastąpi kumulacja oddziaływań w zakresie zrealizowanego przedsięwzięcia i przedsięwzięcia planowanego do realizacji, nawet w sytuacji intensywnych i długotrwałych opadów. W zaktualizowanej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia zbadano również zagadnienie dotyczące wzmożonego ruchu pojazdów samochodowych w związku z planowaną do realizacji inwestycją i inwestycją już istniejącą. Zdaniem autorów Karty w związku z planowaną do realizacji inwestycją i inwestycją już istniejącą ewentualna nieznaczna kumulacja oddziaływań w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza nie będzie wykraczać poza dopuszczalne poziomy i będzie mieściła się w zasięgu do 100 m. od granic terenu inwestycji. W związku z powyższym organ I instancji, odwołując się do treści art. 74 ust. 3a ustawy, jako lex specialis wobec art. 28 k.p.a., uznał, że skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego. W związku z czym nie może korzystać z uprawnień przewidzianych w art. 73 - 74 k.p.a. Nieruchomości stanowiące własność skarżącego nie znajdują się bowiem w obszarze, na który oddziałuje planowane przedsięwzięcie w rozumieniu przesłanek określonych w przepisie art. 74 ust. 3a ustawy. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucił w nim naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 73 § 1 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy. Zażalenie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez skarżącego rezultatu, gdyż zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium nakreśliło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło i omówiło przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wykonał wszystkie dotychczasowe zalecenia zawarte w postanowieniu z dnia [...] r., gdyż inwestor przedłożył zaktualizowaną Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia (wcześniej udzielił wyjaśnień na wezwanie organu lecz ostatecznie je wycofał). Treść zaś tej karty wskazuje, że skarżący nie zalicza się do kręgu stron postępowania. Kolegium zaakcentowało przy tym, że po przeprowadzeniu jeszcze raz postępowania w sprawie doszło do ustaleń zbieżnych z ustaleniami organu I instancji. Kolegium odniosło się do treści art. 74 ust. 3a ustawy. W kontekście tego przepisu Kolegium w oparciu o akta sprawy, w szczególności w oparciu o mapę ewidencyjną z zaznaczonym obszarem oddziaływania przedsięwzięcia, stwierdziło, że nieruchomości skarżącego znajdują się w odległości przekraczającej ustawowe kryterium określone w art. 74 ust. 3a pkt. 1 ustawy wynoszące 100 m. od terenu inwestycji. Nadto z akt sprawy nie wynika, aby na nieruchomościach, stanowiących własność skarżącego, doszło do przekroczenia standardów jakości środowiska m.in. w zakresie hałasu i oddziaływań zanieczyszczeń. Z analizy materiału dowodowego nie wynika także, aby nieruchomości stanowiące własność skarżącego znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które spowodowałoby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. W podsumowaniu uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zebrał cały materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a ponadto, że w toku trwającego postępowania organ I instancji zapewnił stronom czynny udział. Odnosząc się z kolei do treści zażalenia strony Kolegium stwierdziło, że argumenty w nim zawarte nie są zasadne. W skardze na powyższe postanowienie Kolegium wniesionej przez fachowego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, zarzucono naruszenie prawa materialnego, wskazując, że w szczególności dotyczy to art. 73 § 1 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy poprzez brak stwierdzenia wskazanych w tym przepisie przesłanek uznania skarżącego za stronę postępowania. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 8 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy oraz podstaw i przesłanek zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z podniesionymi zarzutami strona skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że kwestionowane postanowienie organu I instancji zostało wydane zaledwie kilka dni po złożeniu nowej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Kolegium zaś wydało zaskarżone rozstrzygnięcie (nazwane przez pełnomocnika skarżącego "decyzją") zaledwie kilka dni po otrzymaniu środka zaskarżenia od organu I instancji. Zarzucono również, że Kolegium oparło się wyłącznie na "nowej" Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, bez przeprowadzenia własnych analiz (w tym z udziałem specjalistów), w celu wyjaśnienia czy będzie miało miejsce oddziaływanie na nieruchomość skarżącego. Zdaniem skarżącego aktualizacja Karty Informacyjnej polegająca na rozszerzeniu przedsięwzięcia o niewielki zbiornik retencyjny nie usunęła oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego. Skarżący powołał się na prywatną opinię sporządzoną w [...] r. wedle której twierdzenia zawarte na str. 64 Karty Informacyjnej są nieprawdziwe. W świetle przedstawionych w opinii wyliczeń już zaledwie po 1 godzinie intensywnych opadów zbiornik o planowanej pojemności napełni się, a jego sukcesywne opróżnianie wozami asenizacyjnymi, nawet największymi, nie będzie możliwe. Dojdzie więc do nieuchronnego zrzutu wody opadowej na tereny niżej położone, powodując zalanie nieruchomości skarżącego. W skardze zarzucono również, że według powołanych przez skarżącego biegłych nowa Karta Informacyjna Przedsięwzięcia powiela dotychczasowe błędy tj. brak uwzględnienia kumulacji oddziaływań z inwestycją już istniejącą, jak i z równolegle planową przez tego samego inwestora inwestycją na działce nr 3, brak prawidłowych analiz i wniosków w zakresie presji na środowisko w zakresie wód opadowych i roztopowych oraz oczywiście wadliwe ustalenie obszaru oddziaływania na środowisko jako 100 metrów od granicy terenu mające na celu wyłącznie ograniczenie liczby stron postepowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd, w oparciu o wskazane powyżej kryteria, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, wykazała, że postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 74 § 2 k.p.a. Wskazany przepis znajduje bowiem zastosowanie także wówczas, gdy organ administracji odmawia skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 73 k.p.a. z tej przyczyny, że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania. W konsekwencji istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy skarżący jest stroną przedmiotowego postępowania. Na gruncie ustawy o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania rozstrzyga treść art. 74 ust. 3a. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Skarżący wywodzi status strony z przesłanek wskazanych w pkt. 2 i 3 przytoczonego powyżej przepisu. Z niekwestionowanych przez stronę skarżącą ustaleń poczynionych przez organy obu instancji wynika, że nieruchomości stanowiące własność skarżącego znajdują się w odległości większej niż 100 metrów od granic przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Nie stanowi zatem przedmiotu sporu, że nie została spełniona przesłanka uznania za stronę postępowania wynikająca z art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy. Sporne jest natomiast to, czy w realiach rozpoznawanej sprawy zostały spełnione zostały przesłanki uznania za stronę, o których mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy. W odniesieniu do przesłanki, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy Kolegium, a wcześniej także i organ I instancji, uznały, że z akt sprawy nie wynika, aby na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego doszło do przekroczenia standardów jakości środowiska. Dodać od razu należy, że z całokształtu uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że stwierdzenie to w istocie dotyczy przekroczeń, według stanu, który zaistnieje na skutek realizacji zamierzonej inwestycji, choć literalne jego brzmienie wskazywać by mogło, że chodzi w nim o stan, który już zaistniał. W świetle art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy dla ustalenia kręgu stron postępowania istotne jest bowiem nie tyle to, czy na badanym obszarze doszło już do przekroczenia standardów jakości środowiska lecz to, czy w następstwie realizacji danego przedsięwzięcia dojdzie do przekroczenia tych standardów. Ocena przekroczenia standardów jakości środowiska została w realiach rozpoznawanej sprawy dokonana w oparciu o Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, a jak wynika z jej treści zawarte w niej informacje dotyczą przyszłego oddziaływania. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy jest prawidłowa. Została ona dokonana na podstawie danych zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, po uwzględnieniu aktualizacji tego dokumentu dokonanej przez inwestora w związku z uchyleniem przez Kolegium wcześniejszego postanowienia organu I instancji. Analiza treści tej karty wskazuje, że organy wyciągnęły prawidłowe wnioski, dotyczące poszczególnych sfer oddziaływania, jakie występować będzie w związku z realizacją, a następie funkcjonowaniem zamierzonego przedsięwzięcia. Jak wynika z treści tej zaktualizowanej Karty w ramach planowanej inwestycji wybudowany będzie naziemny, otwarty zbiornik retencyjno-odparowujący o powierzchni około 3.993 m2 i pojemności około 3.906 m3, przeznaczony do gromadzenia i odparowywania wód opadowych i roztopowych. Z informacji zawartej na str. 64 Karty pojemność zbiornika została wyliczona w oparciu o normę PN-EN 752 i będzie wystarczająca dla zakładanej do odprowadzenia ilości wód opadowych i roztopowych oraz nie spowoduje zalania terenów sąsiednich. Natomiast w przypadku zapełnienia zbiornika wody opadowe i roztopowe w nim zgromadzone będą wywożone wozami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków. Informacja ta została poprzedzona szczegółowymi wyliczeniami, przy uwzględnieniu maksymalnych i średnich spływów z powierzchni terenu inwestycyjnego oraz przy uwzględnieniu średniorocznego opadu deszczu dla przedmiotowego obszaru. W porównaniu do pierwotnej wersji Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia w zaktualizowanej wersji tego dokumentu zwarta została dodatkowa informacja, wedle której wody opadowe i roztopowe będą w całości wykorzystywane na potrzeby własne na etapie eksploatacji inwestycji, przy czym jedynie na zasadzie przykładu wskazano zraszanie terenów zielonych. Ponadto dodatkowo zawarto informację, że w przypadku zapełnienia zbiornika wody opadowe i roztopowe w nim zgromadzone będą wywożone wozami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków na podstawie stosownej umowy. W zaktualizowanym raporcie została również dodana informacja, że pojemność zbiornika została wyliczona w oparciu o normę PN-EN 752. Zdaniem Sądu w oparciu o powyższe, zaktualizowane informacje organy miały podstawy do tego, aby przyjąć, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje zalewania terenów sąsiednich. Tym samym w omawianym tutaj zakresie również na terenie nieruchomości stanowiących własność skarżącego nie wystąpi sytuacja, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy. W zaktualizowanej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia zbadane zostało również zagadnienie dotyczące wzmożonego ruchu pojazdów samochodowych w związku z planowaną do realizacji inwestycją i inwestycją już istniejącą. Zdaniem autorów Karty w związku z planowaną do realizacji inwestycją i inwestycją już istniejącą ewentualna nieznaczna kumulacja oddziaływań w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza nie będzie wykraczać poza dopuszczalne poziomy i będzie mieściła się w zasięgu do 100 m od granic terenu inwestycji. W Karcie Informacyjnej wskazano, ze źródłem niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza będzie proces spalania paliw w silnikach samochodów osobowych i ciężarowych oraz praca ładowarki, poruszającej się po terenie inwestycji. Przeprowadzone analizy uciążliwości przewidywanych zanieczyszczeń powietrza wskazują na spełnienie wymagań wynikających z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Emisje pyłu zawieszonego PM10, dwutlenku siarki, tlenku węgla, węglowodorów alifatycznych i aromatycznych oraz kwasu siarkowego, nie będą powodować przekroczenia 10% wartości odniesienia poza terenem inwestycji. Ponadto obliczony poziom hałasu w porze dnia i nocy (przy uwzględnieniu najgorszego możliwego wariantu pracy w porze dnia oraz w porze nocy, przy równoczesnej pracy wszelkich kluczowych źródeł hałasu) pochodzący z planowanej inwestycji nie przekracza wartości dopuszczalnych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r, w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Jednocześnie analizy oddziaływań skumulowanych nie wykazały występowanie przekroczeń dopuszczalnych poziomów zarówno dla pory dnia, jak i nocy. Standardy jakości powietrza również nie zostaną przekroczone. Nieznaczna zaś kumulacja oddziaływań w zakresie hałasu i zanieczyszczeń do powietrza nie będzie wykraczać poza dopuszczalne poziomy i mieścić się będzie w zasięgu do 100 metrów od granic terenu inwestycji. Należy także zaakcentować, że zaktualizowana Karta Informacyjna stanowiła podstawę postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r., w którym organ ten stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podobne stanowisko zostało zajęte w opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. oraz opinii Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. Jakkolwiek to uzgodnienie i opinie i dotyczą kwestii przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to jednak ich podstawą jest przywoływana już wielokrotnie Karta Informacyjna w zaktualizowanej wersji. Z tego powodu stanowią one potwierdzenie prawidłowości obliczeń i założeń przyjętych w Karcie i dodatkowo uzasadniają, aby wyznaczając krąg stron postępowania organ oparł na danych w tej Karcie zawartych. Reasumując ten fragment rozważań stwierdzić zatem należy, że zdaniem Sądu organy dokonały prawidłowej oceny zaktualizowanej Karty Informacyjnej i na jej podstawie przyjęły, że na terenie nieruchomości stanowiących własność skarżącego nie wystąpi sytuacja, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy. Odnosząc się natomiast do przesłanki wynikającej z art. 74 ust. 3a pkt 3 ustawy, wskazać należy, że choć skarżący przywołał ten przepis jako podstawę do uznania za stronę postępowania, to ani w toku postępowania administracyjnego ani w skardze w żaden sposób nie wykazał, że przedmiotowa inwestycja w jakikolwiek znaczący sposób ograniczy możliwość rzeczywistego lub potencjalnego zagospodarowania którejś z jego nieruchomości, a zatem, że dawałoby mu to legitymację do bycia stroną w postępowaniu środowiskowym. Wobec nie przedstawienia przez skarżącego jakichkolwiek dowodów w tym zakresie jako punkt odniesienia przy ocenie spełnienia przesłanki z art. 74 ust. 3a pkt 3 organy przyjęły zaktualizowaną Kartę Informacyjną, co zdaniem Sądu zasługuje na aprobatę. W kontekście dotychczasowych rozważań stwierdzić należy, że sformułowane w skardze zarzuty nie mogły odnieść skutku, gdyż opierają na nieuprawnionym pomniejszeniu roli, jaką w przedmiotowym postępowaniu odgrywa Karta Informacyjna. Karta ta jest co prawda dokumentem prywatnym, ale przysługuje jej szczególna wartość dowodowa. Wynika ona z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby jedynie nastąpić, co do zasady, przez przedstawienie nowej, równie kompleksowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, z 26 maja 2020 r., II OSK 513/20, z 20 kwietnia 2021 r. III OSK 1538/21). W ocenie Sądu tego rodzaju dokumentów do czasu wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego skarżący nie przedstawił. Co prawda w aktach sprawy organu I instancji znajduje się przygotowany na zlecenie skarżącego dokument pn. "Analiza inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną (...)" sporządzony przez hydrogeologa. Niemniej wbrew zapatrywaniu strony skarżącej dokument ten nie jest w stanie podważyć wniosków wyciągniętych przez organy z Karty Informacyjnej. Po pierwsze, dokument ten w wersji przedstawionej organom przed wydaniem kwestionowanego obecnie postanowienia odnosi do pierwotnej wersji Karty Informacyjnej. Stanowisko zaś dotyczące zaktualizowanej Karty Informacyjnej, czyli tej wersji dokumentu, w oparciu o który organy wydały kontrolowane obecnie postanowienia, zostało zawarte w analizie sporządzonej dopiero w [...] r. Znajduje się ono co prawda w aktach administracyjnych organu I instancji przekazanych przez Kolegium wraz z odpowiedzią na skargę. Jednak ze względu na datę sporządzenia tej analizy nie mogła ona być wzięta pod uwagę, przy wydaniu przez Kolegium zaskarżonego obecnie postanowienia. Kontrolując zaś zaskarżoną postanowienie Sąd bierze pod uwagę stan sprawy, w tym zawartość akt administracyjnych, w dacie wydania tego postanowienia tj. w dacie [...] r. To samo dotyczy dokumentacji zdjęciowej przedstawionej organowi I instancji stowarzyszenie dopuszczone do udziału w przedmiotowym postępowaniu, złożonej organowi I instancji w [...] r. Po drugie, zaakcentować także należy, że autorem analizy przedstawionej przez stronę skarżącą jest hydrogeolog, a zatem osoba posiadająca wiedzę specjalistyczną, która dotyczy jedynie niewielkiego wycinka zagadnień poddanych analizie w ramach Karty Informacyjnej. Tym samym nie sposób uznać, że analiza ta w równym, lub choćby zbliżonym zakresie bazuje na wiedzy fachowej porównywalnej z wiedzą autorów Karty Informacyjnej. Po trzecie, nawet w zakresie dotyczącym zagadnień ściśle hydrologicznych analiza ta ma charakter ogólnikowy. Ogólnikowość ta jest tym bardziej widoczna w pozostałym zakresie. Odnotować przy tym należy, że w sporządzonej na zlecenie skarżącego analizie znalazły się nawet rozważania o charakterze prawnym akcentujące konieczność rozszerzającego interpretowana przepisów dotyczących stron postępowania. Po czwarte, zwrócić należy uwagę, że w załączniku nr 1 do tej analizy jednoznacznie stwierdzono, że dobór zbiornika retencyjnego dokonany na podstawie norm PN-EN 752 jest poprawny. Według autora tego załącznika przyjęte wartości, dane do obliczeń zostały dobrane prawidłowe. Nie budzi również zastrzeżeń autora powyższego załącznika przyjęte w Karcie Informacyjnej obliczenie maksymalnych ilości wód opadowych oraz obliczenie średnich spływów z terenów utwardzonych w skali roku. Zgodność wielkości dobranego przez inwestora zbiornika retencyjnego z obowiązującą normą jest zatem w istocie poza sporem. Ma to, w ocenie Sądu, ten skutek, że organy nie miały podstaw do tego, aby kwestionować przyjęte w Karcie Informacyjnej założenia dotyczące oddziaływania na sąsiednie nieruchomości, wedle których w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność skarżącego nie wystąpią sytuacje, o których mowa w art. 74 ust. 3 a pkt. 2 i 3 ustawy. Takie podejście jest tym bardziej uprawnione w kontekście przywołanych powyżej wyników uzgodnienia i opinii właściwych organów. Przedstawione zaś dotychczas rozważana przeczą zasadności zarzutu niedostatecznego wyjaśnienie sprawy oraz podstaw i przesłanek zaskarżonego rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego jak i naruszeni przepisów postępowania. Mając na względzie dotychczasowe rozważania, a także uwzględniając to, że żaden z podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów nie okazał się zasadnym, jak i również to, że działając z urzędu Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego, które miało taki wpływ, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę. Na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przywołane w uzasadnieniu orzecznictwo sądów administracyjnych dostępne jest w Centralnej Bazie Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.gov.pl).